Jeugdstrafrecht. Vrijspraak van wederspanningheid, politieagenten niet in rechtmatige uitoefening van hun…

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de mondelinge belediging van de agenten zoals ten laste gelegd onder feit 1 wettig en overtuigend bewezen kan worden. De officier van justitie stelt dat de verdachte moet worden vrijgesproken van feit 2, omdat de politieambtenaren niet meer in de rechtmatige uitoefening van hun bediening waren op het moment van de aanhouding.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat beide feiten niet wettig en overtuigend kunnen worden bewezen, omdat de politieambtenaren niet in de rechtmatige uitoefening van hun bediening hebben gehandeld.

De rechtbank is net als de officier van justitie en de verdediging van oordeel dat het onder 2 ten laste gelegde feit niet wettig en overtuigend is bewezen.

De verdachte was op 11 september 2025 opgeroepen om op het politiebureau als getuige van een zedenfeit een verklaring af te leggen, maar het vermoeden bestond dat zij vermoedelijk zelf ook slachtoffer was van een zedenfeit. Zij bevond zich dus in een erg kwetsbare positie en was alleen in de verhoorkamer met twee politieagenten (rechercheurs). Op de opnames van het verhoor is duidelijk te horen dat de verdachte zonder enige reden de agenten meerdere keren uitscheldt. De rechtbank stelt voorop dat dit gedrag van de verdachte onacceptabel is. Toen het verhoor korte tijd daarna werd beëindigd, zijn echter door een van de rechercheurs uitlatingen gedaan jegens de jonge en kwetsbare verdachte die zeer onprofessioneel zijn en niet kunnen worden gerechtvaardigd. De situatie die daarna is ontstaan en waarbij sprake is geweest van het omgooien van een stoel door verdachte, een worsteling en uiteindelijk de aanhouding van de verdachte, is naar het oordeel van de rechtbank mede ontstaan door de niet de-escalerende opstelling van de agenten. De rechtbank is daarom van oordeel dat de verbalisanten op het moment van de aanhouding niet meer in de rechtmatige uitoefening van hun bediening waren. De rechtbank zal de verdachte daarom vrijspreken van feit 2.

De rechtbank heeft hierna de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden opgenomen.

Wanneer hierna wordt verwezen naar een proces-verbaal, wordt - tenzij anders vermeld - bedoeld een ambtsedig proces-verbaal, opgemaakt in de wettelijke vorm door (een) daartoe bevoegde opsporingsambtena(a)r(en). Wanneer hierna wordt verwezen naar dossierpagina’s, betreft dit de pagina’s van het proces-verbaal met het nummer PL1500-2025309001, van de politie eenheid Den Haag, met bijlagen (pagina 1 t/m 27).

Op donderdag 11 september 2025 waren wij verbalisanten in het bureau van politie

Eenheid Den Haag, Temeculaplein 1 te Voorburg voor het horen van een minderjarige getuige genaamd [verdachte] in een zedenzaak.

[verdachte] begon ons steeds meer uit te schelden voor kanker politie, kanker hoer en soortgelijke woorden. [verdachte] beledigde ons met de woorden “Kanker politie, kanker hoer, hoer” en bleef diverse beledigingen en verwensingen naar ons uiten.

[politieambtenaar 2] , werkzaam als brigadier bij de Eenheid Den Haag,

[politieambtenaar 1] , werkzaam als inspecteur bij de Eenheid Den Haag,

Vervolgens werd verdachte [verdachte] in de voorgeleidings-ruimte bij haar armen beetgepakt om de jas uit te gaan trekken.

Ik, [politieambtenaar 2] , zag en voelde dat verdachte [verdachte] vervolgens in mijn gezicht spuugde.

V: Je zei dat je ging schelden, maar wat heb je gescholden?

A: Veel met kanker en stinkhoeren.

V: Snap je dat ze zich beledigd kan voelen?

A: Dat snap ik wel, maar dat was ook de bedoeling.

V: Je zou politiemedewerkers bespuugd en mishandeld hebben? Wat wil je daar over kwijt?

A: Toen we daar stonden op een soort wacht plek. Toen zei ze doe je jas uit anders doen we het met moeite uit. Ik had het koud, dus ik wilde mijn jas niet uit doen en toen ging ze me vastpakken en spuugde ik haar gezicht.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat de politieagenten niet in de rechtmatige uitoefening van hun bediening waren toen de verdachte ze met verschillende krachttermen heeft beledigd en één van hen heeft bespuugd. De rechtbank is van oordeel dat dat dit wel het geval was.

De verdachte begon de agenten al vrij snel na de start van het verhoor zonder aanleiding uit te schelden, toen zij haar vragen stelden over een mogelijk zedenfeit. Zij waren toen nog in de rechtmatige bediening van hun beroep en een getuigenverhoor aan het afnemen. Dat geldt ook voor het moment, kort daarna, toen de verdachte was aangehouden en in de voorgeleidingsruimte op één van de agenten spuugde toen zij haar jas moest uitdoen. Het oordeel van de rechtbank over de rechtmatigheid van de bediening ten tijde van de aanhouding doet daar niet aan af. De rechtbank is daarom van oordeel dat de belediging in zijn geheel bewezen kan worden verklaard zoals ten laste is gelegd.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

1
zij op 11 september 2025 te Voorburg, opzettelijk ambtenaren, te weten [politieambtenaar 1]
(inspecteur bij de Eenheid Den Haag) en [politieambtenaar 2] (brigadier bij de
Eenheid Den Haag), gedurende of ter zake van de rechtmatige uitoefening van
hun bediening, in hun tegenwoordigheid, mondeling
heeft beledigd, door hun de woorden toe te voegen: kankerhoer en
stinkhoer, en die [politieambtenaar 2] in het gezicht te spugen;

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte schuldig wordt verklaard zonder oplegging van straf.

De raadsvrouw heeft zich op het (subsidiaire) standpunt gesteld dat de verdachte schuldig moet worden verklaard zonder oplegging van straf.

De rechtbank houdt bij de strafoplegging rekening met de ernst van het gepleegde feit, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan uit het rapport en tijdens het onderzoek op de terechtzitting is gebleken. De rechtbank neemt hierbij in het bijzonder het volgende in aanmerking.

Ernst van het feit
De verdachte heeft twee politieagenten uitgescholden en één van hen in het gezicht gespuugd. De rechtbank rekent het de verdachte aan dat zij zich zo respectloos heeft gedragen, terwijl de agenten hun werk aan het doen waren. De verdachte heeft over het spugen op de zitting verklaard dat ze het ook deed, omdat ze toen toch al wist dat ze naar de cel zou moeten. De rechtbank neemt dit de verdachte kwalijk.

Strafblad

De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van de verdachte van 23 april 2026, waaruit blijkt dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor een vergelijkbaar strafbaar feit.

Persoon van de verdachte

De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van 28 mei 2026 van de Raad voor de Kinderbescherming en de mondelinge toelichting die daarop door de deskundige ter zitting is gegeven. Daaruit volgt – kort samengevat – dat er grote zorgen zijn over de ontwikkeling van de verdachte, die vanaf mei 2025 in de gesloten jeugdzorg verblijft. De Raad is van mening dat de behandeling van de verdachte voorop zou moeten staan.

Straf?

De rechtbank kan bepalen dat geen straf (of maatregel) wordt opgelegd vanwege (onder andere) de omstandigheden waaronder het feit is begaan. In dit geval houdt de rechtbank er in het bijzonder rekening mee dat de op dat moment 15-jarige verdachte was opgeroepen om een getuigenverklaring af te leggen over een mogelijk zedenfeit. Hierbij waren er vermoedens dat de verdachte zelf wellicht ook slachtoffer was geworden van een zedenfeit. De verdachte bevond zich, zo als hierboven al is overwogen, in een buitengewoon kwetsbare positie. De rechtbank heeft ook al overwogen dat ook de betrokken agenten een aandeel hebben gehad in het uit de hand lopen van de situatie. De verdachte heeft zich tijdens het gesprek met de zedenrechercheurs misdragen, maar heeft daarvan naar het oordeel van de rechtbank al genoeg consequenties ondervonden. Zij is in een worsteling geraakt met de agenten op de gang en tegen de grond gewerkt, waarna zij is aangehouden en in een politiecel heeft moeten verblijven. De rechtbank zal daarom, zoals de officier van justitie en de raadsvrouw ook hebben gevraagd, alleen vaststellen dat de verdachte schuldig is en geen straf opleggen.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering moet worden afgewezen.

De verdediging heeft zich aangesloten bij het standpunt van de officier van justitie.

De situatie waarin de gestelde schade van de benadeelde is ontstaan, is complex. Omdat de rechtbank van oordeel is dat de benadeelde zelf ook een rol heeft gehad in het escaleren van de situatie, is niet eenvoudig vast te stellen of het ontstaan van (een deel van) de gestelde immateriële schade aan de verdachte kan worden toegerekend. Het uitwisselen van schriftelijke standpunten hierover zou een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren. De rechtbank zal de benadeelde partij daarom niet-ontvankelijk verklaren in haar vordering tot immateriële schadevergoeding. De benadeelde partij kan de vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Dit brengt mee dat de benadeelde partij moet worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met haar verdediging tegen die vordering heeft moeten maken. De rechtbank begroot deze kosten tot op heden op nihil.