Belastingrecht

OB. Belanghebbende houdt aandelen in 4 dochtervennootschappen. Tussen 1-1-2020 en 31-12-2023 heeft…

Rechtbank Gelderland, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over belastingrecht.

Instantie
Rechtbank Gelderland
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
29 oktober 2026
Zaaknummer
ARN 25/4352
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBGEL:2026:8354
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

OB. Belanghebbende houdt aandelen in 4 dochtervennootschappen. Tussen 1-1-2020 en 31-12-2023 heeft belanghebbende kosten doorbelast aan de dochtervennootschappen. Bij die doorbelasting is geen OB in rekening gebracht. De inspecteur heeft een naheffingsaanslag OB opgelegd ter zake van de doorbelastingen. In geschil is of belanghebbende met haar 4 dochtervennootschappen een FE voor de OB vormt, waardoor de doorbelastingen niet belastbaar zijn voor de OB. De rechtbank is van oordeel dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat voldaan is aan de voorwaarden om als FE voor de OB te worden aangemerkt. De naheffingsaanslag OB en de belastingrentebeschikking zijn terecht opgelegd. Het beroep is ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: ARN 25/4352

uitspraak van de meervoudige belastingkamer van 28 oktober 2026

in de zaak tussen

[bedrijf] B.V., uit [plaats] , belanghebbende

(gemachtigden: mr. drs. [gemachtigde 1] en drs. [gemachtigde 2] ),

en

de inspecteur van de Belastingdienst, kantoor Utrecht, de inspecteur.

Samenvatting

Deze uitspraak gaat over de aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag omzetbelasting (OB) voor het tijdvak 1 januari 2020 tot en met 31 december 2023 (de naheffingsaanslag) en de daarbij in rekening gebrachte belastingrente (de belastingrentebeschikking). Belanghebbende is het niet eens met de naheffingsaanslag en de belastingrentebeschikking. Zij voert aan dat sprake is van een fiscale eenheid voor de OB, waardoor geen omzetbelasting berekend hoefde te worden over de aan haar dochtervennootschappen doorbelaste managementfees en andere kosten. Naheffing van omzetbelasting over die doorbelaste kosten is in dat geval niet terecht.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat niet aannemelijk is gemaakt dat voldaan is aan de voorwaarden voor een fiscale eenheid. De naheffingsaanslag en de belastingrentebeschikking zijn daarom terecht opgelegd en niet te hoog. Het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het tijdvak 1 januari 2020 tot en met 31 december 2023 een naheffingsaanslag OB opgelegd en gelijktijdig belastingrente in rekening gebracht voor de volgende bedragen:

Jaar

Bedrag van de naheffing

Belastingrente

2020

€ 45.771

€ 9.211

2021

€ 28.582

€ 4.608

2022

€ 36.586

€ 4.436

2023

€ 237

€ 16

Totaal

€ 111.176

€ 18.271

De inspecteur heeft bij uitspraak op bezwaar van 15 augustus 2025 het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard.

Belanghebbende heeft beroep ingesteld tegen de uitspraak op bezwaar.

De rechtbank heeft het beroep op 10 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: namens belanghebbende drs. [gemachtigde 2] en namens de inspecteur mr. [persoon 1] , mr. [persoon 2] , [persoon 3] en [persoon 4] .

Feiten

1. Belanghebbende is een investeringsmaatschappij gericht op startups en is sinds 1 september 2014 ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel.

2. Belanghebbende houdt aandelen in de volgende dochtervennootschappen waarvan in het systeem van de Belastingdienst belastingplicht voor de OB staat geregistreerd voor de periode:

 [vennootschap 1] B.V.: OB-activiteiten geregistreerd van 1 april 2015 tot en met 30 september 2018 en vanaf 1 januari 2022.

 [vennootschap 2] B.V.: OB-activiteiten geregistreerd van 17 juni 2019 tot en met 2 juni 2022. Deze vennootschap is per 1 juni 2022 opgeheven.

 [vennootschap 3] B.V.: OB-activiteiten geregistreerd van 21 april 2017 tot en met 30 september 2018.

 [vennootschap 4] II B.V.: OB-activiteiten geregistreerd van 10 december 2020 tot en met 15 oktober 2024. Deze vennootschap heeft enkel nihilaangiften OB ingediend.

3. Belanghebbende is op 10 juni 2021 een overeenkomst ‘kosten voor gemene rekening’ overeengekomen met de dochtervennootschappen. De overeenkomst is met terugwerkende kracht ingegaan vanaf 1 januari 2020.

4. Belanghebbende heeft tussen 1 januari 2020 en 31 december 2023 algemene kosten, verkoopkosten en managementfees doorbelast aan de dochtervennootschappen voor de volgende bedragen:

Grootboekrekening

2023

2022

2021

2020

1431 Nog te factureren management fees [vennootschap 1] B.V.

€ 48.001

1432 Nog te factureren verkoopkosten aan [vennootschap 3] B.V.

€ 8.257

1433 Nog te factureren algemene kosten aan [vennootschap 1] B.V.

€ 6.062

8905 Doorbelasting Management Fees

€ 174.120

€ 130.917

€ 122.400

8910 Doorbelasting algemene kosten

€ 1.128

€ 33.238

Totaal

€ 1.128

€ 174.120

€ 130.917

€ 217.958

5. Bij de doorbelasting is geen OB in rekening gebracht. De doorbelastingen zijn via de rekening-courant geboekt. Er zijn geen facturen opgemaakt van de doorbelaste kosten.

6. Belanghebbende heeft in haar aangiften OB alle aan haar in rekening gebrachte OB in aftrek gebracht.

7. De Belastingdienst heeft een boekenonderzoek gedaan naar de aanvaardbaarheid van de aangiften OB voor de tijdvakken in de periode 1 januari 2020 tot en met 31 december 2023. Van dit boekenonderzoek is op 11 oktober 2024 een controlerapport opgemaakt. Daarin is geconcludeerd dat belanghebbende de criteria van kosten voor gemene rekening niet juist heeft toegepast en dat belanghebbende daarom te weinig OB heeft voldaan. De inspecteur heeft de te weinig voldane OB als volgt berekend:

Jaar

Doorbelasting kosten

Berekening correctie

Verschuldigde OB

2020

€ 217.958

€ 217.958 * 21%

€ 45.771

2021

€ 130.917

€ 130.917 * 21%

€ 27.493

2022

€ 174.120

€ 174.120 *21%

€ 36.565

2023

€ 1.128

€ 1.128 *21%

€ 237

8. De inspecteur heeft op 28 november 2024 voor de jaren 2020 tot en met 2023 een naheffingsaanslag OB opgelegd. Vanwege een aansluitverschil in de administratie van € 1.089 in 2021 en € 21 in 2022 is de naheffingsaanslag OB voor die jaren berekend op respectievelijk € 28.582 (€ 27.493 + € 1.089) en € 36.586 (€ 36.565 + € 21).

Beoordeling door de rechtbank

Geschil

9. In geschil is of belanghebbende en haar dochtervennootschappen een fiscale eenheid vormen voor de OB, waardoor transacties tussen de vennootschappen niet belastbaar zijn voor de OB. Verder is aangevoerd dat de naheffingsaanslag en de belastingrentebeschikking onevenredige gevolgen hebben. Het subsidiaire standpunt van belanghebbende, namelijk dat sprake is van kosten voor gemene rekening, is op de zitting ingetrokken.

10. Voor het geval de conclusie is dat geen sprake is van een fiscale eenheid voor de OB gaat de rechtbank ervan uit dat tussen partijen niet in geschil is dat bij de doorbelasting van de kosten sprake is geweest van belastbare prestaties, dus handelingen onder bezwarende titel. Belanghebbende heeft dit immers niet betwist en dat past ook bij de omstandigheid dat zij alle OB op de doorbelaste kosten in aftrek heeft gebracht, wat niet mogelijk zou zijn geweest als geen sprake zou zijn geweest van belastbare prestaties. De betwisting ligt ook niet besloten in de beroepsgronden, omdat die juist uitgaan van de aftrekbaarheid van de OB op de betreffende kosten en daarmee dus ook van de belastbaarheid van de betreffende prestaties.

Toetsingskader

11. Op grond van de Btw-richtlijn is het mogelijk dat natuurlijke personen of lichamen een fiscale eenheid vormen en samen als één belastingplichtige voor de OB worden aangemerkt. De Nederlandse wetgever heeft deze mogelijkheid opgenomen in artikel 7, vierde lid, van de Wet op de omzetbelasting 1968 (Wet OB). Om als fiscale eenheid voor de Wet OB te worden aangemerkt moet voldaan zijn aan een aantal voorwaarden. De deelnemers moeten: i. ondernemer zijn voor de OB, ii. in Nederland wonen of gevestigd zijn of een vaste inrichting hebben en iii. in financieel, organisatorisch en economisch opzicht zodanig met elkaar zijn verweven dat zij een eenheid vormen (de verwevenheidseisen). Op belanghebbende rust de bewijslast om aannemelijk te maken dat voldaan is aan deze voorwaarden.

12. De tekst van artikel 11 van de Btw-richtlijn en van artikel 7, vierde lid, van de Wet OB staan in de bijlage bij deze uitspraak.

Is sprake van een fiscale eenheid voor de omzetbelasting?

13. Belanghebbende stelt zich op het standpunt dat er sprake is van een sterke mate van financiële, organisatorische en economische verwevenheid tussen haar en de vier dochtervennootschappen. Daarom is volgens haar van rechtswege sprake van een fiscale eenheid in de zin van artikel 7, vierde lid, van de Wet OB. Dat betekent volgens belanghebbende dat er terecht geen OB in rekening is gebracht bij de doorbelasting van de kosten aan de dochtervennootschappen en dat de naheffingsaanslag OB ten onrechte is opgelegd.

14. De inspecteur is van mening dat geen sprake is van een fiscale eenheid voor de OB. Belanghebbende heeft namelijk niet aannemelijk gemaakt dat alle entiteiten gedurende de gehele periode kwalificeren als btw-ondernemer en dat het dagelijks bestuur van alle entiteiten in Nederland gevestigd is. Bovendien heeft belanghebbende niet onderbouwd dat sprake is van financiële, organisatorische en economische verwevenheid. De inspecteur heeft hierbij beargumenteerd waarom niet aannemelijk is dat van deze verwevenheden sprake is, waarbij is benadrukt dat de hiervoor benodigde informatie niet is verstrekt, waardoor onduidelijk is hoe de verhoudingen tussen de vennootschappen precies zijn en wat de activiteiten van de vennootschappen zijn (of waren).

15. De rechtbank is van oordeel dat belanghebbende niet aan de op haar rustende bewijslast heeft voldaan. Belanghebbende heeft namelijk tegenover de gemotiveerde betwisting door de inspecteur haar stellingen niet voldoende nader uitgewerkt en ook niet onderbouwd met stukken. Met name is te weinig concrete en verifieerbare informatie in het geding gebracht waaruit kan worden afgeleid dat aan de verwevenheidseisen is voldaan. Het overgelegde organogram is hiervoor onvoldoende.

16. Omdat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van een fiscale eenheid voor de OB, zijn de naheffingsaanslag en de belastingrentebeschikking terecht opgelegd.

Beroepsgrond onevenredige gevolgen

17. Belanghebbende heeft verder nog gesteld dat de gevolgen van het verkeerd toepassen van het leerstuk van kosten voor gemene rekening onevenredig groot zijn ten opzichte van het verwijt. Belanghebbende moet namelijk niet alleen de naheffingsaanslag OB betalen, maar ook ruim € 18.000 aan belastingrente. De dochtervennootschappen zouden de voorbelasting terug kunnen vragen, maar de belastingrente komt daar niet mee terug. Bovendien is het een bijzonder tijdrovend administratief karwei, terwijl het volgens belanghebbende in feite een kwestie ‘vestzak-broekzak’ is en de Belastingdienst geen fiscaal nadeel ondervindt. Tijdens de zitting heeft de rechtbank geconcludeerd dat belanghebbende niet heeft bedoeld om een beroep te doen op het evenredigheidsbeginsel, maar dat hij hoopte er via een vaststellingsovereenkomst met de inspecteur uit te komen. De inspecteur heeft in dit verband onder meer aangevoerd dat niet aannemelijk is gemaakt dat de dochtervennootschappen recht op aftrek hebben.

18. De rechtbank overweegt als volgt. De beroepsgrond dat sprake is van onevenredig grote gevolgen van het verkeerd toepassen van het leerstuk kosten voor gemene rekening kan niet leiden tot vernietiging of verlaging van de naheffingsaanslag OB of van de beschikking belastingrente. Doordat het betreffende leerstuk niet kan worden toegepast en ook niet aannemelijk is gemaakt dat is voldaan aan de vereisten voor een fiscale eenheid, is belanghebbende op grond van de wet omzetbelasting verschuldigd over de doorbelaste kosten. De naheffingsaanslag OB volgt dus direct uit de Wet OB, een wet in formele zin. De rechtbank mag niet toetsen of deze wet billijk is. Voor het buiten toepassing laten van een wet in formele zin is alleen ruimte als sprake is van bijzondere omstandigheden die niet of niet ten volle in de afweging van de wetgever zijn verdisconteerd en strikte toepassing van de wet dan in strijd zou komen met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht. Dat hiervan sprake is, is niet gesteld of gebleken. Ook als sprake zou zijn van onevenredige gevolgen voor belanghebbende, kan dit voor de rechtbank dan ook geen aanleiding zijn om de naheffingsaanslag te verminderen, omdat daar geen juridische grondslag voor is. De rechtbank hoeft dus niet te beoordelen of sprake is van onevenredige gevolgen.

19. De gevoelde onevenredigheid lijkt vooral te liggen in de belastingrentebeschikking en in de grote hoeveelheid administratief werk. De hoeveelheid werk vloeit voort uit de onterechte toepassing van het leerstuk kosten voor gemene rekening, wat voor risico van belanghebbende is. Voor wat betreft de belastingrentebeschikking geldt net als voor de naheffingsaanslag dat deze volgt uit de wet. De omstandigheid dat het niet aan schuld of nalatigheid van belanghebbende is te wijten dat te weinig belasting op aangifte is afgedragen, staat niet aan het in rekening brengen van belastingrente in de weg. Ook het argument dat belanghebbende belastingrente moet betalen, terwijl de dochtervennootschappen, als zij gebruik zouden (kunnen) maken van hun recht op aftrek van voorbelasting en dit tot een teruggaaf zou leiden, geen belastingrente vergoed krijgen, maakt geen verschil.

20. De stelling dat sprake is van een kwestie van ‘vestzak-broekzak’ miskent het systeem van de Wet OB, terwijl bovendien niet zeker is dat de dochtervennootschappen voldoen aan de in de wet gestelde vereisten voor een recht op aftrek. Belanghebbende heeft namelijk ten tijde van de verrichte prestaties geen facturen opgemaakt en verstuurd, terwijl voor het recht op aftrek in elk geval een factuur noodzakelijk is.

21. De vraag of aan de dochtervennootschappen, als zij gebruik zouden (kunnen) maken van hun recht op aftrek van voorbelasting en dit tot een teruggaaf zou leiden, al dan niet belastingrente vergoed zou moeten worden, valt buiten het bereik van deze procedure. Daarover kan de rechtbank dus geen oordeel geven. Datzelfde geldt voor de vraag of de naheffingsaanslag OB van belanghebbende tot teruggaven OB moet leiden bij de dochtervennootschappen.

Conclusie en gevolgen

22. Het beroep is ongegrond. Dit betekent dat naheffingsaanslag en de belastingrentebeschikking in stand blijven.

23. Omdat het beroep ongegrond is, krijgt belanghebbende het griffierecht niet terug. Zij krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. F.M. Smit, voorzitter, en mr. M. Wevers en mr. M.F. Kossen, leden, in aanwezigheid van mr. M. Jongsma-van Helden, griffier.

Uitgesproken op 28 oktober 2026.

De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.

griffier

voorzitter

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (belastingkamer), Locatie Arnhem, Postbus 9030, 6800 EM Arnhem.

De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving

Richtlijn 2006/112/EG

Artikel 11

Na raadpleging van het raadgevend Comité voor de Belasting op de toegevoegde waarde („BTW-comité”) kan elke lidstaat personen die binnen het grondgebied van deze lidstaat gevestigd zijn en die juridisch gezien zelfstandig zijn, doch financieel, economisch en organisatorisch nauw met elkaar verbonden zijn, tezamen als één belastingplichtige aanmerken.

Een lidstaat die de in de eerste alinea bedoelde mogelijkheid toepast, kan alle maatregelen vaststellen die nodig zijn om belastingfraude en -ontwijking met gebruikmaking van deze bepaling te voorkomen.

Wet op de omzetbelasting 1968

Artikel 7

1. Ondernemer is ieder die een bedrijf zelfstandig uitoefent.

2. Waar in deze wet wordt gesproken van bedrijf, wordt daaronder mede verstaan:

a. beroep;

b. exploitatie van een vermogensbestanddeel om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen.

(…)

4. Natuurlijke personen en lichamen in de zin van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, die op grond van het bepaalde in dit artikel ondernemer zijn en die in Nederland wonen of zijn gevestigd dan wel aldaar een vaste inrichting hebben en die in financieel, organisatorisch en economisch opzicht zodanig zijn verweven, dat zij een eenheid vormen, worden, al dan niet op verzoek van één of meer van deze natuurlijke personen of lichamen, bij voor bezwaar vatbare beschikking van de inspecteur als één ondernemer aangemerkt en wel met ingang van de eerste dag van de maand, volgende op die waarin de inspecteur die beschikking heeft afgegeven. Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld ter zake van de vorming, wijziging en beëindiging van de fiscale eenheid.

Vergelijk Hoge Raad 29 september 2017, ECLI:NL:HR:2017:2461, r.o. 2.5.4. Artikel 11 van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (Btw-richtlijn). Zie artikel 11 van de Wet Algemene Bepalingen: “De regter moet volgens de wet regt spreken: hij mag in geen geval de innerlijke waarde of billijkheid der wet beoordeelen”. Artikel 30h van de Algemene wet inzake rijksbelastingen. Zie Hoge Raad 8 december 1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC5535. Zie Hoge Raad 13 november 2020, ECLI:NL:HR:2020:1778. Vergelijk ook Hoge Raad 9 juni 2023, ECLI:NL:HR:2023:875.