Omgevingsrecht

Omgevingsvergunning bedrijfsverzamelgebouw. Een bedrijfsverzamelgebouw is toegestaan. Kantoor en…

Rechtbank Gelderland, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over omgevingsrecht.

Instantie
Rechtbank Gelderland
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
27 oktober 2026
Zaaknummer
ARN 25/63
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBGEL:2026:8284
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Omgevingsvergunning bedrijfsverzamelgebouw. Een bedrijfsverzamelgebouw is toegestaan. Kantoor en bedrijfswoning. Ondergeschikte wijziging. Bebouwingspercentage. Peil. Parkeren op eigen terrein. Verkeer. Voorbereidingsprocedure.

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: ARN 25/63

uitspraak van de meervoudige kamer van 29 oktober 2026

in de zaak tussen

[bedrijf 1] , uit [plaats] , eiser

(gemachtigde: mr. A. van Lohuizen),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Heerde

(gemachtigde: [gemachtigde] ).

Als derde-partij neemt aan de zaak deel: [bedrijf 2] B.V. uit [plaats] .

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de aan de derde-partij van rechtswege verleende omgevingsvergunning voor het bouwen van een bedrijfshal met kantoren en een bedrijfswoning. Met de beslissing op bezwaar heeft het college de omgevingsvergunning in stand gelaten. Eiser is het niet eens met de beslissing op bezwaar. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de beslissing op bezwaar.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de omgevingsvergunning mocht verlenen. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Met de brief van 8 mei 2023 heeft het college de op 6 april 2023 van rechtswege verleende omgevingsvergunning bekend gemaakt. Met de beslissing op bezwaar van 25 november 2024 heeft het college de omgevingsvergunning in stand gelaten.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen de beslissing op bezwaar.

2.2.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift. Eiser heeft een aanvullende reactie ingediend.

2.3.

De rechtbank heeft het beroep op 27 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [persoon 1] namens eiser, de gemachtigde van eiser, de gemachtigde van het college samen met [persoon 2] en namens de derde-partij [persoon 3] en [persoon 4] .

Beoordeling door de rechtbank

Waar gaat deze zaak over?

3. Op 15 november 2022 heeft de derde-partij een omgevingsvergunning aangevraagd voor het bouwen van een bedrijfsverzamelgebouw met kantoor en bedrijfswoning aan de [adres] in Heerde. De aanvraag ziet op de activiteit “bouwen”. De bedrijfshal krijgt een oppervlakte van ongeveer 1061 m2 en wordt 6,56 m hoog. Eiser is eigenaar van het naastgelegen perceel, [adres] in Heerde. Hij vreest voor overlast door parkeren en verkeersbewegingen. Ook vreest eiser voor de hoogte van het gebouw, dat dicht bij zijn bedrijfswoning wordt gebouwd.

3.1.

Het college heeft niet binnen de wettelijke beslistermijn op de aanvraag beslist, waardoor de omgevingsvergunning, na een opschorting van de beslistermijn, op 6 april 2023 van rechtswege is ontstaan. Het college heeft de van rechtswege ontstane omgevingsvergunning op 8 mei 2023 bekendgemaakt.

3.2.

Met de beslissing op bezwaar van 25 november 2024 heeft het college de omgevingsvergunning in stand gelaten. Het college heeft aanvullend gemotiveerd dat de goothoogte van de bedrijfswoning hoger wordt dan is toegestaan. Dit mag maximaal 6 meter bedragen en wordt met het bouwplan 6,56 meter. Het college heeft gebruik gemaakt van de binnenplanse afwijkingsmogelijkheid van artikel 21.1 van het bestemmingsplan. Uit dat artikel volgt dat met een omgevingsvergunning voor maximaal 10% kan worden afgeweken van de voorgeschreven goothoogte. Het college heeft daarbij overwogen dat geen onevenredig afbreuk wordt gedaan aan de in artikel 21.2 van de planregels genoemde onderdelen. Met de beslissing op bezwaar heeft het college verder aanvullend gemotiveerd dat uit het parkeerdrukonderzoek van 13 juni 2024 en het gewijzigd parkeerplan van 22 oktober 2024 volgt dat op eigen terrein in voldoende parkeergelegenheid wordt voorzien. Het college heeft, voor zover relevant, de volgende voorschriften aan de omgevingsvergunning verbonden:

“- de parkeerplaatsen dienen conform het parkeerplan d.d. 22 oktober 2024 aangelegd te worden voordat het pand in gebruik wordt genomen;

- de parkeerplaatsen op de naastgelegen percelen [nummer] en [nummer] , die nodig zijn om aan de parkeernorm voor de aanvraag te voldoen, dienen ook in de toekomst beschikbaar te blijven voor het perceel [nummer] .”

Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet

4. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend voor het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft het recht zoals dat gold onmiddellijk voor dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt. De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 15 november 2022. Dat betekent dat in dit geval de Wabo, zoals die gold voor 1 januari 2024, van toepassing blijft.

Toetsingskader

5. Op het perceel is het bestemmingsplan “Bedrijven- en sportterreinen Heerde” van toepassing. Het perceel heeft hierin de bestemming “Bedrijventerrein”.

5.1.

De gronden zijn bestemd voor een bedrijf en/of het uitoefenen van bedrijfsmatige activiteiten zoals genoemd in de bij de planregels behorende Staat van Bedrijfsactiviteiten. Ter plaatse van de aanduiding ‘bedrijfswoning’ is een bedrijfswoning toegestaan.

5.2.

Voor het bouwen van gebouwen gelden de volgende regels:

  1. een gebouw mag alleen binnen een bouwvlak worden gebouwd;

  2. de bouwhoogte mag niet meer bedragen dan de ter plaatse van de aanduiding ‘maximum bouwhoogte (m)’ aangegeven hoogte;

  3. het maximum bebouwingspercentage per bouwperceel mag niet meer bedragen dat het ter plaatse van de aanduiding ‘maximum bebouwingspercentage (%)’aan gegeven maximum bebouwingspercentage;

  4. (…)

5.3.

Voor het bouwen van een bedrijfswoning gelden de volgende regels:

  1. de goothoogte mag niet meer bedragen dan 6 meter;

  2. de bouwhoogte mag niet meer bedragen dan 10 meter;

  3. de oppervlakte mag van een bedrijfswoning mag niet meer bedragen dan 150 m2.

Ingetrokken beroepsgronden

6. Eiser heeft op de zitting de beroepsgronden over welstand en stikstof ingetrokken. Dat betekent dat de rechtbank in de uitspraak niet op deze beroepsgronden in gaat.

Bedrijfsverzamelgebouw

7. Eiser betoogt dat een bedrijfsverzamelgebouw ter plaatse niet is toegestaan. Bedrijfsmatige activiteiten die op de Staat van Bedrijfsactiviteiten voorkomen zijn op het perceel toegestaan. In de Staat van Bedrijfsactiviteiten is een bedrijfsverzamelgebouw niet opgenomen als toegestane functie. Het bestemmingsplan kent de term ‘bedrijfsverzamelgebouw’ volgens eiser wel als aparte aanduiding. Dat blijkt uit artikel 5.1, onder b, voor het adres [adres] . Op basis van de plansystematiek betoogt eiser dat een bedrijfsverzamelgebouw alleen is toegestaan als dit uitdrukkelijk is genoemd en het perceel de betreffende aanduiding heeft gekregen. Dat is op het perceel van de derde-partij volgens eiser niet het geval.

7.1.

Uit artikel 5.1. onder a van de planregels volgt dat de gronden bestemd zijn voor een bedrijf en/of het uitoefenen van bedrijfsmatige activiteiten zoals genoemd in de Staat van Bedrijfsactiviteiten in de categorieën 1 tot en met 3.2. Uit artikel 5.1 onder b van de planregels volgt dat op de in de tabel genoemde adressen de daarbij genoemde bedrijfsactiviteiten worden toegestaan. Voor het [adres] is dat:

“een bedrijfsverzamelgebouw met verschillende kleinschalige activiteiten in een maximale milieucategorie 2, waaronder detailhandel voor zover niet elders genoemd, kantoren en dienstverlening.”

7.2.

De rechtbank overweegt dat uit de bestemmingsomschrijving niet volgt dat maximaal één bedrijf per gebouw is toegestaan. Dat een bedrijfsverzamelgebouw niet is opgenomen in de Staat van Bedrijfsactiviteiten, maakt niet dat een bedrijfsverzamelgebouw niet is toegestaan. Het gaat namelijk om de bedrijfsactiviteiten die in het gebouw gaan plaatsvinden die moeten voorkomen op de Staat van Bedrijfsactiviteiten. Dat in de tabel van artikel 5.1, onder b, van de planregels bij het adres [adres] staat dat een bedrijfsverzamelgebouw met kleinschalige activiteiten is toegestaan, betekent naar het oordeel van de rechtbank niet dat alleen op dat adres een bedrijfsverzamelgebouw is toegestaan. Artikel 5.1, onder b, van de planregels is een aanvulling op artikel 5.1, onder a, van de planregels. In de tabel worden specifieke activiteiten per adres toegestaan die niet volgen uit de bedrijfsactiviteiten die onder a van dat artikel zijn toegestaan. Bovendien staat artikel 5.1, onder b, van de planregels de activiteiten die in de tabel zijn genoemd niet ‘uitsluitend’ toe per genoemd adres. De beroepsgrond slaagt niet.

Kantoor

8. Eiser betoogt dat het kantoor als zelfstandig kantoor is aangevraagd. Op basis van artikel 5.1, onder d, van de planregels is een kantoor alleen ten dienste van de onder a genoemde doeleinden toegestaan. Het college is er volgens eiser ten onrechte aan voorbij gegaan dat een zelfstandige kantoorfunctie is vergund. Dat het college op basis van het feitelijk opgegeven gebruik de conclusie heeft getrokken dat de kantoren worden gebruikt ten dienste van de toegelaten bedrijfsfuncties is volgens eiser onvoldoende. Eiser betoogt dat dit moet worden gewaarborgd door een koppeling te maken tussen de kantoorfunctie en de bedrijfsactiviteiten. Nu is het mogelijk dat in de toekomst een beroep kan worden gedaan op een impliciete ontheffing.

8.1.

De rechtbank oordeelt dat het kantoor niet als zelfstandig kantoor is aangevraagd. In de toelichting bij de aanvraag staat dat de derde-partij de kantoren gaat gebruiken voor administratieve werkzaamheden van het vastgoedbedrijf van de derde-partij. Op de Staat van Bedrijfsactiviteiten komt de activiteit “verhuur en handel in onroerend goed” voor. Een kantoor ten dienste van die activiteit is daarom toegestaan. Verder staat in de toelichting bij de aanvraag dat de kantoren worden gebruikt door de huurders van de ruimtes in het gebouw. Het is ook toegestaan om het kantoor te gebruiken ten dienste van de bedrijfsactiviteiten van de overige gebruikers van het pand. De rechtbank ziet geen aanleiding voor het oordeel dat sprake is van impliciete ontheffing voor een zelfstandig kantoor. Daarvan kan sprake zijn als het college zich bewust van het voorgenomen gebruik, de omgevingsvergunning in weerwil van de planvoorschriften heeft verleend. Omdat in dit geval geen sprake is van strijdig gebruik, is er ook geen sprake van impliciete toestemming. De beroepsgrond slaagt niet.

Bedrijfswoning

9. Eiser betoogt dat de omgevingsvergunning ziet op het toestaan van een regulier appartement. In de aanvraag wordt steeds gesproken over een appartement. Reguliere bewoning is niet toegestaan. Dat het college op dit punt ook verwijst naar een handhavingsprocedure is volgens eiser onjuist en gebrekkig. Door een ‘bedrijfswoning/appartement’ te vergunnen wordt in het midden gelaten of dit ook voor reguliere bewoning mag worden gebruikt. Door hierover onduidelijkheid te laten bestaan is er volgens eiser sprake van strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. Ook kan hierdoor in de toekomst opnieuw discussie ontstaan over een al dan niet ontstane impliciete ontheffing.

9.1.

De rechtbank is het met eiser eens dat reguliere bewoning op het perceel niet is toegestaan. Op pagina 1 van het aanvraagformulier staat als projectomschrijving “nieuwbouw bedrijfshal kantoor en appartement [adres] ”. Op pagina 4 onder het kopje “overig bouwwerk bouwen” staat dat de naam van het bijgebouw of bouwwerk “bedrijfswoning” is. Op pagina 5 wordt als antwoord op de vraag “geef aan waar u het bouwwerk voor gaat gebruiken” aangegeven “bedrijfshal met kantoren bedrijfswoning/appartement”. Er wordt niet, zoals eiser betoogt, voortdurend over een appartement gesproken. Het gaat bovendien ook om wat er is vergund. In de van rechtswege verleende omgevingsvergunning staat dat het gaat om “het bouwen van een bedrijfshal met kantoren en een bedrijfswoning (…)”. Daarmee is het naar het oordeel van de rechtbank voldoende duidelijk dat een bedrijfswoning is vergund, en niet een reguliere woning of een appartement, niet zijnde bedrijfswoning. Dat is niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel, omdat in de omgevingsvergunning staat dat het om een bedrijfswoning gaat. Om dezelfde reden is er ook geen impliciete ontheffing verleend. De beroepsgrond slaagt niet.

9.2.

Op de zitting heeft eiser voor het eerst in de slotronde betoogd dat ook onderbouwd moet worden ten dienste van wie de bedrijfswoning wordt gebouwd. Dit is een nieuwe beroepsgrond. De goede procesorde laat het indienen van nieuwe beroepsgronden niet toe, als andere partijen onvoldoende op die beroepsgrond kunnen reageren of de goede voortgang van de procedure wordt belemmerd. Omdat eiser deze grond pas op de zitting heeft aangevoerd, hebben het college en de derde-partij hier niet adequaat op kunnen reageren, terwijl dit wel een betoog is dat vragen opwerpt. De rechtbank laat deze beroepsgrond daarom wegens strijd met de goede procesorde buiten beschouwing.

Wijziging bedrijfswoning

10. In de beslissing op bezwaar is de overschrijding van de toegestane oppervlakte van de bedrijfswoning aangepast. Eiser betoogt dat dit geen wijziging is van ondergeschikte aard. Volgens eiser had de derde-partij een nieuwe aanvraag om een omgevingsvergunning moeten indienen. Niet alleen de oppervlakte van de bedrijfswoning is veranderd, maar ook een gedeelte van het overdekte terras is komen te vervallen en de technische ruimte bij de bedrijfshal is vergroot. Het is dus niet alleen een visuele wijziging, maar ook een wijziging die gevolgen heeft voor de bouwmassa, indeling, maatvoering, functies en constructies.

10.1.

Op grond van artikel 5.2.2., onder c, van de planregels mag de oppervlakte van een bedrijfswoning niet meer dan 150 m2 bedragen. In het oorspronkelijke bouwplan was de oppervlakte van de bedrijfswoning 152 m2. In bezwaar is dit aangepast, waardoor de bedrijfswoning 148 m2 bedraagt.

10.2.

Volgens vaste rechtspraak mag het college de indiener van een aanvraag in de gelegenheid stellen om zijn aanvraag te wijzigen. Het doel daarvan is dat geconstateerde belemmeringen voor het verlenen van de omgevingsvergunning worden weggenomen. Dat moet beperkt blijven tot wijzigingen van ondergeschikte aard, want daarvoor is geen nieuwe aanvraag vereist. De vraag of een wijziging van ondergeschikte aard is, moet per concreet geval worden beantwoord. Als de wijziging van de oorspronkelijke aanvraag zo ingrijpend is dat redelijkerwijs niet meer van hetzelfde bouwplan kan worden gesproken, dan moet daarvoor een nieuwe aanvraag worden ingediend.

10.3.

De rechtbank oordeelt dat sprake is van een ondergeschikte wijziging. Het gaat om een verkleining van slechts 4 m2 op een bouwplan van in totaal 1061 m2. De wijziging is inpandig, waardoor er geen wijzigingen zijn in de uiterlijke verschijningsvorm van het gebouw. Door de wijziging is een gedeelte van het overdekte terras betrokken bij de technische ruimte van de bedrijfshal. De wijziging is zo minimaal dat nog steeds gesproken kan worden van hetzelfde bouwplan. De beroepsgrond slaagt niet.

Bebouwingspercentage

11. Eiser betoogt dat het college niet inzichtelijk heeft gemaakt of het bouwplan aan het bebouwingspercentage voldoet. Volgens eiser volgt uit de begripsbepaling van bebouwingspercentage dat het gaat om het percentage van het bouwvlak dat mag worden bebouwd. Er moet volgens eiser daarom naar het gehele bouwvlak gekeken worden. Het college heeft dit ten onrechte beperkt tot het kadastrale perceel van de derde-partij. Het college had volgens eiser ook alle bestaande bebouwing binnen het gehele bouwvlak moeten betrekken.

11.1.

In artikel 5.2.1., onder c, van de planregels staat dat voor het bouwen van gebouwen geldt dat niet meer dan 75% per bouwperceel gebouwd mag worden. Een bouwperceel is in het bestemmingsplan gedefinieerd als een aaneengesloten stuk grond, waarop ingevolge de regels een zelfstandige, bij elkaar behorende bebouwing is toegelaten.

11.2.

De rechtbank overweegt dat een bouwplan getoetst moet worden aan de bouwregels van het bestemmingsplan. In de bouwregels staat dat maximaal 75% van het bouwperceel bebouwd mag worden. Volgens vaste rechtspraak is bij de vaststelling van de omvang van een bouwperceel de actuele situatie bepalend. Daarbij wordt in beginsel uitgegaan van het kadastrale perceel waarop het bouwplan is voorzien. De rechtbank oordeelt dat uit de planregels niet volgt dat van het gehele bouwvlak moet worden uitgegaan. In de begripsbepaling van bebouwingspercentage staat weliswaar dat het een percentage van het bouwvlak is dat mag worden bebouwd, maar in de bouwregels van de bestemming staat dat het gaat om een percentage van het bouwperceel. Daarmee heeft de bouwregel de omvang van de begripsbepaling beperkt. Dit betekent dat het college mocht uitgaan van het kadastrale perceel van de derde-partij. Volgens het college is het perceel van de derde-partij 1800 m2. Daarvan mag maximaal 1350 m2 bebouwd worden. Het bouwplan wordt 1061 m2. Dit betekent dat het bouwplan ruim binnen de maximaal toegestane 75% blijft. De beroepsgrond slaagt niet.

Peil

12. Eiser betoogt dat het college het verkeerde peil hanteert. Het is niet relevant dat het pand een paar meter van de hoofdweg af ligt, dat doen namelijk alle panden. Het gaat er volgens eiser om dat de hoofdtoegang aan de [adres] grenst. Volgens eiser moet het peil worden bepaald aan de hand van artikel 1.44 onder a van het bestemmingsplan: “voor een bouwwerk op een perceel, waarvan de hoofdtoegang direct aan de weg, grenst de hoogte van de weg ter plaatse van die hoofdtoegang”. Daarom kon niet worden volstaan met een 10%-afwijking op grond van de binnenplanse afwijkingsmogelijkheid.

12.1.

In artikel 1.44 van de planregels staat dat het peil als volgt wordt bepaald:

  1. voor een bouwwerk op een perceel, waarvan de hoofdtoegang direct aan de weg, grenst de hoogte van de weg ter plaatse van die hoofdtoegang;

  2. voor een bouwwerk in de overige situaties de hoogte van het terrein ter plaatse van die hoofdtoegang bij de voltooiing van de bouw;

12.2.

De rechtbank oordeelt dat het gebouw niet direct aan de weg grenst. Daarom moet voor de bepaling van het peil worden uitgegaan van de hoogte van het terrein bij de hoofdingang. Het college is daar terecht van uitgegaan. Dit betekent dat de goothoogte van de bedrijfswoning 6,56 meter bedraagt. Omdat maximaal 6,5 meter is toegestaan, kon het college op dat punt volstaan met de binnenplanse afwijkingsmogelijkheid voor een hogere goothoogte tot maximaal 10%. Als het, zoals eiser betoogt, niet relevant zou zijn dat het gebouw een paar meter van de hoofdweg af ligt, dan had de planwetgever ervoor kunnen kiezen om één regel te hanteren voor het bepalen van het peil. De keuze van de planwetgever is geweest om een onderscheid te maken in een gebouw waarvan de hoofdtoegang direct grenst aan de weg en een gebouw waarvan de hoofdtoegang niet direct grenst aan de weg. Dat in de praktijk blijkt dat geen gebouwen met de hoofdtoegang aan de weg grenzen, betekent niet dat het college niet van de bepaling van artikel 1.44, onder b, van de planregels mocht uitgaan. Een planbepaling kan niet terzijde worden geschoven. De beroepsgrond slaagt niet.

Parkeren op eigen terrein

13. Eiser betoogt dat uit het bestemmingsplan volgt dat op eigen terrein geparkeerd moet worden. Volgens eiser volgt uit het parkeeronderzoek van 13 juni 2024 dat op eigen terrein niet in voldoende parkeerbehoefte kan worden voorzien. Uit het onderzoek volgt dat het tekort op een redelijke loopafstand van het gebouw kan worden voorzien. Eiser betoogt dat daar geen planologische basis voor is, zodat het bouwplan in strijd is met het bestemmingsplan. Het college had volgens eiser daarom een buitenplanse afwijking moeten verlenen.

13.1.

De rechtbank oordeelt dat uit het bestemmingsplan niet volgt dat op eigen terrein geparkeerd moet worden. In artikel 5.1, onder k, van de planregels staat dat de gronden ook bestemd zijn voor parkeervoorzieningen, waarbij parkeren op eigen terrein het uitgangspunt is. Met het bouwplan worden 29 parkeerplaatsen gerealiseerd, zodat aan het uitgangspunt van de planregels wordt voldaan. Er kan geen strijd met de planregel ontstaan als het uitgangspunt niet wordt gehaald, omdat het slechts een vertrekpunt is, maar niet een vereiste. Het college heeft desgevraagd toegelicht dat hij een parkeeronderzoek heeft laten uitvoeren, omdat het college afwijkt van het bestemmingsplan vanwege een overschrijding van de goothoogte voor de bedrijfswoning. De rechtbank overweegt dat deze strijdigheid geen invloed heeft op de parkeerbehoefte. Bij de beoordeling van een aanvraag om een omgevingsvergunning die afwijkt van het bestemmingsplan bestaat geen ruimte voor een belangenafweging over aspecten die in overeenstemming zijn met het bestemmingsplan. Ten aanzien van deze activiteiten staat namelijk vast dat dit in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening. Het bestemmingsplan geeft geen nadere invulling van het uitgangspunt. Er wordt bijvoorbeeld niet verwezen naar een parkeernormennota. Ook is er geen “Parapluplan Parkeren”. Dat betekent dat alleen het uitgangspunt geldt dat op eigen terrein wordt geparkeerd. Dat is met het bouwplan het geval. De beroepsgrond slaagt niet.

13.2.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat voldaan wordt aan het uitgangspunt dat op eigen terrein wordt geparkeerd. Omdat het om een uitgangspunt gaat, kan het niet voldoen aan dat uitgangspunt geen strijd met het bestemmingsplan opleveren. De rechtbank bespreekt daarom niet de overige gronden die eiser heeft aangevoerd tegen het parkeeronderzoek, omdat dit niet kan leiden tot het oordeel dat het parkeeronderzoek niet deugdelijk is.

Verkeer

14. Eiser betoogt dat de verkeerssituatie die ontstaat met het realiseren van het bedrijfsverzamelgebouw niet veilig is. Hij voert daartoe aan dat het college ten onrechte uitgaat van een afstand van 9 meter tussen de roldeuren van het nieuwe gebouw en het gebouw van eiser. Het is volgens eiser de perceelsgrens die maatgevend is. Eiser kan een hekwerk op de perceelsgrens zetten. Hij hoeft niet te dulden dat zijn perceel gebruikt wordt om vanuit de roldeuren een draai te maken. De ingetekende verkeerskundige situatie aan de achterzijde van het perceel is volgens eiser feitelijk onhaalbaar. Het parkeerplan gaat uit van een veel kortere afstand dan 9 meter. Per saldo resteert volgens eiser 1,75 meter van de roldeur tot aan de straat. Dat levert onveilige verkeersituaties op. Volgens eiser heeft het college daar ten onrechte geen rekening mee gehouden.

14.1.

De rechtbank oordeelt dat het bouwplan grotendeels in overeenstemming is met het bestemmingsplan. Alleen de goothoogte van de bedrijfswoning is in strijd met de planregels. Eiser vraagt om een afweging van de verkeerskundige situatie. Dat is een afweging die ruimtelijk van aard is. In het bestemmingsplan zijn geen regels opgenomen waaruit volgt dat rekening gehouden moet worden met de verkeerskundige situatie, of dat bijvoorbeeld een bepaalde afstand tot de perceelsgrenzen moet worden aangehouden. Dit betekent dat de afweging of het bouwplan en de situering daarvan ruimtelijk aanvaardbaar is al gemaakt is bij de vaststelling van het bestemmingsplan. Zodra een bestemmingsplan onherroepelijk is geworden, is voor activiteiten die in overeenstemming zijn met dat bestemmingsplan geen ruimte voor een belangenafweging. Voor die activiteiten staat namelijk vast dat deze in overeenstemming zijn met een goede ruimtelijke ordening. In dit geval gaat het alleen om de ruimtelijke effecten die optreden als gevolg van de vergunde afwijking van het bestemmingsplan voor wat betreft de goothoogte van de bedrijfswoning. De ruimtelijke effecten van wat al op grond van het bestemmingsplan is toegestaan, blijven daarbij buiten beschouwing. De beroepsgrond slaagt niet.

Voorbereidingsprocedure

15. Eiser betoogt dat de omgevingsvergunning niet van rechtswege heeft kunnen ontstaan. Het bouwplan is op meerdere punten in strijd met het bestemmingsplan. De uitgebreide voorbereidingsprocedure is volgens eiser van toepassing.

15.1.

De rechtbank oordeelt dat het bouwplan alleen in strijd is met het bestemmingsplan vanwege een overschrijding van de goothoogte van de bedrijfswoning. Voor die strijdigheid is het mogelijk om een binnenplanse afwijking te vergunnen. Gelet op de voorgaande overwegingen is de rechtbank van oordeel dat het bouwplan niet op andere punten in strijd is met het bestemmingsplan. Het college heeft daarom de omgevingsvergunning met de reguliere voorbereidingsprocedure kunnen voorbereiden. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

16. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de omgevingsvergunning in stand blijft. Eiser krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Emaus, voorzitter, en mr. M.J.M. Verhoeven en mr. M.A.A. Soppe, leden, in aanwezigheid van D. van Til, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

griffier

voorzitter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). Artikel 5.2.2 onder a van het bestemmingsplan Bedrijven- en sportterreinen Heerde. Artikel 2.10, tweede lid, van de Wabo in samenhang met artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 1°, van de Wabo. Op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de invoeringswet Omgevingswet, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerst zin, van de Wabo. Uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 27 januari 2021, ECLI:NL:RVS:2021:164. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 31 december 2014, ECLI:L:RVS:2014:4746. Uitspraak van de Afdeling van 12 augustus 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4743. Uitspraak van de Afdeling van 16 september 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5528. Artikel 1.21 van de planregels. Uitspraak van de Afdeling van 26 november 2025, ECLI:NL:RVS:2025:5767. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 5 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:414.