Verbintenissenrecht
Aanneming van werk. Regieovereenkomst. Vordering aannemer tot betaling facturen wordt afgewezen, omdat…
Rechtbank Gelderland, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBGEL:2026:8144 · Rechtbank Gelderland · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-gelderland/civiel-recht/verbintenissenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbgel-2026-8144
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Gelderland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank GelderlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Zutphen
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 20 oktober 2026
- Zaaknummer
- C/05/464378
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. T.J.K. van Santen, mr. D.M.A. van Zijl-van Hengel
- ECLI
- ECLI:NL:RBGEL:2026:8144
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Aanneming van werk. Regieovereenkomst. Vordering aannemer tot betaling facturen wordt afgewezen, omdat aannemer onvoldoende heeft onderbouwd dat hij recht heeft op meer dan het reeds door opdrachtgever betaalde bedrag.
Uitspraak
RECHTBANK Gelderland
Civiel recht
Zittingsplaats Zutphen
Zaaknummer: C/05/464378 / HZ ZA 26-84
Vonnis van 21 oktober 2026
in de zaak van
[eiser] B.V.,
te [vestigingsplaats] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser] ,
advocaat: mr. T.J.K. van Santen,
tegen
[gedaagde] ,
te [woonplaats] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde] ,
advocaat: mr. D.M.A. van Zijl-van Hengel.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 27 mei 2026,
- de e-mail van de rechtbank aan partijen van 28 juli 2026 over de voorbereiding van de mondelinge behandeling,
- de akte overleggen producties tevens houdende vermeerdering van eis van 27 augustus 2026 met producties van [eiser] ,
- de akte overlegging producties van 28 augustus 2026 met producties van [gedaagde] ,
- de mondelinge behandeling van 8 september 2026, waarop [eiser] bij akte haar eis verder heeft vermeerderd, en waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De feiten
[eiser] heeft van 2021 tot en met 2023 in opdracht van [gedaagde] werkzaamheden uitgevoerd voor de verbouwing van een bestaande schuur van [gedaagde] tot een paardenstal en bed & breakfast. De verbouwing hield in dat de bestaande schuur volledig zou worden gesloopt en dat vervolgens een nieuw gebouw zou worden opgericht.
[eiser] heeft op 10 maart 2022 een kostenraming voor het werk aan [gedaagde] verzonden. Deze kostenraming was gebaseerd op een ontwerp van het werk dat [eiser] heeft gemaakt op basis van wensen van [gedaagde] . De kostenraming komt uit op € 288.307,80 aan bouwkosten, en vermeerderd met een opslag van 8% voor winst, risico en bouwbegeleiding en van 2% voor CAR-verzekering in totaal op € 314.225,50 excl. btw.
[gedaagde] is niet akkoord gegaan met de totaalprijs die volgt uit de kostenraming, maar heeft [eiser] wel opdracht gegeven om het werk uit te voeren. Om kosten te besparen had [gedaagde] het voornemen om een deel van het werk in eigen beheer uit te voeren. [eiser] heeft daarmee ingestemd, onder de voorwaarde dat dit niet tot vertraging zou leiden.
In augustus 2022 is de schuur gesloopt en in september 2022 is [eiser] begonnen met haar werkzaamheden. Tijdens de werkzaamheden is het werk verschillende keren gewijzigd.
Tijdens het werk hebben [eiser] en [gedaagde] over de uitvoering, materialen en kosten van verschillende onderdelen van het werk contact gehad via e-mail en Whatsapp. Dit betrof bijvoorbeeld de binnendeuren, dakramen, en gevelstenen.
[eiser] heeft [gedaagde] facturen verzonden voor de door haar uitgevoerde werkzaamheden. Vanaf de vierde factuur (van 26 oktober 2022) heeft [eiser] steeds ook overzichten van de in rekening gebrachte kosten en uren aan [gedaagde] verzonden. Daarin wordt gerekend met een opslag van 10% (zoals in de kostenraming).
Uit een factuur en kostenoverzicht van 30 december 2022 blijkt dat [eiser] tot dat moment € 238.718,24 excl. btw aan kosten heeft gemaakt. Naar aanleiding daarvan hebben partijen begin januari 2023 gecorrespondeerd over de ontwikkeling van de bouwkosten, en de zorg van [gedaagde] dat de bouwkosten zijn begroting zullen overstijgen. Dit heeft er onder meer toe geleid dat vanaf het kostenoverzicht van 17 februari 2023 wordt gerekend met een courtage van 5% in plaats van de opslag van 10%.
Op 10 maart 2023 heeft [eiser] een overzicht van (de kosten van) de tot op dat moment uitgevoerde werkzaamheden aan [gedaagde] toegezonden. Uit dat overzicht blijkt dat tot dat moment € 267.875,20 excl. btw aan kosten is gemaakt, waarvan € 265.000 excl. btw bij [gedaagde] in rekening is gebracht. In de begeleidende e-mail wordt aangegeven dat het uurtarief van een aantal medewerkers van [eiser] is verlaagd. Daarnaast geeft [eiser] een inschatting van de kosten van de nog resterende werkzaamheden van € 66.841,03 excl. btw.
In reactie daarop heeft [gedaagde] bij e-mail van 21 maart 2023 aangegeven dat hij, uitgaande van zijn begroting en rekening houdend met de door hem zelf uitgevoerde werkzaamheden en aanvullende kostenposten, op een aanzienlijk lager totaalbedrag uitkomt, en dat de opgave van [eiser] voor [gedaagde] niet haalbaar is.
Op 19 oktober 2023 heeft [eiser] aan [gedaagde] een eindoverzicht gestuurd. Dit overzicht sluit op € 302.407,44 excl. btw voor bouwkosten en uren. Daarbij was ook een overzicht gevoegd van alle door [eiser] verzonden facturen, en van facturen die nog niet waren voldaan. Op dat moment had [gedaagde] de factuur van 26 oktober 2022 voor de vergunningaanvraag van € 6.594,50 incl. btw gedeeltelijk, en de factuur van 5 mei 2023 voor bouwkosten van € 35.100 incl. btw geheel onbetaald gelaten.
[eiser] en [gedaagde] zijn in overleg getreden over de betalingsachterstand. Daarbij heeft [gedaagde] bij e-mail van 6 december 2023 aangegeven dat hij een bedrag van € 30.000 in termijnen zou willen betalen, met vergoeding van een rente van 4,65% per jaar, en dat hij ervan uitgaat dat [eiser] de nog resterende werkzaamheden, zoals het installatiewerk en het herstel van de lekkage bij de dakkapel, op korte termijn zal hervatten. Vervolgens hebben partijen hierover verder gecorrespondeerd. Tot overeenstemming heeft dit niet geleid.
[eiser] heeft [gedaagde] bij brief van 2 mei 2024 gesommeerd om binnen twee weken na dagtekening van de brief de facturen te voldoen.
Vervolgens heeft [eiser] bij e-mail van 14 mei 2024 opnieuw een voorstel aan [gedaagde] gedaan voor de afronding van het werk en de betaling daarvan. In reactie daarop heeft [gedaagde] bij e-mail van 22 mei 2024 gevraagd om een overzicht van de facturen van [bedrijf 1] (hierna: [bedrijf 1] ). Bij e-mail van 30 mei 2024 heeft [eiser] een overzicht gestuurd van de bedragen die [bedrijf 1] aan [eiser] heeft gefactureerd. Vervolgens heeft [gedaagde] bij e-mail van 3 juni 2024 gevraagd om de facturen van [bedrijf 1] aan hem door te sturen. Daarop heeft [eiser] laten weten dat zij nooit facturen van onderaannemers doorstuurt aan haar opdrachtgever. Vervolgens heeft [gedaagde] bij e-mail van 9 juni 2024 opgemerkt dat de weigering om facturen van [bedrijf 1] te delen bij hem vragen oproept, en heeft [gedaagde] verzocht om de facturen van alle onderaannemers aan hem toe te sturen. Bij e-mail van 12 juni 2024 heeft [eiser] alsnog de facturen van [bedrijf 1] met [gedaagde] gedeeld. Op 13 juni 2024 heeft [gedaagde] (nogmaals) gevraagd om de originele facturen van overige onderaannemers en materialen, en erop gewezen dat dit de kern is van werken op regiebasis. Bij e-mail van 16 juli 2024 heeft [eiser] aangegeven niet voornemens te zijn om meer facturen te delen, omdat dit alleen discussie zou geven.
[gedaagde] heeft [eiser] bij brief van 22 juli 2024 in gebreke gesteld, zowel wat betreft de verantwoording van in rekening gebrachte bouwkosten als ten aanzien van door [gedaagde] genoemde gebreken in het werk van [eiser] .
Bij brief van 12 november 2024 heeft de advocaat van [eiser] gewezen op het bedrag van de facturen dat nog openstaat en aangegeven dat [eiser] de uitvoering van de verdere werkzaamheden zal opschorten. Vervolgens hebben partijen (en hun advocaten) verder gecorrespondeerd en geprobeerd tot een oplossing te komen. Dat is niet gelukt.
[eiser] heeft deskundigenbureau [bureau 1] ingeschakeld om (i) te onderzoeken of de door [eiser] in rekening gebrachte prijs voor het werk voldoende onderbouwd is in die zin dat de onderbouwing een redelijk inzicht biedt in de bestede tijd, de verrichte werkzaamheden en de gebruikte materialen, (ii) te bepalen wat een redelijke prijs is voor de totale prestatie van [eiser] , en (iii) te beoordelen of sprake is van gebreken aan het werk. De advocaten van partijen hebben tussen april en juni 2025 gecorrespondeerd over de aan [bureau 1] voor te leggen vraagstelling, maar hebben daarover geen overeenstemming bereikt.
Bij e-mail van 15 juni 2025 heeft de advocaat van [gedaagde] het rapport van haar eigen deskundige, [bureau 2] , aan de advocaat van [eiser] toegezonden. Dit rapport bevat een weergave van door [eiser] uitgevoerde werkzaamheden en een berekening van een redelijke prijs voor die werkzaamheden, die uitkomt op € 328.556,19 incl. btw.
Omdat [bureau 1] geen toegang heeft gekregen tot het perceel van [gedaagde] , heeft zij het onderzoek aan de hand van door [eiser] verstrekte documentatie uitgevoerd. Op 3 december 2025 heeft de advocate van [eiser] het definitieve rapport van [bureau 1] met de advocaat van [gedaagde] gedeeld. Dit rapport bevat een schaduwraming van de kosten van het werk van [eiser] die uitkomt op € 369.663,81 incl. btw, en vermeldt verder onder meer:
‘Op basis van het dossieronderzoek, de door partijen overgelegde gegevens en de uitgevoerde schaduwraming wordt geconcludeerd dat de door partij 1 in rekening gebrachte kosten niet als onredelijk of buitensporig kunnen worden aangemerkt. De opbouw van de regie-overzichten is navolgbaar en stemt overeen met de aard en omvang van het door partij 1 feitelijk uitgevoerde werk.’
Verder overleg tussen partijen en hun advocaten heeft niet tot een oplossing geleid.
Op 25 augustus 2026 – na aanvang van deze procedure – heeft [eiser] een laatste factuur voor bouwkosten verzonden van € 8.963 incl. btw.
3 Het geschil
[eiser] vordert – na eiswijzigingen, samengevat – dat de rechtbank bij vonnis, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde] veroordeelt:
-
tot betaling van € 5.694,50, met wettelijke handelsrente vanaf 10 november 2022,
-
tot betaling van € 35.100, met wettelijke handelsrente vanaf 19 mei 2023,
-
tot betaling van € 8.963, met wettelijke handelsrente vanaf de datum van dit vonnis,
-
tot betaling van proceskosten, waaronder de beslagkosten, met wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na het vonnis.
[eiser] legt aan de vordering het volgende ten grondslag. [eiser] en [gedaagde] hebben een overeenkomst van aanneming van werk gesloten, waarbij [eiser] op regiebasis zou werken. [eiser] en [gedaagde] hebben voor delen van het werk een vaste prijs afgesproken, en voor het overige zou [eiser] marktconforme prijzen rekenen voor materialen en daarnaast de kosten van gemaakte uren doorberekenen. Over deze prijzen en kosten zou [eiser] een opslag van 10% rekenen voor kosten en winst. [eiser] heeft conform deze afspraken facturen aan [gedaagde] verzonden, daarvan is een deel onbetaald gebleven. Hoe dan ook heeft [eiser] recht op een redelijke prijs voor het werk, en uit het rapport van [bureau 1] volgt dat het door [eiser] in rekening gebrachte bedrag een redelijke prijs is. Verder heeft [gedaagde] de verschuldigdheid van € 30.000 aan bouwkosten erkend. Daarnaast zou [eiser] werk verrichten in het kader van een vergunningaanvraag. Daarvoor is een prijs van € 6.950 excl. btw afgesproken. [eiser] heeft recht op wettelijke handelsrente, omdat [gedaagde] ondernemer is en dus sprake is van een handelsovereenkomst.
[gedaagde] voert verweer. [gedaagde] concludeert tot afwijzing van de vorderingen van [eiser] , met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure. Voor zover de rechtbank de vorderingen (deels) zal toewijzen vraagt [gedaagde] subsidiair die te matigen, en meer subsidiair te bepalen dat betalingsverplichtingen pas opeisbaar zijn nadat [eiser] haar verplichtingen is nagekomen.
[gedaagde] voert het volgende aan. Partijen hebben afgesproken dat [eiser] zou werken op regiebasis en dat zij zou factureren op basis van werkelijk gemaakte kosten en bestede uren, met een opslag van 10%. Van afwijkende afspraken is geen sprake. Ook voor de vergunningaanvraag is geen vaste prijs afgesproken. Op grond van de regieovereenkomst moet [eiser] haar kosten onderbouwen en [gedaagde] in staat stellen om deze te controleren. [eiser] heeft echter de in rekening gebrachte kosten van materialen en onderaannemers niet voldoende onderbouwd, terwijl ook de urenregistraties van [eiser] niet consistent en realistisch zijn. De vordering van [eiser] is aldus niet voldoende onderbouwd, althans de vordering is niet opeisbaar geworden. [gedaagde] voert verder aan dat [eiser] bekend was met een budget van € 300.000, en dat [eiser] dit zonder waarschuwing of overleg heeft overschreden. Ook vormde het bedrag van de kostenraming een richtprijs, die [eiser] zonder waarschuwing met meer dan 10% heeft overschreden. De bepaling dat een aannemer recht heeft op een redelijke prijs is niet van toepassing, en doet niet af aan de verplichting van [eiser] om kosten controleerbaar te maken. Overigens betwist [gedaagde] dat sprake is van een redelijke prijs. Verder wijst [gedaagde] op gebreken in het werk van [eiser] , die [eiser] niet heeft hersteld. Tot slot beroept [gedaagde] zich op opschorting en schuldeisersverzuim.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4 De beoordeling
[eiser] vordert betaling van het restant van € 5.694,50 incl. btw van een factuur voor de vergunningaanvraag, en twee facturen van samen € 44.063 incl. btw voor bouwkosten overeenkomstig het kostenoverzicht van 19 oktober 2023. De rechtbank zal beoordelen of [gedaagde] de facturen moet betalen.
[gedaagde] hoeft facturen voor bouwkosten niet te betalen
Partijen zijn het erover eens dat sprake is van een overeenkomst van aanneming van werk op regiebasis die niet schriftelijk is vastgelegd. Redenen om te kiezen voor werken op regiebasis waren dat het ontwerp nog niet definitief was, dat [gedaagde] delen van het werk in eigen beheer wilde uitvoeren om kosten te besparen, en dat [eiser] geen vaste aanneemsom kon of wilde afgeven vanwege sterk schommelende materiaalprijzen begin 2022.
Bij een regieovereenkomst is geen sprake van een vaste aanneemsom voor het werk, maar is uitgangspunt dat de aannemer een vergoeding ontvangt voor de werkelijk gemaakte uitvoeringskosten (zoals arbeidsloon en materiaalkosten), vermeerderd met een opslag voor winst en kosten. Dit betekent dat de aannemer zijn kosten bij de opdrachtgever in rekening mag brengen, in beginsel ook als die kosten hoger uitvallen dan eerder gedacht.
Van de aannemer wordt wel verwacht dat hij de voor het werk gemaakte kosten deugdelijk administreert, zodat hij de kosten op een transparante wijze zal kunnen verantwoorden en de opdrachtgever die zal kunnen controleren. Deze verplichting van de aannemer volgt uit de aard van de regieovereenkomst, zodat een uitdrukkelijke afspraak op dit punt niet nodig is.
[eiser] legt aan haar vordering ten grondslag dat, in afwijking van de uitgangspunten bij een regieovereenkomst, tussen [eiser] en [gedaagde] is overeengekomen dat voor bepaalde delen van het werk die door onderaannemers zouden worden uitgevoerd een vaste prijs zou gelden, en dat [eiser] voor materialen een marktconforme prijs zou rekenen in plaats van werkelijke inkoopkosten, beide vermeerderd met een opslag van 10%. Die afspraken maken volgens [eiser] dat zij haar kosten niet hoeft te verantwoorden, bijvoorbeeld door [gedaagde] inzage te geven in onderliggende facturen.
[gedaagde] betwist dat voor delen van het werk vaste prijsafspraken zijn gemaakt en dat [eiser] marktconforme prijzen, vermeerderd met een opslag, in rekening mag brengen. Volgens [gedaagde] hebben partijen alleen gesproken over het werken op regiebasis, waarbij [eiser] zou factureren op basis van werkelijk gemaakte kosten, vermeerderd met een opslag van 10%.
Bij uitleg van een mondelinge overeenkomst komt het aan op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (de Haviltex-maatstaf). Van beslissende betekenis zijn de omstandigheden van het concrete geval, gewaardeerd naar wat de maatstaven van redelijkheid en billijkheid meebrengen.
Op grond van de hoofdregel van art. 150 Rv rusten op [eiser] de stelplicht en bewijslast van de inhoud van de overeenkomst, voor zover zij die aan haar vorderingen ten grondslag legt.
Geen afwijkende afspraak over marktconforme prijzen
[eiser] stelt dat zij in de kostenraming heeft duidelijk gemaakt welke prijzen zij bedingt voor door haar te leveren materialen. Partijen zijn met het werk aan de slag gegaan op basis van de prijzen die in de kostenraming zijn opgenomen. Daaruit volgt dat [gedaagde] met deze prijzen akkoord is gegaan. Dit volgt ook uit het feit dat [gedaagde] een groot aantal facturen heeft ontvangen en betaald zonder te vragen om onderliggende inkoopfacturen.
Het betoog van [eiser] slaagt niet. De rechtbank heeft op de mondelinge behandeling vastgesteld dat partijen vóór het sluiten van de overeenkomst niet hebben gesproken over de vraag of [eiser] door haar bedongen marktconforme prijzen vermeerderd met een opslag bij [gedaagde] in rekening mocht brengen.
Dan is de vraag of op andere gronden kan worden aangenomen dat partijen over dit punt overeenstemming hebben bereikt. De rechtbank is met [gedaagde] van oordeel dat de door [eiser] gestelde afspraak niet kan worden afgeleid uit de kostenraming. [gedaagde] heeft [eiser] weliswaar opdracht gegeven om het werk uit te voeren, maar uit niets blijkt dat [gedaagde] daarbij ook akkoord is gegaan met de door [eiser] in de kostenraming opgenomen bedragen. Omdat beide partijen ervan uitgingen dat [eiser] het werk op regiebasis zou uitvoeren, hoefde [gedaagde] er geen rekening mee te houden dat [eiser] andere kosten in rekening zou willen brengen dan de daadwerkelijk gemaakte kosten. Dit geldt te meer, omdat [eiser] nu juist op regiebasis wilde werken vanwege sterk variërende materiaalprijzen, en [eiser] zich dus niet kon of wilde vastleggen op een vaste aanneemsom. Daarmee valt niet te verenigen dat [eiser] toch zou hebben bedoeld dat zij de bedragen uit de kostenraming zou rekenen.
De omstandigheid dat [gedaagde] facturen heeft betaald zonder te vragen om onderliggende inkoopfacturen kan [eiser] niet baten, omdat [gedaagde] heeft aangegeven dat de overzichten – waarop kosten voor materiaal en uren werden gespecificeerd, vermeerderd met een opslag van 10% – hem het vertrouwen gaven dat [eiser] factureerde volgens de regieafspraak, en [gedaagde] in eerste instantie dus geen aanleiding had om onderliggende stukken op te vragen.
Tot slot heeft [eiser] niet voldoende onderbouwd dat de in de kostenoverzichten in rekening gebrachte prijzen voor materialen aansluiten bij de prijzen uit de kostenraming. [eiser] heeft tijdens de mondelinge behandeling aangegeven niet met zekerheid kunnen bevestigen dat de prijzen uit de kostenoverzichten steeds zijn terug te voeren op de kostenraming. Ook dit weegt de rechtbank in het nadeel van [eiser] mee.
Als [eiser] prijzen wilde hanteren die afwijken van haar werkelijke kosten, dan had het op haar weg gelegen om daarover voldoende duidelijke afspraken te maken. Omdat een dergelijke afspraak in deze zaak niet kan worden vastgesteld, zal de rechtbank ervan uitgaan dat sprake is van een overeenkomst op basis van regie, waarbij [eiser] in beginsel haar daadwerkelijk gemaakte kosten vermeerderd met een opslag in rekening mag brengen.
Tussen partijen is niet in geschil dat zij oorspronkelijk een opslag van 10% zijn overeengekomen, maar dat naar aanleiding van overleg over de ontwikkeling van de kosten, de opslag is verlaagd naar 5%. In de stukken en tijdens de mondelinge behandeling hebben partijen toch nog bij herhaling gerefereerd aan de opslag van 10%. Dit roept de vraag op van welke opslag de rechtbank bij de beoordeling moet uitgaan. Omdat de afspraak over de verlaging van de opslag op zichzelf niet ter discussie staat en [eiser] haar vordering baseert op een opslag van 5%, zal de rechtbank ook daarvan uitgaan.
Deels afwijkende afspraken over vaste prijzen
[eiser] stelt dat partijen een vaste prijs hebben afgesproken voor het werk van [bedrijf 1] en een aantal andere posten. Volgens [eiser] volgt een vaste prijs voor het werk van [bedrijf 1] van € 28.435 excl. btw uit de kostenraming. Partijen zouden over die prijs mondelinge overeenstemming hebben bereikt. Tijdens de mondelinge behandeling is de rechtbank echter gebleken dat partijen de kosten van [bedrijf 1] niet hebben besproken. Omdat het dossier geen enkele andere aanwijzing bevat voor de gestelde afspraak, heeft [eiser] deze naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd.
Verder stelt [eiser] dat afspraken zijn gemaakt over de prijzen van de binnendeuren, de dakramen, de Douglas bekleding, de gevelstenen, het gebint, de kozijnen, en de trappen. Volgens [eiser] blijkt uit de overgelegde correspondentie dat zij steeds offertes aan [gedaagde] voorlegde, en dat [gedaagde] daarop akkoord gaf. Naar het oordeel van de rechtbank is voor het aannemen van een prijsafspraak in beginsel nodig dat [eiser] een offerte met vermelding van een prijs van een leverancier aan [gedaagde] doorstuurt, dat [gedaagde] daarop akkoord geeft, en dat ook conform die offerte kosten in rekening zijn gebracht. Voor zover aan deze voorwaarden is voldaan, gaat de rechtbank voorbij aan het verweer van [gedaagde] dat zijn instemming slechts zag op de voorgestelde materialen en uitvoeringsvarianten, en niet op de eventueel in de offerte vermelde prijs.
De rechtbank is van oordeel dat [gedaagde] onvoldoende heeft betwist dat sprake is van een afspraak over de prijs van de binnendeuren, de dakramen en de trappen.
Wat betreft de binnendeuren stemmen de prijzen in het kostenoverzicht van [eiser] overeen met de offerte van Bouwcenter Nobel van november 2022. Uit e-mailcorrespondentie blijkt dat [gedaagde] akkoord is gegaan met een offerte van Bouwcenter Nobel uit oktober 2022, waarin hogere prijzen werden gehanteerd (‘Ja dan deze graag. Akkoord.’). De rechtbank zal ervan uitgaan dat daarin besloten ligt dat [gedaagde] ook akkoord was met de lagere offerte uit november 2022, met een prijs van € 2.256,03 excl. btw.
Ten aanzien van de dakramen stemmen de prijzen in het kostenoverzicht van [eiser] overeen met de offerte van Bouwcenter Nobel van 22 december 2022. Uit e-mailcorrespondentie blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat [gedaagde] akkoord is gegaan met deze offerte, inclusief de daarin genoemde prijzen (‘Is prima [naam]’). Dit betreft € 2.663,75 excl. btw.
Voor de trappen heeft [eiser] een offerte van € 2.888 excl. btw (€ 2.843 in offerte en € 45 meerprijs in e-mail) met [gedaagde] gedeeld, waarmee [gedaagde] akkoord is gegaan (‘Is akkoord’). Dit is ook het bedrag dat de leverancier aan [eiser] in rekening heeft gebracht, zij het dat [eiser] zelf bij [gedaagde] een afwijkend (lager) bedrag van € 2.828 excl. btw in rekening heeft gebracht. Dit laatste staat naar het oordeel van de rechtbank echter niet in de weg aan het aannemen van een afspraak over de prijs van de trappen.
Omdat partijen ten aanzien van deze posten overeenstemming hebben bereikt over de prijs waartegen [eiser] zou inkopen, mag zij deze vermeerderd met de opslag van 5% in rekening brengen.
Voor de andere posten heeft [eiser] naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende onderbouwd dat sprake is van een prijsafspraak. Ten aanzien van de Douglas bekleding volgt uit de door [eiser] overgelegde afbeelding van een Whatsapp-gesprek niet wie de afzender en ontvanger van de berichten zijn, en ook kan niet worden vastgesteld dat de genoemde prijs per m2 daadwerkelijk in rekening is gebracht. Wat betreft de gevelstenen blijkt uit de overgelegde stukken weliswaar dat [gedaagde] akkoord is gegaan met een e-mail van Bouwcenter Nobel, maar niet duidelijk is waar het akkoord precies op ziet. Bij de stukken zit nog een offerte voor gevelstenen van Raab Karcher, maar dat is niet de partij die uiteindelijk de gevelstenen heeft geleverd. Daarmee is niet voldoende onderbouwd dat sprake is van een vaste prijs voor gevelstenen. Ten aanzien van het gebint en de kozijnen blijkt naar het oordeel van de rechtbank uit de e-mailcorrespondentie niet dat [gedaagde] akkoord is gegaan met een bepaalde prijs.
Tussen partijen is niet in geschil dat [eiser] – bij het ontbreken van een prijsafspraak tussen [eiser] en [gedaagde] – haar werkelijke kosten, vermeerderd met een opslag, in rekening mag brengen. Als geen prijsafspraak tussen [eiser] en [gedaagde] kan worden vastgesteld, staat [eiser] dus nog niet met lege handen, maar wordt teruggevallen op de regieafspraak.
Aanpak verdere beoordeling
Bij de verdere beoordeling zal de rechtbank het kostenoverzicht van [eiser] van 19 oktober 2023 tot uitgangspunt nemen. De rechtbank gaat ervan uit dat dit overzicht alle uren, materialen en andere kosten bevat die [eiser] aan haar vorderingen ten grondslag legt. Het kostenoverzicht komt uit op een bedrag van € 302.407,44 excl. btw voor bouwkosten (dus zonder kosten van de vergunningaanvraag). Dit bedrag stemt overeen met het bedrag dat [eiser] in totaal voor bouwkosten heeft gefactureerd.
De rechtbank heeft [eiser] voorafgaand aan de mondelinge behandeling verzocht om op het kostenoverzicht aan te geven welke posten met facturen kunnen worden onderbouwd, en de desbetreffende facturen over te leggen. Dit heeft ertoe geleid dat [eiser] een groot aantal facturen van onderaannemers en leveranciers heeft ingebracht.
De rechtbank constateert echter dat de facturen niet zijn genummerd of op overzichtelijke wijze zijn gekoppeld aan specifieke posten op het kostenoverzicht (bijvoorbeeld met verwijzing naar factuurnummers). Bovendien ontbreken nog steeds de nodige facturen. Bij een deel van de posten op het kostenoverzicht wordt niet verwezen naar een factuur, maar er zijn ook posten waarbij wel naar een factuur wordt verwezen zonder dat die factuur is overgelegd. Ook is een aanzienlijke hoeveelheid facturen dubbel overgelegd. [eiser] heeft niet toegelicht waarom bepaalde facturen ontbreken.
Tegelijkertijd heeft de rechtbank aan [gedaagde] gelegenheid gegeven om op hetzelfde kostenoverzicht aan te geven welke posten hij betwist en op welke grond(en). [gedaagde] heeft op het overzicht met kleuren drie categorieën van betwistingen aangeduid. Voor zover [gedaagde] posten op het overzicht niet heeft gemarkeerd, zal de rechtbank ervan uitgaan dat [gedaagde] die posten niet betwist.
Over de posten die [gedaagde] roze heeft gemarkeerd, voert [gedaagde] aan dat [eiser] niet heeft aangetoond dat de kosten daadwerkelijk zijn gemaakt (categorie I). [eiser] moet deze kosten volgens [gedaagde] met onderliggende facturen onderbouwen. Van de blauw gemarkeerde kosten vindt [gedaagde] dat [eiser] ten onrechte meent dat sprake is van een prijsafspraak (categorie II). De rechtbank heeft hiervóór vastgesteld in hoeverre sprake is van prijsafspraken, en geoordeeld dat voor zover geen afspraak kan worden vastgesteld, wordt teruggevallen op de regieafspraak (zie onder 4.14). Ook voor deze posten komt het dus neer op de vraag of [eiser] de kosten met een factuur heeft onderbouwd. De geel gemarkeerde posten zijn de kosten van [bedrijf 1] , waarvan [gedaagde] betwist dat een vaste prijs is afgesproken én dat werkzaamheden daadwerkelijk zijn uitgevoerd (categorie III).
De rechtbank zal hierna eerst de posten uit categorieën I en II, voor zover geen prijsafspraak is vastgesteld, gezamenlijk beoordelen. Vervolgens zal de rechtbank, voor zover daarna nog nodig, ingaan op categorie III, waarover partijen een uitvoeriger debat hebben gevoerd.
Bij de beoordeling van de posten uit categorieën I en II zal de rechtbank er met [gedaagde] van uitgaan dat [eiser] de kosten in beginsel met facturen moet onderbouwen. Hoewel [gedaagde] haar betwisting van deze posten niet nader inhoudelijk heeft gemotiveerd, geldt andersom dat [eiser] haar stelling dat zij die kosten wél heeft gemaakt in eerste instantie ook met niet meer heeft onderbouwd dan de enkele opname ervan in het kostenoverzicht. Mede gelet op de verplichting van de aannemer bij een regieovereenkomst om de in rekening gebrachte kosten te verantwoorden en voor de opdrachtgever inzichtelijk te maken, zal de rechtbank ervan uitgaan dat kosten waarvoor [eiser] – zonder nadere toelichting – geen factuur heeft overgelegd, onvoldoende zijn onderbouwd. Daarbij neemt de rechtbank ook in aanmerking dat verschillende posten op het kostenoverzicht in het voordeel van [eiser] (aanzienlijk) afwijken van de onderliggende facturen (zie hierna 4.22), terwijl deze afwijkingen procentueel en in absolute bedragen ook steeds variëren.
Tijdens de mondelinge behandeling heeft de rechtbank met partijen besproken hoe zij moet omgaan met de situatie dat posten in het kostenoverzicht soms hoger zijn dan de bedragen in de facturen. Partijen zijn het erover eens dat [eiser] dan recht heeft op het bedrag dat blijkt uit de facturen, vermeerderd met een opslag, omdat de kosten tot dat bedrag zijn onderbouwd.
Op basis van deze uitgangspunten zal de rechtbank hierna beoordelen in hoeverre [eiser] heeft aangetoond dat zij de in rekening gebrachte kosten werkelijk heeft gemaakt. De rechtbank zal met [eiser] ervan uitgaan dat zij het volledige bedrag aan bouwkosten zoals dat blijkt uit het kostenoverzicht van 19 oktober 2023 in rekening heeft gebracht, en dat zij in deze zaak betaling vordert van het gedeelte daarvan dat [gedaagde] nog niet heeft voldaan. Bij dat uitgangspunt is voor volledige toewijzing van de vordering van [eiser] nodig dat alle betwiste kostenposten worden onderbouwd met een prijsafspraak of met facturen. En omgekeerd zal de vordering van [eiser] moeten worden afgewezen voor zover [eiser] de betwiste posten niet voldoende kan onderbouwen.
Uit de openstaande facturen volgt dat het gevorderde bedrag van € 44.063 incl. btw voor bouwkosten correspondeert met een bedrag van € 37.407,44 excl. btw. De rechtbank zal beoordelen voor welk bedrag excl. btw [eiser] haar vordering niet voldoende heeft onderbouwd. Als dit bedrag groter is dan de gevorderde € 37.407,44 excl. btw, dan volgt daaruit dat [eiser] in beginsel geen recht heeft op betaling, en dat haar vorderingen dus niet toewijsbaar zijn.
Beoordeling onderbouwing betwisten posten uit categorieën I en II
De rechtbank heeft beoordeeld in hoeverre [eiser] de posten uit het kostenoverzicht heeft onderbouwd met facturen. Voor de volgende posten uit categorie I ontbreken facturen, in totaal € 24.847,95:
|
Leverancier |
Bedrag kostenoverzicht |
|
[naam] |
€ 9.730,80 (€ 8.000 + € 1.503,80 + € 227) |
|
Gebr. Oude Breuil |
€ 13.238,85 (€ 2.370,15 + € 2.370,15 + € 3.169,02 + € 3.049,02 + € 2.280,51) |
|
Doeschot |
€ 1.158,30 |
|
BBS Bouwadvies |
€ 720 |
Voor de volgende posten uit categorie II ontbreken facturen, in totaal € 6.066,94:
|
Leverancier |
Bedrag kostenoverzicht |
|
Bouwcentrum Nobel |
€ 4.158 |
|
Bouwcentrum Nobel |
€ 138,60 |
|
RTT Houthandel |
€ 1.770,34 |
Verder heeft de rechtbank vastgesteld dat voor de volgende posten uit categorie I in het kostenoverzicht een hoger bedrag is opgenomen dan volgt uit facturen (met verwijzing naar vindplaatsen in het kostenoverzicht dat [eiser] als productie 52 heeft overgelegd), in totaal € 3.530,16:
|
Leverancier |
Vindplaats op kostenoverzicht |
Verschil factuur -/- kostenoverzicht |
Factuurnummer |
|
[naam] |
Factuur 10 |
-€ 95,21 |
00418416 |
|
BMN |
Factuur 22 |
-€ 393,82 |
221456423 |
|
Soprema Center |
Factuur 27 |
-€ 1.923,04 |
22096458 |
|
BMN |
Factuur 30 |
-€ 120,56 |
221554841 |
|
Doeschot |
Factuur 42 |
-€ 53,70 |
224056 |
|
Bouwcenter Nobel |
Factuur 46 |
-€ 63,56 |
25052300 |
|
Bouwcenter Nobel |
Factuur 48 |
-€ 56,88 |
25054521 |
|
Bouwcenter Nobel |
Factuur 55 |
-€ 74,74 |
VF00007093 |
|
Kok Vloeren |
Factuur 60 |
-€ 304,85 |
230100453 |
|
[naam] |
Factuur 64 |
-€ 142,40 |
6927 |
|
[naam] |
Factuur 64 |
-€ 301,40 |
6927 |
Bij categorie II gaat het om de volgende posten, in totaal € 1.848,75:
|
Leverancier |
Vindplaats op kostenoverzicht |
Verschil factuur -/- kostenoverzicht |
Factuurnummer |
|
Sluis 5 Kozijnen |
Factuur 36 |
-€ 1.107,20 |
2022029 |
|
Sluis 5 Kozijnen |
Factuur 45 |
-€ 741,55 |
2022042 |
Voor zover sprake is van een verschil zal de rechtbank, gelet op wat zij onder 4.19 heeft overwogen, uitgaan van het lagere bedrag op de factuur. Voor het verschil heeft [eiser] dan dus geen voldoende onderbouwing gegeven.
Partijen verschillen tot slot van mening over de kosten voor het gebruik van de steiger. Op het kostenoverzicht staat daarvoor een post van € 2.500, en [gedaagde] heeft betwist dat [eiser] deze kosten heeft gemaakt. Tussen partijen staat niet ter discussie dat de steiger eigendom is van [eiser] . Daarom kan [eiser] deze kosten niet met een factuur onderbouwen. De rechtbank is met [eiser] van oordeel dat dit niet zonder meer meebrengt dat [eiser] het gebruik van de steiger niet bij [gedaagde] in rekening zou mogen brengen, maar het had wel op de weg van [eiser] gelegen om de kosten voor gebruik van de steiger voor het werk bij [gedaagde] te onderbouwen, en dat heeft [eiser] nagelaten.
Hieruit volgt dat [eiser] ten aanzien van deze twee categorieën van betwistingen in totaal € 38.793,80 excl. btw (€ 24.847,95 + € 6.066,94 + € 3.530,16 + € 1.848,75 + € 2.500) aan kosten onvoldoende heeft onderbouwd. Daarbij is nog geen rekening gehouden met de opslag van 5% die wel onderdeel vormt van het door [eiser] voor bouwkosten gefactureerde bedrag van € 37.407,44 excl. btw. Omdat het door [eiser] onvoldoende onderbouwde bedrag aan kosten groter is dan het door [eiser] gevorderde bedrag, is de vordering in beginsel niet toewijsbaar.
Bij deze stand van zaken komt de rechtbank niet toe aan een beoordeling van de kosten van [bedrijf 1] (categorie III), en de vraag of de urenoverzichten van [eiser] een voldoende onderbouwing vormen van de op basis daarvan in rekening gebrachte kosten.
Overige punten [eiser] ten aanzien van bouwkosten slagen niet
Wat [eiser] verder nog heeft aangevoerd, kan niet afdoen aan de conclusie van de rechtbank dat de vordering van [eiser] ten aanzien van de bouwkosten niet toewijsbaar is.
Beroep op redelijke prijs (art. 7:752 BW) slaagt niet
[eiser] voert aan dat zij op grond van art. 7:752 lid 1 BW recht heeft op een redelijke prijs, en dat uit het rapport van [bureau 1] volgt dat de door [eiser] in rekening gebrachte prijs redelijk is. Volgens [bureau 1] is de prijs die [eiser] in rekening heeft gebracht navolgbaar, en stemt deze overeen met de aard en omvang van het door [eiser] uitgevoerde werk.
De rechtbank is echter met [gedaagde] van oordeel dat [eiser] niet op grond van art. 7:752 lid 1 BW aanspraak kan maken op een hogere vergoeding voor haar werk, dan die volgt uit de regieafspraak.
Op grond van art. 7:752 lid 1 BW is de opdrachtgever een redelijke prijs verschuldigd als de prijs bij het sluiten van de overeenkomst niet is bepaald of als slechts een richtprijs is bepaald. Met de woorden ‘zonder dat de prijs is bepaald’ wordt gedoeld op de situatie dat een overeenkomst van aanneming van werk is gesloten, zonder dat zij enige voorziening kent ten aanzien van de voor het werk te bepalen prijs. Aldus heeft de bepaling nadrukkelijk het karakter van een vangnet, dat alleen aan de orde komt als partijen wel een overeenkomst hebben gesloten, maar die overeenkomst zelf onvoldoende aanknopingspunten biedt om tot een prijs te komen. Deze bepaling is niet van toepassing als partijen het wel eens zijn over de wijze van prijsbepaling. Dit sluit aan bij de gebruikelijke opvatting over de vergelijkbare bepalingen in art. 7:4 BW (koop) en art. 7:405 lid 2 BW (opdracht). Een ander oordeel zou naar het oordeel van de rechtbank ook afbreuk doen aan de aard van de regieovereenkomst, die nu juist meebrengt dat de aannemer zijn werkelijke kosten moet aantonen.
[eiser] en [gedaagde] hebben weliswaar geen vaste prijs voor het werk afgesproken, maar zij hebben wel een afspraak gemaakt over de wijze waarop de prijs moet worden bepaald, namelijk werkelijke kosten vermeerderd met een opslag – na verlaging (zie onder 4.9) – van 5%. Naar het oordeel van de rechtbank moet in dat geval die afspraak worden gevolgd, en kan de afspraak over de berekeningswijze van de te betalen prijs – als [eiser] door omstandigheden die vooral bij haar liggen, niet in staat is om volgens deze afspraak aan te tonen op welke prijs zij recht heeft – niet zonder meer worden doorkruist met een beroep op art. 7:752 lid 1 BW.
Geen rechtsverwerking / beperkende werking redelijkheid en billijkheid
Volgens [eiser] is naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar dat zij inzage zou moeten geven in de onderliggende facturen, omdat [gedaagde] de indruk heeft gewekt tevreden te zijn met de kostenoverzichten die hij van [eiser] heeft ontvangen, en de bewijspositie van [eiser] is geschaad doordat [gedaagde] pas voor het eerst om onderliggende facturen heeft gevraagd nadat het werk grotendeels was afgerond. Het is voor [eiser] daardoor lastiger om aan te tonen welke materialen voor het werk van [gedaagde] zijn gebruikt en onderaannemers te vragen om hun facturen te specificeren en onderbouwen.
De rechtbank volgt [eiser] hierin niet. [gedaagde] heeft voor het eerst in mei 2024 gevraagd om de onderliggende facturen van [bedrijf 1] , en vervolgens in juni 2024 om alle onderliggende facturen. Volgens [gedaagde] heeft hij niet eerder om onderliggende stukken gevraagd, omdat hij erop vertrouwde dat [eiser] factureerde conform de regieafspraak. Aan deze gang van zaken kon [eiser] niet het vertrouwen ontlenen dat [gedaagde] geen aanspraak meer zou maken op inzage in en controle van onderliggende stukken.
Bovendien heeft [eiser] – mede in het licht van de betwisting door [gedaagde] – onvoldoende onderbouwd dat het niet meer mogelijk is om facturen van leveranciers en onderaannemers op te vragen. Dit volgt reeds uit het feit dat [eiser] in de dagvaarding onder het bewijsaanbod heeft aangeboden om alsnog alle inkoopfacturen over te leggen (hoewel dat veel werk zou zijn), en bovendien uit het feit dat [eiser] naar aanleiding van het bericht van de rechtbank ook daadwerkelijk nog veel facturen van materialen en onderaannemers heeft overgelegd. [eiser] heeft niet toegelicht waarom bepaalde facturen ontbreken. Onduidelijk is daarom of die facturen niet zijn overgelegd omdat dit niet mogelijk was of dat er een andere reden is. Het had op de weg van [eiser] gelegen om dit voor ontbrekende facturen toe te lichten.
[eiser] heeft zich ook nog beroepen op rechtsverwerking. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiser] dit beperkt tot de bezwaren van [gedaagde] over de door [eiser] gemaakte uren en over posten waarvoor [eiser] niet zou hebben aangetoond dat daarvoor een prijsafspraak is gemaakt, omdat dan achteraf aan onderaannemers een nadere onderbouwing moet worden gevraagd. Bij die stand van zaken hoeft het beroep op rechtsverwerking geen behandeling, omdat eventuele bezwaren van [gedaagde] over door [eiser] gemaakte uren niet aan de orde zijn (zie onder 4.26), en omdat de rechtbank niet van [eiser] verlangt dat zij onderaannemers om een nadere onderbouwing van facturen vraagt.
Rapport [bureau 1] vormt voldoende onderbouwing kosten
Verder voert [eiser] aan dat zij haar kosten voldoende heeft aangetoond, omdat uit het rapport van [bureau 1] volgt dat de opsomming van uren en van het gebruikte materiaal volledig navolgbaar is. De rechtbank volgt [eiser] hierin niet. [gedaagde] heeft namelijk terecht aangevoerd dat het rapport van [bureau 1] niets zegt over de juistheid, volledigheid of mate van onderbouwing van de in het kostenoverzicht van [eiser] opgenomen bedragen.
Geen erkenning verschuldigdheid € 30.000 door [gedaagde]
Tot slot voert [eiser] aan dat [gedaagde] de verschuldigdheid van € 30.000 heeft erkend. Daartoe verwijst [eiser] naar een Whatsapp-bericht van 23 mei 2023 waarin [gedaagde] aangeeft dat hij op dat moment € 30.000 aan [eiser] kan overmaken. Volgens [gedaagde] was geen sprake van een onvoorwaardelijke erkenning, maar moet het bericht worden gezien in de context van het overleg dat partijen in die periode voerden om een oplossing voor hun geschil te vinden. Daarbij stelde [gedaagde] onder meer de voorwaarde dat [eiser] op korte termijn het werk zou hervatten en door [gedaagde] gemelde gebreken zou herstellen. Tot overeenstemming heeft dit uiteindelijk niet geleid. Bij die stand van zaken acht de rechtbank onvoldoende onderbouwd dat [gedaagde] de verschuldigdheid van € 30.000 heeft erkend.
[gedaagde] hoeft restant factuur voor vergunningaanvraag niet te betalen
[eiser] vordert betaling van het restant van een factuur voor de vergunningaanvraag van € 5.694,50 incl. btw. In totaal heeft [eiser] een bedrag van € 6.950 excl. btw voor de vergunningaanvraag in rekening gebracht.
Partijen verschillen van mening over de vraag wat is afgesproken over de kosten van de vergunningaanvraag. Ook op dit punt is van een schriftelijke afspraak geen sprake. Bij de vaststelling van wat partijen hebben afgesproken, geldt daarom dezelfde maatstaf als bij de bouwkosten (zie onder 4.5 hierboven). De rechtbank oordeelt dat de regieafspraak niet – zonder meer – geldt voor de vergunningaanvraag. De eerste factuur voor de vergunningaanvraag is namelijk verzonden op een moment dat de kostenraming er nog niet was, en er dus nog geen afspraak was over de bouwkosten. Op dat moment was ook nog niet duidelijk of zou worden gewerkt met een vaste aanneemsom of op regiebasis.
Volgens [eiser] is een vaste prijs van € 6.950 excl. btw afgesproken. [gedaagde] betwist dat, en meent dat ook hier op basis van uren en kosten zou worden afgerekend. In de kostenraming van 10 maart 2022 staat weliswaar het bedrag van € 6.950 excl. btw voor de vergunningaanvraag vermeld, maar met die kostenraming is [gedaagde] niet akkoord gegaan. Tijdens de mondelinge behandeling is de rechtbank gebleken dat partijen niet uitdrukkelijk hebben gesproken over de kosten van de vergunningaanvraag. Daarmee heeft [eiser] de vaste prijs van € 6.950 excl. btw onvoldoende onderbouwd.
Hoewel vaststaat dat een vergunning voor het werk is verkregen, en dat [eiser] daarvoor werkzaamheden heeft verricht, heeft [eiser] in deze procedure niet onderbouwd welk werk zij precies heeft verricht en hoeveel uren daaraan zijn besteed. Zoals [eiser] tijdens de mondelinge behandeling zelf ook heeft aangegeven, staan deze werkzaamheden en uren niet vermeld op de kostenoverzichten. [eiser] heeft aldus niet voldoende onderbouwd dat zij recht heeft op een hogere vergoeding dan de reeds ontvangen € 1.815 en € 900.
Ook de vordering ten aanzien van de vergunningaanvraag is daarom niet toewijsbaar.
Proceskosten
[eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [gedaagde] worden begroot op:
|
- griffierecht |
€ |
1.414,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
2.580,00 |
(2 punten × € 1.290,00) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
4.183,00 |
5 De beslissing
De rechtbank
wijst de vorderingen van [eiser] af,
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 4.183,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. P.C. Russcher en in het openbaar uitgesproken op 21 oktober 2026. |
||
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS! |
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER! |
|
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS! |