De beschermingsbewindvoerder wil een nieuwe auto kopen. Hij vraagt op de voet van artikel 441 BW machtiging…

De bewindvoerder heeft in zijn verzoek gesteld dat de overheid de eigen bijdrage die verschuldigd is vanwege het verblijf in een AWBZ-instelling vermogensafhankelijk heeft gemaakt en dat dat ertoe leidt dat rechthebbende op jaarbasis € 2.000,- meer dient af te

dragen aan eigen bijdrage. De bewindvoerder heeft aangegeven dat - als gevolg van deze hogere eigen bijdrage - het spaarsaldo van rechthebbende over 5 jaar € 10.000,-- lager is dan nu. De bewindvoerder heeft daarom naar eventuele mogelijkheden gezocht om het vermogen van rechthebbende te verminderen, zodat zij uiteindelijk minder eigen bijdrage hoeft te

betalen. Bovendien heeft bewindvoerder gesteld dat het gebruik van deze auto voor 90% ten behoeve van rechthebbende is.

De AWBZ is in Nederland een verplichte, collectieve ziektekostenverzekering voor niet individueel verzekerbare ziektekostenrisico's. Verzekerd voor de AWBZ zijn

ingezetenen van Nederland en niet-ingezetenen van Nederland die bepaalde inkomsten in Nederland genieten. De AWBZ is één van de zogenoemde verplichte volksverzekeringen.

In zijn verzoek vraagt de bewindvoerder de kantonrechter in feite om met de

eventuele inwilliging van dat verzoek de werking van de nieuwe AWBZ-wetgeving te

frustreren door opzettelijk het eigen vermogen van rechthebbende te (laten) verlagen. Op termijn zou dit dan tot een verlaging van de eigen bijdrage voor rechthebbende (kunnen) leiden. De kantonrechter kan deze grond of achterliggende gedachte voor het verzoek niet accepteren omdat hij daarmee deelgenoot wordt in het opzetten van constructies die het oogmerk hebben (komende) regelgeving te ontgaan en wel de lusten te genieten maar niet de lasten te dragen van ons stelsel voor sociale zorgverlening. Het is de kantonrechter bekend dat de hoge eigen AWBZ-bijdrage door velen als onrechtvaardig wordt ervaren, maar dat leidt niet tot een ander oordeel. Voorts gaat de kantonrechter aan de stelling dat het gebruik voor 90% ten behoeve van rechthebbende is voorbij, nu de bewindvoerder verzuimd heeft aan te geven op wier naam de auto komt te staan en bovendien niet kan worden beoordeeld in hoeverre de beoogd(e) eigena(a)r(en) van de auto gebruik za(u)l(len) maken. Daarnaast geldt, dat de bekostiging door rechthebbende van de door de bewindvoerder aan te schaffen auto in feite zou neerkomen op een schenking, waarvoor eveneens geen machtiging wordt verleend, nu een schenkingstraditie ontbreekt. Het verzoek zal daarom worden afgewezen en de gevraagde machtiging geweigerd.