Goederenrecht
Opheffing beslag op (aandeel in) onroerend goed, onderdeel van een onverdeelde nalatenschap, wegens strijd…
Rechtbank Limburg, 29 september 2026
ECLI:NL:RBLIM:2026:11063 · Rechtbank Limburg · 29 september 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-limburg/civiel-recht/goederenrecht/kort-geding/ecli-nl-rblim-2026-11063
Zaakgegevens
Op 29 september 2026 heeft de Rechtbank Limburg in kort geding uitspraak gedaan in een zaak over goederenrecht.
- Instantie
- Rechtbank LimburgRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Maastricht
- Datum uitspraak
- 29 september 2026
- Datum publicatie
- 14 oktober 2026
- Zaaknummer
- C/03/355358 / KG ZA 26-339
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Goederenrecht
- Procedure
- Kort gedingKort gedingEen snelle procedure bij de voorzieningenrechter voor spoedeisende zaken, met een voorlopig oordeel.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. R.A. van den Berkmortel, mr. P.P.M. Kerckhoffs
- ECLI
- ECLI:NL:RBLIM:2026:11063
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Opheffing beslag op (aandeel in) onroerend goed, onderdeel van een onverdeelde nalatenschap, wegens strijd met artikel 3:190 BW (vergelijk Hof Arnhem-Leeuwarden 31 december 2013, ECLI:NL:GHARL:2013:9956). Ook opheffing beslag op bankrekeningen, wegens gebrek aan belang, omdat beide bankrekeningen een negatief saldo hebben.
Uitspraak
RECHTBANK Limburg
Civiel recht
Zittingsplaats Maastricht
Zaaknummer: C/03/355358 / KG ZA 26-339
Vonnis in kort geding van 29 september 2026
in de zaak van
1 de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
[eisende partij 1] B.V. ,
gevestigd te [plaats 5] ,
hierna afzonderlijk te noemen: [eisende partij 1] ,
2 de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
[eisende partij 2] B.V. ,
gevestigd te [plaats 2] , [gemeente] ,
hierna afzonderlijk te noemen: [eisende partij 2] ,
3
3. [eisende partij 3] ,
wonende te [woonplaats 1] (Duitsland),
hierna afzonderlijk te noemen: [eisende partij 3] ;
4
4. [eisende partij 4] ,
wonende te [woonplaats 2] (België),
hierna afzonderlijk te noemen: [eisende partij 4] ,
alle eisende partijen,
hierna samen te noemen: [eisende partijen] ,
advocaat: mr. R.A. van den Berkmortel;
tegen:
2 [gedaagde partij 2] ,
hierna afzonderlijk te noemen: [gedaagde partij 2] ,
beiden wonende te [woonplaats 3] ,
3 de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid
[gedaagde partij 3] B.V. ,
gevestigd te [plaats 3] ,
hierna afzonderlijk te noemen: [gedaagde partij 3] ,
4 de vennootschap onder firma
[gedaagde partij 4] ,
gevestigd te [plaats 3] ,
hierna afzonderlijk te noemen: [v.o.f.] ,
alle gedaagde partijen,
hierna samen te noemen: [gedaagde partijen] ,
advocaat: mr. P.P.M. Kerckhoffs.
1 Het verloop van de procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding met producties 1 t/m 15;
- de door [v.o.f.] in het geding gebrachte producties 1 t/m 3;
- de akte wijziging van eis van 16 september 2026;
- de akte wijziging van eis van 17 september 2026;
- de mondelinge behandeling van 17 september 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;
- de pleitnota van [eisende partijen]
- de pleitnota van [gedaagde partijen] .
2 De feiten
[v.o.f.] heeft in de periode van 2015-2026 boekhoudkundige werkzaamheden verricht voor [eisende partij 1] en [eisende partij 2] . [eisende partij 3] is bestuurder van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] . Tussen partijen is een geschil ontstaan over de betaling door [eisende partij 1] en [eisende partij 2] over de facturen van [v.o.f.] .
Op 23 december 2024 heeft [eisende partij 3] een e-mail gestuurd aan [v.o.f.] met de volgende inhoud:
“Beste [persoon 1] ,
Beste [persoon 2]
Naar aanleiding van jullie aangetekende brief, waarvan een kopie in Email door mij heden 23.12.2024 ontvangen is, heb ik het volgende met [persoon 1] telefonisch besproken.
Ik kan niet zoals in het stuk gesteld akkoord gaan met de hoofdelijke aansprakelijkheid.
Wel zal ik gelet op onze relatie en jullie coulance uit het verleden bekijken of ik het komende jaar vanuit privémiddelen, mochten daar de mogelijkheden ontstaan, pro rato betalingen naar jullie (via [eisende partij 1] BV ) kan doen op het openstaande bedrag van [eisende partij 1] BV . Let wel, dit doe ik zonder daarmee enige privé-aansprakelijkheid te erkennen en jullie kunnen daaraan ook geen rechten ontlenen.
Wij zijn het erover eens dat het belangrijk is, dat ik privé ‘overeind’ blijf, anders vervallen daarmee automatisch ook mijn participatie belangen van mijn beide holdingen:
[eisende partij 1] én [eisende partij 2] BV .
[persoon 1] was het met me eens dat een scenario waarin ik privé failliet zou gaan, natuurlijk – voor alle partijen – ook voor [v.o.f.] , als schuldeiser bij [eisende partij 1] BV – onwenselijk is en het dus belangrijk is, dat dit niet gebeurt. Nb. Ook vervreemding van jullie vorderingen op [eisende partij 1] BV , zouden dit zeker tot gevolg hebben. Daar zien jullie dus om die reden van af.(…)”
Op 25 juli 2025 heeft [v.o.f.] een e-mail gezonden aan [eisende partij 3] met de volgende inhoud
“Hi [persoon 3] ,
Ik was aan het googlen voor een klant op huizen in [plaats 4] en kwam toevallig een advertentie tegen van de [adres] .
Hou me s.v.p. op de hoogte van de voortgang van de verkoop, gezien mijn belang hierbij.”
[eisende partij 3] heeft daarop bij e-mail van 26 juli 2025 als volgt geantwoord:
“Beste [persoon 1] ,
Mocht je met: ‘gezien mijn belang hierbij’ refereren aan de openstaande facturen van [eisende partij 1] BV , dan verwijs ik gaarne naar ons gesprek d.d. 23.12.2024 – 16.39u.
(volledigheidshalve hier als pdf in bijlage toegevoegd)(…)”
[v.o.f.] heeft daarop bij e-mail van diezelfde dag om 21:31 uur als volgt geantwoord:
“Beste [persoon 3] ,
Uiteraard ken ik de inhoud van die mail van 23-12-2024. We hebben afgesproken dat ik je, gezien ons beider belang, je in privé niet aansprakelijk zal stellen voor de te nog krijgen bedragen van [eisende partij 1] BV en [eisende partij 2] BV. Dat neemt niet weg dat ik toch belang heb bij de verkoop van het huis dat je samen met je zus hebt geërfd.(…)”
Op 30 september 2025 heeft [v.o.f.] een e-mail aan [eisende partij 3] gezonden met de volgende inhoud:
“Beste [persoon 3] ,
Gezien voorgaand mails van 23 december 2024 (hierbij gevoegd) vragen wij je een voorstel te doen voor het bedrag dat van de openstaande bedragen betaald gaat worden, zodra de woning van wijlen jouw moeder is verkocht.
Wij vernemen graag binnen 5 dagen.(…)”
Op 2 oktober 2025 heeft [eisende partij 3] een e-mail gezonden aan [v.o.f.] met de volgende inhoud:
“Beste [persoon 1] ,
In reactie op jullie onderstaande e-mail van 30.09.2025, waarbij je verwijst naar onze emailuitwisseling van 23 december 2024, is wat mij betreft de situatie nog ongewijzigd.
Die verwijzing vind ik prima, waarbij als aangegeven: “…zal ik gelet op onze relatie en jullie coulance uit het verleden bekijken of ik komend jaar (is nu dit jaar) vanuit privémiddelen, mochten daar de mogelijkheden ontstaan, pro rato betalingen naar jullie (via [eisende partij 1] BV ) kan doen op het openstaande bedrag van [eisende partij 1] BV . Let wel, dit doe ik zonder daarmee enige privé-aansprakelijkheid te erkennen en jullie kunnen daaraan dan ook geen rechten ontlenen…(…)”
[v.o.f.] heeft daarop geantwoord met een e-mail van 8 oktober 2025 met de volgende inhoud:
“Beste [persoon 3] ,
Bedankt voor jouw reactie.
Ik denk dat wij in deze langs elkaar ‘praten’ en dat we elkaar niet bergrijpen. In jouw mail van 23 december 2024 is de volgende zinsnede opgenomen: ‘zal ik…..bekijken of ik in het komende jaar vanuit privémiddelen, mochten daar de mogelijkheden ontstaan, pro rato betalingen naar jullie (via [eisende partij 1] BV ) kan doen op het openstaande bedrag van [eisende partij 1] BV .’
Wat ik mijn mail van 30 september 2025 doe, is jou vragen wat het voorstel is aan ons, welk bedrag van de jouw aandeel in de verkoopsom van het huis van wijlen jouw moeder gebruikt gaat worden voor de aflossing van de openstaande bedragen. Je hebt het immers over ‘mochten daartoe mogelijkheden ontstaan’. Wij denken dat dit een hele legitieme en terechte vraag is in deze situatie. Je weet vast en zeker wat het huis ongeveer gaat opbrengen en je weet welke hypotheek nog hierop afgelost moet worden. Dus je weet wat ongeveer overblijft.(…)”
Op 9 oktober 2025 heeft [eisende partij 3] een e-mail aan [v.o.f.] gezonden met de volgende inhoud:
“Beste [persoon 1] ,
(…)
Met betrekking tot de door jou aangehaalde verwachte erfenis, wil ik graag expliciet zijn: dit betreft een strikt privéaangelegenheid even valt buiten onze zakelijke relatie. Zoals eerder aangegeven is er geen sprake van enige privéaansprakelijkheid voor de openstaande vorderingen. Eventuele toekomstige betalingen zullen, indien mogelijkheid daartoe ontstaat dan ook enkel via het bedrijf verlopen en zijn afhankelijk van een (verbeterde) zakelijke liquiditeitspositie op dat moment(…)”
[v.o.f.] heeft daarop bij e-mail van 14 oktober 2025 als volgt gereageerd:
“Beste [persoon 3] ,
Dank je voor je uitgebreide mail van 9 oktober jongstleden.
Het is helemaal niet mijn bedoeling enig druk uit te oefenen. Maar gezien het feit dat er nu in privé liquide middelen op niet al te lange termijn vrijkomen, heb ik na enige tijd het initiatief genomen om in overleg te treden met jou in verband met jouw toezegging gedaan de mail van 23 december 2025. Ik snap gezien de samenloop van de omstandigheden dat het gevoelig ligt dat ik in deze een beroep doe op de binnenkort gewijzigde liquide situatie in privé. Hiervoor mijn welgemeende excuses.
Buiten kijf staat dat uiteindelijk in de afhandeling van e.e.a. plaatsvindt in de relatie [v.o.f.] versus [eisende partij 1] BV resp. [eisende partij 2] BV .(…)”
[gedaagde partijen] hebben op 18 juni 2026 bij deze rechtbank een verzoek ingediend tot het leggen van een conservatoir beslag onder derden (te weten onder de ASN-bank ten laste van [eisende partij 1] en ten laste van [eisende partij 2] ), en een conservatoir beslag op het 50%-aandeel van [eisende partij 3] in de onroerende zaak aan de [adres] , kadastraal bekend [kadastraal nummer] (verder ook te noemen: de woning).
Bij beschikking van 25 juni 2026 heeft de voorzieningenrechter toegestaan dat onder de ASN-bank beslag wordt gelegd ten laste van [eisende partij 1] voor een vordering van € 179.784,59 en ten laste van [eisende partij 2] voor een bedrag van € 191.116,04. Ten slotte heeft de voorzieningenrechter toegestaan dat conservatoir beslag wordt gelegd op het 50%-aandeel van [eisende partij 3] in de voormelde woning, zulks voor een vordering van € 191.116,04.
De bedoelde woning behoort tot de nog niet verdeelde nalatenschap van de moeder van [eisende partij 3] en [eisende partij 4] , waarvan zij ieder voor 50% deelgenoot zijn. De woning is inmiddels verkocht en de levering daarvan is voorzien voor 12 oktober 2026.
[gedaagde partijen] hebben op 26 juni 2026 onder ASN-bank beslag gelegd ten laste van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] . Volgens een verklaring van de ASN-bank bedroeg het saldo van [eisende partij 1] bij die bank op 26 juni 2026 € -15,56, en bedroeg het saldo van [eisende partij 2] bij die bank op die dag € -3,06.
Op 29 juni 2026 is door [gedaagde partijen] beslag gelegd op de woning.
Op 10 juli 2026 hebben [gedaagde partijen] [eisende partij 1] , [eisende partij 2] en [eisende partij 3] gedagvaard in een bodemprocedure.
Bij gelegenheid van de mondelinge behandeling van 17 september 2026 heeft de voorzieningenrechter van [gedaagde partijen] vernomen dat deze op 14 september 2026 een nieuw verzoek heeft ingediend tot het leggen van beslag. Dit verzoek strekt tot het leggen van een beslag ten laste van [eisende partij 3] en [eisende partij 4] , en wel tot het leggen van een zogenaamd deelgenotenbeslag (artikel 733 Rv) op de woning en tot het leggen van conservatoir derdenbeslag onder [notariskantoor] , te [plaats 4] (L.), zulks voor een bedrag van € 191.116,04. Het verzoek is bij beschikking van 15 september 2026 toegewezen, met dien verstande dat de verzochte uitvoerbaarverklaring op de minuut is afgewezen, en onder de bepaling dat de eis in de hoofdzaak ter zake de verdelingsvordering wordt ingesteld binnen veertien dagen na het gelegde beslag, met uitvoerverklaring van de beschikking bij voorraad.
Ter mondelinge behandeling hebben [gedaagde partijen] verklaard dat vlak voor aanvang van de behandeling van het kort geding het in 2.17. bedoelde beslag is gelegd.
3 Het geschil
[eisende partij 3] c.s. stellen dat het (onderhavige) beslag om verschillende, hierna te bespreken redenen moet worden opgeheven. Op grond daarvan vorderen [eisende partij 3] c.s. , na wijzigingen van hun eis, dat de voorzieningenrechter bij vonnis uitvoerbaar bij voorraad:
a. [gedaagde partijen] hoofdelijk veroordeelt om het ten laste van [eisende partij 1] onder de ASN Bank N.V. gelegde conservatoir beslag binnen twee dagen na het in dezen te wijzen vonnis op te heffen;
b. [gedaagde partijen] hoofdelijk veroordeelt om het ten laste van [eisende partij 2] onder de ASN Bank N.V. gelegde conservatoir beslag binnen twee dagen na het in dezen te wijzen vonnis op te heffen;
c. [gedaagde partijen] hoofdelijk veroordeelt om het conservatoire beslag op de woning te [plaats 4] aan de [adres] binnen twee dagen na het in dezen te wijzen vonnis op te heffen (waaronder ook doorhaling in het (kadaster);
d. [gedaagde partijen] verbiedt om opnieuw gebruik te maken van het op 25 juni 2026 verleende beslagverlof voor het leggen van enig nieuw conservatoir beslag;
e. Primair:
[gedaagde partijen] verbiedt om opnieuw conservatoir beslag te leggen ten laste van [eisende partij 3] in privé of diens vermogen, al dan niet onder derden, ter verzekering van dezelfde gepretendeerde vordering als waarop de thans gelegde beslagen betrekking hebben, en, voor zover ten tijde van het wijzen van het vonnis reeds een dergelijk nieuw beslag is gelegd, [gedaagde partijen] gebiedt dit beslag binnen twee dagen na het in dezen te wijzen vonnis op te heffen;
Subsidiair:
[gedaagde partijen] gebiedt om bij een eventueel nieuw verzoek om verlof tot het leggen van conservatoir beslag ten laste van [eisende partij 3] in privé of diens vermogen, al dan niet onder derden, in het beslagrekest te verwijzen naar (1) de kortgedingdagvaarding, inclusief producties en aanvullende producties, (2) de spreekaantekeningen in kort geding aan de zijde van eisers en (3) het in deze zaak te wijzen vonnis, en een afschrift van deze stukken bij het beslagrekest te voegen;
f. [gedaagde partijen] verbiedt om opnieuw conservatoir beslag te leggen op de woning gelegen aan de [adres] te [plaats 4] ;
g. [gedaagde partijen] hoofdelijk veroordeelt tot betaling aan [eisende partijen] van een dwangsom van € 5.000,- per overtreding van het onder a tot en met d gevorderde, te vermeerderen met € 5.000,- voor iedere dag of een gedeelte daarvan dat de betreffende overtreding voortduurt, met een maximum van € 250.000,-;
h. [gedaagde partijen] hoofdelijk veroordeelt tot betaling aan [eisende partij 3] van een dwangsom van € 5.000,- per overtreding van het onder e en f gevorderde, te vermeerderen met € 5.000,- voor iedere dag of een gedeelte daarvan dat de betreffende overtreding voortduurt, meteen maximum van € 250.000;
i. [v.o.f.] veroordeelt om het originele aandeelhoudersregister van [eisende partij 1] binnen zeven dagen na het in dezen te wijzen vonnis aan [eisende partij 1] te verstrekken, op straffe van een dwangsom van € 5.000,- te betalen aan [eisende partij 1] , te vermeerderen met € 5.000,- voor iedere dag of een gedeelte daarvan dat de betreffende overtreding voortduurt, met een maximum van € 250.000,-;
j. [v.o.f.] veroordeelt om [eisende partij 2] binnen zeven dagen na het in dezen te wijzen vonnis toegang te verschaffen tot het account [account] , op straffe van een dwangsom van € 5.000,- te betalen aan [eisende partij 2] , te vermeerderen met € 5.000,- voor iedere dag of een gedeelte daarvan dat de betreffende overtreding voortduurt, met een maximum van € 250.000,-;
k. [gedaagde partijen] hoofdelijk veroordeelt in de kosten van dit geding met inbegrip van de nakosten, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het tijdstip dat [gedaagde partijen] in verzuim zijn deze kosten te voldoen;
De stellingen en vorderingen van [eisende partij 3] c.s. worden door [gedaagde partijen] c.s. weersproken. De verweren en betwistingen van [gedaagde partijen] c.s. zullen, voor zover van belang, hieronder worden weergegeven en beoordeeld.
4 De beoordeling
Het standpunt van [eisende partij 3] c.s.
[eisende partij 3] c.s. stellen dat de gelegde beslagen moeten worden opgeheven, omdat [gedaagde partijen] bij het opstellen van hun verzoekschrift voor het leggen van die beslagen in strijd hebben gehandeld met het bepaalde in artikel 21 Rv. [gedaagde partijen] hebben immers volgens [gedaagde partijen] niet vermeld dat tussen [eisende partij 3] en [gedaagde partijen] was overeengekomen dat [eisende partij 3] in privé niet aansprakelijk zou worden gesteld voor de beweerde vorderingen van [gedaagde partijen] op [eisende partij 1] en [eisende partij 2] .
Het beslag ten laste van hem in privé moet volgens [eisende partij 3] c.s. worden opgeheven, omdat [v.o.f.] in een e-mail van 23 december 2024/26 juli 2025 uitdrukkelijk heeft bevestigd dat [eisende partij 3] niet in persoon zou worden aangesproken voor de schulden die [eisende partij 1] en [eisende partij 2] aan [v.o.f.] hebben. Volgens [eisende partij 3] c.s. moet de verklaring van [v.o.f.] in de e-mail van 23 december 2024 worden begrepen als een overeenkomst, zodat [gedaagde partijen] niet in strijd met die overeenkomst beslag kunnen leggen op het vermogen van [eisende partij 3] in privé. Indien de verklaring in de bedoelde e-mail niet als een overeenkomst kan worden uitgelegd, dan stellen [eisende partij 3] c.s. zich subsidiair op het standpunt dat sprake is van een eenzijdig gerichte rechtshandeling met een verbintenis scheppend karakter.
Indien op basis van de inhoud van de bedoelde e-mail niet geconcludeerd kan worden dat sprake is van een overeenkomst, dan wel subsidiair van een eenzijdig gerichte rechtshandeling met een verbintenis scheppend karakter, dan stellen [eisende partij 3] c.s. zich meer subsidiair op het standpunt dat [v.o.f.] , door in de meerbedoelde e-mail uitdrukkelijk te bevestigen dat partijen hebben afgesproken dat [eisende partij 3] niet in privé aansprakelijk zou worden gesteld voor de nog te verkrijgen bedragen van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] , [v.o.f.] het recht heeft verwerkt om [eisende partij 3] in privé aan te spreken. Dat alles betekent dat het ten laste van [eisende partij 3] (in privé) gelegde beslag op zijn aandeel in de woning moet worden opgeheven.
[eisende partij 3] c.s. stellen zich verder op het standpunt dat het gelegde beslag op de woning verder strekt dan in het verleende verlof tot beslaglegging is toegestaan. Verlof is immers verleend tot het leggen van beslag op het 50%-aandeel van [eisende partij 3] in de woning en verlof tot het beslag op de hele woning, dat immers ook omvat het aandeel van zijn zus in die woning. Daarnaast stellen [eisende partij 3] c.s. dat de woning tot een onverdeelde nalatenschap behoort en kan op de woning onder deze omstandigheden geen beslag worden gelegd ter verzekering van een vordering die uitsluitend op [eisende partij 1] en/of [eisende partij 2] betrekking heeft.
Subsidiair stellen [eisende partij 3] c.s. zich op het standpunt dat het omstreden beslag vexatoir is, omdat het de levering van de inmiddels verkochte woning belemmert, evenals de verdeling van de ervengemeenschap tussen [eisende partij 3] en zijn zus. De zus van [eisende partij 3] wordt door het beslag op de woning geconfronteerd met de gevolgen van een geschil waarin zij geen partij is.
Echter, ook indien het beslag op de woning zo moet worden begrepen dat daarmee slechts beslag is gelegd op het aandeel van [eisende partij 3] daarin, dan is het beslag volgens [eisende partij 3] c.s. onrechtmatig, omdat de gevolgen daarvan zich ook uitstrekken over het aandeel van de zus van [eisende partij 3] daarin, waarmee derhalve ook de belangen van de zus van [eisende partij 3] worden geraakt.
Ook de gelegde bankbeslagen hebben volgens [eisende partij 3] c.s. een vexatoir karakter. [v.o.f.] was als boekhouder van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] op de hoogte van de financiële positie van deze twee vennootschappen; [v.o.f.] wist dat de financiële positie van de vennootschappen precair was en er nauwelijks inkomsten binnen kwamen en dat de rekeningen (nagenoeg) leeg waren. Uit de door de ASN-bank afgelegde derdenverklaringen blijkt ook dat die vennootschappen een negatief saldo bij de ASN-bank hadden. De beslagen treffen de ondernemingen in hun bedrijfsvoering en dat was voor [v.o.f.] ook bekend. [v.o.f.] is ook bekend dat [eisende partij 1] een betalingsregeling met de Belastingdienst had. Door het bankbeslag kan [eisende partij 1] deze betalingsregeling niet meer nakomen. De belangen van [gedaagde partijen] hij handhaving van de beslagen wegen derhalve niet op tegen het belang van [eisende partij 3] c.s. bij opheffing daarvan.
Het volgende verwijt is dat het beslag is gelegd voor een bedrag dat aanzienlijk hoger is dan, op grond van de door [gedaagde partijen] beweerde vordering, mogelijk zou zijn. De begroting van het bedrag waarvoor beslag kan worden gelegd, is volgens [eisende partij 3] c.s. onjuist, omdat in dat bedrag al is uitgegaan van verschuldigde rente en incassokosten. De 30% opslag waarmee met een beroep op de Beslagsyllabus vervolgens het door [gedaagde partijen] begrote bedrag is vermeerderd is juist bedoeld om zekerheid voor die rente en kosten te bieden. Door de verkeerde begroting van het bedrag waarvoor beslag mag worden gelegd, zijn die rente en kosten tweemaal meegenomen bij de berekening daarvan.
[eisende partij 3] c.s. stellen zich ten slotte op het standpunt dat de vordering op basis waarvan de beslagen zijn verzocht en toegewezen ondeugdelijk is. De vergoeding die [v.o.f.] voor haar werkzaamheden in rekening heeft gebracht is volgens [eisende partij 3] c.s. excessief.
Het standpunt van [gedaagde partijen]
Allereerst voeren [gedaagde partijen] aan dat zij bezwaar maken tegen een tweetal vermeerderingen van eis door [eisende partij 3] c.s. De eerste eisvermeerdering is gedaan op 16 september 2026 om 21.40 uur (waarin de vorderingen d en e zijn toegevoegd aan de oorspronkelijke vorderingen) en de tweede is gedaan op de ochtend van de behandeling van het kort geding (op 17 september 2026) om 08.21 uur (waarin de vorderingen i en j zijn toegevoegd aan de oorspronkelijke vorderingen). Beide eiswijzigingen zijn gedaan binnen minder dan 24 uur voor de behandeling van het kort geding en derhalve na het verstrijken van de termijn bedoeld in artikel 3.6 van het Landelijk procesreglement kort gedingen rechtbanken.
Relevant is volgens [gedaagde partijen] in dat verband dat de eisen onder d en e, gelet op hun inhoud, veel eerder ingesteld hadden kunnen worden. De vorderingen onder i en j zien op kwesties die niet eerder aan de orde zijn gebracht door [eisende partij 3] c.s. Bovendien zijn de gedaagden sub 3 en 4 niet in staat om op die vorderingen te reageren, dit in verband met een vakantie waardoor zij niet op de mondelinge behandeling konden verschijnen. terwijl de zitting op verzoek van [gedaagde partijen] is uitgesteld en vervolgens is gepland op een datum tijdens de vakantie van gedaagden onder 3 en 4.
[gedaagde partijen] betwisten dat de uitlating van [v.o.f.] in de e-mail van 25 juli 2025, dat [eisende partij 3] niet in privé zou worden aangesproken, moet worden uitgelegd zoals [eisende partij 3] dat doet. [gedaagde partijen] stellen zich op het standpunt dat die uitlating moet worden gezien in de context waarin deze is gedaan en derhalve dat deze niet moet worden uitgelegd op basis van een puur zuiver taalkundige uitleg. De context is dat de bedoelde verklaring is gedaan in het kader van de pogingen van [v.o.f.] om met [eisende partij 1] en [eisende partij 2] tot een vergelijk te komen. Die hoop om tot een vergelijk te komen was volgens [v.o.f.] gerechtvaardigd, gelet op de toezeggingen die [eisende partij 3] had gedaan aan [v.o.f.] . Om [eisende partij 3] in staat te stellen om de door hem voorgespiegelde omzet te behalen, had [v.o.f.] er belang bij om een constructieve communicatie met [eisende partij 3] te behouden en eventuele bestuurdersaansprakelijkheid niet aan de orde te stellen. Uit de tekst van de e-mail van 23 december 2024 blijkt volgens [gedaagde partijen] ook dat aansprakelijkstelling van [eisende partij 3] als bestuurder toen niet werd overwogen, omdat dat zou hebben geleid tot een insolventierisico waar geen van beide partijen belang bij had. In die context heeft [v.o.f.] in de e-mail van 25 juli 2025 ook de woorden “gezien onder beider belang” gebruikt.
Resumerend stellen [gedaagde partijen] dan ook dat [v.o.f.] nooit de bedoeling heeft gehad om haar vorderingsrecht op [eisende partij 3] definitief, dan wel voor (on)bepaalde tijd te geven.
Uit het vorenstaande blijkt volgens [gedaagde partijen] derhalve ook dat tussen partijen geen overeenkomst tot stand is gekomen, inhoudende dat [v.o.f.] [eisende partij 3] niet zou aanspreken op grond van bestuurdersaansprakelijkheid.
Subsidiair stellen [gedaagde partijen] dat de uitlating van [v.o.f.] ook niet kan worden gekwalificeerd als een eenzijdige rechtshandeling. Van een rechtshandeling kan volgens [gedaagde partijen] ook geen sprake zijn, omdat bij [v.o.f.] ook de vereiste wil tot het rechtsgevolg ontbrak.
Ten slotte voeren [gedaagde partijen] in dit verband het verweer dat er ook geen sprake is van rechtsverwerking aan de kant van [v.o.f.] , zoals door [eisende partij 3] gesteld. [gedaagde partijen] stellen daartoe dat partijen na 25 juli 2025 meermaals hebben gesproken over de openstaande facturen. In het najaar van 2025 heeft [v.o.f.] kenbaar gemaakt dat zij zich wenste te verhalen op het privévermogen van [eisende partij 3] . Het blijven discussiëren over een kwestie brengt volgens [gedaagde partijen] met zich dat een beroep op rechtsverwerking faalt.
[gedaagde partijen] betwisten voorts dat zij hebben gehandeld in strijd met het bepaalde in artikel 21 Rv. Dat zij geen melding hebben gemaakt van de beweerde overeenkomst dat [eisende partij 3] niet in privé zou worden aangesproken is te verklaren door het feit dat de betreffende e-mail(s) (zie hiervoor onder de feiten) niet relevant is(/zijn) in verband met het beroep op bestuurdersaansprakelijkheid van [eisende partij 3] , omdat hieruit niet volgt dat [v.o.f.] zou hebben verklaard dat [eisende partij 3] niet op grond van bestuurdersaansprakelijkheid zou worden aangesproken. In dat verband is volgens [gedaagde partijen] nog relevant dat in het tweede verzoekschrift tot beslaglegging (hierboven bedoeld onder 2.17) wél uitdrukkelijk melding is gemaakt van de bedoelde e-mail en door [gedaagde partijen] is onderbouwd hoe deze volgens haar moest worden uitgelegd. Het verzoek tot beslaglegging is wederom toegewezen.
[gedaagde partijen] betwisten verder de stelling van [eisende partij 3] dat zij slechts een summier vorderingsrecht op [eisende partij 3] hebben.
Ten aanzien van de wijze van beslaglegging voeren [gedaagde partijen] het volgende ten verwere aan. Ten tijde van het indienen van het verzoekschrift tot beslaglegging op de woning was [gedaagde partijen] wel bekend dat die woning behoorde tot de onverdeelde nalatenschap van de moeder van [eisende partij 3] , maar was [gedaagde partijen] niet bekend of die nalatenschap al was verdeeld. Omdat [eisende partij 3] c.s. geen verhaal bieden, was het voor [gedaagde partij 4] c.s . geen optie om te riskeren dat de woning onbezwaard zou worden verkocht.
Ten aanzien van de beslagen onder de ASN-bank voeren [gedaagde partijen] de volgende verweren. Dat de vordering ter zake waarvan beslag is gelegd te hoog is, is volgens [gedaagde partijen] niet correct. De verklaring van de huidige boekhouder van [eisende partij 3] c.s. , dat [v.o.f.] voor de door haar verrichte boekhoudkundige werkzaamheden te veel in rekening zou hebben gebracht is onvoldoende om dat standpunt te kunnen onderbouwen, omdat de nieuwe boekhouder van [eisende partij 3] c.s. erkent dat hij niet weet welke werkzaamheden [v.o.f.] voor [eisende partij 3] c.s. heeft verricht.
[gedaagde partijen] betwisten dat de beslagen onder de ASN-bank vexatoir zijn. [gedaagde partijen] stellen dat [v.o.f.] weliswaar boekhouder was van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] , maar – zo begrijpt de voorzieningenrechter het verweer van [gedaagde partijen] – dat [v.o.f.] niet op de hoogte was van de banksaldi van die bedrijven. Bovendien heeft [v.o.f.] de dienstverlening in april 2026 beëindigd, zodat het niet denkbeeldig is dat in de periode tot het moment van beslaglegging voldoende saldo op de bankrekeningen zou staan.
Bovendien zou, als het beslag al doel zou hebben getroffen, de bank enkel gehouden zijn het saldo dat zich ten tijde van het beslag op de rekening bevond onder zich te houden. [gedaagde partijen] betwisten de stelling van [eisende partij 3] c.s. , dat zolang op die bankrekeningen beslag rust, de bank niet toestaat dat de houder van die bankrekening vanuit die rekening betalingen doet. De beslagen rekeningen hadden beide een negatief saldo, zodat deze geen negatieve gevolgen voor [eisende partij 3] c.s. hebben gehad. Een belang bij opheffing ontbreekt dan ook.
Het oordeel van de rechtbank
De eisvermeerderingen
De voorzieningenrechter is van oordeel dat [gedaagde partijen] zich terecht verzetten tegen de eisvermeerderingen onder i en j, nu deze in strijd met de goede procesorde zijn gedaan. Deze hebben immers plaatsgevonden op een te korte termijn vóór de mondelinge behandeling en betreffen bovendien geschillen die tussen partijen niet eerder aan de orde zijn geweest.
De vorderingen onder i en j dienen derhalve te worden afgewezen.
De vorderingen onder d en e hangen zo nauw samen met de door [eisende partij 3] c.s. al naar voren gebrachte stellingen en de reeds ingestelde vorderingen dat deze eisvermeerderingen niet in strijd met de eisen van een goede procesorde worden geacht, temeer nu [gedaagde partijen] daarop voldoende kunnen reageren.
De voorzieningenrechter is van oordeel dat het beroep van [eisende partij 3] c.s. op artikel 21 Rv moet worden verworpen. [eisende partij 3] c.s. verwijten [gedaagde partijen] dat deze in het verzoekschrift niet hebben vermeld dat tussen [v.o.f.] en [eisende partij 3] een overeenkomst tot stand zou zijn gekomen op grond waarvan [eisende partij 3] in privé niet zou worden aangesproken voor de schulden van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] . Dat is echter geen feit, nu [gedaagde partijen] dat standpunt betwisten. Uit de correspondentie waarnaar [eisende partij 3] verwijst volgt ook niet zondermeer dat die overeenkomst tot stand is gekomen. [gedaagde partijen] verwijzen in hun verzoekschrift onder 4.11 bovendien naar correspondentie waarop [eisende partij 3] zich op het bestaan van de bedoelde overeenkomst beroept.
Het ten laste van [eisende partij 4] gelegde beslag
De voorzieningenrechter is van oordeel dat het beslag op de woning, in zoverre dat ziet op het aandeel van [eisende partij 4] in de woning, moet worden opgeheven. Wat [gedaagde partijen] in dat verband ten verwere aanvoeren, meer in het bijzonder dat zij niet op de hoogte waren van de eigendomsverhoudingen (van [eisende partij 3] en [eisende partij 4] ten aanzien van de woning) ten tijde van het indienen van het verzoek tot beslaglegging, is niet relevant. Feit is dat [gedaagde partijen] hebben verzocht om beslag te mogen leggen op het 50%-aandeel van [eisende partij 3] – kennelijk er voorshands, en uiteindelijk terecht, van uitgaande dat [eisende partij 3] en [eisende partij 4] ieder voor 50% gerechtigd zijn tot de nalatenschap van hun moeder – in die woning en dat dat verzoek door de voorzieningenrechter ook ongewijzigd is toegewezen. Vervolgens is kennelijk abusievelijk door de deurwaarder beslag gelegd op de hele woning, en dus ook op het aandeel van [eisende partij 4] daarin. Dat betekent dat het beslag bij gebreke van een titel nietig is, in zoverre dat is gelegd op het aandeel van [eisende partij 4] daarin.
De voorzieningenrechter zal het beslag, in zoverre dat is gelegd op het 50%-aandeel van [eisende partij 4] daarin, opheffen. Nu de voorzieningenrechter het beslag zelf opheft, hebben [eisende partij 3] c.s. geen belang meer bij hun vordering onder h, zodat deze vordering zal worden afgewezen.
De voorzieningenrechter is verder van oordeel dat het beslag op de woning (ook overigens) moet worden opgeheven. Het betreft een beslag op een goed dat deel uitmaakt van een bijzondere gemeenschap (zie artikel 3:189 lid 2 BW), te weten een onverdeelde nalatenschap. Volgens artikel 3:190 BW kan de schuldeiser van een deelgenoot zich niet zonder toestemming van de andere deelgenoten verhalen op een aandeel in een afzonderlijk gemeenschappelijk goed. De schuldeiser kan zich wel verhalen op het gehele aandeel in de gemeenschap (artikel 3:191 BW). [gedaagde partijen] hebben echter geen beslag gelegd op het aandeel van [eisende partij 3] in de gemeenschap van de nalatenschap van zijn moeder, maar op zijn aandeel in de woning, terwijl gesteld noch gebleken is dat [eisende partij 4] daarmee heeft ingestemd. Derhalve is (ook dat deel van) het beslag ten onrechte gelegd.
Hieruit volgt dat de vragen over de deugdelijkheid van de vordering op [eisende partij 3] , te weten of tussen [v.o.f.] en [eisende partij 3] een overeenkomst bestaat dat [eisende partij 3] niet als bestuurder aansprakelijk zou worden gesteld voor de schulden van [eisende partij 1] en [eisende partij 2] , en of [eisende partij 3] op grond van bestuurdersaansprakelijkheid aansprakelijk kan worden gesteld voor deze schulden, onbeantwoord kunnen blijven.
De door [gedaagde partij 1] , [gedaagde partij 2] en [gedaagde partij 3] gelegde beslagen
Los van het voorgaande overweegt de voorzieningenrechter nog dat de door [gedaagde partij 1] , [gedaagde partij 2] en [gedaagde partij 3] gelegde beslagen ook moeten worden opgeheven, nu gesteld noch gebleken is dat [gedaagde partij 1] , [gedaagde partij 2] en [gedaagde partij 3] binnen de in de beschikking van 25 juni 2026 gestelde termijn een bodemprocedure tegen [eisende partij 3] c.s. aanhangig hebben gemaakt, zoals als voorwaarde is gesteld in de toestemming tot het leggen van de beslagen bedoeld in die beschikking.
Omdat de voorzieningenrechter zelf de door [gedaagde partij 1] , [gedaagde partij 2] en [gedaagde partij 3] gelegde beslagen opheft, hebben [eisende partij 3] c.s. geen belang bij toewijzing van de vordering onder h, zodat deze zal worden afgewezen.
De onder de ASN-bank gelegde beslagen
De voorzieningenrechter heft de twee onder de ASN-bank gelegde derdenbeslagen op, nu [gedaagde partijen] geen belang hebben bij handhaving daarvan. In beide gevallen heeft het gelegde beslag immers een negatief saldo getroffen. Voor de goede orde merkt de voorzieningenrechter nog op dat eventuele gelden die ná de beslagleggingen op beslagenrekeningen zijn gestort, niet onder het beslag vallen. Met de gelegde beslagen is het verlof tot het leggen van deze beslagen dan ook “uitgewerkt.”
Omdat de voorzieningenrechter de bankbeslagen zelf opheft, hebben [eisende partij 3] c.s. geen belang bij toewijzing van de vordering onder h, zodat deze zal worden afgewezen.
Het verbod om verdere beslagen te leggen
De voorzieningenrechter is van oordeel dat de vordering, om [gedaagde partijen] te verbieden om opnieuw gebruik te maken van het op 25 juni 2026 verleende beslagverlof voor het leggen van enig nieuw conservatoir beslag moet worden afgewezen. Uitgangspunt is dat een verkregen verlof tot het leggen van beslag slechts één keer mag worden gebruikt, zodat een belang hierbij ontbreekt. Ten aanzien de bankbeslagen is hierboven al overwogen dat die beslagen reeds zijn uitgewerkt. Dat geldt ook voor het conservatoir beslag op de woning. Dat [gedaagde partijen] het verlof van 25 juni 2026 nogmaals zouden willen gebruik voor het leggen van gelijkaardige beslagen is overigens gesteld noch gebleken. Het gevorderde onder d moet derhalve worden afgewezen.
Ook de vordering [gedaagde partijen] te verbieden opnieuw conservatoir beslag te leggen ten laste van [eisende partij 3] in privé of diens vermogen, al dan niet onder derden, ter verzekering van dezelfde gepretendeerde vordering als waarop de thans gelegde beslagen betrekking hebben, moet worden afgewezen. Uitgangspunt is dat niet zonder meer is verboden om in de toekomst beslag tot zekerheid van een beweerdelijke vordering te laten leggen. Een beslaglegger handelt slechts onrechtmatig jegens de beslagene, indien de beslagvordering geheel ongegrond is, of indien de beslagvordering gedeeltelijk ongegrond is (a) als een gerechtvaardigd of bijzonder belang van de beslaglegger bij het leggen of handhaven van het conservatoir beslag of verkrijging van vervangende zekerheid heeft ontbroken of (b) het gerechtvaardigd of bijzonder belang van de beslagene bij het onbezwaard blijven van zijn vermogensrechten of het niet gehouden zijn vervangende zekerheid te stellen zwaarder weegt dan de onder (a) bedoelde belangen van de beslaglegger. In het licht van dat criterium hebben [eisende partij 3] c.s. onvoldoende gesteld waarom het leggen van beslagen, op grond van een nieuw verlof onrechtmatig zou zijn.
[eisende partij 3] c.s. hebben onder e nog gevorderd om [gedaagde partijen] , indien ten tijde van het wijzen van dit vonnis zou blijken dat [gedaagde partijen] een nieuw beslag hebben gelegd, [gedaagde partijen] te veroordelen dat beslag op te heffen.
Omdat [v.o.f.] opnieuw beslag heeft gelegd, is voldaan aan de voorwaarde waaronder [eisende partij 3] c.s. die vordering hebben ingesteld. Nog daargelaten dat dit beslag niet aan de voorzieningenrechter is voorgelegd, hebben [eisende partij 3] c.s. niet onderbouwd waarom dat nieuwe beslag dan zou moeten worden opgeheven, zodat dat verzoek allen al daarom moet worden afgewezen.
[eisende partij 3] c.s. hebben onder e subsidiair nog gevorderd om [gedaagde partijen] te gebieden om bij een eventueel nieuw verzoek om verlof tot het leggen van conservatoir beslag ten laste van [eisende partij 3] in privé of diens vermogen, al dan niet onder derden, in het beslagrekest te verwijzen naar (1) de kortgedingdagvaarding, inclusief producties en aanvullende producties, (2) de spreekaantekeningen in kort geding aan de zijde van eisers en (3) het in deze zaak te wijzen vonnis, en een afschrift van deze stukken bij het beslagrekest te voegen. De voorzieningenrechter acht deze vordering op grond van het bepaalde in artikel 21 Rv toewijsbaar.
Onder f hebben [eisende partij 3] c.s. ten slotte gevorderd om [gedaagde partijen] te verbieden om opnieuw conservatoir beslag te leggen op de woning gelegen aan de [adres] te [plaats 4] . Deze vordering moet worden afgewezen. Wat hierboven onder 4.37. en 4.38. is overwogen is hier van overeenkomstige toepassing.
In het licht van hetgeen hiervoor is overwogen, behoeven de overige stellingen van [eisende partij 3] c.s. geen beoordeling.
De proceskosten
[gedaagde partijen] dienen als op wezenlijke punten in het ongelijk gestelde te worden veroordeeld in de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van [eisende partij 1] B.V. c.s. worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
141,45; |
|
|
- griffierecht |
€ |
735,00; |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
1.177,00; |
|
|
- nakosten |
€ |
189,00; |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
2.242,45. |
5 De beslissing
De voorzieningenrechter:
heft op het ten laste van [eisende partij 1] onder de ASN Bank N.V. gelegde conservatoire beslag;
heft op het ten laste van [eisende partij 2] onder de ASN Bank N.V. gelegde conservatoire beslag;
heft op het conservatoire beslag op de woning te [plaats 4] aan de [adres] , kadastraal bekend [kadastraal nummer] ;
gebiedt [gedaagde partijen] om bij een eventueel nieuw verzoek om verlof tot het leggen van conservatoir beslag ten laste van [eisende partij 3] in privé of diens vermogen, al dan niet onder derden, in het beslagrekest te verwijzen naar (1) de kortgedingdagvaarding, inclusief producties en aanvullende producties, (2) de spreekaantekeningen in kort geding aan de zijde van eisers en (3) het in deze zaak te wijzen vonnis, en een afschrift van deze stukken bij het beslagrekest te voegen;
veroordeelt [v.o.f.] in de proceskosten van € 2.242,45, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [v.o.f.] , indien [gedaagde partijen] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend, en vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de vijftiende dag na betekening van dit vonnis;
verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit vonnis is gewezen door mr. Provaas, voorzieningenrechter, en in het openbaar uitgesproken.