Werkgever vordert boete vanwege overtreding anti-ronselbeding. Kantonrechter gaat over tot matiging van de boete.

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Utrecht

Zaaknummer: 12191176 \ UC EXPL 26-3556

Vonnis van 14 oktober 2026

in de zaak van

PRESENTER B.V.,

te Utrecht,

eisende partij,

hierna te noemen: Presenter,

gemachtigde: mr. M. van Zeijderveld,

tegen

[gedaagde] ,

te [woonplaats] ,

gedaagde partij,

hierna te noemen: [gedaagde] ,

gemachtigde: mr. M.C.G.M. van den Heuvel.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

• de dagvaarding van 9 april 2026 met producties 1 tot en met 8;

• de conclusie van antwoord met producties 1 en 2 van [gedaagde] ;

• de akte overlegging producties 9 tot en met 19 van Presenter;

• de mondelinge behandeling van 18 september 2026, waarvan de griffier aantekeningen heeft gemaakt.

[gedaagde] is van 18 oktober 2021 tot 1 april 2025 bij Presenter in dienst geweest. Haar laatste functie was [functie 2] . In de arbeidsovereenkomst zijn partijen onder andere een anti-ronselbeding en een boetebeding overeengekomen. [gedaagde] is per 1 april 2025 werkzaam bij [onderneming 1] B.V. Op 16 juni 2025 heeft [gedaagde] zeven werknemers van Presenter benaderd via LinkedIn. In de verzonden berichten heeft [gedaagde] verwezen naar vacatures bij [onderneming 1] B.V. In deze procedure vordert Presenter een contractuele boete van € 70.000,00 vanwege schending van het anti-ronselbeding. [gedaagde] meent dat zij geen beding heeft geschonden en als daarvan wel sprake is, moet de boete worden gematigd. De kantonrechter wijst een gematigde boete toe van € 3.500,00.

Presenter heeft tijdens de mondelinge behandeling haar vordering verminderd

Aanvankelijk vorderde Presenter – naast betaling van de contractuele boete – om [gedaagde] te veroordelen tot nakoming van het anti-ronselbeding en om aan haar afschriften te verstrekken van alle berichten die in de periode van 9 tot en met 23 juni 2025 waren verzonden aan (voormalig) medewerkers van Presenter. Deze twee vorderingen heeft Presenter tijdens de mondelinge behandeling van 18 september 2025 ingetrokken. Daarop hoeft dus niet meer te worden beslist.

Tussen partijen staat vast dat [gedaagde] op 16 juni 2025 aan zeven medewerkers van Presenter een LinkedIn-bericht heeft verzonden waarin zij aan die medewerkers heeft gevraagd of zij bekend zijn met mensen die een nieuwe uitdaging zoeken of dat zijzelf op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging. Daarbij is ook verwezen naar openstaande vacatures van [onderneming 1] . Daarmee is het overeengekomen anti-ronselbeding geschonden. Het was [gedaagde] contractueel niet toegestaan om werknemers van Presenter te benaderen en hen te bewegen het dienstverband met Presenter te beëindigen. Door haar oud-collega’s te benaderen, hen te verwijzen naar openstaande vacatures bij haar nieuwe werkgever en te vragen of men op zoek is naar een nieuwe uitdaging, heeft [gedaagde] dat wel gedaan.

[gedaagde] heeft dus het anti-ronselbeding geschonden, waardoor zij aan Presenter een contractuele boete is verschuldigd. Vervolgens is tussen partijen in geschil hoe vaak [gedaagde] het anti-ronselbeding heeft geschonden. Presenter meent dat [gedaagde] dit zeven keer heeft gedaan (en vordert daarom een bedrag van zeven x € 10.000,00), terwijl [gedaagde] meent dat haar handeling eenmalig op dezelfde datum is uitgevoerd en dat dit als één overtreding moet worden gezien. Voor de beoordeling van dit geschilpunt moet de kantonrechter vaststellen wat partijen zijn overeengekomen in artikel 13 en 15 van de arbeidsovereenkomst. Bij de uitleg van bepalingen in een overeenkomst geldt volgens vaste rechtspraak dat de vraag wat partijen zijn overeengekomen niet alleen kan worden beantwoord op grond van een zuiver taalkundige uitleg van de bewoordingen van de overeenkomst. Bij de uitleg dient eveneens acht te worden geslagen op de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen en op hetgeen zij te dien aanzien redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten (het zogenoemde Haviltex-criterium).

Presenter legt het anti-ronselbeding zo uit dat het beding het benaderen van werknemers per individu verbiedt, zodat [gedaagde] zeven overtredingen heeft begaan. De kantonrechter volgt Presenter niet in die uitleg. Het doel van een anti-ronselbeding is om een werknemer te verbieden dat andere werknemers worden benaderd teneinde hen te bewegen het dienstverband met Presenter te beëindigen. Het gaat er daarbij volgens de kantonrechter om dat wordt voorkomen dat werknemers in het algemeen worden benaderd. De tekst van het anti-ronselbeding hoeft dus niet zo begrepen te worden dat met de term ‘werknemers’ is bedoeld iedere afzonderlijke werknemer. [gedaagde] heeft slechts eenmaal werknemers benaderd, namelijk op 16 juni 2025. De berichten aan die werknemers waren ook telkens van dezelfde strekking en hadden vrijwel dezelfde inhoud. Gelet daarop hoefde [gedaagde] niet te verwachten dat op basis van het overeengekomen anti-ronselbeding haar bericht aan elke afzonderlijke werknemer zou leiden tot een overtreding waarvoor afzonderlijk telkens een boete van € 10.000,00 gold. Het voorgaande betekent dat de eenmalige actie van [gedaagde] wordt beschouwd als één overtreding van het beding. Het gevolg daarvan is dat zij dus in beginsel een boete van € 10.000,00 is verschuldigd aan Presenter.

[gedaagde] heeft een beroep gedaan op matiging van de boete. Het eerste lid van artikel 6:94 BW geeft de rechter de bevoegdheid een contractuele boete op verlangen van de schuldenaar te matigen als de billijkheid dit klaarblijkelijk eist. Met die bevoegdheid dient terughoudend te worden omgegaan. Matiging is alleen aan de orde wanneer toepassing van een boetebeding in de gegeven omstandigheden tot een buitensporig en daarom onaanvaardbaar resultaat leidt. Daarbij zal niet alleen moeten worden gelet op de verhouding tussen de werkelijke schade en de hoogte van de boete, maar ook op de aard van de overeenkomst, de inhoud en de strekking van het beding en de omstandigheden waaronder het is ingeroepen. De omstandigheden van het geval zijn uiteindelijk beslissend en niets verhindert de rechter gewicht toe te kennen aan de hoedanigheid van partijen, zoals het zijn van particulier.

De kantonrechter zal de boete matigen en neemt de volgende aspecten mee in haar overweging. Allereerst is van belang dat de looptijd van het beding is verstreken en dat het benaderen van werknemers beperkt is gebleven tot zeven personen op 16 juni 2025. Vervolgens is van belang dat Presenter geen schade heeft geleden door het handelen van [gedaagde] op 16 juni 2025. Het standpunt van Presenter dat het uiteenlopen tussen de werkelijke schade en de boete niet voldoende is voor matiging van de boete, is daarbij op zichzelf genomen juist. Maar in deze zaak staat als onweersproken vast dat de benaderde werknemers niet zijn overgestapt naar [onderneming 1] . Dit betekent dat de gevorderde boete en de schade sterk uiteenlopen. Daarbij is ook van belang dat de boetebepaling niet is afgestemd op de werkelijke schade die Presenter kan lijden als gevolg van een overtreding van het anti-ronselbeding, omdat de boetebepaling ook geldt voor overtredingen van andere bepalingen in de arbeidsovereenkomst. Het bedrag aan boete is bovendien van een aanzienlijke omvang voor een enkele overtreding waar [gedaagde] als particulier en volledig in privé voor wordt aangesproken. [gedaagde] heeft naar voren gebracht dat haar nieuwe werkgever desgevraagd niet wil bijdragen aan een eventuele boete, zodat het gehele boetebedrag voor rekening van [gedaagde] zou komen.

Verder hecht de kantonrechter ook waarde aan de omstandigheden waaronder het beding is ingeroepen. [gedaagde] heeft zich ten tijde van haar vertrek en daarna steeds coöperatief opgesteld. Ten tijde van haar vertrek is [gedaagde] vrijwillig een relatiebeding overeengekomen, omdat dit in de arbeidsovereenkomst niet was overeengekomen. En nadat [gedaagde] de brief van 10 oktober 2025 had ontvangen, waarin zij is gesommeerd tot betaling van een boete van € 70.000,00, heeft zij direct contact opgenomen met Presenter om een toelichting te geven over wat er volgens haar was afgesproken voorafgaand aan haar vertrek en wat de reden (zoals hierna beschreven in r.o. 3.9) was voor het benaderen van de betreffende werknemers. Zonder verder in gesprek te gaan met [gedaagde] heeft Presenter er vervolgens voor gekozen om vast te houden aan een boete van € 70.000,00.

Volgens [gedaagde] was in de periode voordat zij haar arbeidsovereenkomst heeft opgezegd sprake van een negatieve financiële situatie van Presenter. Zij stelt dat toen steeds is bevestigd (onder andere door voormalig [functie 1] [C] ) dat het natuurlijk verloop van werknemers van Presenter gestimuleerd moest worden. Dat daarvan sprake was, is door Presenter betwist en dat is ook niet gebleken. Uit de overgelegde verklaring van [C] volgt dat niet. En ook uit de overgelegde verklaring van [D] ( [functie 3] van Presenter) en de liquiditeitsbegroting volgt dat er geen sprake was van een noodzaak tot het natuurlijk verloop van werknemers. De context die [gedaagde] heeft willen geven aan de reden van het benaderen van verschillende werknemers is dus niet komen vast te staan.

Op basis van de bovenstaande omstandigheden is [gedaagde] dus wel een boete aan Presenter verschuldigd, maar slaagt het beroep op matiging, omdat het opleggen van € 10.000,00 aan boete in de gegeven omstandigheden tot een buitensporig en daarom onaanvaardbaar resultaat leidt. De kantonrechter acht alles overwegende een matiging tot een bedrag van € 3.500,00 aan contractuele boete in dit geval passend. Dit bedrag zal daarom worden toegewezen.

Presenter vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten van € 1.475,00. De vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. De kantonrechter stelt vast dat [gedaagde] een consument is (een natuurlijk persoon die niet heeft gehandeld in de uitoefening van een beroep of bedrijf). Daarom moet de kantonrechter controleren of is voldaan aan de dan geldende extra eisen voor de verschuldigdheid van buitengerechtelijke incassokosten. De gevorderde vergoeding zal worden afgewezen. Er is namelijk niet gebleken dat aan [gedaagde] een aanmaning is verstuurd die voldoet aan de eisen van artikel 6:96 lid 6 BW. Daarover is niets gesteld en ook uit de producties blijkt niet van de vereiste 14-dagenbrief.

[gedaagde] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. Presenter heeft een vordering ingediend van € 70.000,00. Het griffierecht dat bij deze vordering hoort, en dat Presenter dus heeft moeten betalen, is € 1.504,00. Maar er wordt slechts een klein deel van de vordering (€ 3.500,00) toegewezen. Het griffierecht dat bij het toegewezen bedrag hoort is € 529,00. [gedaagde] zal, gelet op de gedeeltelijke toewijzing van de hoofdsom, tot betaling van het aangepaste bedrag aan griffiegeld worden veroordeeld. Het salaris van de gemachtigde van Presenter zal ook worden aangepast, omdat slechts een gedeelte van de hoofdsom wordt toegewezen. De proceskosten van Presenter worden daarom begroot op:

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

De veroordeling van [gedaagde] wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, zoals Presenter heeft gevorderd. Dit betekent dat [gedaagde] aan de veroordeling in dit vonnis moeten voldoen, óók als zij of Presenter in hoger beroep gaan. Dit vonnis geldt dan totdat de hoger beroepsrechter een beslissing heeft genomen.

De kantonrechter

veroordeelt [gedaagde] om aan Presenter te betalen een bedrag van € 3.500,00, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over het toegewezen bedrag, met ingang van 21 oktober 2025, tot de dag van volledige betaling,

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van € 1.288,58, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

veroordeelt [gedaagde] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.

Dit vonnis is gewezen door mr. C.J.M. Hendriks en door mr. V.E.J.A. Boots in het openbaar uitgesproken op 14 oktober 2026.