Executiekortgeding; Eiser is door de bodemrechter veroordeeld om zijn schutting te verplaatsen; afwijzing van…

Civiel recht

Zittingsplaats Utrecht

Zaaknummer: C/16/617277 / KG ZA 26-547

Vonnis in kort geding van 6 oktober 2026

in de zaak van

[eiser] ,

te [plaats] ,

eisende partij,

hierna te noemen: [eiser] ,

advocaat: mr. R. van Domselaar te Utrecht,

tegen

STICHTING WOONIN,

te Utrecht,

verwerende partij,

hierna te noemen: Woonin,

advocaat: mr. M. van Wezel te Utrecht.

De voorzieningenrechter beschikt over de volgende stukken:

- de dagvaarding van 14 september 2026 (niet betekend) met producties 1 tot en met 4

- de door [eiser] op 18 september 2026 ingediende producties 5 tot en met 8.

Op de mondelinge behandeling van 22 september 2026 zijn namens eiser verschenen [eiser] en mr. Van Domselaar. Namens gedaagde zijn verschenen: de heer [A] (coördinator sociaal domein bij Woonin), mevrouw [B] (vastgoedjurist bij Woonin) en mr. Van Wezel. De griffier heeft aantekeningen gemaakt en mr. Van Wezel heeft spreekaantekeningen voorgedragen. Een afschrift van die spreekaantekeningen is aan het dossier toegevoegd. Aan het einde van de zitting heeft de voorzieningenrechter meegedeeld dat op dinsdag 6 oktober 2026 vonnis wordt gewezen.

Het gaat om een executiegeschil als bedoeld in artikel 438 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv). [eiser] is op 15 juli 2026 door de bodemrechter op straffe van een dwangsom veroordeeld om zijn schutting zo te verplaatsen dat deze niet meer op het buurpad staat. Het vonnis (hierna: het bodemvonnis) is uitvoerbaar bij voorraad verklaard. In deze procedure vordert [eiser] om die uitvoerbaar bij voorraadverklaring van die veroordeling te schorsen en de verdere tenuitvoerlegging te verbieden, primair tot in hoger beroep arrest is gewezen dan wel subsidiair tot drie maanden na vonnisdatum. De voorzieningenrechter wijst die vordering af.

[eiser] is eigenaar van een perceel aan de [adres] te ( [postcode] ) [plaats] en woont in de daarop gebouwde woning. Dat perceel grenst aan de oostkant aan een perceel van woningcorporatie Woonin waarop huurwoningen staan. Langs de grens tussen deze twee percelen loopt een pad (hierna: het buurpad). Het buurpad is bij de bouw van de wijk, omstreeks 1985, aangewezen als buurweg als bedoeld in artikel 719 BW (oud). Die aanwijzing is vastgelegd in diverse notariële aktes. [eiser] en zijn buren, onder wie huurders van Woonin, gebruiken het buurpad om via hun tuin de openbare weg te bereiken. De onderstaande luchtfoto geeft een beeld van de onderlinge ligging van de percelen. Het (globale) traject van het buurpad is in het wit aangegeven.

Afbeelding verwijderd i.v.m. herleidbaarheid.

In april 2025 heeft [eiser] langs de westgrens en de zuidgrens van zijn perceel een schutting geplaatst. Woonin meent dat [eiser] het buurpad daardoor te veel heeft versmald, namelijk van 150 cm of meer naar slechts 110 cm, en dat de buren – waaronder haar huurders – het buurpad daardoor niet meer behoorlijk kunnen gebruiken op de wijze waarvoor het bestemd is. Woonin heeft daarover uiteindelijk een bodemprocedure tegen [eiser] gevoerd, waarin het bodemvonnis is gewezen. [eiser] is tegen dat vonnis in hoger beroep gegaan.

De maatstaf bij een executiekortgeding

Uitgangspunt is dat als de rechter een veroordeling heeft uitgesproken en uitvoerbaar bij voorraad heeft verklaard, de executant (de partij die deze veroordeling heeft verkregen) die veroordeling ook daadwerkelijk ten uitvoer moet kunnen leggen, ook hangende een hogere beroep. Afwijking van dit uitgangspunt kan worden gerechtvaardigd door omstandigheden die meebrengen dat het belang van de veroordeelde bij behoud van de bestaande toestand zolang niet op het door hem ingestelde hoger beroep is beslist, ook gegeven dit uitgangspunt, zwaarder weegt dan het belang van de executant bij de uitvoerbaarheid bij voorraad van die veroordeling.

Bij de toepassing van deze maatstaf in kort geding moet worden uitgegaan van de beslissingen in de ten uitvoer te leggen uitspraak en van de daaraan ten grondslag liggende vaststellingen en oordelen. De kans van slagen van het tegen die beslissing aangewende of nog aan te wenden rechtsmiddel blijft buiten beschouwing, met dien verstande dat de voorzieningenrechter in zijn oordeelsvorming kan betrekken of de ten uitvoer te leggen beslissing berust op een kennelijke feitelijke of juridische misslag.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat het bodemvonnis niet berust op kennelijke misslagen.

Deze twee punten zijn naar het oordeel van de voorzieningenrechter geen kennelijke misslagen. Dat zijn immers klaarblijkelijke vergissingen die in hoger beroep vrijwel zeker tot een ander oordeel zullen leiden. Dit zijn veel eerder “gewone” juridische en feitelijke geschilpunten. waarover de appélrechter zal moeten beslissen. De bodemrechter heeft geoordeeld dat wat [eiser] heeft gedaan, betekent dat het buurpad deels van bestemming is gewijzigd (want deels bij de tuin van Kofeite is getrokken) en daardoor in strijd is met artikel 719 BW (oud). Onder 3.5 van het bodemvonnis is ook overwogen dat de 110 cm die overblijft onvoldoende is om de in de notariële aktes omschreven bestemming uit te oefenen. De bodemrechter hééft de breedte van het buurpad dus ook functioneel beoordeeld, aan de hand van de bestemming als omschreven in de notariële aktes.

Volgens [eiser] is het ook een kennelijke misslag dat onder 3.5 van het bodemvonnis is geoordeeld dat voor de omschreven bestemming de overgebleven 110 cm onvoldoende is. Bij de motivering van dat oordeel noemt de bodemrechter dat het door de schutting moeilijker is geworden om met de fiets de uitdraai vanuit de eigen tuin naar het buurpad te maken en met een motorfiets vanuit de eigen tuin de openbare weg te bereiken, en dat het buurpad nu zo smal is dat twee buren elkaar niet kunnen kruisen of passeren als zij allebei een fiets of een kliko bij zich hebben. Daarmee heeft de bodemrechter de bestemming te veel verruimd, en er is (lagere) rechtspraak waarin bij een vergelijkbare omschrijving van de bestemming is geoordeeld dat een breedte 100 cm en 95 cm voldoende was. aldus nog steeds [eiser] . Ook voor dit punt geldt dat weliswaar niet kan worden uitgesloten dat de bodemrechter [eiser] op dit punt in het gelijk stelt, maar dat is niet zo evident dat kan worden gesproken van een kennelijke misslag.

Er is geen sprake is van kennelijk misslagen, zodat de voorzieningenrechter zal moeten uitgaan van de vaststellingen, oordelen en beslissingen in het bodemvonnis.

Onder 3.1 is al uiteengezet dat het uitgangspunt is dat een uitvoerbaar verklaarde veroordelingen ten uitvoer kan worden gelegd, ook als het hoger beroep over de zaak nog loopt. De gevorderde schorsing is alleen toewijsbaar als – gegeven dat uitgangspunt – de belangen die [eiser] heeft bij schorsing (waarmee de bestaande toestand nog enige tijd zou voortduren) zwaarder wegen dan de belangen die Woonin bij tenuitvoerlegging. Die hoge drempel is naar het oordeel van de voorzieningenrechter niet gehaald.

[eiser] heeft in dit verband aangevoerd dat het voor hem duur en ingewikkeld is om zijn schutting van het buurpad te verwijderen, te meer omdat de kans groot is dat dit achteraf, als [eiser] in hoger beroep in het gelijk wordt gesteld, helemaal niet nodig blijkt te zijn. De verplaatsing is volgens [eiser] ook onomkeerbaar.

Dat de schutting in praktische zin moeilijk te verplaatsen is omdat deze in beton is geplaatst, is een keuze van [eiser] zelf geweest. De voorzieningenrechter gaat niet mee in [eiser] ’s betoog dat de verplaatsing onomkeerbaar is, vanwege de planten die nu nabij de schutting staan en die volgens [eiser] een verplaatsing (en – als [eiser] in hoger beroep gelijk zou krijgen – nòg een verplaatsing) niet overleven. Als dat zo is, kunnen die planten worden vervangen. Het argument dat [eiser] nooit tijdig een aannemer zal vinden, gaat niet op omdat [eiser] daarvoor voldoende tijd is gegeven. Het bodemvonnis is al van 15 juli 2026, en [eiser] heeft dus al meer dan twee maanden de tijd gehad om een aannemer te vinden. Bovendien heeft Woonin bij de mondelinge behandeling (ter bevestiging en verduidelijking van haar eerdere toezegging) toegezegd dat zij het bodemvonnis niet vóór 31 oktober 2026 ten uitvoer zal leggen, ook als zij in deze procedure in het gelijk wordt gesteld.

De voorzieningenrechter moet deze belangen afwegen tegen de belangen bij tenuitvoerlegging van Woonin, die op dit punt onder meer heeft aangevoerd:

• dat de zaak sterk leeft bij de huurders van Woonin en de andere gerechtigden tot het buurpad, die dagelijks worden belemmerd in hun gebruik daarvan;

• dat het goed mogelijk is dat in het hoger beroep pas over twee jaar eindarrest wordt gewezen; en

• dat de geloofwaardigheid van Woonin in het geding komt als de schutting al die tijd zou blijven staan, in weerwil van de veroordeling in eerste aanleg.

De voorzieningenrechter is van oordeel dat de belangen van [eiser] onvoldoende zwaarwegend zijn ten opzichte van die van Woonin. De vorderingen worden dan ook afgewezen.

[eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Woonin worden begroot op:

De voorzieningenrechter

wijst de vorderingen van [eiser] af,

veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 2.101,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,

verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders gevorderde af.