Strafrecht overig

Verdachte wordt veroordeeld tot gevangenisstraf 10 maanden met aftrek waarvan 3 maanden voorwaardelijk met…

Rechtbank Oost-Brabant, 19 november 2026

Zaakgegevens

Op 19 november 2026 heeft de Rechtbank Oost-Brabant in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Oost-Brabant
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
19 november 2026
Datum publicatie
18 november 2026
Zaaknummer
01-138416-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBOBR:2026:8247
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Verdachte wordt veroordeeld tot gevangenisstraf 10 maanden met aftrek waarvan 3 maanden voorwaardelijk met proeftijd 2 jaren en 38v-maatregel voor 3 jaren (contactverbod met slachtoffer, dadelijk uitvoerbaar) wegens mishandeling (meermalen) van zijn ex-partner, dwang, diefstal van haar auto en diefstal van haar geld.

Vrijspraak poging doodslag en poging zware mishandeling (feit 1 primair en subsidiair): dichtknijpen keel levert wel mishandeling op (meer subsidiair).

Bewijsoverwegingen ten aanzien van betrouwbaarheid verklaringen aangeefster en getuige en beoordeling getuigenverklaring bij rechter-commissaris waarin getuige is teruggekomen op zijn verklaring.

Vordering van de benadeelde partij geheel toegewezen.

Uitspraak

[afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar]vonnis

RECHTBANK OOST-BRABANT

Locatie 's-Hertogenbosch

Strafrecht

Parketnummer: 01.138416.26

Datum uitspraak: 19 november 2026

Vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [1994] ,

zonder vaste woon- of verblijfplaats hier te lande,

thans gedetineerd te: [verblijf plaats] .

Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 7 augustus 2026 en 5 november 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie en van hetgeen van de zijde van verdachte naar voren is gebracht.

De tenlastelegging.

De zaak is aanhangig gemaakt bij dagvaarding van 6 juli 2026.

Nadat de tenlastelegging op de terechtzitting van 7 augustus 2026 op grond van artikel 314a van het Wetboek van Strafvordering is aangepast, is aan verdachte ten laste gelegd dat:

T.a.v. feit 1 primair:

hij, op of omstreeks 6 mei 2026 te Eersel

ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om

opzettelijk

een ander, te weten [slachtoffer 1]

van het leven te beroven,

(met kracht) de keel en/of hals die [slachtoffer 1] met een of beide armen heeft dichtgeknepen en/of dichtgeknepen heeft gehouden,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

T.a.v. feit 1 subsidiair:

hij, op of omstreeks 6 mei 2026 te Eersel

ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om

aan een ander, te weten [slachtoffer 1]

opzettelijk

zwaar lichamelijk letsel toe te brengen;

(met kracht) de keel en/of hals van die [slachtoffer 1] met een of beide armen heeft dichtgeknepen en/of dichtgeknepen heeft gehouden,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

T.a.v. feit 1 meer subsidiair:

hij, op of omstreeks 6 mei 2026 te Eersel

[slachtoffer 1] heeft mishandeld, door de keel van voornoemde [slachtoffer 1] dicht te drukken en/of dichtgedrukt te houden;

T.a.v. feit 2:

hij, op of omstreeks 6 mei 2026 te Eersel

[slachtoffer 1] heeft mishandeld, door:

- voornoemde [slachtoffer 1] te slaan,

- aan de haren van voornoemde [slachtoffer 1] te trekken,

- voornoemde [slachtoffer 1] te schoppen,

- haren van voornoemde [slachtoffer 1] af te schroeien;

T.a.v. feit 3:

hij, op of omstreeks 6 mei 2026 te Eersel

een auto, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [slachtoffer 1] , in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft weggenomen

met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

T.a.v. feit 4:

hij, op of omstreeks 6 mei 2026 te Eersel,

een ander, te weten [slachtoffer 1] ,

door geweld of enige andere feitelijkheid en/of door bedreiging met geweld of enige andere feitelijkheid gericht tegen die ander

wederrechtelijk heeft gedwongen iets te doen, niet te doen en/of te dulden,

door:

- tegen voornoemde [slachtoffer 1] te zeggen dat hij haar door de kamer zal slaan als zij de politie belt,

- een mes in een tafel te steken en daarbij aan te geven dat niemand weg kan gaan waarbij hij, verdachte, voornoemde [slachtoffer 1] en [getuige 1] heeft gesommeerd op door hem, verdachte, gekozen plekken plaats te nemen;

T.a.v. feit 5:

hij, op of omstreeks 22 maart 2026 te Eersel

een geldbedrag, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [slachtoffer 1] , in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft verschaft en/of dat weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van een valse sleutel, door gebruik te maken van de pinpas van die [slachtoffer 1] en hierbij een geldbedrag heeft gepind bij een pinautomaat, terwijl hiervoor geen toestemming was gegeven;

T.a.v. feit 6:

hij, op een of meerdere tijdstippen in of omstreeks de periode van 1 november 2025 tot en met 16 april 2026 te Eersel, althans in Nederland

[slachtoffer 1] heeft mishandeld, door

- voornoemde [slachtoffer 1] aan haar haren te trekken,

- (meerdere keren) voornoemde [slachtoffer 1] bij haar keel te pakken en/of deze dicht te drukken en/of dichtgedrukt heeft gehouden, en/of

- een (brandende) sigarettenpeuk op de hals van voornoemde [slachtoffer 1] uit te drukken;

De formele voorvragen.

Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de dagvaarding geldig is. De rechtbank is bevoegd van het ten laste gelegde kennis te nemen en de officier van justitie kan in de vervolging worden ontvangen. Voorts zijn er geen gronden gebleken voor schorsing van de vervolging.

Bewijs.

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft zich – onder verwijzing naar het schriftelijke requisitoir – op het standpunt gesteld dat alle zes ten laste gelegde feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen, waarvan feit 1 in subsidiaire vorm (poging tot zware mishandeling).

Verder dient onder feit 2 partiële vrijspraak te volgen voor het afschroeien van de haren.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsvrouw heeft op de in de pleitnota genoemde gronden integrale vrijspraak van alle ten laste gelegde feiten bepleit, met uitzondering van feit 2. Wel dient onder dit feit partiële vrijspraak te volgen voor alle gedachtestreepjes behalve het eerste gedachtestreepje, namelijk het slaan van aangeefster. Ten aanzien van dit onderdeel heeft de raadsvrouw zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Het oordeel van de rechtbank.

Voor de leesbaarheid van het vonnis wordt voor wat betreft de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen verwezen naar de uitwerking daarvan. Deze is gevoegd als bewijsbijlage bij dit vonnis.

De rechtbank zal eerst stilstaan bij de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster en getuige [getuige 1] . Vervolgens zal de rechtbank stilstaan bij de verklaring van verdachte, om daarna haar conclusie te trekken. Tot slot zal de rechtbank per feit beoordelen of er sprake is van wettig en overtuigend bewijs.

Betrouwbaarheid verklaringen aangeefster [slachtoffer 1] .

In strafzaken geldt als uitgangspunt dat aangiftes en andere verklaringen kritisch en zorgvuldig moeten worden bezien. Verklaringen moeten worden beoordeeld op consistentie, accuraatheid en volledigheid. Daarbij heeft de verdediging de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster in twijfel getrokken en ter terechtzitting bepleit dat er behoedzaam moet worden omgegaan met de bewijswaarde van die verklaringen.

De rechtbank stelt voorop dat wanneer een slachtoffer over een langere periode meerdere heftige gebeurtenissen heeft meegemaakt, zoals waarover aangeefster heeft verklaard, het niet vreemd is dat een slachtoffer niet direct alle omstandigheden en details van deze periode compleet en chronologisch weet te benoemen. Dat tijden en gebeurtenissen in eerste instantie soms wat door elkaar lopen, is in zo’n situatie niet onbegrijpelijk. Dit brengt niet met zich dat deze verklaringen daarom (in hun geheel) als onbetrouwbaar moeten worden aangemerkt.

Aangeefster heeft op meerdere momenten een verklaring afgelegd. Zij heeft voor het eerst op 25 maart 2026 verklaard dat zij in de periode van half december 2025 tot en met
25 maart 2026 meermalen door verdachte is mishandeld. Verdachte zou haar in die periode aan haar haren hebben getrokken en haar bij de keel hebben gegrepen. In haar nadere verklaringen heeft aangeefster haar eerste verklaring verduidelijkt, waar nodig gecorrigeerd en aangevuld met gebeurtenissen die in eerste instantie niet of alleen zijdelings aan de orde waren gekomen, ofwel eerder nog niet hadden plaatsgevonden. Zo heeft aangeefster op
14 april 2026 een aanvullende verklaring afgelegd over een mishandeling op 25 maart 2026 en ook verklaard over enkele incidenten in de periode daarvoor. Op 6 mei 2026 kreeg de politie een melding om naar de woning van aangeefster te gaan. Aangeefster heeft toen direct ter plaatse verklaard dat zij die nacht door verdachte was mishandeld. Vervolgens heeft aangeefster de volgende dag en ook op 20 mei 2026 een uitgebreidere verklaring afgelegd over de gebeurtenissen op 6 mei 2026 en daarnaast (aanvullend) verklaard over enkele mishandelingen in de maanden daarvoor. Aangeefster heeft onder meer verklaard dat het handelen van verdachte bestond uit slaan, schoppen, bij de keel grijpen, verwurgen en een sigaret in haar hals drukken. Ten slotte heeft aangeefster op 27 oktober 2026 nog een verklaring bij de rechter-commissaris afgelegd over, met name, een mishandeling half december 2025 en de gebeurtenissen op 6 mei 2026.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft aangeefster op al deze momenten authentiek en op essentiële onderdelen consistent en gelijkluidend verklaard over het handelen van verdachte.

Aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van aangeefster draagt naar het oordeel van de rechtbank bij dat aangeefster op 25 maart 2026 in eerste instantie tegen de politie heeft verteld dat zij eigenlijk niet alles durfde te verklaren, omdat zij haar tijdlijn niet goed op orde had. Daarnaast zag de politie dat aangeefster erg zenuwachtig was. Ook moest aangeefster overgeven tijdens het opnemen van haar aangifte en had zij in haar broek geplast. De verbalisant zag dat aangeefster huilde en meerdere malen in tranen uitbarstte. De rechtbank ziet geen verband tussen deze emoties en het door de verdediging gestelde middelengebruik van aangeefster. De waargenomen emoties bij aangeefster dragen naar het oordeel van de rechtbank juist bij aan de geloofwaardigheid van haar verklaring. Heftige gebeurtenissen, zoals die waarover aangeefster heeft verklaard, hebben doorgaans een enorme impact op het slachtoffer en daarbij passen de emoties zoals de verbalisant die bij aangeefster heeft gezien. Dat, zoals de verbalisant heeft opgemerkt en door de verdediging is aangehaald, de verklaring van aangeefster van hot naar her ging en dat aangeefster continue fysiek ongemakkelijk was en niet stil kon blijven zitten, leidt niet tot een ander oordeel.

De rechtbank is verder van oordeel dat het feit dat aangeefster zich niet meer alle details van de nacht van 6 mei 2026 kon herinneren toen zij op 27 oktober 2026 bij de rechter-commissaris als getuige werd gehoord, niet afdoet aan de betrouwbaarheid van haar verklaringen. Dat aangeefster op verschillende momenten in en/of na de periode waarin zij zou zijn mishandeld op eigen initiatief contact zou hebben gehad met verdachte, maakt haar verklaringen evenmin onbetrouwbaar.

Steunbewijs.

Verder overweegt de rechtbank dat de verklaringen van aangeefster niet op zichzelf staan, maar in voldoende mate en op wezenlijke onderdelen worden bevestigd en ondersteund door andere bewijsmiddelen in het dossier.

Op de eerste plaats ondersteunt het letsel van aangeefster haar verklaringen. Het letsel dat zichtbaar is op de genomen foto’s en waarover door een forensisch arts is gerapporteerd in het rapport van het LOEF (Landelijk Onderzoeks- en Expertisebureau Forensisch Medisch Onderzoek) van 16 juni 2026 past bij de feiten, zoals door aangeefster is beschreven. Zo heeft aangeefster verklaard dat verdachte haar op 6 mei 2026 met kracht bij haar keel had vastgepakt en bleef knijpen. In de hals en nek zijn bloeduitstortingen en krasletsels vastgesteld die naar het oordeel van de rechtbank passen bij deze verklaring van aangeefster. Daarnaast zagen de op 6 mei 2026 ter plaatse aanwezige verbalisanten dat aangeefster verkrampte toen zij zich verplaatste, hinkelend liep en het haar niet goed lukte om op haar beide benen te staan. Ook zijn door het LOEF diverse bloeduitstortingen en krasletsels vastgesteld op verschillende onderdelen van het lichaam van aangeefster zoals de benen, heup, bil, borsten en buik. Dit sluit aan bij de verklaring van aangeefster dat zij die avond meerdere malen door verdachte geslagen en geschopt zou zijn.

Ook worden de verklaringen van aangeefster ondersteund door de beschrijving van de geluidsopname die zij zelf op 16 april 2026 heeft gemaakt. Uit die beschrijving blijkt dat op dit fragment is te horen dat verdachte aangeefster meerdere malen grof uitscheldt, zij meerdere malen ‘auw’ zegt/schreeuwt en huilend vraagt of verdachte wil stoppen. Met name het zeggen/schreeuwen van ‘auw’ duidt evident op een uiting van pijn van aangeefster. Dit bevestigt dan ook de verklaring van aangeefster dat zij door verdachte op die dag werd mishandeld.

Daarnaast vinden de verklaringen van aangeefster steun in het proces-verbaal van bevindingen waarin in januari en februari 2026 bij de politie gedane meldingen met betrekking tot aangeefster en verdachte zijn beschreven. Zo werd op 19 januari 2026 door melder [getuige 2] gemeld dat aangeefster tegen hem had gezegd dat zij meerdere malen door verdachte was mishandeld. In een registratie van 17 februari 2026 staat verder beschreven dat de politie aangeefster overstuur aantrof in een auto. Zij vertelde toen dat zij meerdere keren was mishandeld door verdachte. De verbalisanten zagen op dat moment bloed in haar neus. Volgens aangeefster kwam dit door toedoen van verdachte.


Tenslotte worden de verklaringen van aangeefster op wezenlijke onderdelen ondersteund door de verklaringen van getuige [getuige 1] , nu hij onder andere heeft verklaard dat hij zag dat verdachte aangeefster sloeg, trapte en in een wurghouding vast had. De rechtbank zal nu eerst nader ingaan op de betrouwbaarheid van deze verklaringen, nu de betrouwbaarheid daarvan door de verdediging is bestreden.

Betrouwbaarheid (politie)verklaringen getuige [getuige 1] .

De verdediging heeft bepleit dat de verklaringen die [getuige 1] op 6 mei 2026 bij de politie heeft afgelegd niet als bewijs kunnen worden gebruikt, omdat hij later bij de rechter-commissaris op belangrijke onderdelen van die verklaringen is teruggekomen.

[getuige 1] heeft op 6 mei 2026 twee keer tegenover de politie verklaard over wat hij die avond had waargenomen. De eerste verklaring heeft hij in de woning van aangeefster afgelegd. Hij verklaarde toen dat hij zag dat verdachte aangeefster een pets in haar gezicht en een hoek op haar gezicht gaf, aan haar haren had getrokken, drie keer bij haar keel gepakt had en zeker twintig highkicks op haar been had gegeven. Vervolgens heeft [getuige 1] op het politiebureau een tweede verklaring afgelegd. Hij heeft toen onder meer verklaard dat hij zag dat verdachte aangeefster een klap op haar linkerwang gaf, waarbij hij een pets hoorde, en een behoorlijke klap met zijn rechtervuist op haar linker jukbeen gaf. Hij hoorde een behoorlijke klap op het moment dat verdachte haar raakte en dacht dat deze klap werd gegeven met tachtig procent van zijn kracht. Daarna zag hij dat verdachte aangeefster in een wurghouding vast had, waarbij zij rood aanliep en geen lucht meer kreeg.

Op 27 oktober en 2 november 2026 heeft [getuige 1] bij de rechter-commissaris een derde verklaring afgelegd. Hij heeft toen verklaard dat hij, behoudens een soort pets op de wang van aangeefster, niet heeft gezien dat verdachte aangeefster heeft geslagen of gewurgd. Hij weet daar niks van en kan zich niet herinneren dat hij dat heeft verklaard tegenover de verbalisanten van de politie. Volgens [getuige 1] zijn het niet zijn woorden die de verbalisanten hebben opgeschreven. Ook kon hij zich niet herinneren dat hij ter plaatse een verklaring in de woning van aangeefster had afgelegd. De rechtbank acht de verklaring van [getuige 1] op deze onderdelen ongeloofwaardig en onbetrouwbaar. Op deze punten hecht de rechtbank meer waarde aan de verklaringen die hij aanvankelijk bij de politie heeft afgelegd. Deze verklaringen zijn namelijk zeer kort na het incident en uitgebreid en in detail afgelegd.

Gelet op de mate van detail van deze verklaringen en het feit dat de processen-verbaal van zijn verhoren door de verbalisanten op ambtseed zijn opgemaakt, heeft de rechtbank geen reden om ervan uit te gaan dat de bewoordingen van [getuige 1] mogelijk door hen zelf zouden zijn verzonnen. [getuige 1] heeft ook geen plausibele verklaring gegeven in antwoord op de vraag van de rechter-commissaris waarom hij plotseling op meerdere punten een andere verklaring aflegt dan bij de politie.

Ten aanzien van de verklaring die [getuige 1] ter plaatse in de woning heeft afgelegd, heeft de raadsvrouw aangevoerd dat er mogelijk sprake is geweest van een persoonsverwisseling, waarbij de broer van aangeefster een verklaring heeft afgelegd en niet [getuige 1] . De politie zou abusievelijk de naam van [getuige 1] hebben genoteerd. De rechtbank acht dit scenario niet aannemelijk. In het proces-verbaal van bevindingen op pagina 125 van het dossier worden vier personen genoemd die op dat moment ter plaatse waren in de woning van aangeefster, namelijk aangeefster zelf, haar zoon [naam] en getuigen [getuige 1] en [getuige 3] . Dat de broer van aangeefster ook aanwezig was, blijkt daaruit niet. In dit proces-verbaal is [slachtoffer 2] , de broer van aangeefster, wel als slachtoffer genoteerd. Gelet op de inhoud van het proces-verbaal, waaruit duidelijk blijkt dat aangeefster het slachtoffer was en niet de broer van aangeefster, en het feit dat zij dezelfde achternaam hebben, ligt het meer in de rede dat de politie deze twee personen met elkaar heeft verwisseld. De rechtbank gaat er daarom vanuit dat de door de politie beschreven woorden daadwerkelijk door [getuige 1] zijn geuit.

Het bovenstaande brengt de rechtbank tot de conclusie dat zij geen enkele aanleiding heeft om te twijfelen aan de juistheid van de inhoud van de door politie opgemaakte processen-verbaal ter zake de verklaringen van [getuige 1] .

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de verklaringen van [getuige 1] van 6 mei 2026 als betrouwbaar moeten worden aangemerkt en voor het bewijs kunnen worden gebruikt.

Bij wijze van voorwaardelijk verzoek heeft de verdediging verzocht om een aantal verbalisanten als getuigen te horen om hen te bevragen over de wijze waarop [getuige 1] is verhoord en hoe een en ander ter plaatse is gegaan. Gelet op hetgeen de rechtbank hierboven al heeft overwogen, ziet de rechtbank geen aanleiding om de desbetreffende verbalisanten als getuigen te doen horen. De rechtbank wijst het verzoek dan ook af.

De verklaring van verdachte.

Verdachte heeft vanaf zijn eerste verhoor bij de politie steeds stellig ontkend alle ten laste gelegde handelingen te hebben verricht. Er zou geen sprake zijn van enige mishandeling, verwurging, dwang of diefstal. Wat aangeefster en [getuige 1] hebben verklaard, is volgens verdachte allemaal niet waar en niet gebeurd.

Op de vraag van de rechtbank wat er op 6 mei 2026 volgens verdachte dan wél heeft plaatsgevonden, heeft hij verklaard dat hij het zich niet precies kan herinneren, behalve dat aangeefster steeds liep te schreeuwen en in de war en onder invloed was, net als [getuige 1] . Toen verdachte werd geconfronteerd met de beschrijving van de geluidsopname van
16 april 2026, heeft hij hier geen aannemelijke verklaring voor gegeven. Zijn verklaring dat aangeefster zich zou hebben bezeerd toen zij gelijktijdig een pakje sigaretten wilde pakken, past in het geheel niet bij het beschreven geluidsfragment waarop aangeefster huilt en meerdere malen “auw” zegt. Ook heeft verdachte gedurende het proces geen alternatieve verklaring gegeven voor het letsel van aangeefster dat te zien is op meerdere foto’s en in het LOEF-rapport is beschreven.

De verklaring van verdachte dat hij aangeefster niet heeft mishandeld, bestolen of dwang heeft toegepast, acht de rechtbank, gelet op het bovenstaande dan ook ongeloofwaardig.

Tussenconclusie.
Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de verklaringen van aangeefster als geloofwaardig en betrouwbaar moeten worden aangemerkt, op belangrijke punten wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen en voor het bewijs kunnen worden gebruikt. Bij de verdere beoordeling van de feiten neemt de rechtbank de verklaringen van aangeefster dan ook als uitgangspunt.

Feit 1 (poging doodslag/poging zware mishandeling/mishandeling op 6 mei 2026).

De rechtbank stelt op basis van de bewijsmiddelen vast dat verdachte aangeefster met één hand bij haar keel heeft gepakt en vervolgens haar keel dichtgedrukt heeft gehouden.

Hoewel buiten twijfel staat dat het gebeuren zeer pijnlijk en beangstigend voor aangeefster is geweest en grote indruk op haar heeft gemaakt, biedt het dossier naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten om vast te kunnen stellen dat de duur en de intensiteit van het dichtknijpen van de keel zodanig was, dat sprake is geweest van een aanmerkelijke kans dat aangeefster hierdoor zou komen te overlijden of zwaar lichamelijk letsel zou oplopen. Aangeefster heeft weliswaar verklaard dat zij zich duizelig begon te voelen, maar die verklaring is in dit kader op zichzelf ontoereikend. Uit het LOEF-rapport van 23 september 2026 blijkt dat op basis van de aangetroffen bloeduitstortingen niet kan worden vastgesteld hoeveel kracht precies nodig is geweest om deze te veroorzaken, zodat dat onderzoek ook geen aanknopingspunten op dit punt bevat. Verdachte zal daarom worden vrijgesproken van het onder feit 1 primair en subsidiair ten laste gelegde, namelijk poging tot doodslag en poging tot zware mishandeling. Wel acht de rechtbank de meer subsidiair ten laste gelegde mishandeling wettig en overtuigend bewezen.

Feit 2 (mishandeling op 6 mei 2026).

Op grond van de verklaringen van aangeefster en de overige bewijsmiddelen kunnen de ten laste gelegde gedragingen worden bewezen, met uitzondering van het “trekken aan de haren”. Aangeefster heeft namelijk zelf niet verklaard dat zij door verdachte op 6 mei 2026 aan haar haren is getrokken. Het trekken aan de haren heeft volgens aangeefster plaatsgevonden in december 2025 en ziet dus niet op dit feit. Van dit onderdeel zal verdachte dan ook worden vrijgesproken.

De rechtbank acht gelet op het voorgaande wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich op 6 mei 2026 schuldig heeft gemaakt aan het mishandelen van aangeefster.

Feit 3 (diefstal auto op 6 mei 2026).

Aangeefster heeft verklaard dat verdachte op 6 mei 2026 de sleutels van haar auto pakte. Zij riep toen dat hij haar auto moest laten staan en de sleutels aan haar terug moest geven. Dit wordt bevestigd door [getuige 1] . Aangeefster probeerde te voorkomen dat hij wegreed met haar auto, maar dit was haar niet gelukt. Verdachte stapte in haar auto en reed ermee weg. Door deze handelwijze, het meenemen van de auto van aangeefster tegen haar wil, is verdachte als heer en meester over de auto gaan beschikken en heeft hij het oogmerk gehad om de auto zich wederrechtelijk toe te eigenen. Het feit dat de politie de auto op een later moment nabij de woning van aangeefster, verlaten en met de bijbehorende sleutel nog in de auto, heeft aangetroffen, doet hieraan niet af. Immers, ook in het geval van het zich tijdelijk de heerschappij verschaffen over het weggenomen goed kan sprake zijn van het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich op 6 mei 2026 schuldig heeft gemaakt aan de diefstal van de auto van aangeefster.

Feit 4 (dwang op 6 mei 2026).

Aangeefster heeft verklaard dat verdachte op 6 mei 2026 in haar woning zei dat hij haar de hele kamer door zou slaan op het moment dat zij haar telefoon pakte om de politie te bellen. Ook had hij die avond een vleesmes gepakt en daarmee gedreigd. Hij stak het mes in een tafel en riep tegen aangeefster en [getuige 1] : “niemand gaat hier weg” en “jij gaat daar zitten en jij daar”. Deze verklaring van aangeefster vindt steun in de verklaring van [getuige 1] , nu hij hiervan getuige is geweest en een soortgelijke verklaring heeft afgelegd.

De rechtbank is van oordeel dat aangeefster zich door de handelingen van verdachte gedwongen voelde om niet de politie te bellen, te zitten waar verdachte wilde en de aanwezigheid van verdachte in haar woning te dulden. Daarmee is sprake van dwang in de zin van artikel 284 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Het feit dat deze dwang volgens [getuige 1] slechts tien minuten heeft geduurd, doet hier niet aan af.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich op 6 mei 2026 schuldig heeft gemaakt aan dwang tegenover aangeefster.

Feit 5 (diefstal geld met pinpas op 22 maart 2026).

Aangeefster heeft verklaard dat verdachte op 22 maart 2026 met haar pinpas een bedrag van 500 euro had gepind. Zij had hiervoor geen toestemming gegeven. [getuige 1] heeft dit bij de rechter-commissaris bevestigd en verklaard dat verdachte normaliter toestemming van aangeefster kreeg om geld met haar pinpas te pinnen, maar dat het een keer zonder toestemming is gebeurd. Het ging toen om een bedrag van 500 euro. De rechtbank acht, gelet op de verklaringen van aangeefster en [getuige 1] , de verklaring van verdachte dat hij het geld met toestemming van aangeefster heeft gepind, niet geloofwaardig.

De rechtbank acht dan ook wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich op
22 maart 2026 schuldig heeft gemaakt aan diefstal van een geldbedrag van aangeefster door dit geldbedrag met haar pinpas te pinnen. Daarmee is sprake van diefstal door middel van een valse sleutel.

Feit 6 (mishandelingen 1 november 2025 tot en met 16 april 2026).

Op grond van de verklaring van aangeefster en de overige bewijsmiddelen kunnen de ten laste gelegde gedragingen worden bewezen, met dien verstande dat dat niet geldt voor het “dichtdrukken van de keel en het dichtgedrukt blijven houden”. Aangeefster heeft verklaard dat verdachte haar op 25 maart 2026 en 16 april 2026 bij haar strot/keel greep, maar niet dat hij haar keel dichtdrukte dan wel dichtgedrukt bleef houden. Van dit onderdeel zal verdachte dan ook worden vrijgesproken. Ten aanzien van het uitdrukken van een sigarettenpeuk in de hals van aangeefster, ziet de rechtbank steun in de foto die aangeefster van haar hals heeft gemaakt na het incident op 16 april 2026.

De overige bewezen gedragingen zijn steeds als mishandeling te kwalificeren.

De rechtbank acht gelet op het voorgaande wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich in de periode van 1 november 2025 tot en met 16 april 2026 meermalen schuldig heeft gemaakt aan het mishandelen van aangeefster.

De bewezenverklaring.

Op grond van het voorgaande, alsmede op grond van de feiten en omstandigheden die zijn vervat in de uitgewerkte bewijsmiddelen, zoals opgenomen in de bijlage, komt de rechtbank tot het oordeel dat wettig en overtuigend bewezen is dat verdachte

Ten aanzien van feit 1, meer subsidiair:

op 6 mei 2026 te Eersel

[slachtoffer 1] heeft mishandeld, door de keel van voornoemde [slachtoffer 1] dicht te drukken en dichtgedrukt te houden;

Ten aanzien van feit 2:

op 6 mei 2026 te Eersel

[slachtoffer 1] heeft mishandeld, door:

- voornoemde [slachtoffer 1] te slaan,

- voornoemde [slachtoffer 1] te schoppen,

- haren van voornoemde [slachtoffer 1] af te schroeien;

Ten aanzien van feit 3:

op 6 mei 2026 te Eersel

een auto die aan [slachtoffer 1] toebehoorde,

heeft weggenomen

met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

Ten aanzien van feit 4:

op 6 mei 2026 te Eersel,

een ander, te weten [slachtoffer 1] ,

door bedreiging met geweld tegen die ander

wederrechtelijk heeft gedwongen iets te doen, niet te doen en te dulden,

door:

- tegen voornoemde [slachtoffer 1] te zeggen dat hij haar door de kamer zal slaan als zij de politie belt,

- een mes in een tafel te steken en daarbij aan te geven dat niemand weg kan gaan waarbij hij, verdachte, voornoemde [slachtoffer 1] en [getuige 1] heeft gesommeerd op door hem, verdachte, gekozen plekken plaats te nemen;

Ten aanzien van feit 5:

op 22 maart 2026 te Eersel

een geldbedrag dat aan [slachtoffer 1] toebehoorde,

heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte dat weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van een valse sleutel, door gebruik te maken van de pinpas van die [slachtoffer 1] en hierbij een geldbedrag heeft gepind bij een pinautomaat, terwijl hiervoor geen toestemming was gegeven;

Ten aanzien van feit 6:
in de periode van 1 november 2025 tot en met 16 april 2026 te Eersel,

[slachtoffer 1] heeft mishandeld, door

- voornoemde [slachtoffer 1] aan haar haren te trekken,

- (meerdere keren) voornoemde [slachtoffer 1] bij haar keel te pakken;

- een (brandende) sigarettenpeuk op de hals van voornoemde [slachtoffer 1] uit te drukken.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, is naar het oordeel van de rechtbank niet bewezen. Verdachte zal hiervan worden vrijgesproken.

De strafbaarheid van de feiten.

Het bewezen verklaarde levert op de in de uitspraak vermelde strafbare feiten.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

De strafbaarheid van verdachte.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. Verdachte is daarom strafbaar voor hetgeen bewezen is verklaard.

Oplegging van straf en maatregel.

De eis van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot:

  • een gevangenisstraf voor de duur van tien maanden met aftrek van het voorarrest, waarvan drie maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren;

  • een contactverbod met aangeefster [slachtoffer 1] op grond van artikel 38v Sr, voor de duur van vijf jaren, dadelijk uitvoerbaar en bij iedere overtreding een hechtenis van zeven dagen met een maximum van zes maanden.

Een kopie van de vordering van de officier van justitie is aan dit vonnis gehecht.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsvrouw heeft zich op het standpunt gesteld dat bij een bewezenverklaring van de feiten aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf gelijk aan de duur van het voorarrest moet worden opgelegd. Ten aanzien van het contactverbod heeft de raadsvrouw verzocht de duur hiervan te matigen.

Het oordeel van de rechtbank.

Bij de beslissing over de straf die aan verdachte dient te worden opgelegd, heeft de rechtbank gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde en de omstandigheden, waaronder dit is begaan. Bij de beoordeling van de ernst van de door verdachte gepleegde strafbare feiten betrekt de rechtbank het wettelijke strafmaximum en de straffen die voor min of meer soortgelijke zaken zijn opgelegd. Daarnaast houdt de rechtbank bij de strafbepaling rekening met de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de hoogte van de straf rekening gehouden met de LOVS-richtlijnen en met straffen die in vergelijkbare zaken zijn opgelegd.

De oriëntatiepunten dienen als vertrekpunt bij het bepalen van de straf.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Ernst van de feiten.

Verdachte heeft zich in een periode van ruim zes maanden meerdere keren schuldig gemaakt aan mishandeling van zijn (nu) ex-partner. Zo heeft verdachte haar geslagen, geschopt, de keel dichtgeknepen, aan haar haren getrokken, haar haren afgeschroeid en een sigarettenpeuk op haar hals uitgedrukt. Een deel van deze mishandelingen is gepleegd in de woning van aangeefster, een plek waar zij zich bij uitstek veilig moet kunnen voelen. Door de mishandelingen heeft aangeefster zowel fysiek als mentaal letsel opgelopen. Tijdens het laatste incident op 6 mei 2026 heeft verdachte de keel van aangeefster zodanig dichtgeknepen dat zij, zoals blijkt uit haar verklaring, paniek voelde en vreesde voor haar leven. Daarnaast heeft verdachte zich tegenover aangeefster schuldig gemaakt aan dwang. Hij dreigde aangeefster in elkaar te slaan als zij de politie zou bellen, stak een mes in een tafel en sommeerde haar en haar vriend [getuige 1] om plaats te nemen op de door hem gekozen plekken en daar te blijven zitten. Verdachte heeft door zijn handelen inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit en de persoonlijke vrijheid van aangeefster. Uit de schriftelijke slachtofferverklaring en de vordering benadeelde partij blijkt dat het handelen van verdachte een grote impact heeft gehad op aangeefster en nog steeds heeft. Tot slot heeft verdachte zich schuldig gemaakt aan de diefstal van de auto en een geldbedrag van aangeefster. Verdachte heeft hiermee aangetoond geen enkel respect te hebben voor de eigendommen van aangeefster.

Verdachte heeft voor zijn handelen geen enkele verantwoordelijkheid genomen door alles te ontkennen.

De persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte.

De rechtbank heeft in het strafblad van verdachte gezien dat verdachte niet recent is veroordeeld voor soortgelijke misdrijven.

Daarnaast heeft de rechtbank acht geslagen op het reclasseringsrapport van 19 oktober 2026.

De reclassering adviseert bij veroordeling een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen. Zij ziet geen mogelijkheden om met interventies of toezicht de risico's te beperken of het gedrag van verdachte te veranderen. Gelet op de ervaringen in het verleden is de reclassering van mening dat een eventueel reclasseringstoezicht geen meerwaarde zal hebben om de kans op recidive te kunnen verminderen.

Conclusie.

Gelet op het voorgaande komt slechts een gevangenisstraf zonder bijzondere voorwaarden als passende straf in aanmerking. De rechtbank is van oordeel dat in verband met een juiste normhandhaving niet kan worden volstaan met het opleggen van een andersoortige of geringere straf dan een gevangenisstraf voor de duur van tien maanden met aftrek van het voorarrest. Daarvan zal een deel van drie maanden voorwaardelijk worden opgelegd, met een proeftijd van twee jaren. Aan het voorwaardelijke strafdeel zal de algemene voorwaarde worden gekoppeld. Het voorwaardelijke deel dient als stok achter de deur en om verdachte te laten beseffen dat hij zich geen (nieuwe) strafbare feiten kan veroorloven.

De rechtbank zal daarmee dezelfde straf opleggen als de door de officier van justitie gevorderde straf. De rechtbank kwalificeert het handelen van verdachte op 6 mei 2026 weliswaar anders dan de officier van justitie, maar deze juridische kwalificatie doet niet af aan de ernst en impact van wat verdachte aangeefster allemaal heeft aangedaan. De rechtbank is daarom van oordeel dat de straf die de rechtbank zal opleggen de ernst van het bewezenverklaarde voldoende tot uitdrukking brengt.

38v-maatregel.

In het belang van de beveiliging van de maatschappij en ter voorkoming van strafbare feiten ziet de rechtbank aanleiding om aan verdachte een maatregel strekkende tot beperking van de vrijheid zoals bedoeld in artikel 38v Sr op te leggen. Deze maatregel bestaat uit een contactverbod. Het contactverbod houdt in dat verdachte gedurende drie jaren geen direct of indirect contact mag hebben met slachtoffer [slachtoffer 1] .

De rechtbank is van oordeel dat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat verdachte opnieuw een strafbaar feit zal plegen of zich belastend zal gedragen jegens het slachtoffer. Daarom zal de rechtbank deze maatregel op grond van artikel 38v Sr dadelijk uitvoerbaar verklaren.

Voorlopige hechtenis.

De rechtbank zal het verzoek van de verdediging tot opheffing van de voorlopige hechtenis – gezien de bewezenverklaring en de hoogte van de opgelegde gevangenisstraf – afwijzen.

De vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] .

Inleiding.

De benadeelde partij vordert een bedrag van 500,00 euro aan materiële schade (na wijziging) en een bedrag van 5.500,00 euro aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de officier van justitie.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de gevorderde schade voldoende is onderbouwd en volledig moet worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het standpunt van de verdediging.

De raadsvrouw heeft primair verzocht de vordering niet-ontvankelijk te verklaren, gelet op de bepleite vrijspraken. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht de immateriële schade
niet-ontvankelijk te verklaren en ten aanzien van de materiële schade heeft de raadsvrouw zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Het oordeel van de rechtbank.

Materiële schade.

De rechtbank is van oordeel dat de materiële schade rechtstreeks voortvloeit uit het bewezen verklaarde onder feit 5. Deze schadepost is niet betwist en voldoende onderbouwd. Deze schade komt dan ook voor vergoeding in aanmerking.

Immateriële schade.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden. De gestelde immateriële schade is ook het gevolg van de mishandelingen en dwang.

Op grond van artikel 6:106, sub b, van het Burgerlijk Wetboek komt de benadeelde partij onder meer een vergoeding toe voor immateriële schade als er sprake is van lichamelijk letsel. De rechtbank stelt op grond van het strafdossier en de onderbouwing van de benadeelde partij vast dat de benadeelde partij tijdens de mishandelingen lichamelijk letsel heeft opgelopen, te weten bloeduitstortingen en krasletsel op meerdere delen van het lichaam en kale plekken op het hoofd. Benadeelde heeft ook geestelijk letsel opgelopen.

Zo is bij haar een posttraumatische stressstoornis en een ongespecificeerde depressieve-stemmingsstoornis vastgesteld, waarvoor intensieve ambulante dagbehandeling is geïndiceerd. De advocaat van benadeelde heeft ter terechtzitting aangegeven dat deze behandeling inmiddels is gestart.

De rechtbank overweegt verder dat uit vaste jurisprudentie volgt dat verdachte het slachtoffer heeft te nemen zoals hij is, inclusief diens zwakheden, kwetsbaarheden en andere bijzonderheden. Daarmee bestaat in dit geval geen ruimte om rekening te houden met een predispositie van de benadeelde partij, in dit geval een belast verleden met andere relaties. Het verweer van de verdediging wordt hiermee verworpen.

De rechtbank houdt verder rekening met de aard en de ernst van de feiten en de bedragen die in vergelijkbare gevallen worden toegewezen. Alles afwegende acht de rechtbank in deze zaak het gevorderde bedrag van 5.500,00 euro redelijk en zal de schade naar billijkheid op dat bedrag vaststellen, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Schadevergoedingsmaatregel.

De rechtbank zal voor het toegewezen bedrag tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen, nu de rechtbank het wenselijk acht dat de Staat schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 november 2025 tot de dag der algehele voldoening.

Toepasselijke wetsartikelen.

De beslissing is gegrond op de artikelen:

14a, 14b, 14c, 36f, 38v, 38w, 57, 284, 300, 310, 311 van het Wetboek van Strafrecht.

DE UITSPRAAK

De rechtbank:

- spreekt verdachte vrij van het onder feit 1 primair en subsidiair ten laste gelegde;

- verklaart het ten laste gelegde bewezen zoals hiervoor is omschreven;

- verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard en spreekt hem daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op de misdrijven:

Ten aanzien van feit 1 meer subsidiair en feit 2:

telkens: mishandeling.

Ten aanzien van feit 3:

diefstal.

Ten aanzien van feit 4:

een ander door bedreiging met geweld, gericht tegen die ander, wederrechtelijk dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden.

Ten aanzien van feit 5:

diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels.

Ten aanzien van feit 6:

mishandeling, meermalen gepleegd.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Legt hiervoor op de volgende straf en maatregel:

T.a.v. feit 1 meer subsidiair, feit 2, feit 3, feit 4, feit 5, feit 6:

Een gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht waarvan 3 maanden voorwaardelijk en een proeftijd van
2 jaren.

Voorwaarde is, dat de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig zal maken aan een strafbaar feit.

T.a.v. feit 1 meer subsidiair, feit 2, feit 3, feit 4, feit 5, feit 6:

Een maatregel tot beperking van de vrijheid voor de duur van 3 jaren, bestaande uit een contactverbod, inhoudende dat veroordeelde gedurende 3 jaren op geen enkele wijze - direct of indirect - contact zal opnemen, zoeken of hebben met aangeefster [slachtoffer 1] , geboren op [1991] .

Beveelt dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor het geval niet aan de maatregel wordt voldaan. De duur van deze vervangende hechtenis bedraagt 7 dagen voor iedere keer dat niet aan de maatregel wordt voldaan, met een maximum van zes maanden.

Toepassing van de vervangende hechtenis heft de verplichtingen ingevolge de opgelegde maatregel niet op.

Omdat er ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de veroordeelde opnieuw een strafbaar feit zal plegen en/of zich belastend zal gedragen jegens een bepaalde persoon of bepaalde personen, beveelt de rechtbank, gelet op artikel 38v, vierde lid, van het Wetboek van Strafrecht, dat de opgelegde maatregel dadelijk uitvoerbaar is.

T.a.v. feit 1 meer subsidiair, feit 2, feit 3, feit 4, feit 5, feit 6:

Beslissing op de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] :

Wijst de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij toe en veroordeelt de verdachte tot betaling aan de benadeelde partij, [slachtoffer 1] , van een bedrag van 6.000,00 euro, bestaande uit 500,00 euro materiële schade en 5.500,00 euro immateriële schade.

De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 november 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tevens in de proceskosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de proceskosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moet maken.

T.a.v. feit 1 meer subsidiair, feit 2, feit 3, feit 4, feit 5, feit 6:

Legt aan de verdachte op de verplichting tot betaling aan de Staat ten behoeve van
[slachtoffer 1] , van een bedrag van 6.000,00 euro.

Bepaalt dat indien volledig verhaal niet mogelijk blijkt gijzeling kan worden toegepast voor de duur van 55 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de hiervoor opgelegde betalingsverplichting niet op.

Voormeld bedrag bestaat uit 500,00 euro materiële schade en 5.500,00 euro immateriële schade.

De vergoeding van materiële en immateriële schade wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 november 2025 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verdachte is van zijn schadevergoedingsplicht jegens de benadeelde bevrijd voor zover hij heeft voldaan aan een van de hem opgelegde verplichtingen tot vergoeding van deze schade.

Dit vonnis is gewezen door:

mr. W. Heijninck, voorzitter,

mr. W.M.T. Keukens en mr. S.A.R.C.W. van Asten-Munsters, leden,

in tegenwoordigheid van mr. S. Durmuş, griffier,

en is uitgesproken op 19 november 2026.