Insolventierecht

Dwangakkoord toegewezen. Verzoeker ontvangt sinds 2001 een Wajonguitkering. Het is voldoende aannemelijk…

Rechtbank Rotterdam, 12 november 2026

Zaakgegevens

Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Rotterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over insolventierecht.

Instantie
Rechtbank Rotterdam
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
12 november 2026
Datum publicatie
18 november 2026
Zaaknummer
NL:TZ:2616575:R-RK – NL:TZ:2616578:R-RK
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBROT:2026:16200
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Dwangakkoord toegewezen. Verzoeker ontvangt sinds 2001 een Wajonguitkering. Het is voldoende aannemelijk geworden dat verzoeker in de komende jaren geen inkomen zal verwerven dat hoger is dan zijn huidige inkomen. Het aanbod is het maximaal haalbare.

Uitspraak

Rechtbank Rotterdam

Team insolventie

rekestnummers: [rekestnummers]

uitspraakdatum: 12 november 2026

in de zaak van:

[verzoeker]

wonende te [adres] ,

[postcode] [woonplaats] ,

verzoeker.

1 De procedure

Verzoeker heeft op 13 augustus 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a, eerste lid, Faillissementswet ingediend om een één schuldeiser, te weten:

- [persoon A] , t.h.o.d.n. [handelsnaam] , in zijn hoedanigheid van beschermingsbewindvoerder over de goederen van [schuldeiser] (hierna: [schuldeiser] );

die weigert mee te werken aan een door verzoeker aangeboden schuldregeling, te bevelen in te stemmen met deze schuldregeling.

Mr. D.A. IJpelaar heeft namens [schuldeiser] heeft voorafgaand aan de zitting een verweerschrift toegezonden. De advocaat voornoemd heeft tevens gemeld dat er namens [schuldeiser] niemand ter zitting zal verschijnen.

Ter zitting van 5 november 2026 zijn verschenen en gehoord:

  • verzoeker;

  • [persoon B] en [persoon C] , beiden werkzaam bij Geldplein (hierna: schuldhulpverlening);

  • de heer P.C. Schultink, beschermingsbewind, tevens mentor van verzoeker (hierna: beschermingsbewindvoerder).

De uitspraak is bepaald op vandaag.

2 Het verzoek

Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift twee preferente schuldeisers met twee vorderingen en tien concurrente schuldeisers met elf vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van € 65.245,50 van verzoeker te vorderen.

Verzoeker heeft bij brief van 7 april 2026 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, inhoudende een betaling van 3,84 % aan de preferente schuldeisers en 1,92 % aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting.

Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De afloscapaciteit van verzoeker is gebaseerd op ongewijzigde voortzetting van zijn Wajong-uitkering. Verzoeker ontvangt sinds 2001 een Wajong uitkering. Een arbeidsdeskundige en arts hebben destijds naar de situatie gekeken en achtten verzoeker niet in staat betaalde arbeid te verrichten. Ter zitting is door verzoeker verklaard dat hij in het verleden meerdere keren heeft geprobeerd om te werken, maar dat het voor hem niet mogelijk is gebleken dit structureel vol te houden. Verzoeker woont in een zorginstelling. De beschermingsbewindvoerder heeft ter zitting verklaard dat verzoeker van de zorginstelling dagbesteding krijgt. Verzoeker is gebaat bij een prikkelarme zorgomgeving. Verzoeker is niet in staat te werken, omdat hij werk niet kan vasthouden. Hij kan de verantwoording en prikkels niet aan.

Volgens de aangeboden schuldregeling wordt het aangeboden percentage – door middel van een door schuldhulpverlening ter beschikking gesteld saneringskrediet – in één keer aan de schuldeisers uitgekeerd. Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Verzoeker heeft sinds de aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer laten ontstaan en zijn vaste lasten worden inmiddels door zijn beschermingsbewindvoerder voldaan.

Ten aanzien van het hierna te bespreken verweer heeft verzoeker verklaard dat verzoeker bij [schuldeiser] heeft ingewoond. Ook de broer van [schuldeiser] was inwonend. In die tijd heeft de broer veel geld achtergehouden. Verzoeker was kostwinner en heeft op een bepaald moment besloten de woning van [schuldeiser] te verhalen. Daar was [schuldeiser] niet blij mee en is toen een procedure tegen verzoeker gestart. Verzoeker heeft verklaard dat het is onjuist dat verzoeker geld heeft ontvangen om de huur te voldoen. Verzoeker moest juist geld aan [schuldeiser] overmaken.

Elf schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser] stemt hier niet mee in. Zij heeft een vordering van € 11.231,01 op verzoeker, welke 17,2 % van de totale schuldenlast beloopt.

3 Het verweer

In haar verweerschrift heeft [schuldeiser] gesteld dat het verzoek is gericht tegen de deurwaarder en niet tegen verzoekster. Een bevel ex artikel 287a Fw kan slechts worden gegeven tegen een schuldeiser. Voor zover het verzoek zich richt tegen de deurwaarder, dient verzoeker daarin niet ontvankelijk te worden verklaard. Mocht het verzoek wel ontvankelijk worden verklaard, dan stelt [schuldeiser] zich op het standpunt dat het verzoek dient te worden afgewezen. [schuldeiser] heeft in 2018 een hersenbloeding gehad. Zij was niet meer in staat haar administratie en financiën zelf te regelen en heeft hierbij hulp gezocht bij verzoeker. Er is een mondelinge overeenkomst tot budgetbeheer tot stand gekomen. [schuldeiser] maakte geld over naar verzoeker voor haar vaste lasten, waaronder de huur van haar woning. Verzoeker zou op zijn beurt de vaste lasten tijdig voldoen. Verzoeker heeft echter niet de huurpenningen tijdig aan de verhuurder doorbetaald, maar het geld voor zichzelf gehouden. Het gaat in totaal om een bedrag van € 6.225,-- aan huurgelden. Het niet-betalen van de huur heeft erin geresulteerd dat de verhuurder de huurovereenkomst heeft ontbonden. De ontruiming is ternauwernood voorkomen, echter [schuldeiser] is hierdoor wel geconfronteerd met extra kosten. Verzoeker is met de noorderzon vertrokken en heeft nooit meer iets van zich laten horen. [schuldeiser] is van oordeel dat de goede trouw van verzoeker ontbreekt. Mocht de rechtbank daar anders over oordelen, dan geeft [schuldeiser] uitdrukkelijk de voorkeur aan toepassing van de wettelijke schuldsanering boven het opleggen van een dwangakkoord, omdat bij een wettelijke schuldsaneringsregeling de controle is gewaarborgd.

Hoewel behoorlijk opgeroepen heeft [schuldeiser] geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid haar standpunten ter zitting toe te lichten.

4 De beoordeling

Ten aanzien van het verweer van [schuldeiser] dat het verzoekschrift is gericht tegen de verkeerde partij, namelijk [deurwaarder] , merkt de rechtbank op dat bij dossiernummer staat vermeld: “ [dossiernummer] ”. Het verzoekschrift dwangakkoord is wel te herleiden tot [schuldeiser] . [schuldeiser] heeft kennis genomen van het verzoek dwangakkoord en heeft een verweerschrift ingediend. [schuldeiser] is niet in haar belangen geschaad. De rechtbank is van oordeel dat verzoeker ontvankelijk is in zijn verzoek.

Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser] bij haar weigering vast.

De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.

De rechtbank stelt allereerst vast dat de vordering van [schuldeiser] een aandeel vormt in de totale schuldenlast van 17,2 %.

Een ruime meerderheid van de schuldeisers, namelijk elf van de twaalf schuldeisers, is met de aangeboden regeling akkoord gegaan.

De rechtbank stelt ook vast dat het voorstel is getoetst door een deskundige en onafhankelijke partij, te weten Geldplein. Voorts is het voorstel naar het oordeel van de rechtbank goed en controleerbaar gedocumenteerd.

De rechtbank is van oordeel dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. Uit het verzoekschrift en het verhandelde ter zitting is gebleken dat verzoeker niet beschikt over betaald werk. Verzoeker ontvangt sinds 2001 een Wajong-uitkering. Ter zitting heeft verzoeker verklaard dat hij nog altijd een Wajong-uitkering ontvangt en dat hij tot op heden niet in staat is geweest om langere tijd te werken. De beschermingsbewindvoerder heeft toegelicht dat verzoeker de verantwoording niet aankan. Bovendien is hij gebaat bij een prikkelarme zorgomgeving. De beschermingsbewindvoerder acht het niet aannemelijk dat hier verandering in zal komen. Het is daarmee voldoende aannemelijk is geworden dat verzoeker in de komende jaren geen inkomen zal kunnen verwerven dat hoger is dan zijn huidige inkomen.

Naar verwachting zal de uitwerking van het voorstel een gunstiger resultaat hebben voor de schuldeisers dan in de situatie dat de schuldsaneringsregeling op verzoeker van toepassing zou zijn, zoals subsidiair verzocht. Immers, de toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling zal aanzienlijke kosten met zich brengen, bestaande uit salaris voor de bewindvoerder en griffierecht, die in mindering komen op hetgeen verzoeker zou kunnen afdragen in de schuldsaneringsregeling. Dat betekent dat toepassing van de schuldsaneringsregeling de schuldeisers minder zou opleveren dan bij het akkoord wordt aangeboden. Daar komt nog bij dat een eventuele bate voor de schuldeisers pas aan het einde van de schuldsaneringsregeling wordt uitgekeerd, terwijl de aangeboden regeling erin voorziet dat het aangeboden bedrag ineens en op korte termijn betaalbaar wordt gesteld.

Naar aanleiding van het door [schuldeiser] gevoerde verweer en de reactie van verzoeker daar op ter zitting, overweegt de rechtbank dat de vraag van goede trouw bij het ontstaan van de schuld aan [schuldeiser] geen doorslaggevend criterium is bij de belangenafweging, en als er al van zou moeten worden uitgegaan dat de schuld niet te goeder trouw is ontstaan, het niet onaannemelijk is dat verzoeker de omstandigheden die bepalend zijn geweest voor het ontstaan van de schuld onder controle heeft gekregen, en toegelaten zou kunnen worden tot de wettelijke regeling.

Op grond van het voorgaande komt de rechtbank dan ook tot het oordeel dat de belangen van verzoeker die vanuit een stabiele situatie zijn schuldenproblematiek wil oplossen en van de overige schuldeisers die hebben ingestemd met het aanbod, zwaarder wegen dan die van [schuldeiser] , die geweigerd heeft in te stemmen.

Het verzoek om [schuldeiser] te bevelen in te stemmen met de schuldregeling wordt daarom toegewezen.

[schuldeiser] als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van de procedure. Nu voor het onderhavige verzoekschrift geen griffierecht verschuldigd is en verzoeker niet is bijgestaan door een advocaat, worden de kosten begroot op nihil.

De rechtbank stelt vast dat er thans een gedwongen schuldregeling is afgekondigd, die in de plaats komt van de vrijwillige instemming van de schuldeisers. Hieruit volgt dat verzoeker zal kunnen voortgaan met het betalen van zijn schulden en dat hij niet verkeert in de toestand dat hij heeft opgehouden te betalen zodat het subsidiaire verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling zal worden afgewezen.

5 De beslissing

De rechtbank:

- beveelt [schuldeiser] om in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling;

- veroordeelt [schuldeiser] in de kosten van deze procedure, aan de zijde van verzoeker begroot op nihil;

- bepaalt dat dit vonnis in de plaats treedt van de vrijwillige instemming;

- wijst het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling af;

- verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad.

Dit vonnis is gewezen door mr. M. Aukema, rechter, en in aanwezigheid van

C. van der Velde, griffier, in het openbaar uitgesproken op 12 november 2026.

Tegen deze uitspraak kan degene aan wie de Faillissementswet dat recht toekent, gedurende acht dagen na de dag van deze uitspraak, hoger beroep instellen. Het hoger beroep kan uitsluitend door een advocaat worden ingesteld bij een verzoekschrift, in te dienen ter griffie van het gerechtshof dat van deze zaak kennis moet nemen.