Dwangakkoord toegewezen. Maximaal haalbare aangeboden.

Team Insolventie

Zittingsplaats Rotterdam

Rekestnummers: [rekestnummers]

Uitspraakdatum: 9 november 2026

In de zaak van:

[verzoekster] ,

wonende op een (bij de rechtbank bekend) geheim adres,

verzoekster.

Verzoekster heeft op 3 juli 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a, eerste lid, Faillissementswet ingediend om één schuldeiser, te weten:

De behandeling van dit verzoek is bepaald op 29 oktober 2026. Ter zitting van 29 oktober 2026 zijn verschenen en gehoord:

De weigerende schuldeiser is, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen, niet verschenen.

De rechtbank heeft op 30 oktober 2026 en op 3 november 2026 aanvullende informatie van schuldhulpverlening ontvangen.

De uitspraak is bepaald op vandaag.

Verzoekster heeft volgens het ingediende verzoekschrift achtentwintig schuldeisers, waarvan één preferente schuldeiser met één vordering en zevenentwintig concurrente schuldeisers met dertig vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van
€ 113.171,29 van verzoekster te vorderen.

Verzoekster heeft bij brieven van 10 december 2025 en 2 februari 2026 een schuldregeling aangeboden aan haar schuldeisers. De aangeboden regeling heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. In beide brieven is opgenomen dat de afloscapaciteit van verzoekster € 67,00 bedraagt en zijn er betalingen van respectievelijk 1,92% en 1,94% aan de preferente schuldeisers en 0,96% en 0,97% aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting aangeboden. De aangeboden regeling voorziet in uitkering van een prognosepercentage. Dat betekent dat de afloscapaciteit eventueel nog hoger of nog lager zal kunnen uitvallen. Verzoekster heeft zich op het standpunt gesteld dat zij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan haar schuldeisers aan te bieden. Verzoekster staat sinds 28 augustus 2023 onder beschermingsbewind en haar vaste lasten worden door de beschermingsbewindvoerder betaald.

Zevenentwintig schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [bedrijf] stemt hier niet mee in. Zij heeft een vordering van € 4.020,04 op verzoekster, welke 3,55% van de totale schuldenlast beloopt.

Hoewel behoorlijk opgeroepen heeft [bedrijf] geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid haar standpunten schriftelijk danwel ter zitting toe te lichten.

Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [bedrijf] bij haar weigering vast.

De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [bedrijf] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoekster of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.

De rechtbank stelt allereerst vast dat de vordering van [bedrijf] een gering aandeel vormt in de totale schuldenlast van 3,55%.

Een ruime meerderheid van de schuldeisers, namelijk zeventwintig van de achtentwintig schuldeisers, is met de aangeboden regeling akkoord gegaan.

De rechtbank stelt ook vast dat het voorstel is getoetst door een deskundige en onafhankelijke partij, te weten Geldplein. Voorts is het voorstel naar het oordeel van de rechtbank goed en controleerbaar gedocumenteerd. Schuldhulpverlening heeft desgevraagd het aanbod ter zitting nader toegelicht.

De rechtbank is van oordeel dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoekster in staat moet worden geacht. Uit het verzoekschrift en het verhandelde ter zitting is gebleken dat verzoekster niet beschikt over betaald werk. Verzoekster woont – samen met haar partner – met vijf minderjarige kinderen waarvan twee – de oudste en de jongste – intensieve zorg nodig hebben. Ter zitting is desgevraagd door verzoekster verklaard dat zij haar oudste dochter eindelijk heeft waar zij haar wil hebben. Het zoontje van verzoekster daarentegen heeft het syndroom van Duane en is onder controle en in behandeling bij de kinderarts. Ook moet hij naar de fysiotherapeut waar hij hulp krijgt bij het lopen en bewegen. Ter zitting zijn door verzoekster stukken overgelegd waaruit blijkt dat verzoekster – voor haar zoontje – bij verschillende instanties trajecten heeft lopen. Op dit moment kan haar zoontje ook nog niet naar een (reguliere) opvang. Hij staat wel op een wachtlijst. Voor plaatsing moet rekening worden gehouden met zijn indicatiestelling. De rechtbank acht dan ook voldoende aannemelijk dat verzoekster op dit moment niet inzetbaar is voor arbeid. Indien de situatie verandert dan zal verzoekster alsnog (gedeeltelijk) aan het werk kunnen en dan zal de toekomstige verdiencapaciteit mogelijk alsnog leiden tot aflossingscapaciteit. Deze verdiencapaciteit zal dan ook aan de schuldeisers ten goede komen, omdat gekozen is voor een prognosevoorstel waarbij schuldhulpverlening hercontroles uitvoert en monitort of de situatie gewijzigd is. Schuldhulpverlening heeft verklaard dat de prognoseperiode is gaan lopen op 21 juli 2026, omdat er vanaf die datum daadwerkelijk aflossingen zijn gedaan. Schuldhulpverlening heeft verklaard dat aan alle waarborgen die ervoor moeten zorgen dat verzoekster het maximale ten behoeve van haar schuldeisers zal afdragen, is voldaan. Er is sprake van beschermingsbewind. Het ontstaan van nieuwe schulden ligt niet in de rede.

Daarnaast zal naar verwachting de uitwerking van het voorstel een gunstiger resultaat hebben voor de schuldeisers dan in de situatie dat de schuldsaneringsregeling op verzoekster van toepassing zou zijn, zoals subsidiair verzocht. Immers, de toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling zal aanzienlijke kosten met zich brengen, bestaande uit salaris voor de bewindvoerder en griffierecht, die in mindering komen op hetgeen verzoekster zou kunnen afdragen in de schuldsaneringsregeling. Dat betekent dat toepassing van de schuldsaneringsregeling de schuldeisers minder zou opleveren dan bij het akkoord wordt aangeboden. In dit geval is in het akkoord nog rekening gehouden met een minimale afloscapaciteit van € 67,00 per maand – die betaald wordt uit het inkomen van de partner van verzoekster – en die resulteert in een beperkte uitkering voor de schuldeisers. De werkelijke afloscapaciteit op basis van de berekening van de vrij te laten bedrag is € 0,00. In de wettelijke schuldsaneringsregeling is er daarom vooralsnog geen uitzicht op uitkeringen aan de schuldeisers.

Op grond van het voorgaande komt de rechtbank dan ook tot het oordeel dat de belangen van verzoekster die vanuit een stabiele situatie haar schuldenproblematiek wil oplossen en van de overige schuldeisers die hebben ingestemd met het aanbod, zwaarder wegen dan die van [bedrijf] , die geweigerd heeft in te stemmen.

Het verzoek om [bedrijf] te bevelen in te stemmen met de schuldregeling wordt daarom toegewezen.

[bedrijf] zal als de in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de kosten van de procedure. Nu voor het onderhavige verzoekschrift geen griffierecht verschuldigd is en verzoekster niet is bijgestaan door een advocaat, worden de kosten begroot op nihil.

De rechtbank stelt vast dat er thans een gedwongen schuldregeling is afgekondigd, die in de plaats komt van de vrijwillige instemming van de schuldeisers. Hieruit volgt dat verzoekster zal kunnen voortgaan met het betalen van haar schulden en dat zij niet verkeert in de toestand dat zij heeft opgehouden te betalen zodat het subsidiaire verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling zal worden afgewezen.

De rechtbank:

Dit vonnis is gewezen door mr. C.G.E. Prenger, rechter, en in aanwezigheid van Z. da Luz Almeida, griffier, in het openbaar uitgesproken op 9 november 2026.

De griffier is buiten staat

dit vonnis mede te ondertekenen