Dwangakkoord afgewezen. Schulden zijn niet te goeder trouw ontstaan en onbetaald gelaten. Het voorstel is…

Team insolventie

Zittingsplaats Rotterdam

Rekestnummer: [nummer]

Uitspraakdatum: 5 november 2026

Afwijzen gedwongen schuldregeling

In de zaak van:

[verzoeker] ,

wonende te [adres] ,

[postcode] [plaats] ,

verzoeker.

Verzoeker heeft op 8 juli 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a lid 1 Faillissementswet ingediend om één schuldeiser, te weten:

De behandeling van dit verzoek was in eerste instantie bepaald op 8 september 2026. Omdat verzoeker, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen, niet op deze zitting is verschenen, zijn partijen weer opgeroepen voor de zitting van 29 oktober 2026.

Ter zitting van 29 oktober 2026 zijn verschenen en gehoord:

De uitspraak is bepaald op vandaag.

Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift vier concurrente schuldeisers met vier vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van € 9.400,71 van verzoeker te vorderen. Verzoeker heeft bij brief van 13 april 2026 een schuldregeling aangeboden aan zijn schuldeisers, inhoudende een betaling van 0% aan de concurrente schuldeisers tegen finale kwijting.

Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De afloscapaciteit van verzoeker is gebaseerd op ongewijzigde voortzetting van zijn uitkering op grond van de Participatiewet. De aangeboden regeling voorziet in uitkering van een prognosepercentage. Dat betekent dat de afloscapaciteit eventueel nog hoger zal kunnen uitvallen. Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden. Inmiddels is verzoeker door de gemeente Rotterdam, met ingang van 20 oktober 2026, vrijgesteld van zijn arbeidsverplichting op medische gronden danwel sociale belemmeringen. Verzoeker heeft sinds de aanmelding bij schuldhulpverlening geen nieuwe schulden of achterstanden meer laten ontstaan en zijn vaste lasten worden inmiddels door zijn budgetbeheerder voldaan.

Drie schuldeisers stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser] stemt hier niet mee in. Hij heeft een vordering van € 7.171,12 op verzoeker.

In de contacten met schuldhulpverlening heeft [schuldeiser] te kennen gegeven niet akkoord te gaan met het betaalvoorstel, dat voor hem geen betaalvoorstel is, aangezien er 0% van zijn vordering gereserveerd is. [schuldeiser] is ook ter zitting verschenen – zowel op 8 september 2026 als op 29 oktober 2026 – en heeft kort gezegd het volgende aangevoerd. [schuldeiser] heeft een huurcontract met verzoeker gesloten en verzoeker heeft ongeveer acht jaar het appartement gehuurd. Op enig moment is (in de coronaperiode) een huurachterstand ontstaan. [schuldeiser] heeft zich toen coulant opgesteld. Vervolgens is verzoeker medio 2025 wederom, zonder enige aankondiging, gestopt met huurbetalingen. [schuldeiser] heeft op alle mogelijke manieren geprobeerd om in contact te komen met verzoeker. Dit zonder resultaat. Eind juli, begin augustus 2025 is [schuldeiser] bij het appartement gaan kijken en was er geen leven meer te bespeuren. De brievenbus was dicht, maar niet op slot, en daarin lagen de sleutels van het appartement. Hieruit begreep [schuldeiser] dat verzoeker met de noorderzon vertrokken was. [schuldeiser] heeft een smerig appartement aangetroffen. Ook is er post aangetroffen van een derde persoon. Eind augustus 2025 heeft [schuldeiser] een procedure opgestart bij het gerecht in België die geresulteerd heeft in een vonnis waarin verzoeker veroordeeld is tot betaling. [schuldeiser] is van mening dat hij verzoeker al meerdere keren tegemoet is gekomen. Zo heeft [schuldeiser] jarenlang de huurprijs niet geïndexeerd en is in het vonnis van het gerecht in België de wederverhuringsvergoeding maar voor twee maanden toegewezen in plaats van de contractuele vier maanden. [schuldeiser] kan er niet bij dat hem verzocht wordt de vordering helemaal af te schrijven zonder enige betaling en dat hij de enige weigerende schuldeisers is.

Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser] bij zijn weigering vast.

De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling heeft kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij heeft bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.

De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe als volgt.

Vooropgesteld wordt dat de vordering van [schuldeiser] een aanzienlijk aandeel vormt in de totale schuldenlast, namelijk 76,3%. Gelet daarop zal niet snel kunnen worden geoordeeld dat [schuldeiser] in redelijkheid niet kon weigeren om met de schuldregeling in te stemmen.

De rechtbank is daarnaast van oordeel dat verzoeker niet te goeder trouw is geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Verzoeker is een huurcontract aangegaan en heeft zich niet als een goed huurder gedragen. Ter zitting is door verzoeker desgevraagd verklaard dat zijn relatie met zijn ex-partner is beëindigd en dat hij het gehuurde heeft verlaten. Verzoeker heeft [schuldeiser] hiervan niet op de hoogte gesteld en heeft het huurcontract niet (op de correcte manier) opgezegd. Verzoeker heeft evenmin geprobeerd om betaalafspraken met [schuldeiser] te maken toen hij bekend werd met de vordering van [schuldeiser] . Hij heeft zich daarentegen onbereikbaar gehouden.

Tegen deze achtergrond is de rechtbank van oordeel dat verzoeker op dit moment ook (nog) niet in aanmerking komt voor toelating tot de schuldsaneringsregeling (de rechtbank zal op dit verzoek bij afzonderlijke beslissing beslissen). Dit is relevant voor de vraag met welk scenario het huidige saneringsvoorstel vergeleken moet worden. Uitgangspunt daarbij is dat in het alternatieve scenario, dat geen sprake is van toepassing van de wettelijke schuldsaneringsregeling, er nog (gedeeltelijke) betaling van de vordering van de weigerende schuldeiser zou kunnen plaatsvinden door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of een deel van het per zomer 2027 te ontvangen pensioen in te zetten. Tegen deze achtergrond is de rechtbank van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moeten worden geacht.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de belangen van [schuldeiser] als weigerende schuldeiser zwaarder wegen dan die van verzoeker of de overige schuldeisers. Het verzoek om [schuldeiser] te bevelen in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling wordt daarom afgewezen.

De rechtbank zal bij afzonderlijke beslissing op het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling beslissen.

De rechtbank:

- wijst af het verzoek om een gedwongen schuldregeling te bevelen.

Dit vonnis is gewezen door mr. C.G.E. Prenger rechter, en in aanwezigheid van Z. da Luz Almeida, griffier, in het openbaar uitgesproken op 5 november 2026.