Dwangakkoord afgewezen i.v.m. koopwoning en overwaarde.

Team Insolventie

Zittingsplaats Rotterdam

Rekestnummer: [rekestnummer]

Uitspraakdatum: 4 november 2026

Afwijzen gedwongen schuldregeling

In de zaak van

[verzoeker] ,

wonende te [adres] ,

[postcode] [woonplaats] ,

verzoeker.

Verzoeker heeft op 4 juni 2026, tezamen met een verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, een verzoek ingevolge artikel 287a lid 1 Faillissementswet ingediend om een drietal schuldeisers met vijf vorderingen, te weten:

GGN heeft, namens [schuldeiser 2] , voorafgaand aan de zitting een verweerschrift ingediend. Door GGN is aangegeven dat, namens [schuldeiser 2] , niemand ter zitting aanwezig zal zijn.

De behandeling van dit verzoek is bepaald op 22 oktober 2026. Ter zitting van 22 oktober 2026 zijn verschenen en gehoord:

De schuldeiser zijn, hoewel daartoe behoorlijk opgeroepen, niet verschenen.

De uitspraak is bepaald op 4 november 2026.

Verzoeker heeft volgens het ingediende verzoekschrift vijf schuldeisers met negen vorderingen, waarvan één preferente schuldeiser met één vordering en vijf concurrente schuldeisers met acht vorderingen. Deze schuldeisers hebben in totaal een bedrag van
€ 14.180,17 van verzoeker te vorderen. Verzoeker heeft bij brief van 22 januari 2026 en bij brief van 3 juni 2026 een schuldregeling zonder afloscapaciteit aangeboden aan zijn schuldeisers. De schuldeisers zijn verzocht hun vordering kwijt te schelden.

Het aangeboden akkoord heeft de volgende inhoud en achtergrond. De aangeboden regeling is gebaseerd op de NVVK-norm. De afloscapaciteit van verzoeker is gebaseerd op zijn WAO-uitkering. Verzoeker heeft zich op het standpunt gesteld dat hij al het mogelijke heeft gedaan om het aangeboden percentage aan zijn schuldeisers aan te bieden.

Twee schuldeisers – met vier vorderingen – stemmen met de aangeboden schuldregeling in. [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] stemmen hier niet mee in. Zij hebben een vordering van € 8.409,03 op verzoeker.

[schuldeiser 2]

is in eerste instantie akkoord gegaan met het voorstel van verzoeker, maar heeft haar eerdere goedkeuring herzien. In de contacten met schuldhulpverlening heeft [schuldeiser 2] als redenen voor de herziening aangegeven dat eerder al een stabilisatieovereenkomst is verlopen zonder resultaat. Daarnaast zijn er nieuwe achterstanden ontstaan en is verzoeker in het bezit van een auto en een eigen woning. [schuldeiser 2] heeft ook een verweerschrift ingediend waarin zij onder andere heeft aangevoerd dat verzoeker een nieuwe betalingsachterstand heeft laten ontstaan gedurende de stabilisatieperiode en dat er een nulaanbod is gedaan terwijl verzoeker een koopwoning bezit. [schuldeiser 2] ziet geen aanleiding om akkoord te gaan met het nulaanbod.

[schuldeiser 1] en [schuldeiser 3]

Hoewel behoorlijk opgeroepen hebben [schuldeiser 1] en [schuldeiser 3] geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid hun standpunten schriftelijk dan wel ter zitting toe te lichten.

Uitgangspunt is dat het iedere schuldeiser in beginsel vrij staat om te verlangen dat 100% van zijn vordering, vermeerderd met rente, wordt voldaan. Nu de aangeboden regeling voorziet in een lagere uitkering dan de volledige vordering, staat het belang van [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] bij hun weigering vast.

De rechtbank ziet zich gesteld voor het beantwoorden van de vraag of [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] in redelijkheid niet tot weigering van instemming met de schuldregeling hebben kunnen komen, in aanmerking genomen de onevenredigheid tussen het belang dat zij hebben bij uitoefening van de bevoegdheid tot weigering en de belangen van verzoeker of de overige schuldeisers die door de weigering worden geschaad.

De rechtbank beantwoordt deze vraag ontkennend en overweegt daartoe als volgt.

Vooropgesteld wordt dat de vorderingen van [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] een aanzienlijk aandeel vormen in de totale schuldenlast, namelijk 59,3%. Gelet daarop zal niet snel kunnen worden geoordeeld dat [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] in redelijkheid niet konden weigeren om met de schuldregeling in te stemmen.

De rechtbank is daarnaast van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is dat het voorstel het uiterste is waartoe verzoeker in staat moet worden geacht. Verzoeker heeft samen met zijn echtgenote in juli 2002 een koopwoning aangekocht voor een bedrag van € 105.000,00. Deze koopwoning heeft – volgens het bij het verzoekschrift overgelegde taxatieverslag woning – per peildatum van 1 januari 2024 een WOZ-waarde van € 258.000,00. Uit het hypotheekoverzicht van de ING van 14 maart 2025 blijkt dat de nog openstaande hypotheekschuld € 132.500,00 bedraagt en de laatst bekende waarde van het onderpand
€ 386.400,00. Gelet op het voorgaande en mede in het licht van de ontwikkelingen op de huizenmarkt, mag worden aangenomen dat er sprake is van een forse overwaarde op de koopwoning van verzoeker en zijn echtgenote. In aanmerking genomen de forse overwaarde op de woning en de relatief geringe schuldenlast van circa € 14.000,00 is niet aannemelijk dat het aanbod het uiterste is waartoe verzoeker in staat is.

Naar het oordeel van de rechtbank kan evenmin worden vastgesteld dat het aanbod goed en controleerbaar is gedocumenteerd. Zo is in zowel de aanbodbrief van 22 januari 2026 als in de aanbodbrief van 3 juni 2026 opgenomen dat verzoeker een uitkering ontvangt van het UWV. Dit is niet juist. Verzoeker heeft sinds 20 juni 2025 recht op een AOW-uitkering. Ook is sprake van een koopwoning met een aanzienlijke overwaarde. In de aanbodbrieven is weliswaar opgenomen dat verzoeker een koopwoning heeft, maar er is geen melding gemaakt van de overwaarde van de woning en de reden waarom dit vermogen niet is meegenomen in het aanbod. Door de schuldeisers hierover niet te informeren is verzoeker niet transparant naar zijn schuldeisers geweest over zijn vermogensbestanddelen.

Op grond van het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de belangen van [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] als weigerende schuldeisers zwaarder wegen dan die van verzoeker of de overige schuldeisers. Het verzoek om [schuldeiser 1] , [schuldeiser 2] en [schuldeiser 3] te bevelen in te stemmen met de door verzoeker aangeboden schuldregeling wordt daarom afgewezen.

De rechtbank zal bij afzonderlijke beslissing op het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling beslissen.

De rechtbank:

- wijst af het verzoek om een gedwongen schuldregeling te bevelen.

Dit vonnis is gewezen door mr. W.J. Roos-van Toor, rechter, en in aanwezigheid van Z. da Luz Almeida, griffier, in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026.