Vonnis in kort geding. Toewijzing van het exclusieve recht op gebruik van de huurwoning aan de vrouw na het…

locatie Rotterdam

zaaknummer: 12227606 VV EXPL 26-277

datum uitspraak: 24 september 2026

Vonnis in kort geding van de kantonrechter

in de zaak van

[eiseres] ,

woonplaats: [woonplaats ],

eiseres in conventie,

verweerster in reconventie,

gemachtigde: mr. S. Boulgoudan,

tegen

[gedaagde] ,

woonplaats: [woonplaats ],

gedaagde in conventie,

eiser in reconventie,

gemachtigde: mr. E.E. Tiebie.

De partijen worden hierna ‘[eiseres]’ en ‘[gedaagde]’ genoemd.

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

• de dagvaarding van 20 mei 2026 met bijlagen 1 tot en met 7;

• het antwoord in conventie en de eis in reconventie (tegeneis) met bijlagen 1 en 2;

• de e-mail van [gedaagde] met bijlage 3;

• de e-mail van [eiseres] met bijlagen 8 tot en met 17.

Op 30 juni 2026 is de zaak tijdens een zitting besproken met [eiseres], bijgestaan door haar vorige gemachtigde mr. D.V. Garib, en met [gedaagde], bijgestaan door mr. Tiebie. Partijen hebben aan het eind van de zitting meegedeeld te willen deelnemen aan mediation om te proberen in onderling overleg tot een oplossing te komen. De kantonrechter heeft de zaak aangehouden. De mediation heeft echter geen oplossing opgeleverd. Op 8 september 2026 heeft [eiseres] om vonnis gevraagd.

Wat is de kern

[eiseres] en [gedaagde] hebben een affectieve relatie gehad. Deze is geëindigd. Partijen zijn beiden huurder van de woning aan de [adres]. In februari van dit jaar heeft [eiseres] aan [gedaagde] meegedeeld dat zij zonder hem verder wil en met hun zoon van elf in de door hen gehuurde woning wil blijven wonen. Dat wil [gedaagde] ook. Partijen zijn hier samen niet uitgekomen.

Verkort weergegeven eisen partijen nu over en weer dat de ander de woning moet verlaten, met bijkomende vorderingen. De kantonrechter veroordeelt [gedaagde] om de woning te verlaten. De termijn hiervoor bepaalt de kantonrechter op 14 dagen na betekening van het vonnis. Hierna wordt uitgelegd waarom.

Een eis in kort geding kan worden toegewezen als de partij die de voorziening vraagt hierbij zoveel spoed heeft dat die partij de uitkomst van een gewone procedure niet hoeft af te wachten. Bij die beoordeling is van belang hoe aannemelijk het is dat de eis in een gewone procedure wordt toegewezen. Verder moet het belang dat eiser heeft bij toewijzing van de eis worden meegewogen en de gevolgen hiervan voor gedaagde als de uitspraak later wordt teruggedraaid.

Het spoedeisend belang is aanwezig, gelet op de omstandigheid dat partijen het erover eens zijn dat de situatie thuis niet langer houdbaar is en het ook in het belang van hun zoon is dat zij niet meer samen in de woning verblijven.

De kantonrechter wijst het recht tot gebruik van de woning toe aan [eiseres] en niet aan [gedaagde] omdat dit, zo schat de kantonrechter in, ook de uitkomst zal zijn van een gewone procedure (bodemprocedure). Op grond van artikel 7:267 lid 7 Burgerlijk Wetboek kan ieder van partijen bij de bodemrechter vorderen dat de ander de huur met ingang van een in het vonnis te bepalen datum niet langer zal voortzetten.

Uiteraard hebben beide partijen er belang bij om de woning te kunnen blijven gebruiken, maar aan het belang van [eiseres] om samen met de minderjarige in de woning te blijven wordt meer gewicht toegekend dan aan het belang van [gedaagde] hierbij. Partijen zijn het er over eens dat hun zoon gebaat is bij voortzetting van zijn hoofdverblijf in de woning. Hij gaat daar in de omgeving ook naar school. De kantonrechter acht het aannemelijk dat in een bodemprocedure (zie ook 2.6.) de rechter de huur zal toewijzen aan [eiseres]. Uit wat partijen naar voren hebben gebracht kan vooralsnog worden afgeleid dat [eiseres] een stabielere basis biedt voor de minderjarige en hem efficiënter kan begeleiden dan [gedaagde]. Bij [gedaagde] lijkt sprake te zijn van een samenstel van problemen, zoals inactiviteit veroorzaakt door fysieke belemmering, verslavingsgevoeligheid, ongeremdheid en een omgekeerd dag- en nachtritme. Dat [gedaagde] op dit moment de hoofdverzorger van de minderjarige is, zoals hij stelt, staat niet zonder meer vast. [eiseres] heeft dit gemotiveerd weersproken in haar relaas over de omgang thuis. Hierbij komt dat het aantal uren dat vader en zoon met elkaar doorbrengt niet beslissend is voor de vraag wie van de ouders als hoofdverzorger is aan te merken. Verder weegt mee dat [eiseres] wat haar sociale contacten en werk betreft meer gebonden is aan de woning en de woonomgeving in Ridderkerk dan [gedaagde]. Onderkend wordt dat [eiseres] vanwege haar werk in de zorg, waarbij zij ook avond- en weekenddiensten doet, minder in de woning verblijft dan [gedaagde] die vanwege zijn persoonlijke problematiek al langere tijd thuis zit, maar dat maakt haar woonbelang niet minder groot. Ook speelt mee dat [eiseres] voor het gezinsinkomen zorgt waarmee de huur van de woning wordt betaald. [eiseres] kan de huidige huur betalen, maar uitwijken naar een andere huurwoning lijkt gezien haar beperkte inkomen niet makkelijk haalbaar. [eiseres] heeft ook uitgelegd dat zij niet met de minderjarige onderdak kan vinden bij naasten. Bij [gedaagde] speelt di t ook, maar de vraag is of hij in staat is om zelfstandig aan de verplichtingen uit de huurovereenkomst te voldoen. [gedaagde] ontvangt nu een bijstandsuitkering van € 1.001,08 per maand, maar het is onduidelijk of dit bedrag toereikend is om zelfstandig de huidige huur te betalen naast zijn andere uitgaven. [gedaagde] zegt met het gebruik van alcohol en cannabis te zijn gestopt en zich te hebben aangemeld bij PsyQ. Wellicht dat hierdoor de met het gebruik van alcohol- en cannabis verband houdende kosten zich in de toekomst niet meer zullen voordoen, en mogelijk krijgt [gedaagde] als hij zelfstandig in de woning zou wonen een hogere uitkering en huurtoeslag, maar dit zijn nu onzekere factoren. Als er een huurachterstand ontstaat zijn beide partijen zolang zij beiden nog huurder zijn daarvoor aansprakelijk.

De eis van [eiseres] om c) [gedaagde] te veroordelen om zich vanaf het moment van feitelijk vertrek uit de woning uit te schrijven van het adres van de woning in de BRP wordt afgewezen bij gebrek aan (spoedeisend) belang hierbij. Een dergelijk belang heeft [eiseres] onvoldoende toegelicht. Ter zitting is naar voren gebracht dat [gedaagde] al is uitgeschreven van het adres [adres]. Dat volgt ook uit de brief van de gemeente Ridderkerk van 27 mei 2026 (bijlage 2 van [gedaagde]), waarin aan [gedaagde] is meegedeeld dat hem een uitkering op grond van de Participatiewet is toegekend, welke brief is verzonden naar het adres Koningsplein 1 in Ridderkerk. De kantonrechter leidt hieruit af dat [gedaagde] nu in de BRP staat ingeschreven op het (post)adres van het gemeentehuis van Ridderkerk.

Gelet op wat hierboven is overwogen worden de tegeneisen van [gedaagde] afgewezen.

De kantonrechter bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen. Dat betekent dat zij geen vergoeding hoeven te betalen voor de kosten die de andere partij heeft gemaakt. Dat is in dit soort zaken de gebruikelijke gang van zaken.

Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat [eiseres] dat eist en [gedaagde] er geen afzonderlijk bezwaar tegen heeft gemaakt (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

[eiseres] wil werken aan de totstandkoming van een goede en structurele zorgregeling tussen [gedaagde] en de minderjarige. Zij zal een dergelijk contact actief ondersteunen en stimuleren (dagvaarding punt 27). De beëindiging van een relatie is altijd een emotionele situatie met voor beide partners ingrijpende gevolgen. Maar natuurlijk ook voor de minderjarige ([minderjarige]). Het is een taak en verantwoordelijkheid van beide ouders om de gevolgen voor hem zo dragelijk mogelijk te maken, wat ook betekent dat er goed contact tussen vader en zoon moet blijven en [minderjarige] zo min mogelijk moet worden belast met conflicten tussen de ouders. De kantonrechter hoopt oprecht dat partijen onder die opdracht hun schouders zullen (blijven) zetten.

De kantonrechter, bij wijze van voorlopige voorziening:

in conventie

bepaalt dat na de hierna te noemen termijn van 14 dagen uitsluitend [eiseres] gerechtigd is tot het gebruik van de woning in de [adres];

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst al het andere af;

wijst de vorderingen af;

bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen.