Beroep tegen naheffingsaanslag gegrond, intikfout aannemelijk gemaakt. Samenhang voor proceskostenvergoeding.

en

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van belanghebbende tegen de uitspraak op bezwaar van de heffingsambtenaar van 8 november 2023.

De heffingsambtenaar heeft aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting met aanslagnummer [aanslagnummer] opgelegd.

De heffingsambtenaar heeft het bezwaar van belanghebbende ongegrond verklaard.

De heffingsambtenaar heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft partijen laten weten dat zij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Omdat partijen daarna niet om een zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek bij brief van 13 februari 2026 gesloten en de zaak niet behandeld op een zitting.

De termijn voor het doen van uitspraak is verlengd.

2. De auto met kenteken [kenteken 1] stond op 1 april 2023 omstreeks 14:28 uur geparkeerd aan de [straat] te [plaats] . Tijdens een controle op voornoemde datum en tijd is door parkeercontroleurs geconstateerd dat geen parkeerbelasting was voldaan. Belanghebbende heeft een bewijs van betaling van parkeerbelasting gedaan via een online betaalapplicatie voor de periode van 1 april (jaar onbekend) 07:48 uur tot 1 april 23:59 uur voor “ [plaats] – [locatie] ” voor kenteken [kenteken 2] .

Naar aanleiding van de constatering dat geen parkeerbelasting was voldaan, is aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd van € 59,25 bestaande uit een bedrag aan belasting van € 1,50 en € 57,75 aan kosten van de naheffingsaanslag.

3. De rechtbank beoordeelt of de heffingsambtenaar terecht en tot het juiste bedrag aan belanghebbende een naheffingsaanslag parkeerbelasting heeft opgelegd. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die belanghebbende heeft aangevoerd, de beroepsgronden.

Naar het oordeel van de rechtbank slaagt het beroep van belanghebbende en is de aanslag parkeerbelasting naar een te hoog bedrag opgelegd. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Op grond van artikel 234 van de Gemeentewet wordt onderhavige parkeerbelasting geheven bij wege van voldoening op aangifte, dan wel op andere wijze. Dat artikel bepaalt in het tweede lid, onderdeel a, met betrekking tot de parkeerbelasting verder dat als voldoening op aangifte uitsluitend wordt aangemerkt het bij de aanvang van het parkeren in werking stellen van een parkeermeter of een parkeerautomaat op de daartoe bestemde wijze en met inachtneming van de door het college gestelde voorschriften (het zogenoemde mobiel parkeren met gebruik van een online parkeerapplicatie).

Artikel 1, aanhef en onderdeel d en e, van de Verordening luidt:

Artikel 2, aanhef en onderdeel a, van de Verordening luidt:

Artikel 5, eerste lid van de Verordening luidt als volgt:

Volgens artikel 8 van de Verordening en artikel 1 van het Aanwijzingsbesluit parkeerbelastingen Breda 2022 (hierna: het Aanwijzingsbesluit) is de locatie [straat] te [plaats] door het college van burgemeester en wethouders aangewezen als plaats waar tegen betaling van parkeerbelasting mag worden geparkeerd.

Artikel 10, eerste lid, van de Verordening luidt als volgt:

In Bijlage 1, Tarieven- en kostentabel parkeerbelastingen 2023, behorend bij de Verordening, specifiek onderdeel E Naheffingsaanslag staat:

Belanghebbende stelt dat zij aan haar betalingsverplichting heeft voldaan en heeft daarbij – in beroep – een betalingsbewijs overgelegd. De primaire stelling van belanghebbende is dan ook dat de naheffingsaanslag moet worden vernietigd.

De heffingsambtenaar weerspreekt dat het betalingsbewijs aannemelijk maakt dat belanghebbende aan zijn aangifte- en betaalverplichting ter zake van het parkeren aan de [straat] heeft voldaan.

De rechtbank volgt de heffingsambtenaar niet in zijn oordeel en overweegt daartoe als volgt. Belanghebbende heeft een betaalbewijs overlegd waaruit blijkt dat zij op de datum en het tijdstip waarop de naheffingsaanslag is opgelegd, parkeerbelasting heeft betaald. Blijkens artikel 5, lid 1, jo artikel 2, aanhef en onder d en e, van de Verordening wordt de parkeerbelasting geheven bij wege van voldoening op aangifte en wel – kort gezegd – door middel van het in werking stellen van parkeerapparatuur op de daartoe bestemde.

Nu de rechtbank van oordeel is dat belanghebbende de voor het parkeren van haar auto verschuldigde parkeerbelasting heeft voldaan, is naheffen niet toegestaan, ook al heeft belanghebbende een onjuist kenteken ingevoerd. Aangezien belanghebbende de verschuldigde parkeerbelasting heeft betaald brengt toepassing van artikel 20 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen namelijk mee dat naheffing niet mogelijk is. Daaraan doet niet af dat belanghebbende niet op de juiste wijze aangifte heeft gedaan, doordat zij een ander kenteken heeft vermeld dan het kenteken van het geparkeerde voertuig.

7. Het beroep is gegrond. Dit betekent dat de uitspraak op bezwaar en de naheffingsaanslag moeten worden vernietigd.

Omdat het beroep gegrond is moet de heffingsambtenaar het griffierecht aan belanghebbende vergoeden.

In het voorgaande is reeds geoordeeld dat belanghebbende recht heeft op een vergoeding voor de proceskosten in de bezwaar- en beroepsfase. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt belanghebbende een vast bedrag per proceshandeling. Belanghebbende heeft recht op 1 punt voor het bezwaarschrift en 1 punt voor het bijwonen van de hoorzitting, met een waarde van € 666 en 1 punt voor het beroepschrift met een waarde van € 934.

De rechtbank ziet aanleiding om te oordelen dat sprake is van samenhang tussen acht zaken waarin de rechtbank heden uitspraak doet. In elk van deze zaken is rechtsbijstand verleend door dezelfde gemachtigde. De rechtbank doet uitspraak in alle acht zaken en in elk van deze zaken konden de werkzaamheden (nagenoeg) identiek zijn en waren dat feitelijk ook. Het overleggen van 1 zaak-specifiek bewijsmiddel maakt dat niet anders. De nadruk van de werkzaamheden heeft gelegen in het stellen dat wel is betaald en dan vervolgens (en voornamelijk) uitwerken van de stellingen omtrent het te hoge bedrag in de naheffingsaanslag. Er is daarom sprake van samenhang in de beroepsfase. Hetzelfde geldt voor de bezwaarfase.

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld welk gewicht toekomt aan deze (groep van) zaken. Gelet op het voorgaande is factor 1,5 voor samenhangende zaken van toepassing, anderzijds betreffen de acht zaken slechts zes belanghebbenden. Ook weegt mee dat de werkzaamheden per zaak gering waren (en met name administratief van aard worden geacht te zijn geweest) en slechts een zeer beperkt partijdebat heeft plaatsgevonden, zowel in de bezwaar- als in de beroepsfase. De reikwijdte van de vergoeding strekt van € 850 (wegingsfactor 0,25, samenhang-factor 1,5) tot € 1.700 (wegingsfactor 0,5, samenhang-factor 1,5), te verdelen over de samenhangende zaken.

Alles tegen elkaar afwegend, indachtig het feit dat het Besluit bedoelt een tegemoetkoming in de kosten te geven en met gebruik making van artikel 2 tweede lid van het Besluit, stelt de rechtbank de kostenvergoeding voor belanghebbenden met 1 zaaknummer vast op € 200 en voor belanghebbenden met 2 zaaknummers op € 250.

Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Dondorp-Loopstra, rechter, in aanwezigheid van M.M.I. van Dijk-Saris, griffier.

De griffier is buiten staat deze

uitspraak mede te ondertekenen

De uitspraak is openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl. De uitspraak is aan partijen bekendgemaakt op de datum vermeld in de brief waarmee deze uitspraak aan partijen ter beschikking is gesteld.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch (belastingkamer), Postbus 70583, 5201 CZ 's-Hertogenbosch.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.