Insolventierecht

Verzoek rechter-commissaris tot ontslag curator; artikel 73 Fw; de rechtbank ontslaat de curator en benoemt…

Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant uitspraak gedaan in een zaak over insolventierecht.

Instantie
Rechtbank Zeeland-West-Brabant
Zittingsplaats
Breda
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
C/02/20/257 F en C/02/20/258 (E)
Procedure
Beschikking
ECLI
ECLI:NL:RBZWB:2026:10470
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Verzoek rechter-commissaris tot ontslag curator; artikel 73 Fw; de rechtbank ontslaat de curator en benoemt een nieuwe curator.

Uitspraak

RECHTBANK Zeeland-West-Brabant

Civiel recht

Locatie Breda

Insolventienummers: C/02/20/257 F en C/02/20/258 F

beschikking ex artikel 73 van de Faillissementswet (Fw) van 28 oktober 2026

in de faillissementen van

1. Think Building Concepts B.V., en

2. Think Building & Construction B.V.,

gefailleerden,

curator: mr. D.P.W.H. Cremers,

op het verzoek van

mr. M.D.E. Leppens,

rechter-commissaris en verzoekster,

tot het ontslag van

mr. Cremers, voornoemd (hierna: de curator), als curator van de beide gefailleerden.

1 De zaak in het kort

De rechter-commissaris heeft een verzoek ingediend tot ontslag van de curator in de faillissementen van Think Building Concepts B.V. en Think Building & Construction B.V. Als reden daarvoor draagt de rechter-commissaris aan dat de curator het haar onmogelijk maakt haar toezichthoudende taak als rechter-commissaris uit te oefenen en dat de curator in de openbare verslaglegging onvolledige en daardoor misleidende informatie heeft vermeld. De rechtbank wijst het verzoek toe, ontslaat de curator en benoemt een nieuwe curator. De rechtbank legt dit oordeel hierna uit.

2 Het verloop van de procedure

2.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- de voordracht van de rechter-commissaris tot ontslag van de curator, gedateerd 18 augustus 2026,

- de brief van de rechter-commissaris van 21 september 2026 met de correspondentie tussen de rechter-commissaris en de curator en de beschikking ex artikel 73 Fw van 17 juli 2026,

- het verweerschrift van de curator met producties 1-25, per Zivver ontvangen op 18 september 2026 en per post ontvangen op 23 september 2026,

- het verzoek van de curator tot verwijzing ex artikel 46b Wet RO, subsidiair het verzoek van de curator tot wraking van mr. Van Geloven ex artikel 36 Rv met producties 1-10 van 22 september 2026,

- het verzoek van de curator tot verwijzing ex artikel 46b Wet RO met producties 1-10 van 23 september 2026,

- de beslissing van de rechtbank tot afwijzing van het verzoek tot verwijzing ex artikel 46b Wet RO van 23 september 2026,

- het verzoek van de curator tot wraking van mr. Van Geloven ex artikel 36 Rv met producties 1-10 van 23 september 2026,

- de akte van de curator tot inbreng van nadere stukken met betrekking tot het verzoek tot verwijzing ex artikel 46b Wet RO met producties 1-5 van 24 september 2026,

- de akte van de curator tot inbreng van nadere stukken met betrekking tot het verzoek tot wraking ex artikel 36 Rv met producties 1-5 van 24 september 2026,

- de beslissing van de wrakingskamer tot afwijzing van het verzoek tot wraking van 29 september 2026,

- de akte van de curator tot inbreng van nadere stukken in de procedure ex artikel 73 Fw met producties 2645, per Zivver ontvangen op 2 oktober 2026 en per post ontvangen op 2 oktober 2026,

- het e-mailbericht van de curator van 5 oktober 2026 met de brief van de rechtercommissaris aan de curator van 5 oktober 2026 en de brief van de curator aan de rechtbank van 5 oktober 2026,

- de brief van de rechter-commissaris van 6 oktober 2026 met de brief van de rechtercommissaris aan de curator van 5 oktober 2026,

- de brief van de curator van 7 oktober 2026 met 5 bijlagen betreffende correspondentie tussen hem en de rechtercommissaris,

- de spreekaantekeningen van de rechter-commissaris van 14 oktober 2026,

- de pleitnota van de curator van 14 oktober 2026,

- het proces-verbaal van de mondelinge behandeling van het verzoek ex artikel 73 Fw van 14 oktober 2026.

2.2.

Ten slotte is bepaald dat uiterlijk op 28 oktober 2026 uitspraak zal worden gedaan.

3 De feiten

3.1.

De curator is op 4 augustus 2020 aangesteld als curator in de faillissementen van Think Building Concepts B.V. en Think Building & Construction B.V. (hierna: de faillissementen).

3.2.

De curator heeft in deze faillissementen met machtigingen van de rechtercommissaris drie procedures gevoerd bij de rechtbank.

3.3.

Op 30 maart 2026 heeft een aantal schuldeisers in de faillissementen een verzoek ex artikel 73 Fw ingediend tot ontslag van de curator met onder andere als grondslag het handelen van de curator in de procedures en het niet dienen van de belangen van de schuldeisers.

3.4.

De rechtbank heeft op 8 april 2026 en 20 mei 2026 vonnis gewezen in twee van de drie door de curator gevoerde procedures, waarbij de curator in het ongelijk is gesteld. De curator heeft de rechter-commissaris niet op de hoogte gesteld van deze vonnissen.

3.5.

De curator heeft op 8 juli 2026 de appeldagvaardingen tegen deze vonnissen uitgebracht zonder daarvoor machtigingen te vragen aan de rechter-commissaris.

3.6.

Een aantal schuldeisers in de faillissementen heeft een verzoek ex artikel 69 Fw ingediend bij de rechter-commissaris, waarbij zij de rechter-commissaris hebben verzocht om de curator de voortzetting van de hoger beroepsprocedures te verbieden of de machtiging daarvoor niet te verlenen of in te trekken. Hierdoor raakte de rechtercommissaris op de hoogte van de vonnissen van 8 april 2026 en 20 mei 2026.

3.7.

Op 9 juli 2026 heeft de rechter-commissaris de curator op de hoogte gesteld van dit verzoek en aan de curator gevraagd per omgaande mede te delen hoe hij haar heeft gekend in het instellen van hoger beroep. Op 10 juli 2026 heeft de rechter-commissaris aan de curator een herinnering gestuurd en hem verzocht om uiterlijk 13 juli 2026 om 10.00 uur een reactie te geven.

3.8.

De curator heeft op 13 juli 2026 uiteengezet dat hij heeft overwogen dat het de voorkeur verdient om eerst de mondelinge behandeling van het verzoek van begin april 2026 (rechtbank: 30 maart 2026) tot ontslag van de curator af te wachten en vervolgens ook de uitspraak, voordat hij met de rechter-commissaris aandacht besteedt aan het al dan niet instellen van hoger beroep en de argumenten en grieven met de rechter-commissaris bespreekt opdat een weging kan plaatsvinden. Als reden daarvoor draagt hij aan dat hij de rechter-commissaris daarmee niet wilde belasten zolang de mogelijkheid bestond dat hij ontslagen zou worden als curator en een nieuwe curator een nieuwe inschatting van de proceskansen zou moeten maken. Na uitstel vond de mondelinge behandeling plaats op 3 juli 2026. De rechtbank heeft tijdens die mondelinge behandeling kenbaar gemaakt dat zij pas over twee weken uitspraak zal doen. De curator schrijft dat hij in verband met de appeltermijnen van de twee vonnissen daarom met de advocaat van de verzoekers heeft afgesproken dat hij alvast de appeldagvaardingen (zonder grieven) zou uitbrengen. De curator merkt in zijn reactie daarbij op dat de beslissing om hoger beroep aan te tekenen in beginsel aan de curator is en dat de rechter-commissaris die beslissing slechts marginaal toetst.

3.9.

Als reactie hierop heeft de rechter-commissaris op 13 juli 2026 aan de curator geschreven dat de curator door het uitbrengen van de appeldagvaardingen in rechte optreedt en dat hij daarvoor een machtiging van de rechter-commissaris nodig heeft, terwijl de curator voor het vragen van een machtiging sinds het eerste vonnis van 8 april 2026 drie maanden de tijd heeft gehad. Ook heeft zij erop gewezen dat de curator de rol van de rechter-commissaris miskent met zijn opmerking over de rolverdeling tussen de curator en de rechter-commissaris bij de beslissing over het instellen van hoger beroep.

3.10.

Diezelfde dag heeft de curator nogmaals uitgelegd waarom hij de rechtercommissaris niet direct heeft ingelicht over de vonnissen en heeft betrokken bij het uitbrengen van de appeldagvaardingen. De curator heeft zijn excuses gemaakt en aangegeven dat hij er beter aan had gedaan om explicieter met de rechter-commissaris te communiceren.

3.11.

Op 17 juli 2026 heeft de rechtbank het verzoek tot ontslag van de curator afgewezen.

3.12.

De rechter-commissaris heeft op 11 augustus 2026 het verzoek ex artikel 69 Fw afgewezen, omdat de curator nog geen machtigingen had gevraagd voor de hoger beroepsprocedures waardoor de rechtercommissaris geen inschatting heeft kunnen maken van de proceskansen.

3.13.

In de openbare verslagen heeft de curator op 12 augustus 2026 vermeld dat hij de hoger beroepstermijnen heeft gesauveerd. Daarnaast heeft hij in de openbare verslagen opgenomen dat de procespartijen een verzoek ex artikel 69 Fw hebben ingediend tot het verkrijgen van een aanwijzing aan de curator dat hij het hoger beroep niet mag vervolgen en dat de rechtercommissaris dit verzoek gemotiveerd heeft afgewezen.

3.14.

Op 13 augustus 2026 heeft de rechter-commissaris de curator verzocht om de openbare verslagen op dit punt te rectificeren, omdat hiermee de indruk wordt gewekt dat zij heeft ingestemd met de hoger beroepsprocedures en de informatie niet overeenstemt met haar beslissing.

3.15.

Op 18 augustus 2026 heeft de curator gereageerd met een tekstvoorstel. In het tekstvoorstel staat dat de curator op aanwijzing van de rechter-commissaris en ter bevordering van eenduidigheid opmerkt dat het formele verzoek om toestemming voor de hoger beroepsprocedure uiterlijk medio september 2026 aan de rechter-commissaris ter goedkeuring wordt voorgelegd.

3.16.

Diezelfde dag heeft de rechter-commissaris aangegeven dat in de tekst klip en klaar tot uitdrukking moet worden gebracht dat de rechter-commissaris tot op heden nog geen machtiging heeft verleend voor het instellen van hoger beroep.

3.17.

De curator heeft vervolgens zijn tekstvoorstel aangevuld met de tekst dat de rechtercommissaris ten tijde van het opstellen van het 15e periodieke verslag nog geen machtiging heeft verleend voor het instellen van hoger beroep.

3.18.

De rechter-commissaris heeft laten weten dat zij zich niet kan vinden in het tekstvoorstel (3.15), omdat daarmee de indruk wordt gewekt dat over het tijdstip van indiening van het machtigingsverzoek afstemming tussen de rechter-commissaris en de curator heeft plaatsgevonden terwijl dat niet het geval is. De rechter-commissaris heeft verzocht om in de tekst op te merken dat de rechter-commissaris nog geen machtiging heeft verleend voor het instellen van hoger beroep. De rechter-commissaris laat het aan de curator over om nog iets op te merken over zijn voornemen om alsnog een machtiging te vragen, maar wil niet dat hij insinueert dat hij daarover met de rechter-commissaris heeft overlegd.

3.19.

De curator heeft hierna een nieuw tekstvoorstel opgesteld, dat de rechtercommissaris heeft goedgekeurd. De openbare verslagen zijn op 20 augustus 2026 met deze tekst aangepast.

3.20.

Op 16 september 2026 heeft de curator de grieven tegen het vonnis van 20 mei 2026 aan de rechter-commissaris toegestuurd. De curator schrijft dat hij het op prijs stelt, als de rechter-commissaris deze alvast in het kader van zijn verzoek voor een machtiging bestudeert en dat hij dat verzoek zal doen nadat hij van Dienst Justis groen licht heeft gekregen voor de kosten van de procedures in hoger beroep.

3.21.

Naar aanleiding hiervan heeft de rechter-commissaris geantwoord dat zij zich pas gaat inlezen als er daadwerkelijk een machtigingsverzoek ligt. Ook heeft de rechtercommissaris de curator verzocht om Dienst Justis in kennis te stellen van het feit dat zij nog geen machtiging heeft verleend.

3.22.

De curator heeft voor de hoger beroepsprocedures ten tijde van de mondelinge behandeling op 14 oktober 2026 nog geen machtigingen verzocht aan de rechtercommissaris.

4 Het verzoek en de grondslag daarvan

De rechter-commissaris verzoekt tot ontslag van de curator. De rechter-commissaris legt aan dit verzoek, samengevat, het volgende ten grondslag. De curator betrekt de rechtercommissaris niet op zodanige wijze in de faillissementen dat de rechter-commissaris haar toezichthoudende taak naar behoren kan uitvoeren; feitelijk zet de curator de rechtercommissaris buiten spel. De curator geeft er blijk van de aard en inhoud van die toezichthoudende taak te miskennen. De curator heeft de rechter-commissaris niet op de hoogte gesteld van twee vonnissen en heeft zonder machtiging van de rechter-commissaris hoger beroep ingesteld tegen die vonnissen. Aan een verzoek om per omgaande opheldering aan de rechter-commissaris te verschaffen heeft de curator niet aanstonds voldaan. Daarnaast heeft de curator onvolledige en misleidende informatie opgenomen in de openbare verslaglegging. Die informatie wekt de indruk dat de curator zijn handelwijze met de rechter-commissaris heeft afgestemd hetgeen niet het geval is.

5 Het standpunt van de curator

5.1.

De curator verzoekt de rechter-commissaris niet-ontvankelijk te verklaren in haar verzoek of haar verzoek af te wijzen, waarbij hij de rechtbank ook verzoekt een inhoudelijk oordeel te geven over de verweren van de curator over de beperking van zijn reputatieschade en zijn verlies van verdienvermogen. Voor het geval de rechtbank het ontslag uitspreekt, verzoekt de curator de uitspraak niet uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vanwege het door de curator tegen de uitspraak in te stellen beroep in cassatie en de uitspraak direct per Zivver en aangetekende post aan de curator te sturen.

5.2.

De curator voert, samengevat, primair aan dat geen sprake is geweest van een eerlijke procedure als bedoeld in artikel 6 EVRM en, subsidiair dat de rechter-commissaris niet voldoende heeft gesteld om te kunnen oordelen dat er sprake is van zwaarwegende omstandigheden die het ontslag van de curator rechtvaardigen. Ook heeft de rechtercommissaris niet gesteld dat de boedel schade heeft geleden door zijn handelen. Daarnaast voldoet het verzoek volgens de curator niet aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit en aan de escalatieregels. Door het handelen van de rechter-commissaris lijdt de curator schade.

6 De beoordeling

6.1.

De rechtbank beoordeelt eerst de formele verweren van de curator waar de curator betoogt dat sprake is van strijd met de goede procesorde en met artikel 6 EVRM.

Het verzoek ex artikel 42b Wet RO

6.2.

De curator heeft over de beslissing van de rechtbank van 23 september 2026 waarbij het verzoek van de curator tot verwijzing van deze zaak naar een ander gerecht op grond van artikel 46b Wet RO is afgewezen, het volgende aangevoerd. De rechtbank was op 23 september 2026 als gevolg van het wrakingsverzoek van 22 september 2026 niet bevoegd te beslissen. Bovendien is de beslissing niet met inachtneming van de eisen van artikel 287 jo 230 Rv gegeven.

6.3.

De rechtbank overweegt dat de curator in zijn verzoek van 22 september 2026 primair heeft verzocht om verwijzing van de zaak en subsidiair, indien dat verzoek wordt afgewezen, heeft verzocht tot wraking van mr. Van Geloven. Gelet op deze formulering was nog geen sprake van een verzoek tot wraking tot na het moment waarop de rechtbank afwijzend op het primaire verzoek tot verwijzing besliste. Na die beslissing lag het verzoek tot wraking voor. De wrakingskamer had bovendien al op 23 september 2026 om 8.12 uur beslist een subsidiair verzoek tot wraking niet in behandeling te nemen. Nu de beslissing van de rechtbank tot afwijzing van het verzoek tot verwijzing op 23 september 2026 om 16.15 uur is gegeven lag er op dat moment geen verzoek tot wraking voor en was de rechtbank bevoegd te beslissen op het verzoek om verwijzing.

6.4.

Voor zover de beslissing van de rechtbank van 23 september 2026 niet geheel aan de eisen van artikel 287 jo 230 Rv voldoet brengt dat niet mee dat, zoals de curator betoogt, nog niet rechtsgeldig op zijn verzoek is beslist. Indien aan de beslissing een gebrek kleeft zou deze eventueel na aanwending van een rechtsmiddel aantastbaar zijn. Voor zover dit aan de orde mocht komen beslist de rechtbank in deze uitspraak onder verwijzing naar en herhaling van al hetgeen de rechtbank in de beslissing van 23 september 2026 heeft vermeld en overwogen tot afwijzing van het verzoek van de curator tot verwijzing van de zaak op grond van artikel 42b Wet RO. Voor een proceskostenveroordeling is geen grond.

De beslissingen van de wrakingskamer

6.5.

De curator heeft gronden geformuleerd tegen de beslissing van de wrakingskamer van 23 september 2026 tot het niet in behandeling nemen van het subsidiaire verzoek van 22 september 2026 van de curator tot wraking en tegen de beslissing van de wrakingskamer van 29 september 2026 tot het kennelijk ongegrond verklaren van het verzoek van 23 september 2026 van de curator tot wraking.

6.6.

Op grond van artikel 39 lid 6 Rv staat tegen beslissingen van de wrakingskamer geen voorziening open. De rechtbank is in deze zaak niet bevoegd de beslissingen van de wrakingskamer en de wijze waarop deze tot stand zijn gekomen te beoordelen.

Het taalgebruik van de rechter-commissaris

6.7.

De curator betoogt dat de rechter-commissaris met haar taalgebruik er blijk van geeft onvoldoende professionele distantie in deze zaak te betrachten en dat zij daarmee de schijn wekt de rechtbank te willen beïnvloeden buiten de normale processuele kaders om.

6.8.

De rechtbank beoordeelt al hetgeen de rechter-commissaris in het kader van haar verzoek ex artikel 73 Fw heeft aangevoerd aan de hand van twee vragen: 1) Welke feiten kan de rechtbank vaststellen? en 2) Rechtvaardigen die feiten het gebruik van de bevoegdheid van de rechtbank te beslissen tot ontslag van de curator in de faillissementen? Beïnvloeding van de rechtbank door de rechter-commissaris is niet aan de orde.

Slotsom naar aanleiding van de formele verweren

6.9.

De slotsom op grond van voorgaande overwegingen is dat deze verweren niet slagen. Er is geen grond de rechter-commissaris in haar verzoek niet-ontvankelijk te verklaren.

De inhoudelijke beoordeling van het verzoek ex artikel 73 Fw

6.10.

De rechtbank overweegt naar aanleiding van hetgeen de rechter-commissaris in het kader van haar verzoek heeft gesteld en hetgeen de curator daartegen als verweer heeft aangevoerd het volgende.

6.11.

Op grond van artikel 278 jo 24 Rv is het aan de rechter-commissaris om voldoende gemotiveerd feiten te stellen die tot het door haar ingeroepen rechtsgevolg, het ontslag van de curator in de faillissementen, kunnen leiden. Anders dan de curator betoogt rust op de rechter-commissaris niet de verplichting alle door de curator voor de beoordeling relevant geachte feiten en omstandigheden te bespreken. En anders dan de curator betoogt is het de rechter-commissaris toegestaan tot en met de mondelinge behandeling nieuwe of aanvullende feiten en omstandigheden aan te voeren. De grens hierbij ligt daar waar het beginsel van hoor en wederhoor zou worden geschonden. Nu de curator tijdens de mondelinge behandeling op al hetgeen de rechter-commissaris heeft aangevoerd gemotiveerd zijn reactie heeft gegeven is van schending van genoemd beginsel geen sprake. De rechtbank beoordeelt gelet op het voorgaande al hetgeen partijen de rechtbank tot en met de mondelinge behandeling hebben aangereikt.

Beoordelingsmaatstaf artikel 73 Fw

6.12.

Artikel 73 Fw geeft de rechtbank de bevoegdheid een curator op voordracht van de rechter-commissaris te ontslaan. De curator betoogt dat voor het ontslag van een curator is vereist dat sprake is van ‘zwaarwegende omstandigheden’ die ontslag rechtvaardigen. De rechtbank constateert dat in meerdere uitspraken van rechtbanken over een verzoek ex artikel 73 Fw als beoordelingsmaatstaf wordt gehanteerd dat voor het gebruik maken van de bevoegdheid tot ontslag is vereist dat sprake is van ‘zwaarwegende omstandigheden’. De rechtbank acht nadere nuancering op zijn plaats. Artikel 73 Fw geeft de rechtbank een bevoegdheid tot ontslag van een curator, terwijl noch de wettekst, noch de wetgeschiedenis nader beschrijft onder welke omstandigheden het gebruik van die bevoegdheid aangewezen is. Wanneer de rechtbank door de wet een bevoegdheid is toegekend in het kader van haar publieke taak, zoals hier in het kader van artikel 73 Fw, brengt dit mee dat de rechtbank bij het gebruik maken daarvan algemene rechtsbeginselen in acht dient te nemen, zoals in dit geval met name de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit en het evenredigheidsbeginsel. Dit brengt mee dat de rechtbank niet lichtvaardig gebruik mag maken van de haar in artikel 73 Fw gegeven bevoegdheid.

De taken van de curator en de rechter-commissaris

6.13.

De rechtbank acht bij de beoordeling van de door de rechter-commissaris aan haar verzoek ten grondslag gelegde feiten en omstandigheden de wettelijke taken van de curator en van de rechter-commissaris op grond van de Fw relevant.

6.14.

De curator is op grond van artikel 68 lid 1 Fw belast met het beheer en de vereffening van de boedel. De curator verricht zijn taak in de eerste plaats ten behoeve van de gezamenlijke schuldeisers, of met andere woorden in het belang van de boedel. De curator dient afhankelijk van de omstandigheden van het geval ook te waken voor de belangen van de gefailleerde en de belangen van maatschappelijke aard. De curator kan, binnen de uit hoofde van zijn taak op hem van toepassing zijnde (zorgvuldigheids)normen, naar eigen inzicht handelen. Die vrijheid wordt voorts begrensd door onder andere artikel 68 lid 3 Fw dat bepaalt dat de curator, alvorens in rechte op te treden, de machtiging van de rechter-commissaris behoeft. Een curator pleegt met het oog op het toezicht door de rechtercommissaris op zijn taakuitoefening vrij intensief in contact te staan met de rechtercommissaris in de vorm van correspondentie, (telefoon)gesprekken en faillissementsverslagen.

6.15.

De rechter-commissaris houdt op grond van artikel 64 Fw toezicht op het door de curator gevoerde beheer en de vereffening van de failliete boedel. De rechter-commissaris gaat na of de curator handelt binnen de grenzen van de wet, of hij handelt in het belang van de boedel en of hij zijn taak (ook overigens) behoorlijk vervult. De toets van de rechtercommissaris betreft de rechtmatigheid, doelmatigheid en doelgerichtheid van het handelen van de curator. Het toezicht van de rechter-commissaris vindt niet alleen achteraf plaats, maar ook, indien de Fw dat voorschrijft, vooraf. Artikel 68 lid 3 Fw betreft een geval waarin toezicht vooraf wordt uitgeoefend. De toetsing door de rechter-commissaris van het handelen van de curator betreft niet een terughoudende, maar een volle toetsing, op grond van de feiten en omstandigheden die haar in het kader van die beoordeling ter beschikking zijn gekomen (zie: HR 10 mei 1985, ECLI:NL:HR:1985:AG5014 en ook Parket bij de HR 22 april 2022, ECLI:NL:PHR:2022:384). Deze toetsingsmaatstaf geldt ook in geval van artikel 68 lid 3 Fw. De andersluidende opvatting van de curator is onjuist.

6.16.

Artikel 68 lid 3 Fw is aan de Fw toegevoegd om het toezicht door de rechtercommissaris te verstevigen. Bij de door de rechter-commissaris naar aanleiding van een verzoek om machtiging te maken afweging stelt zij het boedelbelang voorop (zie: HR 22 december 2017, ECLI:NL:HR:2017:3253). De afweging bevat mede de hiervoor in 6.15. genoemde beleidsmatige kant, dus de doelmatigheid en doelgerichtheid van een procedure, waarbij de rechter-commissaris, het beleid van de curator in volle omvang toetsend, evenals de curator zelf, de nodige vrijheid toekomt. Als het gaat om de verlening van een machtiging ex artikel 68 lid 3 Fw zal de beoordeling in de eerste plaats zijn in te vullen met een inschatting van de proceskansen, de te verwachten opbrengst - zowel wat betreft de uitkomst van de procedure, als wat betreft de mogelijkheid van daadwerkelijk verhaal -, en de kosten en risico’s van de procedure (o.m. kostenveroordeling, eventuele tegenvordering). Ook andere omstandigheden die van belang zijn bij het beheer en de vereffening van de boedel, kunnen echter van belang zijn.

Is een ontslag gerechtvaardigd?

6.17.

De rechtbank constateert dat de curator in zijn verweer de door de rechtercommissaris aan haar verzoek ten grondslag gelegde feiten en omstandigheden afzonderlijk en geïsoleerd bespreekt. De rechtbank zal de door de rechter-commissaris tot en met de mondelinge behandeling gestelde feiten en omstandigheden in onderling verband en samenhang bezien. De rechter-commissaris heeft dit ook beoogd, zo verklaarde zij. Samengevat betreffen die feiten en omstandigheden dat de curator de rechter-commissaris niet op de hoogte heeft gesteld van de vonnissen van de rechtbank in de door de curator aanhangig gemaakte procedures, dat hij appeldagvaardingen heeft uitgebracht zonder de rechter-commissaris daarover te informeren en zonder de op grond van artikel 68 lid 3 Fw vereiste machtigingen te vragen en te verkrijgen, dat hij op een verzoek van de rechtercommissaris om opheldering niet aanstonds heeft gereageerd, dat hij onjuiste informatie in faillissementsverslagen heeft opgenomen, waarbij correctie moeizaam werd uitgevoerd en dat hij nog immer geen machtiging heeft gevraagd.

6.18.

De rechtbank overweegt allereerst het volgende. De curator heeft aangevoerd dat het uitbrengen van een appeldagvaarding niet gelijk staat aan een optreden in rechte als bedoeld in artikel 68 lid 3 Fw.

6.19.

De rechtbank deelt het standpunt van de curator niet. Ingevolge artikel 125 lid 1 Rv is een dagvaardingsprocedure aanhangig vanaf de dag der dagvaarding. Het aanhangig maken van een procedure is aan te merken als de eerste handeling van een optreden in een gerechtelijke procedure, een optreden in rechte als bedoeld in artikel 68 lid 3 Fw. De omstandigheid dat de aanhangigheid kan komen te vervallen op een van de in artikel 125 Rv vermelde gronden - welk vervallen in deze zaak noch is gesteld, noch is gebleken - doet daar niet aan af. Voor het aanhangig maken van een procedure is een machtiging van de rechtercommissaris vereist.

6.20.

Het voeren van een gerechtelijke procedure is een van de meer ingrijpende keuzes van de curator in het kader van het door hem gevoerde beheer. Een procedure gaat gepaard met (soms aanmerkelijk) tijdsverloop en met (soms aanmerkelijke) kosten voor de boedel. Om die redenen is duidelijk dat het belang van de gezamenlijke crediteuren en de andere belanghebbenden bij het faillissement wordt gediend door toezicht door de rechtercommissaris - ter versteviging van dat toezicht - in de vorm van de voorwaarde van een machtiging voor het voeren van een procedure.

6.21.

De curator heeft vanaf de uitspraakdatum van de twee vonnissen van respectievelijk 8 april 2026 en 20 mei 2026 van de rechtbank in door hem aanhangig gemaakte rechtszaken de rechter-commissaris niet in kennis gesteld van die vonnissen. De curator heeft op 8 juli 2026 procedures in hoger beroep aanhangig gemaakt, zonder daarover overleg met de rechter-commissaris te voeren en in het bijzonder zonder de op grond van artikel 68 lid 3 Fw vereiste machtiging te vragen en te verkrijgen. De rechter-commissaris is vervolgens door een verzoek ex artikel 69 Fw van crediteuren op de hoogte geraakt van voormelde vonnissen en de daartegen aanhangig gemaakte procedures in hoger beroep. Op een verzoek van de rechter-commissaris van 9 juli 2026 om informatie over voormeld handelen heeft de curator niet aanstonds, maar op 13 juli 2026, na afloop van de door de rechter-commissaris gegeven termijn, zijn reactie gegeven. In de periode van 13 tot en met 20 augustus 2026 heeft de rechter-commissaris met de curator gecorrespondeerd met als doel dat in de openbare faillissementsverslagen duidelijk tot uitdrukking wordt gebracht dat de rechter-commissaris geen machtiging voor het voeren van hoger beroepsprocedures heeft gegeven en dat er over de handelwijze van de curator geen afstemming met de rechter-commissaris heeft plaatsgehad. Op 16 september 2026 heeft de curator grieven tegen het vonnis van 20 mei 2026 aan de rechter-commissaris gezonden met het verzoek deze alvast in het kader van zijn verzoek voor een machtiging te bestuderen en met de mededeling dat hij dat verzoek zal doen nadat hij van Dienst Justis groen licht heeft gekregen voor de kosten van de procedures in hoger beroep. Ten tijde van de mondelinge behandeling van deze procedure op 14 oktober 2026 had de curator nog niet om een machtiging verzocht.

6.22.

De rechtbank overweegt dat de curator met bovenvermeld handelen, in onderling verband en samenhang bezien, de rechter-commissaris in de periode vanaf het eerste vonnis van de rechtbank van 8 april 2026 tot en met de mondelinge behandeling van deze procedure op 14 oktober 2026, dat wil zeggen gedurende een half jaar, niet in staat heeft gesteld na de uitspraken in de twee voormelde bodemzaken te toetsen of de curator handelt binnen de grenzen van de wet, of hij handelt in het belang van de boedel en of hij zijn taak (ook overigens) behoorlijk vervult. Dit, terwijl de curator behoorde te begrijpen dat het voeren van procedures in hoger beroep een van de meer ingrijpende handelingen in het kader van zijn beheer betreft en dat de belangen van de gezamenlijke crediteuren en overige belanghebbenden bij de faillissementen om die reden dienen te worden bewaakt door de volle toetsing door de rechter-commissaris, en wel vooraf, van de beweegredenen, argumenten en grieven van de curator. De curator is inmiddels gedurende een half jaar de door de Fw bepaalde verhouding tussen de rechter-commissaris en de curator in een geval als hier aan de orde - het voeren van procedures - blijven miskennen en daarmee ook gedurende een lange periode de belangen van de gezamenlijke crediteuren en overige belanghebbenden bij de faillissementen. Ook geeft de curator, gelet op het door hem gehandhaafde standpunt dat de rechter-commissaris het verzoek om machtiging ex artikel 68 lid 3 Fw maar marginaal toetst, er blijk van de taak en rol van de rechter-commissaris te blijven miskennen. De moeizame correctie van de faillissementsverslagen bevestigt die houding in deze faillissementen. Voor zover de curator met het overleggen van door hem geformuleerde grieven tegen een van de twee vonnissen beoogt te bepleiten dat hij de rechter-commissaris op 16 september 2026 wel in staat heeft gesteld haar toezichthoudende taak uit te oefenen, verwerpt de rechtbank dit betoog. Het bericht van 16 september 2026 bevat slechts uiterst summiere grieven. Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, is op grond daarvan volstrekt niet te beoordelen of de procedures tegen de afwijzende vonnissen van de rechtbank succesvol kunnen zijn, wat de te verwachten opbrengst - zowel wat betreft de uitkomst van de procedure, als wat betreft de mogelijkheid van daadwerkelijk verhaal - is, en wat de kosten en risico’s van de procedure (o.m. kostenveroordeling, eventuele tegenvordering) zijn. Bovendien heeft de curator wel de grieven toegestuurd aan de rechter-commissaris, maar ondanks aandringen van de rechtercommissaris nog steeds niet om een machtiging verzocht. Ter zitting is zelfs gebleken dat de curator herstelexploten zou gaan uitbrengen in de appelprocedures, maar daarover was de rechter-commissaris ten tijde van de zitting wederom niet in kennis gesteld.

6.23.

De rechtbank acht de verklaring van de curator voor zijn handelen, het toen aanhangige verzoek ex artikel 73 Fw en de duur van die procedure, geen verontschuldigende verklaring voor zijn in 6.22 beschreven handelwijze. Juist wanneer de verhouding tussen de curator en crediteuren getuige de verzoeken ex artikel 73 Fw en 69 Fw gespannen is, behoort de curator de rechter-commissaris in staat te stellen, door tijdig informatie te verstrekken, tijdig overleg te voeren en tijdig verzoeken te doen, haar toezichthoudende taak te verrichten. Dat klemt temeer waar het hier gaat om de meer ingrijpende keuze voor het voeren van procedures in hoger beroep. De rechtbank heeft geconstateerd dat de curator op 13 juli 2026 excuses aan de rechter-commissaris heeft aangeboden en om een oplossend gesprek heeft gevraagd. Gelet op de omstandigheid dat de curator vervolgens is blijven volharden in zijn handelen en zijn standpunten over zijn handelen en over de rol van de rechter-commissaris, komt aan dergelijke excuses en het verzoek om een gesprek geen, althans onvoldoende gewicht toe. Ook aan de omstandigheid dat de curator mogelijk als gevolg van de vorige artikel 73 Fw procedure destijds zou kunnen worden ontslagen komt onvoldoende gewicht toe. Zolang de curator als zodanig in de faillissementen is aangesteld behoort hij zijn taak binnen de grenzen van de wet, in het belang van de boedel en ook overigens behoorlijk te vervullen. Dat betekent in dit geval het tijdig informatie verstrekken, het tijdig overleg voeren en tijdig verzoeken te doen, dit alles met het oog op de door de curator voorgestane hoger beroepsprocedures. Het standpunt van de curator dat de rechtercommissaris niet heeft gesteld dat zijn handelen schade voor de boedel tot gevolg heeft legt ook geen gewicht ten voordele van hem in de schaal. Of er al dan niet schade voor de boedel uit het handelen van de curator voortvloeit is voor de rechter-commissaris niet te beoordelen zolang haar de benodigde informatie niet is verstrekt. De gevolgen voor de reputatie van de curator en schade aan zijn zijde leggen tot slot ook onvoldoende gewicht in de schaal omdat dit alles het gevolg is van zijn eigen handelwijze in de twee hier aan de orde zijnde faillissementen.

6.24.

De rechtbank acht in de hier aan de orde zijnde faillissementen gelet op de aard en de ernst van het handelen (nalaten) van de curator zoals in 6.22 beschreven, waarin de curator hier persisteert, een ontslag van de curator proportioneel en evenredig. Een minder vergaande sanctie doet geen recht aan de miskenning in deze twee faillissementen door de curator van de door de Fw gegeven taakverdeling en van de rol van de rechter-commissaris bij het ter versteviging van zijn rol in het leven geroepen artikel 68 lid 3 Fw, de machtiging die de curator behoeft voor het voeren van procedures. De in 6.23 besproken feiten en omstandigheden die de curator heeft aangevoerd zijn onvoldoende om een andere maatregel aan zijn handelen te verbinden.

6.25.

De rechtbank zal mr. H.M.J. Simonis van VDT Advocaten te Tilburg per heden benoemen als opvolgend curator in de twee faillissementen.

6.26.

De rechtbank zal de te geven beslissen uitvoerbaar bij voorraad verklaren. De omstandigheid dat de curator heeft aangekondigd beroep in cassatie te zullen instellen, is van onvoldoende gewicht om anders te beslissen. De hierboven handelwijze van de curator rechtvaardigt dat de curator per heden geen betrokkenheid meer heeft in de twee faillissementen en dat een opvolgend curator de bij de Fw toegekende taken kan uitoefenen.

7 De beslissing

De rechtbank:

7.1.

wijst af het verzoek van de curator tot verwijzing van de zaak op grond van artikel 42b RO.

7.2.

ontslaat mr. D.P.W.H. Cremers als curator in de faillissementen van Think Building Concepts B.V. en Think Building Construction B.V.,

7.3.

stelt aan als opvolgend curator mr. H.M.J. Simonis van VDT Advocaten te Tilburg,

7.4.

bepaalt dat mr. D.P.W.H. Cremers op de voet van artikel 73 lid 2 Fw rekening en verantwoording dient af te leggen aan de in zijn plaats aangestelde curator,

7.5.

compenseert de proceskosten in die zin dat de rechter-commissaris en de curator ieder de eigen kosten dragen,

7.6.

verklaart bovenstaande beslissingen uitvoerbaar bij voorraad.

Deze beschikking is gegeven door mr. Van Geloven en in het openbaar uitgesproken op 28 oktober 2026.