Onttrekking aan het opzicht én aan het gezag, overmacht (verworpen), artikel 5a WVW gevaar voor anderen

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte feit 1, 2 primair, 3, 4 primair, 5 en 6 van parketnummer 02-213048-25 heeft gepleegd, alsmede de onder parketnummer 02-189392-25 ten laste gelegde mishandeling.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat de rechtbank ten aanzien van parketnummer 02-213048-25 niet voor alle feiten tot een bewezenverklaring kan komen en bepleit vrijspraak van het volgende:

- Feit 1

- Feit 2

- Feit 4

- Feit 5

- Feit 6

De rechtbank spreekt verdachte vrij van dit feit wegens het ontbreken van wettig bewijs. Het dossier bevat geen bewijsmiddelen die de aangifte voldoende ondersteunen.

De bewezenverklaring

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet in zijn verdediging geschaad.

De rechtbank acht niet bewezen hetgeen meer of anders is ten laste gelegd. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft ten aanzien van feit 1 naar voren gebracht dat sprake was van overmacht in de zin van een noodtoestand. Verdachte hoorde van zijn zoon dat hij slecht werd behandeld in [speciaal onderwijs] in [plaats 1] . Zo werd hij, anders dan in de rechterlijke beslissing was opgenomen, niet behandeld en kreeg hij geen scholing. Wel werd hij meermaals per dag met veel geweld gefixeerd, aldus verdachte. Verdachte stond voor de noodzaak te kiezen uit onderling strijdige plichten en belangen: enerzijds de dan gestelde plicht om zijn kind in de opvang te laten, en anderzijds de plicht om goed voor zijn kind te zorgen over wie hij toen nog het gezag had.

Tevens werd door deze omstandigheden zo’n grote psychische druk gelegd op verdachte dat hij daar geen weerstand aan kon bieden en zijn kind heeft opgehaald.

Het standpunt van de officier van justitie

Er was geen sprake van overmacht, maar van eigenrichting.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank overweegt allereerst dat de feiten en omstandigheden die aan dit verweer ten grondslag zijn gelegd niet overeenkomen met hetgeen naar voren is gebracht in het kader van het bewijsverweer ten aanzien van feit 1. Wat hier ook van zij, de feiten waardoor de overmachtssituatie zou zijn ontstaan, zijn niet voldoende aannemelijk gemaakt, zodat de rechtbank het verweer verwerpt.

Conclusie

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten. Dit levert de in de beslissing genoemde strafbare feiten op.

Verdachte is strafbaar, omdat niet is gebleken van een omstandigheid die zijn strafbaarheid uitsluit.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert voor de volgens hem te bewijzen feiten aan verdachte op te leggen een gevangenisstraf van twaalf maanden, met aftrek van het voorarrest, waarvan zes maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, waarbij als bijzondere voorwaarden worden gesteld contactverboden met de aangeefsters van de feiten 5 en 6 van parketnummer 02-213048-25.

Voor wat betreft feit 2 van het genoemde parketnummer heeft de officier van justitie een rijontzegging gevorderd van zes maanden, met aftrek van de tijd dat het rijbewijs al ingehouden is geweest.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft bepleit bij oplegging van een gevangenisstraf het onvoorwaardelijke deel gelijk te houden met de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Hetzelfde geldt in geval van oplegging van een rijontzegging. Zonder rijbewijs verliest hij zijn werk en daarmee zijn inkomen, wat weer gevolgen zal hebben voor zijn huisvesting en die van zijn zoon. Na een hectische periode hebben verdachte en zijn zoon baat bij rust.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte heeft zich vorig jaar in een periode van ongeveer drieënhalve maand schuldig gemaakt aan de bewezen verklaarde feiten, gepleegd tegen de achtergrond van een problematische scheiding, de omgang met zijn oudste zoon en getroebleerde verhoudingen met betrokken (jeugdzorg)instanties. Zo heeft verdachte zijn oudste zoon opgehaald uit een jeugdzorginstelling waar deze zoon moest verblijven, en niet teruggebracht. Toen zijn zoon na ongeveer twee weken door de politie op een adres werd aangetroffen en naar het politiebureau werd vervoerd is verdachte op zijn motor gestapt en heeft hij de achtervolging ingezet. Hij is vervolgens op een gevaarlijke manier en met hoge snelheid bij het politievoertuig gaan rijden en heeft – al rijdend - tegen het bestuurdersportier getrapt. Vervolgens heeft hij, aangekomen bij het politiebureau, de toegangsdeur beschadigd.

Daarnaast heeft hij medewerkers bedreigd van een jeugdzorginstelling waar zijn zoon verbleef, en heeft hij de nieuwe partner van zijn ex-vrouw en een vriendin van haar mishandeld.

Deze feiten getuigen van een vergaand gebrek aan respect voor rechterlijke beslissingen en autoriteit en voor de psychische en lichamelijke integriteit van de betrokken aangevers. Daarbij komt dat in de beide gevallen van mishandeling een jong kind daarvan getuige was. In het geval van de nieuwe partner van verdachtes ex-vrouw vond de mishandeling plaats voor de ogen van notabene verdachtes jongste zoontje, die naast zijn stiefvader stond. Op de camerabeelden van het incident is te zien dat hij erg overstuur is door het gewelddadige gedrag van zijn eigen vader. Dat verdachte zijn emoties op dat moment niet onder controle heeft gehouden, rekent de rechtbank hem zwaar aan. Hetzelfde geldt voor de andere mishandeling. De lichamelijk en verstandelijk beperkte dochter van aangeefster moest toezien hoe haar moeder werd aangevallen door verdachte, wat voor haar een angstige ervaring moet zijn geweest.

Uit het strafblad van verdachte van 5 augustus 2026 komt naar voren dat verdachte in 2021 ook al eens is veroordeeld voor een mishandeling. De rechtbank zal hiermee in negatieve zin rekening houden in de bepaling van de strafmaat.

Reclassering Nederland heeft in het adviesrapport van 11 augustus 2026, onder verwijzing naar het op 27 mei 2026 opgemaakte rapport, het volgende naar voren gebracht. Verdachte zegt de overheid en overheidsinstanties te wantrouwen en hij wil geen bemoeienis en begeleiding van de reclassering, de Maatschappelijke en Juridische Dienstverlening en Forensische Zorg Zeeland. Hulpverlening door deze instanties, die in het kader van de schorsing van de voorlopige hechtenis was opgelegd, is daarom stopgezet. Het herhalingsgevaar wordt ingeschat op gemiddeld. De reclassering heeft geadviseerd een straf op te leggen zonder bijzondere voorwaarden. Dit laatste omdat de reclassering geen mogelijkheden ziet om met interventies of toezicht de risico’s te beperken of het gedrag van verdachte te veranderen.

Door en namens verdachte is ter terechtzitting naar voren gebracht dat er sinds de beslissing van de kinderrechter van 12 augustus 2026 rust is gekomen in de situatie voor zowel verdachte als zijn zoon. De kinderrechter heeft toen immers beslist dat de zoon bij verdachte mocht wonen. Hij woont daar sinds de schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis van verdachte in augustus 2026 en dat gaat goed. Deze gang van zaken zou ervoor hebben gezorgd dat de boosheid bij verdachte gezakt is. Verdachte heeft naar voren gebracht dat hij na de schorsing van het bevel tot voorlopige hechtenis excuses heeft aangeboden aan alle partijen.

Naar het oordeel van de rechtbank is oplegging van een gevangenisstraf, gelet op de aard en de ernst van de feiten, passend en geboden. De situatie die eerder aanleiding vormde voor de door verdachte gepleegde strafbare feiten lijkt in rustiger vaarwater te zijn gekomen. Gelet op de inhoud van de genoemde beslissing van de kinderrechter is een situatie bereikt waarin de huisvestingssituatie van de oudste zoon naar tevredenheid is van zowel verdachte en zijn zoon, als de ex-vrouw van verdachte. Als verdachte nu terug zou moeten naar de gevangenis zou dat de hele situatie en de daarmee gemoeide belangen weer kunnen doorkruisen. De rechtbank zal daarom het onvoorwaardelijke deel van de gevangenisstraf gelijkstellen aan de tijd die hij al in voorarrest heeft doorgebracht.

De situatie is nog maar recent stabiel. Mocht er in de komende tijd sprake zijn van een verstoring van de situatie zoals die nu is, dan is het zeker niet ondenkbaar dat verdachte uit boosheid en frustratie vergelijkbare feiten zou kunnen plegen als thans bewezenverklaard. Om verdachte hiervan te weerhouden zal de rechtbank ook nog een deels voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen, met een proeftijd van twee jaar. De rechtbank ziet onvoldoende aanleiding voor de door de officier van justitie gevorderde langere proeftijd en contactverboden.

Om de ernst van de feiten te benadrukken zal de rechtbank daarnaast een taakstraf opleggen van 80 uur.

In verband met feit 2 subsidiair legt de rechtbank een (deels voorwaardelijke) rijontzegging op. Het rijbewijs van verdachte is eerder in deze procedure al ingehouden geweest voor een maand. Gelet op het belang van verdachte bij het behoud van zijn baan, waarmee is verbonden het behoud van zijn woning en daarmee huisvesting voor hem en zijn zoon, zal de rechtbank het onvoorwaardelijke deel gelijkstellen aan de tijd dat het rijbewijs al was ingehouden. Gelet op de straffen betreffende de bewezen verklaarde misdrijven ziet de rechtbank geen aanleiding om naast de rijontzegging nog een aparte straf op te leggen voor deze overtreding.

Het standpunt van de verdediging

De vordering voor wat betreft de materiële schade is niet betwist. Voor het immateriële deel is verzocht de vordering te matigen.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat bewezen kan worden verklaard dat verdachte dit feit heeft gepleegd. Dit betekent ook dat verdachte onrechtmatig heeft gehandeld tegenover de benadeelde partij en dat hij verplicht is de schade van de benadeelde partij te vergoeden.

De rechtbank begrijpt dat de vordering van de benadeelde partij is gebaseerd op artikel 6:106 sub b van het Burgerlijk Wetboek (BW). Vergoeding van immateriële schade op grond van artikel 6:106 sub b BW is onder meer mogelijk als de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen.?
De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij lichamelijk letsel heeft opgelopen als gevolg van het door de verdachte gepleegde strafbare feit, te weten een snijwond op het hoofd. Blijkens de bij de vordering gevoegde medische informatie is deze wond gelijmd.

Immateriële schade wordt naar billijkheid begroot met inachtneming van alle omstandigheden van het geval, waaronder de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de aansprakelijke te maken verwijt. Bij letselschade moet daarbij worden gedacht aan de aard en de ernst (waaronder de duur en de intensiteit) van het letsel, de verwachting ten aanzien van het herstel en de leeftijd van het slachtoffer.

Verder wordt bij de begroting, zoveel als mogelijk, gelet op de bedragen die door Nederlandse rechters in vergelijkbare gevallen zijn toegekend.

Gelet op dit laatste en op de medische informatie acht de rechtbank toewijzing van de gevorderde immateriële schade billijk tot een bedrag van € 300,-. De rechtbank verklaart de benadeelde partij in het resterende deel van de vordering niet-ontvankelijk. De benadeelde partij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.

Tevens zal de gevorderde wettelijke rente worden toegewezen vanaf het tijdstip waarop het feit werd gepleegd, te weten 14 juni 2025.

De rechtbank zal tevens de schadevergoedingsmaatregel opleggen tot betaling van het toegekende schadebedrag. Dit betekent dat het CJIB de inning zal verzorgen en dat bij niet betaling gijzeling kan worden toegepast als dwangmiddel.