Gedeeltelijke terugverwijzing gerechtshof na eerste aanleg. Vrijspraak verdenking aanranding. Aangeefster…

De dagvaarding is geldig.

De dagvaarding is geldig.

De rechtbank is bevoegd.

De rechtbank is bevoegd.

De raadsman heeft bepleit dat ondanks de overweging van het gerechtshof en artikel 432 Sv, het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moet worden verklaard in de vervolging van de verdachte, omdat vervolging nog steeds in strijd is met het vertrouwensbeginsel.

De rechtbank overweegt als volgt. De rechtbank stelt vast dat het gerechtshof onder verwerping van dit verweer reeds heeft beslist tot terugverwijzing van de strafzaak met betrekking tot feit 2. Gelet op die beslissing is er voor de rechtbank geen ruimte om het verzoek van de verdediging tot een niet-ontvankelijkheidsverklaring van het Openbaar Ministerie op hetzelfde verweer alsnog te beoordelen. De

rechtbank laat dit verzoek daarom buiten bespreking.

Er is geen reden voor schorsing van de vervolging.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie acht het tenlaste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen en baseert dit op het informatief gesprek met [aangeefster] , haar geboorteakte, het Whatsappgesprek met [persoon] , het studioverhoor van [aangeefster] , het verhoor bij de rechter-commissaris, de aangifte door jeugdzorg en de getuigenverklaringen van [getuige 1] en [getuige 2] bij de politie.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging is van mening dat verdachte moet worden vrijgesproken van het tenlaste gelegde feit, nu de rechtbank niet tot een bewezenverklaring kan komen bij gebrek aan zowel steunbewijs als overtuigend bewijs.

Bewijs in zedenzaken

In zedenzaken spelen de feiten zich doorgaans tussen twee personen af, buiten het zicht van anderen. In de kern gaat het vaak om het woord van de aangeefster tegen het woord van de verdachte. Dat geldt ook voor deze zaak. De belastende verklaring van aangeefster over wat er zich heeft afgespeeld tussen haar en de verdachte staat immers tegenover de ontkennende verklaring van verdachte.

De rechtbank stelt voorop dat volgens het tweede lid van artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering het bewijs dat de verdachte het feit heeft begaan niet uitsluitend kan worden aangenomen op de verklaring van één getuige. Deze bepaling betreft de tenlastelegging in haar geheel en niet een onderdeel daarvan. De rechtbank mag daarom niet tot een bewezen- verklaring komen wanneer de door de aangeefster genoemde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en onvoldoende worden ondersteund door andere bewijsmiddelen.

Uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad kan evenwel worden afgeleid dat bij zedenzaken, waar het dus veelal gaat om het woord van de aangeefster tegen dat van de verdachte, niet is vereist dat het misbruik als zodanig bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen, maar dat het afdoende is indien de verklaring van de aangeefster op onderdelen steun vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd. Tussen die verklaring en het overige gebezigde bewijsmateriaal mag geen sprake zijn van een te ver verwijderd verband.

Het voorgaande betekent ook dat de rechtbank in de eerste plaats de betrouwbaarheid van de verklaring van aangeefster zal moeten beoordelen en daarnaast zal moeten bepalen of voor de beweringen van aangeefster voldoende steunbewijs in het dossier aanwezig is.

De rechtbank neemt in aanmerking dat bepaalde onderdelen zoals die zijn tenlastegelegd terugkeren in de afgelegde verklaringen van aangeefster in het informatieve gesprek en in de daaropvolgende verklaringen. Ook verklaren [getuige 1] en [getuige 2] bij de politie over wat aangeefster hen heeft verteld over de gebeurtenissen op belangrijke punten gelijkluidend. Tot slot is er het whatsapp gesprek tussen aangeefster en de moeder van verdachte (‘ [persoon] ’), waarbij aangeefster op vragen van [persoon] aangeeft dat verdachte haar inderdaad gevingerd heeft. De rechtbank constateert echter dat ten aanzien van het door aangeefster beschreven onderdeel “vingeren” zij wisselend heeft verklaard, met name over de exacte handelingen die zouden hebben plaatsgevonden en hoe vaak. Daarbij komt dat de verklaringen op dit punt niet nader worden ondersteund door andere, voldoende zelfstandige bewijsmiddelen. Daar waar [getuige 1] een eigen waarneming heeft gedaan (het geven van een ‘tets’ op de kont door verdachte aan aangeefster), is die eigen waarneming niet voldoende om daaraan een ontuchtig karakter te geven, of om daaruit het steunbewijs voor de overige tenlastegelegde handelingen te kunnen opmaken.

Gelet op de wisselende verklaringen over de exacte handelingen van het vingeren en het ontbreken van voldoende onafhankelijk steunbewijs, acht de rechtbank het bewijs voor het tenlastegelegde onvoldoende.

Conclusie

Gelet op het voorgaande kan de rechtbank niet anders dan tot het oordeel komen dat er onvoldoende bewijs is voor het feit. De rechtbank acht daarom niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het feit heeft begaan en zal verdachte daarvan vrijspreken.