Strafrecht overig
Bezwaarschrift DNA ongegrond
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27 oktober 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10447 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/strafrecht/strafrecht-overig/raadkamer/ecli-nl-rbzwb-2026-10447
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Breda
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 26-018667, 02-023822-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- RaadkamerRaadkamerEen zitting die niet openbaar is, bijvoorbeeld over voorlopige hechtenis of een klacht over niet-vervolging.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10447
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Bezwaarschrift DNA ongegrond
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Team strafrecht
Locatie Breda
parketnummer : 02-023822-25
raadkamernummer : 26-018667
datum : 27 oktober 2026
beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het bezwaar op grond van artikel 7 Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA) van:
[de veroordeelde] ,
geboren op [geboortedag] 2008 te [geboorteplaats] ,
wonende op het adres [woonadres] ,
woonplaats kiezend op het kantoor van mr. N. Assouiki, advocaat te Tilburg
(Bisschop Zwijsenstraat 25, 5038 VA Tilburg),
hierna te noemen: de veroordeelde.
Procedure
Het bezwaarschrift is op 29 juni 2026 ter griffie van deze rechtbank ontvangen.
De rechtbank heeft op 13 oktober 2026 het bezwaar in besloten raadkamer behandeld.
De rechtbank heeft de veroordeelde, zijn advocaat mr. N. Assouiki en de officier van justitie mr. C.P.G. Tax in raadkamer gehoord.
Bezwaar
Het bezwaar richt zich tegen het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde.
De veroordeelde stelt dat sprake is van een uitzondering zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder b, van de Wet DNA, nu redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van zijn DNA-profiel gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
Namens veroordeelde is aangevoerd dat het strafbare feit waarvoor veroordeelde is veroordeeld overduidelijk van een incidenteel karakter is. Op het strafblad van veroordeelde ontbreken verdere strafbare feiten. De afname en verwerking van het DNA van veroordeelde vormen een grove inbreuk op zijn grondrechten en een schending van zijn rechten als kind, vanuit het perspectief van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK). In deze jeugdzaak ontbreekt een overtuigend argument dat de afname van DNA van betekenis is voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten door de veroordeelde. Bovendien is er bijna twee jaar verstreken tussen de datum van het feit en de datum van de oproep voor DNA-afname.
In raadkamer is door de advocaat aangevoerd dat behoedzaam moet worden omgegaan met het DNA van minderjarigen. Er is sprake van een laag recidiverisico en veroordeelde zit nog in een jeugdige ontwikkelingsfase. Omdat sprake is van een brandstichting, blijft het DNA ook langere tijd in de databank. Veroordeelde is bang dat zijn DNA in verkeerde handen zal vallen. Verzocht wordt om het bezwaar gegrond te verklaren.
Standpunt van het Openbaar Ministerie
De officier van justitie stelt dat zich geen uitzondering voordoet in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA. Het DNA kan van belang zijn bij de toekomstige opsporing van een ernstig feit zoals brandstichting.
Beoordeling
Bij vonnis van 17 april 2026 is de veroordeelde door de meervoudige strafkamer in deze rechtbank veroordeeld ter zake van opzettelijke brandstichting met gemeen gevaar voor goederen. De rechtbank is bevoegd.
Het bezwaar is tijdig en op de juiste wijze ingediend. De veroordeelde kan daardoor in het bezwaar worden ontvangen.
Op grond van artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA kan een bevel tot afname van celmateriaal enkel worden bevolen ter zake van een veroordeling van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, Wetboek van Strafvordering (Sv).
De rechtbank stelt vast dat het misdrijf waarvoor het bevel is afgegeven, aan dit vereiste voldoet.
Wettelijk kader
De Wet DNA strekt ertoe gepleegde en eventuele toekomstige strafbare feiten van de veroordeelde op efficiënte wijze op te sporen, alsmede de veroordeelde te weerhouden van het plegen van nieuwe strafbare feiten. Daarbij is het uitgangspunt dat bij iedere veroordeelde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA celmateriaal wordt afgenomen. De officier van justitie is verplicht een daartoe strekkend bevel te geven, tenzij zich een van de in het eerste lid genoemde uitzonderingen voordoet. Een van de uitzonderingen is dat redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.
Aard van het misdrijf
Blijkens de wetsgeschiedenis ziet de maatstaf 'aard van het misdrijf' op misdrijven waarbij DNA-onderzoek geen bijdrage kan leveren aan de opsporing vervolging en berechting van strafbare feiten. Veroordeelde is veroordeeld voor opzettelijke brandstichting met gemeen gevaar voor goederen. De rechtbank is van oordeel dat, voor de opheldering van dergelijke misdrijven, DNA-onderzoek van betekenis kan zijn. Dergelijke misdrijven kennen immers vele verschijningsvormen en daar zitten ook vormen bij waarvoor DNA-onderzoek bepalend kan zijn. De rechtbank verwijst hiervoor nog naar de uitspraak van de Hoge Raad van 19 november 2024 over dit onderwerp, gepubliceerd onder nummer ECLI:NL:HR:2024:1694.
Bijzondere omstandigheden
De maatstaf 'bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd' hangt samen
met de persoon van de veroordeelde. Het gaat daarbij om de situatie dat, ondanks een veroordeling wegens een misdrijf, in de gegeven omstandigheden een DNA-onderzoek niet kan worden gerechtvaardigd. Blijkens de wetsgeschiedenis moet dan gedacht worden aan een veroordeelde van wie zeer onaannemelijk is dat hij ooit eerder een strafbaar feit heeft gepleegd voor de opsporing waarvan DNA-onderzoek van belang kan zijn en die het misdrijf in de toekomst, bijvoorbeeld vanwege ernstige lichamelijke beperkingen, ook nooit meer zal kunnen begaan. Hieraan kan worden toegevoegd dat, hoewel in de Wet geen onderscheid wordt gemaakt tussen meerderjarigen en minderjarigen, de rechter bij zijn oordeel of sprake is van ‘bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd’ de omstandigheid dat de veroordeelde ten tijde van het plegen van het feit minderjarig was moet betrekken. Of, en in welke mate, bijzondere omstandigheden aan de orde zijn zal afhangen van de omstandigheden van het geval. Een relevante factor in dit verband kan allereerst zijn of de gevolgen van het bepalen en verwerken van het DNA-profiel evident disproportioneel zijn, gelet op de omstandigheid dat het feit is begaan toen de veroordeelde minderjarig was. Daarnaast kan de rechter betrekken of, mede gelet op de omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd en de leeftijd van de veroordeelde ten tijde van het misdrijf, sprake is van een gering recidivegevaar. Daarvoor kan ook van belang zijn of aanwijzingen bestaan voor eerder gepleegde relevante misdrijven (Hoge Raad 7 april 2020, ECLI:NL:HR:2020:626).
Hetgeen door of namens de veroordeelde is aangevoerd, leidt tot het oordeel dat een uitzonderingssituatie in het onderhavige geval niet van toepassing is. Weliswaar was veroordeelde ten tijde van het plegen van het strafbare feit minderjarig, maar hij heeft zich schuldig gemaakt aan een ernstig en ook gevaarlijk feit, waarbij hij niet heeft stil gestaan bij de impact en de gevolgen hiervan voor anderen. Niet kan worden gezegd dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde evident disproportioneel is. De rechtbank komt tot het oordeel dat het bezwaar ongegrond moet worden verklaard.
Hetgeen voor het overige is aangevoerd kan niet tot een ander oordeel leiden. De rechtbank stelt voorop dat de Wet DNA het algemene belang dient. De opname van DNA-materiaal van de veroordeelde is geen strafverzwarende omstandigheid of een extra straf. De Wet DNA is bedoeld om gepleegde en eventuele toekomstige strafbare feiten van de veroordeelde op efficiënte wijze op te sporen en om de veroordeelde te weerhouden van het plegen van nieuwe strafbare feiten. Bijvoorbeeld om in de toekomst opnieuw ondoordachte keuzes te maken die mogelijk grote gevolgen kunnen hebben. Informatie uit de DNA-databank is bovendien niet openbaar en dus niet vrij verkrijgbaar voor eenieder die hierin geïnteresseerd zou zijn.
Beslissing
De rechtbank verklaart het bezwaar ongegrond.
Deze beslissing is gegeven door
mr. P.E. van Althuis, rechter,
in tegenwoordigheid van mr. D.M. de Vries, griffier,
en in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.
Tegen deze beslissing staan geen rechtsmiddelen open.