Strafrecht overig

Bezwaarschrift DNA ongegrond

Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Rechtbank Zeeland-West-Brabant
Zittingsplaats
Breda
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
26-021325, 02-137615-26
Procedure
Raadkamer
ECLI
ECLI:NL:RBZWB:2026:10452
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bezwaarschrift DNA ongegrond

Uitspraak

RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT

Strafrecht

Zittingsplaats Breda

parketnummer : 02-137615-23

raadkamernummer : 26-021325

datum : 27 oktober 2026

beslissing van de enkelvoudige raadkamer op het bezwaar op grond van artikel 7 Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA) van:

[de veroordeelde] ,

geboren op [geboortedag] 2001 te [geboorteplaats] ,

wonende op het adres [woonadres] ,

hierna te noemen: de veroordeelde.

Procedure

Het bezwaarschrift is op 24 juli 2026 ter griffie van deze rechtbank ontvangen.

De rechtbank heeft op 13 oktober 2026 het bezwaar in besloten raadkamer behandeld.

De rechtbank heeft de veroordeelde en de officier van justitie mr. C.P.G. Tax in raadkamer gehoord.

Bezwaar

Het bezwaar richt zich tegen het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde.

De veroordeelde stelt dat sprake is van een uitzondering zoals bedoeld in artikel 2, eerste lid, onder b, van de Wet DNA, nu redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van zijn DNA-profiel gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.

Door de veroordeelde is aangevoerd dat hij geen volledig geïnformeerde beslissing heeft kunnen nemen over het al dan niet instellen van rechtsmiddelen, omdat hij niet wist dat de afname van DNA een consequentie is van de veroordeling. Met het bepalen en verwerken van het DNA-profiel wordt volgens veroordeelde een disproportionele inbreuk gemaakt op zijn privacy. Daarnaast zijn er geen aanwijzingen dat sprake is van een recidiverisico. Voorts gaat het om bewezenverklaarde feiten zonder fysiek component, slachtoffercontact en enige sporencontext. Gelet daarop kan het DNA-profiel niet bijdragen aan de opsporing, voorkoming of vervolging van vergelijkbare strafbare feiten.

In raadkamer heeft veroordeelde naar voren gebracht dat de opname van zijn DNA in de databank voelt als een levenslange straf. Veroordeelde ervaart dat als een mentale last.

Standpunt van het Openbaar Ministerie

De officier van justitie stelt dat zich geen uitzondering voordoet in de zin van artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA.

Beoordeling

Bij vonnis van 13 augustus 2025 is de veroordeelde door de meervoudige strafkamer in deze rechtbank veroordeeld ter zake van het bezit van kinderporno en het voorhanden hebben van een balletjespistool. De rechtbank is bevoegd.

Het bezwaar is tijdig en op de juiste wijze ingediend. De veroordeelde kan daardoor in het bezwaar worden ontvangen.

Op grond van artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA kan een bevel tot afname van celmateriaal enkel worden bevolen ter zake van een veroordeling van een misdrijf als omschreven in artikel 67, eerste lid, Wetboek van Strafvordering (Sv).

De rechtbank stelt vast dat het misdrijf waarvoor het bevel is afgegeven, aan dit vereiste voldoet.

Wettelijk kader

De Wet DNA strekt ertoe gepleegde en eventuele toekomstige strafbare feiten van de veroordeelde op efficiënte wijze op te sporen, alsmede de veroordeelde te weerhouden van het plegen van nieuwe strafbare feiten. Daarbij is het uitgangspunt dat bij iedere veroordeelde als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wet DNA celmateriaal wordt afgenomen. De officier van justitie is verplicht een daartoe strekkend bevel te geven, tenzij zich een van de in het eerste lid genoemde uitzonderingen voordoet. Een van de uitzonderingen is dat redelijkerwijs aannemelijk is dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van de veroordeelde, gelet op de aard van het misdrijf of de bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd, niet van betekenis zal kunnen zijn voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten van de veroordeelde.

Aard van het misdrijf

Blijkens de wetsgeschiedenis ziet de maatstaf 'aard van het misdrijf' op misdrijven waarbij DNA-onderzoek geen bijdrage kan leveren aan de opsporing vervolging en berechting van strafbare feiten. Veroordeelde is veroordeeld voor het bezit van kinderporno en het voorhanden hebben van een balletjespistool. De rechtbank is van oordeel dat, voor de opheldering van dergelijke misdrijven, DNA-onderzoek van betekenis kan zijn. Dergelijke misdrijven kennen immers vele verschijningsvormen en daar zitten ook vormen bij waarvoor DNA-onderzoek bepalend kan zijn. De rechtbank verwijst hiervoor nog naar de uitspraak van de Hoge Raad van 19 november 2024 over dit onderwerp, gepubliceerd onder nummer ECLI:NL:HR:2024:1694.

Bijzondere omstandigheden

De maatstaf 'bijzondere omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd' hangt samen

met de persoon van de veroordeelde. Het gaat daarbij om de situatie dat, ondanks een veroordeling wegens misdrijf, in de gegeven omstandigheden een DNA-onderzoek niet kan worden gerechtvaardigd. Blijkens de wetsgeschiedenis moet dan gedacht worden aan een veroordeelde van wie zeer onaannemelijk is dat hij ooit eerder een strafbaar feit heeft gepleegd voor de opsporing waarvan DNA-onderzoek van belang kan zijn, en die het misdrijf in de toekomst, bijvoorbeeld vanwege ernstige lichamelijke beperkingen, ook nooit meer zal kunnen begaan. Of, en in welke mate bijzondere omstandigheden aan de orde zijn, zal afhangen van de omstandigheden van het geval. Een relevante factor in dit verband kan allereerst zijn of de gevolgen van het bepalen en verwerken van het DNA-profiel evident disproportioneel zijn. Daarnaast kan de rechter betrekken of, mede gelet op de omstandigheden waaronder het misdrijf is gepleegd en de leeftijd van de veroordeelde ten tijde van het misdrijf, sprake is van een gering recidivegevaar. Daarvoor kan ook van belang zijn of aanwijzingen bestaan voor eerder gepleegde relevante misdrijven (Hoge Raad 7 april 2020, ECLI:NL:HR:2020:626).

Hetgeen door de veroordeelde is aangevoerd, leidt tot het oordeel dat een uitzonderingssituatie in het onderhavige geval niet van toepassing is. Veroordeelde heeft zich schuldig gemaakt aan een ernstig strafbaar zedenfeit. Gelet hierop kan niet worden gezegd dat het bepalen en verwerken van het DNA-profiel van veroordeelde evident disproportioneel is. Alles afwegend komt de rechtbank tot het oordeel dat geen sprake is van een uitzonderingssituatie en dat het bezwaar ongegrond moet worden verklaard.

Beslissing

De rechtbank verklaart het bezwaar ongegrond.

Deze beslissing is gegeven door

mr. P.E. van Althuis, rechter,

in tegenwoordigheid van mr. D.M. de Vries, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.

Tegen deze beslissing staan geen rechtsmiddelen open.