Op de rol: ‘Het strandhuisje wordt hoe dan ook verkocht’

Strandhuisje 429 staat te koop. Vader Henk* wil er 115 duizend euro voor hebben. Dochter Melissa* wil niets van verkoop weten. Ze schrijft op Marktplaats: ‘Dit strandhuisje is niet in de verkoop. Wees gewaarschuwd als je dit koopt is het niet rechtsgeldig. Daarbij komt het huisje is rot en oud verborgen gebreken al ziet het er allemaal (netje) uit. En er volgt een rechtszaak.’

Afspraak

Vandaag is dat kort geding in Haarlem. Haast is geboden, want er zijn kapers op de kust, denkt Melissa. Terwijl het helemaal niet aan vader is om het strandhuisje te verkopen. Haar advocaat vertelt de voorzieningenrechter waarom: ‘Vader is op 24 juli 2024 zelf naar zijn dochter gegaan met het formulier ‘aanmelding mede-eigenaarschap’. Hij vroeg haar dit formulier samen met hem te ondertekenen en gaf aan dat daarmee de helft van het strandhuisje van haar zou zijn. Daarvoor was het huisje nog volledig zijn eigendom. Het formulier bevat het volgende aanbiedingsbeding: ‘Indien een van ons zijn eigendom wenst over te dragen, zal het eerst tegen een marktconforme prijs worden aangeboden aan de mede-eigenaar.’” Vader en dochter hebben hun afspraak zelf vormgegeven en daarmee is het geen wettelijk geregeld contract, maar het formulier is volgens advocaat Starink wel rechtsgeldig. ‘Er is geen twijfel’, aldus de advocaat. ‘Melissa is mede-eigenaar van het strandhuisje.’

Verklaring

Omdat het strandhuisje niet aan het strand is vastgeklonken en ieder jaar naar de stalling gaat, is het volgens advocaat Starink een roerende zaak. ‘Voor de levering van het huisje is daarom geen notariële akte nodig. Dat vereist de strandvereniging ook niet. Levering kan geschieden door een schriftelijke verklaring of een feitelijke overdracht. Daaraan is voldaan. Dochter had al de sleutels en haar eigendommen stonden in het strandhuisje, waar ze al 43 jaar komt.’ De Schelp wist volgens de raadsman van de hoed en de rand, want het mede-eigenaarschap werd na de ondertekening van het formulier aangemeld en geregistreerd. Vader deed daarmee wat Melissa’s moeder, die in april 2024 overleed, volgens advocaat Starink had gevraagd: hun dochter bij het strandhuisje betrekken.  

Spanje

Vader Henk zette het strandhuisje te koop en veranderde het slot. En daar had hij alle recht toe, meent zijn advocaat. Henk was en is volgens hem namelijk nog steeds de enige eigenaar van het strandhuisje. Advocaat Van Poorten: ‘Vader heeft het huisje betaald, gebouwd en onderhouden. Hij besprak met zijn vrouw op haar sterfbed zijn langgekoesterde wens om na zijn pensionering in Spanje een huisje te kopen. Daarvoor moest het strandhuisje worden verkocht. “Dat moet je vooral doen, je hebt er hard genoeg voor gewerkt”, heeft ze toen gezegd. Daarvan was haar broer getuige. Het is dus niet zo dat moeder wilde dat het strandhuisje voor de helft bij haar dochter terecht zou komen.’ Het was volgens advocaat Van Poorten ook niet vaders idee om Melissa voor 50 procent eigenaar te maken van het strandhuisje. Melissa begon erover. ‘Ze deed dat omdat ze bij het overlijden van haar vader meer verenigingsrechten zou krijgen, bijvoorbeeld bij herplaatsing van het huisje.’

Onderhoud

Daarom ging vader Henk volgens advocaat Van Poorten ook akkoord met registratie van mede-eigenaarschap. ‘Niet om het strandhuisje naar Melissa te schuiven. Dat heeft hij nooit gezegd en ook niet zo bedoeld. Dat is niet zo vreemd, want hij wilde na zijn pensionering in Spanje gaan wonen. Om daar een appartementje te kunnen kopen, moet het strandhuisje worden verkocht.’ Melissa heeft na het overlijden van haar moeder en na de aanmelding van het mede-eigenaarschap volgens advocaat Van Poorten niets gedaan met het strandhuisje. ‘Vader heeft het onderhoud verricht. Hij betaalde de contributie aan De Schelp, de kosten van de winterstalling en de transportkosten. Daarbij moet je denken aan drie- tot vierduizend euro per jaar. Dochter had daarin moeten bijdragen, maar dat deed ze niet.’

Maar vader is de rotste niet. Als de voorzieningenrechter vaststelt dat hij de enige eigenaar van het strandhuisje is, wil Henk zijn dochter het huisje best aanbieden voor 115 duizend euro. ‘Op één voorwaarde’, zegt advocaat Van Poorten. ‘Zij moet dan wel de 20 duizend euro terugbetalen die ze van haar vader heeft geleend.’ ‘Waar komt dat bedrag vandaan?’, vraagt de advocaat van Melissa. ‘Mijn cliënte weet daar helemaal niets van.’

Vrouwen

De advocaten hebben de degens gekruist. Voorzieningenrechter Thijs heeft nog wel een paar vragen. Zoals: ‘Hoe had het voor uw dochter duidelijk moeten zijn dat het niet uw bedoeling was om het eigendom van het strandhuisje te splitsen?’ Vader Henk: ‘Ik heb met mijn dochter afgesproken dat ik graag naar Spanje wilde. En daar was ze helemaal mee akkoord. Ik heb gezegd: “Teken dat papiertje, want dan heb je meer rechten als ik overlijd.” Ze wilde heel graag naar de voorste rij verhuizen. Hoe dat juridisch zat, weet ik echt niet.’ ‘Waren daar andere mensen bij?’, wil de rechter weten. Nee, die waren er niet. ‘Mevrouw, klopt dat?’, vraagt hij vervolgens aan Melissa. ‘Nee, dat klopt niet. Ik hoor voor het eerst over de voorste rij. Daar heeft-ie het nooit over gehad. Hij zei dat alles goed geregeld was als ik tekende.’ De voorzieningenrechter: ‘Ik vraag mij toch af: waar ging het fout?’ Nu is de beer los. ‘Er speelt een hele hoop’, reageert Melissa. ‘En daar wil ik niets over zeggen.’ Vader Henk: ‘Ik was emotioneel heel erg betrokken bij het overlijden van mijn vrouw.’ Daar wil Melissa wél wat over zeggen: ‘Hij was er niet eens toen mijn moeder stierf. Ze was jaren eerder al klaar met hem. Na haar overlijden was hij ook heel snel met andere vrouwen bezig.’

Gang

‘Het strandhuisje wordt hoe dan ook verkocht’, besluit Henks advocaat. ‘In ieder geval volgend jaar.’ Melissa zou het huisje best willen overnemen, ‘maar daar heeft vader niet op willen reageren’, besluit haar advocaat. ‘Er wordt gewoon geadverteerd op Marktplaats.’ Zouden vader en dochter op de gang een poging willen wagen om eruit te komen?, vraagt de rechter. ‘Er is gezegd dat het huisje voor 115 duizend euro gekocht kan worden. Als u zegt: het staat of valt met het mede-eigendom, dan moet dat eerst duidelijk worden. Maar misschien wilt u het los daarvan over de koop hebben. Zal ik even schorsen?’ Oké, dat moet dan maar. Als Melissa’s advocaat na een kwartiertje terugkeert in de rechtszaal, pakt hij direct zijn tas. ‘Ik zie dat u aan het opruimen bent?’, merkt de rechter op. De prijs van het strandhuisje blijkt het struikelblok.

Dwangsom

De voorzieningenrechter schrijft twee weken later wat hij van de strandhuisaffaire vindt. Vader Henk is volgens hem nog steeds volledig eigenaar van het strandhuisje op het IJmuiderstrand. ‘De enkele ondertekening van het formulier ‘aanmelding mede-eigenaarschap’ door beide partijen creëert immers nog niet een op overdracht en levering gerichte wil van beide partijen, terwijl dat voor eigendomsoverdracht wel vereist is’, aldus de rechter. Uit het feit dat het formulier enkel is ondertekend met de mededeling ‘dat alles goed geregeld is’, mocht Melissa volgens de rechter niet zonder meer opmaken dat zij voor de helft eigenaar van het strandhuisje werd. Omdat Henk en Melissa het formulier hebben ondertekend, hebben ze zich volgens de voorzieningenrechter onderling wél verplicht om het strandhuisje eerst aan de ‘mede-eigenaar’ aan te bieden. Omdat Henk het huisje al te koop heeft gezet, vindt de rechter een dwangsom geboden. Henk mag het huisje niet verkopen zonder dat hij het eerst aan Melissa tegen een marktconforme prijs heeft aangeboden. De rechter veroordeelt Henk om Melissa een dwangsom te betalen van 100 euro voor iedere dag dat hij niet aan die eis voldoet.

* Dit zijn niet hun echte namen.

Lees hier- U verlaat Rechtspraak.nl meer Op de rol-verhalen.