Strafrecht overig

Vernietiging vonnis van het Gerecht ten aanzien van de opgelegde straf en doet in zoverre opnieuw recht…

Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, 17 november 2026

Zaakgegevens

Op 17 november 2026 heeft het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Datum uitspraak
17 november 2026
Datum publicatie
18 november 2026
Zaaknummer
H-146/23
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:OGHACMB:2026:317
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Vernietiging vonnis van het Gerecht ten aanzien van de opgelegde straf en doet in zoverre opnieuw recht.

Verdachte, werkzaam in Aruba als ambtenaar bij DIMP in de functie van hoofdkassier op de afdeling Financiële Administratie, heeft zich gedurende bijna 4 jaar schuldig gemaakt aan verduistering.

Redelijke termijn geschonden. Gevangenisstraf voor de duur van 33 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk.

Uitspraak

Zaaknummer: H-146/23

Parketnummer: 300.01838/22

Uitspraak: 17 november 2026 Tegenspraak

Vonnis

gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van het Gerecht in eerste aanleg van Aruba (hierna: het Gerecht) van 21 september 2023 in de strafzaak tegen de verdachte:

[De verdachte],

geboren op [geboortedatum te Land],

wonende in [adres].

Hoger beroep

Het Gerecht heeft de verdachte bij zijn vonnis voor het tenlastegelegde feit veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren, met aftrek van voorarrest. Voorts heeft het Gerecht een beslissing gegeven over de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij, de directeur van het Departemento di Impuesto namens het Land Aruba.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting.

Het Hof heeft kennisgenomen van de vordering van de procureur-generaal, mr. C.D. Kardol, en van wat door de verdachte en haar raadslieden, mr. D.L. Emerencia en mr. D.G. Croes (hierna: de verdediging), naar voren is gebracht.

De procureur-generaal heeft gevorderd dat het Hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met uitzondering van de door het Gerecht opgelegde straf in die zin dat – anders dan het Gerecht heeft geoordeeld – alsnog de schadevergoedingsmaatregel wordt opgelegd, en dat in strafmatigende zin rekening gehouden dient te worden met een overschrijding van de redelijke termijn. Aan de verdachte dient daarom een gevangenisstraf te worden opgelegd voor de duur van 33 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van drie jaren.

De verdediging heeft net als in eerste aanleg bepleit dat de verdachte moet worden vrijgesproken.

Vonnis waarvan beroep

Het Hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen behalve ten aanzien van de strafoplegging – in zoverre zal het vonnis worden vernietigd – en met dien verstande dat het Hof:

  • de bewijsmiddelen 5 en 14 schrapt;

  • de door het Gerecht gehanteerde bewijsmiddelen 1, 2, 3, 4 en 6 vervangt zoals hierna te vermelden;

  • de bewijsmiddelen aanvult met de door de verdachte afgelegde verklaring in hoger beroep en de na het vonnis in eerste aanleg afgelegde getuigenverklaringen bij de rechter-commissaris, en

  • de bewijsmotivering aanpast.

Voor het overige heeft hetgeen de verdediging in hoger beroep heeft bepleit het Hof niet tot andere beslissingen en overwegingen gebracht dan het Gerecht.

Vervanging bewijsmiddelen

Het Hof verenigt zich met de bewijsmiddelen 7 tot en met 13 en 15 van het Gerecht in eerste aanleg, neemt deze over, verwijst daarnaar en legt deze ten grondslag aan zijn bewezenverklaring. De bewijsmiddelen worden vervangen en aangevuld als volgt.

Het Hof vervangt de bewijsmiddelen 1 tot en met 4 en 6 als volgt:

1. Een proces-verbaal van aangifte van [aangeefster] d.d. 18 november 2020 (pagina 28), voor zover inhoudende als verklaring van de aangeefster, zakelijk weergegeven:

Langs deze weg doe ik als diensthoofd van het Departamento di Impuesto (DIMP) aangifte van strafbare feiten tegen [de verdachte]. Zij wordt – onder meer – verdacht van verduistering in dienstbetrekking. Het vermoeden van de gepleegde strafbare feiten wordt door de volgende gebeurtenissen en/of documenten onderbouwd:

  1. interne melding van verduistering van contant geld d.d. 6 juli 2020 voor een totaalbedrag van Afl. 114.542,85;

  2. interne melding van verduistering van contant geld d.d. 27 oktober 2020 van een totaalbedrag van Afl. 83.795;

  3. interne melding van verduistering van contant geld d.d. 2 november 2020 van een totaalbedrag van Afl. 647.164.

2. Een geschrift, te weten het 1ste rapport van de chef afdeling Financiële Administratie [de chef] d.d. 7 juli 2020 (pagina 31 en het overzicht op pagina 33), zakelijk weergegeven:

[De verdachte], werkzaam in de functie van hoofdkassier, op de afdeling Financiële Administratie, heeft 8 afdrachten van verschillende kassiers niet in het kasboek verwerkt. De afdrachten waren totaal Awg. 114.542,85 aan contante gelden.

Datum

Contant

23-6-2016

10.841,15

25-7-2016

24.828,50

29-8-2016

26.276,10

30-8-2016

13.813,15

7-9-2016

13.483,75

9-9-2016

5.025,25

24-10-2016

12.155,20

21-11-2016

8.119,75

Totaal

114.542,85

3. Een geschrift, te weten het 2de rapport van de chef afdeling Financiële Administratie [de chef] d.d. 26 oktober 2020 (pagina 35 en 36), zakelijk weergegeven:

[Naam 1] en [naam 2] hebben in de ruimte van de hoofdkassier [de verdachte] opgeruimd en kwamen het volgende tegen:

  1. Een envelop met een ‘Contante Afdracht Formulier’ en met Awg 30,45 in contanten. Deze contanten vorm deel van een afdracht van totaal groot Awg. 11.645,45. Gelden die afkomstig waren van een openbare executoriale verkoop. De verkoop was ten laste van [bedrijf 1] op 6 december 2017.

  2. Een formulier ‘Contante Afdracht Kassier’ vermeldende een bedrag van Awg. 71.455,00. Het contante geld was niet aanwezig. Het bedrag was afkomstig van een executoriale verkoop. De verkoop was ten laste van [bedrijf 1] op 27, 28 en 29 juni 2017.

  3. Een envelop met contant Awg. 19,00 die deel uitmaakt van een bedrag Awg. 744 die bestemd was voor het boeken van Publieke verkoop belasting.

Een onderzoek in het systeem SAP heeft als resultaat dat bovengenoemde gelden niet op de persoonsnummer van [bedrijf 1] waren geboekt. Voorts heb ik de invorderaar gevraagd over de genoemde verkoop en de opbrengsten, waarop zij antwoordde dat zij niet op de hoogte is van de liggende gelden noch het “Contante Afdracht Kassier” formulier en beweert dat zij een kopie van beide “Contante Afdracht Kassier” formulier niet van de deurwaarder heeft ontvangen. In de file van het genoemde bedrijf ligt ook niets van de verkoop.

4. Een geschrift, te weten het 3de rapport van de chef afdeling Financiële Administratie [de chef] d.d. 30 oktober 2020 (pagina 39 tot en met 42 en het overzicht op pagina 44 tot en met 46), zakelijk weergegeven:

[Naam 1] en [naam 2] hebben de ruimte van de hoofdkassier [de verdachte] opgeruimd en kwamen 71 kasafdrachten dan wel kasafsluitingen tegen verdeeld over de jaren 2016 t/m 2020. Deze afdrachten waren gevonden in de ruimte van de hoofdkassier.

2016: 4x met een totaal contant afdracht van Awg 24.669,85

2017: 17x met een totaal contant afdracht van Awg 190.303,05

2018: 11x met een totaal contant afdracht van Awg 162.817,30

2019: 28x met een totaal contant afdracht van Awg 188.316,55

2020: 11x met een totaal contant afdracht van Awg 81.057,25

Totaal: Awg. 647.164,00

Controle op die 71 afdrachten heeft als resultaat dat [de verdachte] die 71 afdrachten niet in het kasboek heeft vermeld en verwerkt. De hoofdkassier vermelde alle eerdere gevallen niet in het kasboek en stortte het ontvangen bedrag niet bij de Centrale Bank Aruba.

6. Een proces-verbaal van bevindingen 2de ontvangst documenten DIMP d.d. 6 september 2022 (pagina 240 tot en met 246), zakelijk weergegeven:

Een afschrift van de 134 kasboeken die door [de verdachte] werden verwerkt werden ontvangen. Deze documenten hebben betrekking op de 134 gevallen die door de DIMP werden onderzocht waaruit bleek dat [de verdachte] op 134 data, tussen de periode 2016 tot en met 2020, de dagelijkse opbrengst van een kassier niet in de kasboek had genoteerd en verwerkt.

Aan de hand van het handschrift genoteerd/geschreven in de kasboeken kan redelijkerwijs worden afgeleid dat, met uitzondering van kasboek KB26 d.d. 29 juli 2017, [de verdachte] in al de andere gevallen 133 kasboeken de namen van kassiers en de dagelijkse opbrengsten had geschreven en bijgehouden en verwerkt. Dit houdt in dat [de verdachte] het totale bedrag van Afl. 1.312.477,30 niet in het kasboek had verwerkt.

Het Hof vult deze bewijsmiddelen als volgt aan:

* De door de verdachte op 28 oktober 2026 ter terechtzitting in hoger beroep afgelegde verklaring, zakelijk weergeven:

U, voorzitter, houdt mij pagina 359 van het dossier voor waarop een voorbeeld van een kasboek te zien is (KB01). U, voorzitter, vraagt mij of dit kasboek door mij is ingevuld. Ja, dat klopt. U, voorzitter, houdt mij voor dat er kasafdrachtformulieren onder bijzondere omstandigheden zijn aangetroffen in mijn kantoor, in een afgesloten geldkist en in een geldkluis en dat deze kasdafdrachtformulieren door mij zijn ondertekend voor ontvangst. Ja, een deel van de kasafdrachtformulieren is inderdaad door mij ondertekend.

* Een proces-verbaal van verhoor getuige bij de rechter-commissaris van 7 september 2026, voor zover inhoudende de verklaring van [getuige 1], zakelijk weergegeven:

De hoofdkassier neemt aan het einde van de procedure het geld in bewaring en alle kasafsluitingen die de hoofdkassier uit het systeem heeft geprint dat noteert de hoofdkassier in het handmatige kasboek.

Raadsvrouw: wat gebeurde als het kasboek terugging naar de hoofdkassier?

Dat is het einde van de procedure. Alle stukken gaan terug naar de hoofdkassier die voor filing moet zorgen.

Waar werd dat gefiled?

In de eigen ruimte van de hoofdkassier. Die ruimte was alleen toegankelijk voor de hoofdkassier en alleen de hoofdkassier had de sleutel.

Raadsvrouw: de tweede hoofdkassier had geen eigen sleutel?

Nee.

[Bedrijf 1] – Afl. 83.795

Toen kwamen ze die enveloppen tegen. Dat was in de ruimte van de hoofdkassier in de kluis waar die stukken bewaard waren. Ze hebben ook laten zien waar de enveloppen lagen, namelijk achter de kast. Er was geen geld in die enveloppen. Deur B geeft toegang tot een ruimte: de kluis. De enige die daar toegang toe heeft is de hoofdkassier.

Na de verkoop brengt de belastingdeurwaarder de opbrengst naar de hoofdkassier. De hoofdkassier geeft het CAF-formulier af. De belastingdeurwaarder vult op het CAF-formulier in wat hij of zij gaat afdragen aan de hoofdkassier. Het geld wordt geteld door beiden. Beide tekenen op de CAF-formulier. Conform de procedure heb ik de belastinginvorderaar ook gevraagd waarom zij dat geld had laten liggen bij de hoofdkassier. Ze zei dat zij niet wist dat dat daar was.

Als de betaling wordt geregistreerd als een betaling in het systeem gaat het samen met alle andere betalingen naar de Centrale Bank. We hebben in het systeem gezocht op betalingen op naam van [bedrijf 1]. Die hebben we niet gevonden. Er valt niks te controleren als een betaling niet wordt geregistreerd.

de 71 kasafdrachten

De dames gingen verder opruimen en kwamen met meer kasafsluitingen met CAF-formulieren eraan gehecht.

Raadsvrouw: waarom zijn deze stukken toch aan [de verdachte] toegerekend?

Omdat haar handtekening was op de formulieren en omdat zij het kasboek heeft opgesteld.

Raadsvrouw: is er ook gecontroleerd op basis van CBA-stortingen, inclusief eventuele latere of gecombineerde stortingen?

Was we wel hebben gedaan is dat de 71 formulieren achteraf in het kasboek zijn bijgewerkt. Dan pas zie je de grote verschillen. Het bedrag dat is gestort bij de Centrale Bank is niet wat het had moeten zijn.

Rechter-commissaris: hoe weet u welk bedrag er is gestort bij de Centrale Bank?

Dit staat in het kasboek. Dit is grosso modo hetzelfde als de dagopbrengst.

PG: u zei net dat het bedrag was gestort bij de Centrale Bank niet meer klopte met wat het had moeten zijn. Was dat dan te veel of te weinig?

Te weinig.

Raadsvrouw: waar komen de stukken vandaan?

De 71 stukken lagen in de kamer van hoofdkassier.

Bij de procedure in eerste aanleg is het volgende verweer naar voren gebracht:

Meerdere mensen betraden de kamer van de hoofdkassier. Het is niet uit te sluiten andere personen op momenten dat de verdachte niet op haar kamer was de gelden en de documenten hebben weggenomen. Wat is uw reactie?

Nee, alleen de hoofdkassier had de sleutel.

Een proces-verbaal van verhoor getuige bij de rechter-commissaris van 17 september 2026, voor zover inhoudende de verklaring van [getuige 2], zakelijk weergegeven:

Het geldkistje, waarvan ik gezien heb die ze openmaakten, bevatte enveloppen en papieren. Het waren afdrachtformulieren, kassluitingen, debit slips en zelfs cheques.

In welke ruimtes heeft u opgeruimd?

In de kluis en het kantoor van de hoofdkassier.

Ik herinner mij wel dat ik stukken over [bedrijf 1] heb gevonden. Dat was namelijk in een kleine kast. In de hoofdkassiersruimte.

Zijn die 71 stukken in de hoofdkassiersruimte gevonden?

In de hoofdkassiersruimte en in de kluis.

De persoon met welke functie sluit een kasboek aan het einde van de dag af?

De hoofdkassier.

* Een proces-verbaal van verhoor getuige bij de rechter-commissaris van 8 september 2026, voor zover inhoudende de verklaring van [getuige 3], zakelijk weergegeven:

Dat we die stroken aantroffen, betekende al dat ze niet door de hoofdkassier waren aangeboden voor de tweede controle. De hoofdkassier moet het kasboek invullen en dit moet kloppen met wat er in de computer staat. Op het moment dat wij als hoofdkassier het werk hebben afgesloten horen er geen debitstroken meer te zijn.

* Een proces-verbaal van verhoor getuige bij de rechter-commissaris van 18 september 2026, voor zover inhoudende de verklaring van [getuige 4], zakelijk weergegeven:

Was u destijds de invorderaar die belast was met [bedrijf 1]?

Ja. De officiële kopieën van de afdracht heb ik pas in 2020 ontvangen en de verkoop was – als ik mij goed herinner – eind juni 2017. Op het formulier staat hoeveel geld en in welke coupures er is aangenomen en ingeleverd bij de hoofdkassier. Op het formulier staat ook een handtekening of paraaf van hoofdkassier, [de verdachte].

U heeft niet de verkoopopbrengsten bij de hoofdkassier opgehaald?

Nee.

Moet u opdracht gegeven om deze opbrengsten op [bedrijf 1] te boeken?

Nee, de afboeking geschiedt door de kassier bij wie het geld wordt ingeleverd.

U zei dat het geld bij de hoofdkassier was ingeleverd. Hoe weet u dat?

Dat staat op het formulier.

* Een proces-verbaal van verhoor getuige bij de rechter-commissaris van 17 september 2026, voor zover inhoudende de verklaring van [getuige 5], zakelijk weergegeven:

U was als deurwaarder betrokken bij de openbare verkopen van [bedrijf 1] in 2017.

Ja, dat klopt. De opbrengsten van [bedrijf 1] heb ik zelf naar de hoofdkassier gebracht. [De verdachte].

Aanvullende bewijsoverweging

De verdediging heeft in hoger beroep – samengevat weergegeven – bepleit dat op basis van het dossier niet kan worden vastgesteld dat de tenlastegelegde geldbedragen wederrechtelijk zijn weggenomen. Indien het Hof ervan uitgaat dat de geldbedragen wel wederrechtelijk zijn weggenomen, dan kan verder niet worden vastgesteld dat de geldbedragen door de verdachte zijn weggenomen. De geldbedragen moeten, aldus de verdediging, voorafgaand aan het noteren ervan in het kasboek, door een ander of anderen zijn weggenomen. Met betrekking tot de Contante Afdracht Kassier-formulieren (hierna: CAK-formulieren) is – in de kern – aangevoerd dat:

  • niet alle CAK-formulieren door de verdachte zijn afgetekend en de verdachte aldus niet alle cashbedragen van de kassiers persoonlijk in ontvangst heeft genomen;

  • meerdere mensen, waaronder [persoon] (als waarnemend hoofdkassier), de ruimtes waar de tenlastegelegde geldbedragen opgeborgen moesten worden, konden betreden;

  • van de kluissleutel een duplicaat bestond. Het Hof stelt hierbij vast dat de verdachte dit punt eerst ter terechtzitting in hoger beroep naar voren heeft gebracht.

In het geval van de aangetroffen formulieren inzake de verkoop ten laste van [bedrijf 1] heeft de verdediging naar voren gebracht dat de verdachte niet verantwoordelijk was voor het informeren van de invorderaar over het op te halen geldbedrag, maar dat de deurwaarder dit had moeten doen. In ieder geval kan niet wettig en overtuigend worden bewezen dat het de verdachte is geweest die het geld heeft weggenomen, aldus de verdediging.

Het Hof overweegt als volgt.

De CAK-formulieren

Het Hof is van oordeel dat op basis van de bewijsmiddelen kan worden geconcludeerd dat de tenlastegelegde geldbedragen – na ontvangst – direct in de kluis werden bewaard en dat de verdachte verantwoordelijk was voor de bewaring. Ook stelt het Hof op basis van de in de bewijsmiddelen genoemde verklaringen vast dat de verdachte de enige persoon was die beschikte over de kluissleutel en dat zij ook de enige was die de sleutel had van haar kamer. Het Hof heeft geen enkele reden te twijfelen aan wat hierover door de getuigen is verklaard. De eerst ter terechtzitting in hoger beroep afgelegde verklaring van de verdachte dat er een duplicaat bestond van de kluissleutel schuift het Hof dan ook als ongeloofwaardig ter zijde. Verder stelt het Hof – evenals het Gerecht – vast dat de verdachte de genoemde bedragen uit de CAK-formulieren in het kasboek had moeten noteren en dat zij dit heeft nagelaten. Een verklaring waarom de bedragen niet in het kasboek zijn genoteerd, heeft verdachte niet kunnen geven. In het verlengde hiervan is het Hof van oordeel dat zonder twijfel kan worden vastgesteld dat de verdachte als laatste over de in de formulieren genoemde geldbedragen heeft kunnen beschikken, gelet op de in bewijsmiddelen beschreven keten van handelingen.

Tot slot stelt het Hof vast dat de genoemde cashbedragen niet zijn aangetroffen in de kluis. Dat de geldbedragen ook niet bij de Centrale Bank zijn ingeleverd, blijkt uit de verklaring van [getuige 1], inhoudende – kort gezegd – dat uit nader intern onderzoek is gebleken dat bij de Centrale Bank van Aruba minder geld was ingeleverd, dan ingeleverd had moeten worden. Het Hof is van oordeel dat het feit dat de geldbedragen niet dagelijks werden afgestort bij de Centrale Bank, niets afdoet aan de vaststelling dat zonder meer is gebleken dat niet alle contante geldbedragen zijn afgestort.

Het Hof komt gelet op het voorgaande – in onderling verband en samenhang bezien – tot de conclusie dat het de verdachte is geweest die de genoemde cashbedragen op de CAK-formulieren heeft weggenomen en zodoende heeft verduisterd. Het was de verdachte die in het merendeel van de gevallen de geldbedragen zelf in ontvangst heeft genomen, in alle gevallen het kasboek had moeten invullen en, met het gegeven dat de verdachte als enige beschikte over de kluissleutel, in staat was om de geldbedragen uit de kluis weg te nemen, zonder dat iemand anders dit kon waarnemen.

De verklaring van de verdachte dat (een) ander/anderen de geldbedragen hebben weggenomen wordt door het Hof daarom als ongeloofwaardig ter zijde geschoven, omdat dit naar het oordeel van het Hof op basis van de in de bewijsmiddelen en -overwegingen beschreven werkwijze onaannemelijk is en geen steun vindt in het onderhavige dossier. Deze alternatieve lezing van de verdediging heeft bovendien ook op geen enkele wijze handen en voeten gekregen en is naar het oordeel van het Hof dan ook gebleven bij het slechts noemen van andere namen. Het Hof schuift het alternatieve scenario dus terzijde.

Ten overvloede merkt het Hof in dit kader nog op dat het ook zeer onaannemelijk is dat een ander dan de verdachte de CAK-formulieren op de onderhavige ongebruikelijke plaatsen bewaarde op de kamer van de verdachte.

De verkoopopbrengsten ten laste van [bedrijf 1]

Op basis van de bewijsmiddelen stelt het Hof in het kader van de verkoopopbrengsten ten laste van [bedrijf 1] vast dat:

  • het totaalbedrag met betrekking tot de verkoopopbrengsten ten laste van [bedrijf 1] (Afl. 83.795,-), na ontvangst van de deurwaarder, in de kluis werd bewaard door de verdachte;

  • de verdachte (het zij herhaald) de enige persoon was die de beschikking had over deze kluissleutel;

  • de bijbehorende formulieren van deze veiling door de verdachte zijn ondertekend en in een kast op haar kamer zijn aangetroffen;

  • het geldbedrag niet – zoals te doen gebruikelijk – door de invorderaar is opgehaald;

  • voornoemd geldbedrag ook niet is aangetroffen in de kluis; en

  • de verkoopopbrengsten ten laste van [bedrijf 1] niet waren geregistreerd in de systemen.

Gelet op voornoemde omstandigheden kan naar het oordeel van het Hof de conclusie worden getrokken dat het geldbedrag nog in de kluis had moeten liggen. Het verweer van de verdediging, inhoudende dat de deurwaarder de invorderaar had moeten informeren (en niet de verdachte) is dan ook irrelevant, nu het geld pas uit de kluis wordt gehaald, indien de invorderaar het geld komt ophalen.

Ook hier is het Hof van oordeel dat de alternatieve lezing van de verdediging dat tussen het moment van afgeven van het totale geldbedrag en het moment dat de geldbedragen in de kluis werden opgeslagen, iemand ander dan de verdachte deze geldbedragen heeft weggenomen, dan wel iemand anders de geldbedragen uit de kluis heeft weggenomen – mede gelet op de beschreven werkwijze – onaannemelijk is. De alternatieve lezing van de verdediging heeft op geen enkele wijze handen en voeten gekregen. Ook anderszins vindt dit scenario geen steun in het onderhavige dossier. Het Hof schuift ook hier het alternatieve scenario dus terzijde, nu deze door de bewijsmiddelen wordt weerlegd.

Op basis van alle omstandigheden, in onderling verband en samenhang bezien, en indachtig de geldende procedure in dergelijke gevallen, komt het Hof tot het oordeel dat de geldbedragen met betrekking tot [bedrijf 1] zijn weggenomen door de verdachte.

Conclusie

Het Hof acht evenals het Gerecht voldoende wettig en overtuigend bewijs aanwezig dat de verdachte als ambtenaar in haar bediening contante geldbedragen van in totaal Afl. 845.501,85 zich wederrechtelijk heeft toegeëigend.

Schadevergoedingsmaatregel

De procureur-generaal heeft gevorderd dat aan de verdachte ten behoeve van het Land alsnog de schadevergoedingsmaatregel wordt opgelegd.

Het Hof oordeelt als volgt.

Het Hof verenigt zich met de beslissing van het Gerecht over de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Wat door de procureur-generaal daartegen in hoger beroep is ingebracht, kan niet tot een ander oordeel leiden.

Oplegging van straf

De procureur-generaal heeft, uitgaande van dezelfde bewezenverklaring, maar in hoger beroep rekening houdend met de overschrijding van de redelijke termijn, gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 33 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar en met aftrek van voorarrest.

De verdediging heeft geen strafmaatverweer gevoerd.

Het Gerecht heeft ten aanzien van de strafoplegging onder meer het volgende overwogen.

Bij de bepaling van de op te leggen straf wordt gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan, op de mate waarin de gedragingen aan de verdachte te verwijten is en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarbij wordt rekening gehouden met de ernst van het bewezen verklaarde in verhouding tot andere strafbare feiten, zoals die onder meer tot uitdrukking komt in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Verdachte, werkzaam als ambtenaar bij DIMP in de functie van hoofdkassier op de afdeling Financiële Administratie, heeft zich gedurende een lange periode (bijna 4 jaar) schuldig gemaakt aan verduistering. Verdachte heeft door haar frauduleus handelen ten onrechte een bedrag van Afl. 845.501,85 verduisterd. Zij heeft hiermee aan het Land en de maatschappij aanmerkelijke financiële schade toegebracht. Door haar handelen heeft zij voorts het vertrouwen dat door de maatschappij in een ambtenaar mag worden gesteld ernstig beschaamd evenals het vertrouwen van haar chef en haar collega’s. Ook de integriteit van haar beroepsgroep is door haar handelen in diskrediet gebracht. Het Gerecht rekent verdachte dit feit dan ook zwaar aan. Naar het oordeel van Gerecht kan gelet op de ernst van het bewezen verklaarde niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die een onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming met zich brengt.

In haar voordeel rekent het Gerecht het feit dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor enig misdrijf.

De verdachte heeft ter terechtzitting stellig ontkend zich te hebben schuldig gemaakt aan dit misdrijf. Dit is uiteraard haar goed recht, maar daarmee heeft zij er tegelijkertijd blijk van gegeven het strafbare en verwerpelijke van haar handelen niet in te zien.

Het Gerecht is, na dit een en ander te hebben afgewogen, tot de slotsom gekomen dat een gevangenisstraf van na te melden duur passend en geboden is. De verdachte zal daartoe dan ook worden veroordeeld. Een deel van die straf zal voorwaardelijk worden opgelegd. Dit voorwaardelijke deel dient ertoe de verdachte ervan te weerhouden gedurende de proeftijd opnieuw strafbare feiten te plegen.

Het Hof sluit zich daarbij aan en vult de overwegingen ten aanzien van de op te leggen straf als volgt aan.

Het Hof is met de procureur-generaal en de verdediging van oordeel dat de redelijke termijn is geschonden. Gelet op deze schending acht het Hof een matiging van de straf ten opzichte van de straf die door het Gerecht is opgelegd op zijn plaats. Alles afwegende acht het Hof het passend en geboden om de verdachte een gevangenisstraf op te leggen voor de duur van 33 maanden waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren. Deze straf zal dan ook worden opgelegd aan de verdachte. De tijd die de verdachte in verzekering heeft doorgebracht zal op die straf in mindering worden gebracht.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is, behalve op de reeds aangehaalde wettelijke voorschriften, gegrond op de artikelen 1:19, 1:20 en 1:21 van het Wetboek van Strafrecht van Aruba, zoals deze luidden ten tijde van het bewezenverklaarde.

BESLISSING

Het Hof:

vernietigt het vonnis van 21 september 2023 van het Gerecht ten aanzien van de opgelegde straf en doet in zoverre opnieuw recht;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 33 (drieëndertig) maanden;

bepaalt dat van deze straf een gedeelte, groot 12 (twaalf) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd, van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt;

beveelt dat de tijd die de verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering heeft doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf in mindering wordt gebracht;

bevestigt het vonnis van 21 september 2023 van het Gerecht voor het overige.

Dit vonnis is gewezen door mr. Y.C. Bours, voorzitter, mr. F.V.L.M. Wannyn en mr. E.W.A. Vonk, leden van het Hof, bijgestaan door mr. L. Witte, zittingsgriffier, en op 17 november 2026 uitgesproken in tegenwoordigheid van de griffier ter openbare terechtzitting van het Hof in Aruba (met een directe beeld- en geluidsverbinding met het Gerechtsgebouw in Curaçao).