EJ. Arbeid. Verzoeker vordert schadevergoeding wegens een toerekenbare tekortkoming van gedaagde in de…

GERECHT IN EERSTE AANLEG VAN ARUBA

BESCHIKKING

in de zaak van:

[Verzoeker],

wonende in Aruba,

verzoeker,

hierna ook te noemen: [verzoeker],

gemachtigde: de advocaat mr. D.G. Kock,

tegen:

de naamloze vennootschap

ELEKTRICITEIT-MAATSCHAPPIJ ARUBA N.V. h.o.d.n. ELMAR N.V.,

gevestigd in Aruba,

verweerster,

hierna ook te noemen: Elmar,

gemachtigde: de advocaat mr. W.J. Noordhuizen.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het verzoekschrift met producties, ingediend op 1 augustus 2025;

- het verweerschrift met producties, ingediend op 16 december 2025;

- de op voorhand toegestuurde producties van [verzoeker], ingediend op 19 januari 2026.

Beschikking is bepaald op vandaag.

Verzoeker] is als staflid in dienst van Elmar.

Vanaf 2009 tot maart 2010 heeft Elmar een uniformvergoeding aan haar stafleden betaald. Na die tijd heeft Elmar tot aan januari 2021 uniformen aan al haar personeel, waaronder ook de stafleden, verstrekt.

Vanaf januari 2021 heeft Elmar geen uniformen meer verstrekt aan haar personeel en evenmin een uniformvergoeding uitbetaald aan de stafleden, waaronder [verzoeker].

In oktober 2023 is Elmar opnieuw gestart met het verstrekken van uniformen aan al haar personeel.

Bij brief van 7 april 2025 heeft de Algemene Vakbond der Stafleden (hierna: ALVAST) Elmar namens haar leden (waaronder [verzoeker]) aangemaand tot betaling van de achterstallige uniformvergoeding over de periode van januari 2021 tot oktober 2023.

Bij e-mailbericht van 23 april 2025 heeft de gemachtigde van Elmar op voormelde brief gereageerd en kenbaar gemaakt dat de gevraagde betaling door Elmar wordt geweigerd omdat het uniformbeleid onder haar instructiebevoegdheid valt.

Het Gerecht begrijpt dat [verzoeker] verzoekt bij beschikking, uitvoerbaar bij voorraad:

Verzoeker] legt aan zijn verzoek ten grondslag dat is overeengekomen dat indien niet een uniform door Elmar wordt verstrekt, de werknemer recht heeft op een maandelijkse vergoeding van Afl. 100,-. Volgens [verzoeker] is deze afspraak over de uniformvergoeding inmiddels een volmaakt onderdeel van zijn arbeidsvoorwaarden geworden. Nu Elmar van januari 2021 tot oktober 2023 niet tot nakoming daarvan is overgegaan, levert dit wanprestatie op die Elmar tot schadevergoeding verplicht.

Elmar heeft gemotiveerd verweer gevoerd. Volgens Elmar heeft [verzoeker] te laat geklaagd. Verder heeft [verzoeker] niet voldoende gemotiveerd gesteld dat hij schade heeft geleden. Bovendien is er naar de mening van Elmar sprake van een onkostenvergoeding die tijdelijk moest en mocht worden stopgezet in verband met de omstandigheden (de covid-pandemie). Verder heeft Elmar zich op het standpunt gesteld dat als de vergoeding als loon moet worden aangemerkt, zij deze tijdelijk mocht wijzigen. Ten slotte heeft Elmar gesteld dat, in het geval van toewijzing van het verzochte, dit door het Gerecht moet worden gematigd.

Op de stellingen van partijen zal hierna, voor zover voor de beslissing van belang, worden ingegaan.

Verzoeker] vordert, zoals tijdens de mondelinge behandeling ook uitdrukkelijk aan de orde gesteld, schadevergoeding vanwege een toerekenbare tekortkoming in de nakoming van de arbeidsovereenkomst tussen partijen. Volgens [verzoeker] is in dezen eenvoudigweg sprake van het niet nakomen van een contractuele verplichting door Elmar, namelijk het betalen van de overeengekomen uniformvergoeding. In de periode tussen januari 2021 en oktober 2023 heeft Elmar geen uniformen verstrekt en ook geen vergoeding uitgekeerd. De schade bestaat volgens [verzoeker] uit Afl. 100,- per maand over 33 maanden (van januari 2021 tot oktober 2023), resulterend in een som van Afl. 3.300,-, vermeerderd met 50% aan vertragingsrente.

Elmar heeft als meest verstrekkend verweer een beroep gedaan op de klachtplicht van artikel 6:89 BW. Zij wijst erop dat [verzoeker] pas een aantal jaar later, bij brief 7 april 2025, over zijn uniformvergoeding heeft geklaagd. Volgens Elmar is dat te laat omdat hij op zijn salarisstrook onmiddellijk kon zien dat de vergoeding niet werd betaald en het gestelde gebrek in de prestatie van Elmar dus onmiddellijk heeft ontdekt of redelijkerwijs had kunnen ontdekken. Verder stelt Elmar dat zij belang erbij heeft zich op de klachtplicht te beroepen, om te voorkomen dat de overige werknemers ook willen worden gecompenseerd.

Art. 6:89 BW bepaalt dat een schuldeiser op een gebrek in de prestatie geen beroep meer kan doen, indien hij niet binnen bekwame tijd nadat hij het gebrek heeft ontdekt of redelijkerwijs had moeten ontdekken, bij de schuldenaar ter zake heeft geprotesteerd. Ervan uitgaande dat sprake is van een gebrekkige of ondeugdelijke prestatie (en niet van het in het geheel niet verrichten van een prestatie), dan geldt dat niet kan worden gezegd dat te laat is geklaagd. Met Elmar is het Gerecht van oordeel dat al vanaf de salarisbetaling in januari 2021 duidelijk moet zijn geweest dat de uniformvergoeding niet werd betaald en dat [verzoeker] het gebrek derhalve toen moet hebben ontdekt of redelijkerwijs heeft kunnen ontdekken. Als niet, althans onvoldoende weersproken staat vast dat [verzoeker] eerst bij brief van 7 april 2025 heeft geklaagd. De enkele omstandigheid dat het lang heeft geduurd voordat [verzoeker] heeft geklaagd, is echter ingevolge de heersende jurisprudentie niet doorslaggevend voor een succesvol beroep op dat artikel. Daarnaast dienen ook de overige omstandigheden van het geval in overweging te worden genomen, zoals bijvoorbeeld de concrete belangen waarin Elmar door het (grote) tijdsverloop onredelijk is geschaad. Voor het oordeel dat Elmar nadeel lijdt door het late tijdstip waarop [verzoeker] heeft geklaagd (zoals een benadeling in haar bewijspositie of een aantasting van haar mogelijkheden de gevolgen van de gestelde tekortkoming te beperken), is onvoldoende gesteld. Zij heeft weliswaar in algemene zin erop gewezen dat toewijzing van de vordering grote financiële gevolgen voor haar kan hebben, maar dat zou niet anders zijn als [verzoeker] eerder zou hebben geklaagd. Het door Elmar gestelde belang bij haar beroep op de klachtplicht om te voorkomen dat andere werknemers ook willen worden gecompenseerd, is verder onvoldoende zwaarwegend om tot het oordeel te komen dat [verzoeker] niet binnen bekwame tijd heeft geklaagd.

Als onvoldoende weersproken moet worden aangenomen dat aan [verzoeker] ofwel een uniform ter beschikking werd gesteld, ofwel een uniformvergoeding van Afl. 100,- per maand werd betaald. Nu vast staat dat [verzoeker] over de periode van 1 januari 2021 tot oktober 2023 geen uniform heeft ontvangen, had hij in die periode aanspraak op de maandelijkse uniformvergoeding. Omdat hij deze vergoeding niet heeft ontvangen, is sprake van een toerekenbare tekortkoming in de nakoming door Elmar. Desondanks is het Gerecht van oordeel dat de vordering moet worden afgewezen, aangezien [verzoeker] onvoldoende heeft gesteld en onderbouwd dat hij als gevolg van deze tekortkoming schade heeft geleden. Uit de over en weer betrokken stellingen volgt dat de uniformvergoeding werd betaald ter dekking van de kosten voor de aanschaf door de werknemer van werkkleding die aan de door Elmar gewenste representativiteit voldoet (en dus een onkostenvergoeding is). [Verzoeker] heeft niet gesteld dat hij in de betreffende periode daadwerkelijk kantoorkleding heeft aangeschaft en dus kosten heeft gemaakt en evenmin heeft hij weersproken de stelling van Elmar dat door de werknemers van de oude uniformen gebruik werd gemaakt. Gelet hierop en nu ook overigens niets is gesteld of gebleken dat tot een ander oordeel leidt, kan niet worden gezegd dat [verzoeker] achteruit is gegaan in zijn vermogenssituatie of anderszins schade heeft geleden. De vordering tot vergoeding van schade zal daarom worden afgewezen.

De overige stellingen van partijen kunnen bij deze stand van zaken onbesproken blijven.

Verzoeker] zal als de in het ongelijk gesteld partij in de proceskosten worden veroordeeld. Aangezien de zaak van [verzoeker] gelijktijdig is behandeld met zeven andere zaken tegen Elmar en de juridische bijstand door haar gemachtigde in alle zaken nagenoeg hetzelfde werk betrof, zullen de proceskosten, in afwijking van artikel 136 van het Procesreglement 2023, worden verdeeld. De kosten aan de zijde van Elmar worden dan ook tot op heden begroot op (1/8 x Afl. 2.500 (zijnde 2 punten van het toepasselijke liquidatietarief) =) Afl. 312,50 aan gemachtigdensalaris. De verzochte nakosten worden eveneens begroot op 1/8e deel van het gebruikelijke tarief.

Het Gerecht:

wijst af het door [verzoeker] verzochte;

veroordeelt [verzoeker] in de kosten van deze procedure die tot de datum van uitspraak aan de kant van Elmar worden begroot op Afl. 312,50 aan salaris van de gemachtigde, vermeerderd met de nakosten van Afl. 31,25 (1/8 x Afl. 250,-) aan gemachtigdensalaris en verhoogd met Afl. 18,75 (1/8 x Afl. 150,-) ingeval van betekening, alsmede vermeerderd met de wettelijke rente over deze kosten met ingang van de vijftiende dag na betekening van deze beschikking;

verklaart deze beschikking, voor wat betreft de proceskosten, uitvoerbaar bij voorraad.