Civiel recht overig
Verbintenissenrecht; hoger beroep; gezag van gewijsde; artikel 236 lid 1 Rv
Gerechtshof Amsterdam, 27 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3095 · Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3095
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 200.356.238/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. D.P. Kant te Capelle aan den IJssel, mr. T.J.P. Jager te Heemstede
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3095
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Verbintenissenrecht; hoger beroep; gezag van gewijsde; artikel 236 lid 1 Rv
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
afdeling civiel recht en belastingrecht
team I (handel)
zaaknummer : 200.356.238/01
zaak-/rolnummer rechtbank Amsterdam : C/13/750569 / HA ZA 24-515
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 27 oktober 2026
in de zaak van
[appellant] ,
wonend in [plaats] ,
appellante,
advocaat: mr. D.P. Kant te Capelle aan den IJssel,
tegen
ING BANK N.V.,
gevestigd te Amsterdam,
geïntimeerde,
advocaat: mr. T.J.P. Jager te Heemstede.
Partijen worden hierna [appellant] en ING genoemd.
1 De zaak in het kort
[appellant] en haar echtgenoot hebben een kredietovereenkomst met ING gesloten, tot zekerheid waarvan zij een tweede hypotheekrecht op hun huis hebben verstrekt. Nadat een schuldeiser beslag legde op het huis en daarna het faillissement aanvroeg, zijn [appellant] en haar echtgenoot enige tijd in de schuldsanering terechtgekomen. Een daarna door ING aangezegde executieveiling van de woning kon worden voorkomen door voldoening van een geldbedrag. [appellant] heeft daarna verschillende procedures gevoerd tegen ING. Een eerste procedure bij de rechtbank Amsterdam strekte tot vernietiging, dan wel ontbinding van de kredietovereenkomst wegens dwaling en schending van de zorgplicht door ING. Deze vorderingen zijn in twee instanties afgewezen. Daarna is een schadevordering aanhangig gemaakt bij de rechtbank Overijssel op de grond dat ING onrechtmatig heeft gehandeld jegens [appellant] , dan wel toerekenbaar is tekortgeschoten. Ook deze vorderingen werden afgewezen, onder meer wegens verjaring, en het ingestelde hoger beroep werd door het hof Arnhem-Leeuwarden verworpen. [appellant] is niet-ontvankelijk verklaard in het cassatieberoep.
In deze procedure vordert [appellant] opnieuw betaling van verschillende bedragen van ING.
De rechtbank heeft geoordeeld dat het gezag van gewijsde aan toewijzing van die vorderingen in de weg staat en de vorderingen overigens een deugdelijke grondslag ontberen.
Daartegen richt zich het hoger beroep van [appellant] .
2 Het geding in hoger beroep
[appellant] is bij dagvaarding van 3 juni 2025 in hoger beroep gekomen van een vonnis van 5 maart 2025 van de rechtbank Amsterdam, onder bovenvermeld zaaknummer gewezen tussen [appellant] als eiseres en ING als gedaagde (hierna: het bestreden vonnis).
Bij tussenarrest van 15 juli 2025 is een mondelinge behandeling na aanbrengen gelast. Op verzoek van partijen heeft de mondelinge behandeling niet plaatsgevonden en is de zaak naar de rol verwezen voor het nemen van grieven.
Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend:
- memorie van grieven,
- memorie van antwoord, met producties.
Ten slotte is arrest gevraagd.
3 Feiten
De rechtbank heeft in het bestreden vonnis de feiten vastgesteld die zij tot uitgangspunt heeft genomen. Deze feiten zijn in hoger beroep niet in geschil en dienen derhalve ook het hof als uitgangspunt. [appellant] heeft haar tweede grief gericht tegen het door de rechtbank in het bestreden vonnis opnemen van citaten uit het arrest van het hof Arnhem-Leeuwarden van 13 oktober 2015. Zij meent namelijk dat deze overwegingen niet relevant zijn en bovendien enkele overwegingen ook nog eens foutief zijn. Zij heeft echter niet weersproken dat de citaten juist zijn weergegeven. Zoals bij de beoordeling nader aan de orde zal komen, acht het hof de geciteerde passages van belang voor de te nemen beslissing.
Samengevat en waar nodig aangevuld met andere feiten die als enerzijds gesteld en anderzijds niet of onvoldoende betwist zijn komen vast te staan, komen de feiten neer op het volgende.
Begin september 2002 zijn [appellant] en haar echtgenoot (hierna gezamenlijk: [appellanten] ) met ING een kredietovereenkomst aangegaan. Het krediet was bestemd om te worden doorgeleend aan het computerbedrijf van hun zoon. Tot zekerheid voor de nakoming van de verplichtingen onder de kredietovereenkomst verleenden [appellanten] aan ING een tweede hypotheekrecht op hun woning.
Op 11 december 2003 legde een schuldeiser (VNI) conservatoir beslag op de woning van [appellanten] Bij brief van 9 april 2004 deden [appellanten] via hun advocaat een beroep op vernietiging dan wel ontbinding van de kredietovereenkomst. Eind 2004 vroeg VNI het faillissement aan van Hofs. [appellanten] verzochten toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling, welk verzoek in maart 2005 is toegewezen. De schuldsanering eindigde in juli 2007.
ING zegde de executieveiling van de woning aan tegen 1 juli 2008. Een door [appellanten] in kort geding gevraagd verbod tot executie werd niet toegewezen. [appellanten] betaalden op 30 juni 2008 een bedrag van € 265.000, waarna de executieveiling geen doorgang vond.
In een bodemprocedure tegen ING vorderden [appellanten] een verklaring voor recht dat de kredietovereenkomst buitengerechtelijk is vernietigd dan wel ontbonden. subsidiair vernietiging dan wel ontbinding daarvan, met bepaling dat [appellanten] ING ter zake deze overeenkomst niets althans een door de rechtbank in goede justitie te bepalen bedrag verschuldigd zijn op grond van hun stellingen dat [appellanten] hebben gedwaald bij het aangaan van de overeenkomst en dat ING toerekenbaar is tekortgeschoten door haar zorgplicht jegens [appellanten] te schenden. Bij vonnis van 4 maart 2009 wees de rechtbank Amsterdam de vorderingen af. Het vonnis werd in hoger beroep bekrachtigd en het cassatieberoep tegen het arrest van het hof werd verworpen.
Bij brief van hun advocaat van 17 oktober 2012 stelden [appellanten] ING aansprakelijk voor hun schade als gevolg van onrechtmatig handelen respectievelijk wanprestatie door ING. Vervolgens maakten zij een procedure bij de rechtbank Overijssel aanhangig. [appellanten] vorderden daarin vergoeding van elf schadeposten op grond van onrechtmatig handelen en/of wanprestatie van ING. De rechtbank wees de vorderingen af. Bij eindarrest van 13 oktober 2015 heeft het hof Arnhem-Leeuwarden de vonnissen van de rechtbank Overijssel bekrachtigd.
Het hof Arnhem-Leeuwarden heeft in r.o. 3.13 het volgende geoordeeld over vordering (vi) van [appellanten] :
(...) Uit het voorgaande vloeit voort dat de vorderingen tot schadevergoeding die betrekking hebben op handelingen van ING gepleegd vóór 17 oktober 2007 (vijf jaar voor de aansprakelijkstelling van 17 oktober 2012) zijn verjaard. [appellanten] hebben zich in die periode van vijfjaar, zoals hiervoor overwogen, niet op ondubbelzinnige wijze het recht op nakoming van de verbintenis tot schadevergoeding voorbehouden, zodat de verjaring niet is gestuit. De vorderingen sub I tot en met VI komen daarom niet voor toewijzen in aanmerking.
En in r.o. 3.14:
Het hof voegt daaraan ten overvloede nog het volgende toe. Zoals hierboven in rov. 3.6 is overwogen, staat tussen partijen bij gewijsde vast dat ING bij de totstandkoming van de overeenkomst haar zorgplicht jegens [appellanten] niet heeft geschonden. Zou de vordering van [appellanten] wat betreft de periode van totstandkoming niet zijn verjaard, dan zou het in deze procedure slechts kunnen gaan om handelingen van ING die enerzijds geen schending van haar hier bedoelde zorgplicht opleveren, maar anderzijds wel onrechtmatig zijn jegens [appellanten] In zijn algemeenheid is niet goed denkbaar dat ING bij de totstandkoming van de overeenkomst onrechtmatig jegens [appellanten] zou kunnen handelen zonder daarbij tevens haar zorgplicht te verzaken; door jegens hen onrechtmatig te handelen verzaakt zij immers vrijwel per definitie tevens haar zorgplicht in de relatie zoals die tussen partijen gold, te weten bank/geldschieter tegenover potentiële klant/geldnemer. [appellanten] maken met hun grieven niet duidelijk welke handelingen van ING, hoewel niet strijdig met de zorgplicht, toch onrechtmatig zijn geweest. Uit hun stellingen blijkt wel dat [appellanten] het niet eens zijn met de beslissingen uit de eerste procedure. Dat is echter op zichzelf onvoldoende reden om het handelen van ING opnieuw te beoordelen zonder acht te slaan op hetgeen in de eerste procedure is beslist. Dit brengt mee dat, ook al waren de vorderingen niet verjaard, deze in de onderhavige procedure niet tot het door [appellanten] gewenste resultaat hadden kunnen leiden.
Het hof Arnhem-Leeuwarden heeft in r.o. 3.15 het volgende geoordeeld over vordering (vii) van [appellanten] :
De vordering sub VII betreft de rente en kosten die ING in de periode van 23 juli 2007 tot en met 16 juli 2009 in rekening heeft gebracht ad € 19.874,94. [appellanten] vorderen daarvan terugbetaling. Uit de dagvaarding en de overige processtukken blijkt echter niet waarom [appellanten] menen dat in die periode geen rente en kosten verschuldigd waren. [appellanten] betogen (…) dat tijdens de duur van de schuldsaneringsregeling geen rente was verschuldigd, maar waarom in de periode na beëindiging van de schuldsanering geen rente zou zijn verschuldigd, leggen [appellanten] niet uit. Daarom is evenzeer onduidelijk waarom ING die rente en kosten zou moeten terugbetalen. De vordering is daarom ongegrond.
De Hoge Raad heeft bij arrest van 29 april 2016 het cassatieberoep van [appellant] tegen het arrest van het hof Arnhem-Leeuwarden van 13 oktober 2025 en het daaraan voorafgaande tussenarrest van 29 juli 2024 niet-ontvankelijk verklaard.
4 Procedure bij de rechtbank
[appellant] heeft bij de rechtbank gevorderd dat ING bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, wordt veroordeeld tot:
“I Terugbetaling aan mij van de tijdens de periode van de schuldsaneringsregeling van mij en mijn echtgenoot ten onrechte geïnde leningsrente alsook de advocaatkosten, zoals aangegeven onder punt 55 van mijn dagvaarding, tezamen uitkomend op een bedrag van € 28.903,27 plus daarbij de wettelijke rente tot datum van betaling.
II Vergoeding aan mij van de nota van mijn advocaat mr. Kant van ten bedrage van € 1.200,51, vanwege de redenen zoals genoemd onder de punten 85 t/m 90 van de onderhavige dagvaarding.
III Het betalen aan mij van een bedrag aan leningsrente vanwege te hoge inningen van rente na 23 juli 2007 (de einddatum van de schuldsaneringsregeling), omdat die rente daarna over een te hoog leningsbedrag is berekend, dit dus vanwege de ongerechtvaardigde rente-inningen tijdens de schuldsaneringsperiode, die de hypotheekschuld fors hebben doen oplopen. De berekening daarvan door ING te verrichten.
IV Het betalen aan mij van een substantieel bedrag (in goede justitie te bepalen) vanwege alle door mij verrichte nodeloze werkzaamheden in dezen, daarmede rekening houdend met de ondeskundige en bewust bedrieglijke handelwijze van ING In haar correspondentie en processtukken betreffende de onverschuldigde betaling. Ook wijs ik de rechtbank bij het bepalen van die vergoeding erop, dat ING reeds gezien de uitspraak van het [naam 1] zeer goed beseft moet hebben, dat zij zodoende ook de ongerechtvaardigde verrijking tijdens de schuldsaneringsperiode aan mij diende te vergoeden. Zij heeft immers in haar correspondentie regelmatig gesproken over verrekening van het betreffende bedrag met haar vorderingen inzake juridische kosten, die ik dus nooit verschuldigd ben geweest. Vandaar dat ik in een email van 25 juli 2023 (productie 72) ING verzocht heb thans ook het door mijn echtgenoot en mij tijdens de schuldsaneringsregeling aan ING onverschuldigd betaalde bedrag aan leningsrente aan mij terug te betalen, dit met de verschuldigde rente tot datum van uitbetaling.
Zoals gelezen kan worden in de e-mail van ING van 26 juli2023 (productie 73) heeft ING mij toch gedwongen een tijdrovende, stressvolle en dure bodemprocedure te entameren om mijn recht te halen, hetgeen ik beschouw als een onrechtmatige daad harerzijds.
V Het betalen van de proceskosten, dit uitvoerbaar bij voorraad, daaronder begrepen de
nakosten”
De rechtbank heeft de vorderingen afgewezen en daartoe - samengevat - het volgende overwogen. De vorderingen I en III zijn identiek aan de vorderingen waarover het hof Arnhem-Leeuwarden heeft geoordeeld en die door dat hof zijn afgewezen. Partijen zijn aan de bindende kracht van dat arrest gebonden. Van de door [appellant] gestelde toezegging van ING (in de persoon van de heer [naam 2] ) dat de verjaarde vorderingen zouden worden verrekend is geen aanknopingspunt te vinden. Vordering II en IV zijn afgewezen bij gebreke van een deugdelijke grondslag. [appellant] is veroordeeld in de proceskosten.
5 Vordering in hoger beroep
[appellant] vordert vernietiging van het bestreden vonnis en alsnog – uitvoerbaar bij voorraad – toewijzingen van haar vorderingen met veroordeling van ING in de kosten van het geding in beide instanties, inclusief nakosten. De door middel van vordering I gevorderde rente is in hoger beroep door [appellant] becijferd op € 44.898,71.
Volgens ING moet het hof [appellant] niet-ontvankelijk verklaren in de (onduidelijke) grieven dan wel de vorderingen van [appellant] afwijzen en het vonnis bekrachtigen, met – uitvoerbaar bij voorraad – veroordeling van [appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep inclusief nakosten.
6 Beoordeling
[appellant] is met 15 grieven opgekomen tegen de beslissingen van de rechtbank. Gezamenlijk strekken deze grieven tot de conclusie dat al haar vorderingen dienen te worden toegewezen. Het hof zal in het navolgende de vorderingen bespreken met inachtneming van hetgeen daarover in de memorie van grieven is aangevoerd.
Vorderingen I en III
De vorderingen onder I en III lenen zich voor gezamenlijke bespreking. Vordering I strekt tot terugbetaling van de rente die is voldaan over de periode waarin [appellanten] in de schuldsanering zaten. Vordering III strekt tot terugbetaling van de leningsrente die is voldaan in de periode na afloop van de schuldsanering.
In het overgelegde vonnis van de rechtbank Overijssel van 4 december 2013 heeft de rechtbank de vorderingen van Hofs onder (vi) en (vii) (hierna: respectievelijk vordering (vi) en vordering (vii) ) als volgt verwoord:
“(vi) tot terugbetaling van alle door de bank ten onrechte tijdens de schuldsaneringsperiode van 1 maart 2005 t/m 23 juli 2007 van de rekening-courantrekening van Hofs afgeboekte bedragen betreffende rente en kosten ten bedrage van in totaliteit € 28.133,15 te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW vanaf de dag waarop de bedragen door de bank zijn afgeboekt, althans vanaf heden tot aan de dag der algehele voldoening;
(vii) tot terugbetaling van alle door de bank ten onrechte in de periode van 23 juli 2007 t/m 16 juli 2009 van de rekening-courantrekening van Hofs afgeboekte bedragen betreffende rente en kosten ten bedrage van in totaliteit € 19.874,94 te vermeerderen met de wettelijke rente ex artikel 6:119 BW vanaf de dag waarop Hofs de bedragen aan de bank heeft overgemaakt c.q. [deze] door de bank zijn afgeboekt, althans vanaf heden tot aan de dag der algehele voldoening;”
Over deze vorderingen heeft het hof Arnhem-Leeuwarden in het onder 3.6 en 3.7 genoemde en onherroepelijk geworden arrest beslist. De vorderingen zijn bij dat arrest afgewezen.
Op grond van artikel 236 lid 1 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) hebben rechterlijke beslissingen die de rechtsbetrekking in geschil betreffen en die zijn vervat in een in kracht van gewijsde gegaan vonnis, in een ander geding tussen partijen bindende kracht. Het antwoord op de vraag of in het eerdere geding beslissingen zijn genomen aangaande een geschilpunt dat dezelfde rechtsbetrekking betreft als in het latere geding, is afhankelijk van de grondslag van de vordering of het verweer, het processuele debat en de gegeven beslissingen. Dat vergt uitleg van de in de eerdere procedure gedane uitspraak, mede in het licht van de gedingstukken waarop die uitspraak berust.
Indien een vordering met kracht van gewijsde is afgewezen, en de afwijzing erop is gebaseerd dat de voor de vordering aangevoerde grondslag niet is komen vast te staan of dat deze grondslag de vordering niet kan dragen, kan tot uitgangspunt dienen dat de beslissingen aangaande het ontbreken of niet toereikend zijn van deze grondslag, in een ander geding tussen dezelfde partijen gezag van gewijsde hebben. Dit betekent onder meer dat bij het beroep op gezag van gewijsde, feiten en omstandigheden die in de eerdere procedure niet ter staving van de gestelde grondslag zijn aangevoerd, in een ander geding niet alsnog in het kader van dezelfde grondslag aan de vordering ten grondslag kunnen worden gelegd. Het gezag van gewijsde kan evenwel niet eraan in de weg staan dat in een ander geding dezelfde of een soortgelijke vordering wordt ingesteld op basis van een andere grondslag waarover de rechter zich niet heeft uitgelaten. Dit geldt ongeacht of deze grondslag ook reeds in de eerdere procedure had kunnen worden aangevoerd (zie Hoge Raad 18 december 2020, ECLI:NL:HR:2020:2099).
[appellant] klaagt erover dat de rechtbank heeft geoordeeld dat de vorderingen I en III afstuiten op het gezag van gewijsde. [appellant] voert daartoe aan dat vordering III niet gelijkluidend is aan vordering (vii) omdat vordering III als grondslag heeft de te veel betaalde leningsrente in de periode na 23 juli 2007, als gevolg van een te hoog leningsbedrag door de onrechtmatige renteberekeningen tijdens de schuldsaneringsperiode, terwijl vordering (vii) was gebaseerd op de vele door ING begane onrechtmatige daden, waardoor [appellanten] gerechtigd waren het volledige leningsbedrag terug te vorderen alsook de nadien betaalde rente en kosten. Zij kan hierin niet worden gevolgd.
Evenals vordering (vii) strekt vordering III tot terugbetaling van rentebedragen die ING na 23 juli 2007 heeft geïnd op grond van de tussen partijen bestaande kredietovereenkomst omdat ING, volgens [appellant] , niet gerechtigd was tot het innen van die rentebedragen. In de dagvaarding in eerste aanleg bij de rechtbank Overijssel heeft [appellant] aangevoerd dat ING ten onrechte had gesteld dat [appellanten] al geruime tijd geen rente meer hadden betaald. In dat kader heeft zij (onder 152 onder d) gesteld dat ING tijdens de schuldsaneringsregeling de maandelijkse renteafboekingen en kosten gewoon heeft gehandhaafd en (onder nr. 152 onder f) dat [appellant] onmiddellijk na het beëindigen van de schuldsanering contact heeft opgenomen met ING om tot een oplossing te komen betreffende de kwestie en ook te spreken over de onterechte rente-inningen tijdens de schuldsaneringsperiode, maar dat het door toedoen van ING vele maanden heeft geduurd voordat er een wezenlijk contact werd gelegd, terwijl ING veel te hoge rentebedragen bleef afboeken van de rekening-courantrekening (cursivering hof). In zijn arrest heeft het hof Arnhem-Leeuwarden vastgesteld dat [appellant] ten aanzien van vordering (vii) niet duidelijk heeft gemaakt op welke grond ING het niet zou zijn toegestaan om na het einde van de schuldsaneringsperiode rente te innen, waarop de vordering is afgewezen (zie hiervoor 3.7).
Vordering III betreft daarmee dezelfde rechtsbetrekking en ook dezelfde grondslag te weten de uitvoering van de kredietovereenkomst, in het bijzonder de inning van rentebedragen na de schuldsaneringsperiode, waarop door het Hof Arnhem-Leeuwarden is beslist. Deze vordering stuit daarmee af op het gezag van gewijsde.
Daarbij is niet relevant dat volgens [appellant] de beslissingen van het hof Arnhem-Leeuwarden ondeugdelijk en onjuist zijn. Als dat al juist zou zijn, doet dat immers niet af aan het gezag van gewijsde.
[appellant] erkent (o.m. in nr. 4.2 en 9 van de memorie van grieven) dat vordering I gelijk is aan vordering (vi). Dat zij het niet eens is met de beslissing van het hof Arnhem-Leeuwarden dat die vordering is verjaard doet niet af aan het gezag van gewijsde. [appellant] kan niet worden gevolgd in haar stelling dat deze vordering door het hof Arnhem-Leeuwarden niet inhoudelijk is beoordeeld. Door te oordelen dat de vordering dient te worden afgewezen omdat deze is verjaard, heeft het hof Arnhem-Leeuwarden wel degelijk een oordeel gegeven over de rechtsbetrekking in geschil en de grondslag van deze vordering. De beslissing van het hof Arnhem-Leeuwarden heeft dus gezag van gewijsde ten aanzien van vordering I.
Dit betekent dat de verschuldigdheid van de betaalde rentebedragen in de schuldsaneringsperiode niet meer in een nieuwe procedure aan de orde kan worden gesteld.
[appellant] legt subsidiair aan vorderingen I en III ten grondslag dat de heer [naam 2] , namens ING, tijdens een telefoongesprek op 9 augustus 2019 heeft voorgesteld dat ING een deel van het aan [appellant] toekomende bedrag wegens de onverschuldigde rentebetalingen tijdens de schuldsaneringsperiode (vordering I) zou verrekenen met de vermeend achterstallige hypotheekrentebetalingen, met welk voorstel zij heeft ingestemd. Ter toelichting op haar grieven stelt [appellant] dat zij, anders dan de rechtbank heeft overwogen, nooit heeft gesteld dat [naam 2] die verrekening heeft toegezegd. Volgens [appellant] is bij haar het vertrouwen gewekt dat de geïnde rente aan haar zou worden terugbetaald, dan wel zouden worden verrekend. Zij doet een beroep op artikel 3:35 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Zij verwijst daartoe naar haar eigen aantekeningen van het telefoongesprek waarin staat ‘dat het ernaar uitziet, dat de rente terugbetaald gaat worden, dit over 2 weken, maar dat de achterstallige hypotheekrente wel verrekend zal worden.’
ING betwist dat zij, in de persoon van de heer [naam 2] , enige toezegging heeft gedaan om de rentebetalingen in de schuldsaneringsperiode terug te betalen of te verrekenen, of dat zij het gerechtvaardigd vertrouwen daarop heeft gewekt. Zij verwijst naar de correspondentie tussen [appellant] en [naam 2] zowel voor als na het bewuste telefoongesprek, waaruit blijkt dat de heer [naam 2] heeft toegezegd het te zullen uitzoeken en daarna heeft laten weten dat geen verrekening zal plaatsvinden.
Omdat [appellant] in hoger beroep expliciet erkent dat de heer [naam 2] niet heeft toegezegd dat de geïnde rentebedragen zouden worden verrekend, had het op haar weg gelegen te specificeren aan welke concrete mededeling van de heer [naam 2] zij dan het gerechtvaardigd vertrouwen heeft kunnen ontlenen dat de geïnde rentebedragen zouden worden verrekend en waarom; mede in het licht van de in het geding gebrachte correspondentie die aan dat vertrouwen geen grond biedt. Dit heeft zij nagelaten. [appellant] heeft dan ook niet voldoende gesteld ter onderbouwing van haar beroep op artikel 3:35 BW.
Het voorgaande brengt mee dat de grieven die zijn gericht tegen de afwijzing van de vorderingen I en III falen.
Vordering II
Vordering II strekt tot vergoeding door ING van de advocaatkosten die [appellant] heeft gemaakt in verband met het gesprek op 11 maart 2021 dat tot doel had een schikking te bereiken. Partijen zijn tijdens dat gesprek niet tot overeenstemming gekomen. Het hof stelt vast dat [appellant] , ook in hoger beroep, niet toelicht op grond waarvan ING gehouden zou zijn tot vergoeding van deze kosten. Met haar grief V bestrijdt zij de overweging van de rechtbank dat ING had geëist dat [appellant] een advocaat zou meenemen naar dat gesprek. Volgens [appellant] heeft ING die eis niet gesteld. Naar het oordeel van het hof had van [appellant] , bij die stand zaken, des te meer verlangd mogen worden toe te lichten op grond waarvan de advocaatkosten desalniettemin voor rekening van ING zouden moeten komen. Dit heeft zij nagelaten.
De vordering kan dan ook niet worden toegewezen bij gebreke van een grondslag. De tegen de afwijzing van deze vordering gerichte grieven falen.
Vordering IV
Blijkens het petitum strekt vordering IV tot veroordeling van ING tot ‘het betalen van een substantieel bedrag (in goede justitie te bepalen) vanwege alle door [appellant] verrichte nodeloze werkzaamheden in dezen’. De rechtbank heeft in het bestreden vonnis overwogen dat namens [appellant] – desgevraagd ter zitting in eerste aanleg – is gesteld dat de vordering is gebaseerd op de redelijkheid en billijkheid die ING als contractspartij in acht had moeten nemen en op het feit dat ING haar zorgplicht jegens [appellant] in verregaande mate heeft geschonden. De rechtbank heeft de vordering wegens het ontbreken van een deugdelijke feitelijke en juridische grondslag afgewezen en overwogen dat het dossier geen aanknopingspunten biedt voor het oordeel dat ING zich onzorgvuldige wijze tegenover [appellant] heeft opgesteld in (het kader van) de door [appellant] aangespannen procedures of dat zij uit anderen hoofde is gehouden tot enige betaling. Tegen deze beslissing is grief 14 gericht.
Ter toelichting op deze grief heeft [appellant] aangevoerd, evenals in eerste aanleg, dat ING zou hebben gezegd dat een eventuele vordering uit onverschuldigde betaling zou kunnen worden verrekend met een vordering van ING ter zake van juridische kosten, terwijl [appellant] die kosten niet verschuldigd is. Zij verwijst daartoe naar passages uit de gedingstukken in eerste aanleg. Volgens [appellant] blijkt uit dit alles dat ING haar zorgplicht in ernstige mate en frequent heeft geschonden.
Het hof concludeert dat [appellant] , ook in hoger beroep, niet, althans onvoldoende, duidelijk heeft gemaakt wat zij precies vordert en wat de grondslag van haar vordering is. Voor zover [appellant] bedoelt vergoeding te vorderen van de kosten van onnodig gevoerde procedures had het op haar weg gelegen om dit nader toe te lichten, mede in het licht van het feit dat zij in alle door haar tegen ING geëntameerde procedures - onherroepelijk - in het ongelijk is gesteld. De grief faalt.
Het voorgaande leidt tot de slotsom dat de grieven die gericht zijn tegen de afwijzing van vorderingen I tot en met IV falen. De overige grieven kunnen niet tot vernietiging van het bestreden vonnis leiden.
[appellant] voert voorts een aantal feiten aan, die, hoewel niet specifiek geduid als grief, volgens haar op zichzelf grond zijn om het vonnis te vernietigen. Het gaat daarbij om beweerdelijke onjuistheden in de conclusie van antwoord, waarmee ING volgens [appellant] in strijd zou hebben gehandeld met artikel 21 Rv.
Het hof constateert dat [appellant] het niet eens is met deze door ING in haar conclusie van antwoord betrokken stellingen. Dat deze stellingen onwaar zouden zijn is het hof in deze procedure echter niet gebleken. Overigens geldt dat wanneer in een procedure stellingen worden betrokken die niet juist blijken te zijn of genuanceerd moeten worden, dit op zichzelf nog geen strijd met artikel 21 Rv oplevert. Van het bewust betrekken van onjuiste stellingen met de bedoeling om het hof en [appellant] om de tuin te leiden, is het hof niet gebleken. Vernietiging van het vonnis op grond van artikel 21 Rv is reeds om die reden niet aan de orde.
Het hoger beroep heeft geen succes en de in hoger beroep gewijzigde vordering wordt afgewezen. Het bestreden vonnis wordt bekrachtigd.
[appellant] is in het hoger beroep in het ongelijk gesteld en zal daarom worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep. Het hof stelt de proceskosten in hoger beroep als volgt vast:
- griffierecht € 2.255
- salaris advocaat € 1.670 (tarief III, 1 punt)
Totaal € 3.925
7 Beslissing
Het hof:
bekrachtigt het bestreden vonnis;
veroordeelt [appellant] in de proceskosten in hoger beroep, tot nu vastgesteld op € 3.925;
veroordeelt [appellant] /ING tot betaling van € 178,- voor nasalaris, te vermeerderen met € 92,- voor nasalaris en de kosten van het betekeningsexploot als betekening van dit arrest plaatsvindt;
verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad.
Dit arrest is gewezen door mrs. J.F. Aalders, J.W. Hoekzema en J.L.M. Groenewegen en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.