Civiel recht overig
Artikel 7:683 lid 5 BW. Afwijzing ontbinding door kantonrechter onterecht? Werkneemster heeft in hoger beroep…
Gerechtshof Amsterdam, 27 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3106 · Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3106
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 200.368.073/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. K. Wiersma te Amsterdam, mr. M. Hurks te Amsterdam
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3106
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Artikel 7:683 lid 5 BW. Afwijzing ontbinding door kantonrechter onterecht? Werkneemster heeft in hoger beroep berust in ontbinding op de g-grond. Het hof bepaalt dat de arbeidsovereenkomst op die grond eindigt per 1 maart 2027. Werkgeefster wordt veroordeeld werkneemster de transitievergoeding te betalen. Ook wordt aan werkneemster een billijke vergoeding toegekend van € 225.000,- bruto omdat de beëindiging van de arbeidsovereenkomst is veroorzaakt door ernstig verwijtbaar handelen van de werkgeefster.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
afdeling civiel recht en belastingrecht
zaaknummer : 200.368.073/01
zaaknummer rechtbank : 11804705 \ EA VERZ 25-817
beschikking van de meervoudige burgerlijke kamer van 27 oktober 2026
inzake
LLOYDS BANK GMBH,
gevestigd te Amsterdam,
appellante in het principaal beroep,
geïntimeerde in het incidenteel beroep,
advocaat: mr. K. Wiersma te Amsterdam,
tegen
[geïntimeerde] ,
wonende te [plaats 1] , gemeente [plaats 2] ,
geïntimeerde in het principaal beroep,
appellante in het incidenteel beroep,
advocaat: mr. M. Hurks te Amsterdam.
Partijen worden hierna Lloyds Bank en [geïntimeerde] genoemd.
1 De zaak in het kort
In deze zaak heeft de kantonrechter het verzoek van Lloyds Bank om de arbeidsovereenkomst met [geïntimeerde] op de e-, de g- dan wel de i-grond te ontbinden afgewezen. In hoger beroep komt Lloyds Bank tegen die beslissing op en berust [geïntimeerde] in ontbinding op de g-grond. [geïntimeerde] verzoekt het hof Lloyds Bank te veroordelen haar (onder meer) de transitievergoeding te betalen en haar een billijke vergoeding toe te kennen. Het hof is van oordeel dat [geïntimeerde] daar recht op heeft.
2 Het geding in hoger beroep
Lloyds Bank is bij beroepschrift, met producties, ontvangen ter griffie van het hof op 24 april 2026, in hoger beroep gekomen van de beschikking die de kantonrechter in de rechtbank Amsterdam (hierna: de kantonrechter) op 27 januari 2026 onder bovenvermeld zaaknummer heeft gegeven (hierna: de bestreden beschikking).
Op 15 juli 2026 is ter griffie van het hof een verweerschrift in hoger beroep, tevens houdende een grief in incidenteel hoger beroep, met producties, van [geïntimeerde] ingekomen.
Partijen hebben de zaak tijdens de mondelinge behandeling van 26 augustus 2026 aan de
hand van overgelegde spreekaantekeningen laten toelichten, Lloyds Bank door mr. Wiersma voornoemd en mr. J.J.C. Vorias, en [geïntimeerde] door mr. Hurks voornoemd en mr. I.M. van Aert, allen advocaat te Amsterdam. Partijen hebben vragen van het hof beantwoord en hebben nadere producties in het geding gebracht (Lloyds Bank producties 21 t/m 27 en [geïntimeerde] productie 17).
Uitspraak is nader bepaald op heden.
3 Feiten
De kantonrechter heeft in 2.1 t/m 2.25 van de bestreden beschikking de feiten opgesomd die zij tot uitgangspunt heeft genomen. In hoger beroep is niet in geschil dat die juist zijn weergegeven, zodat ook het hof daarvan uitgaat. Aangevuld met andere feiten, komt het neer op het volgende.
Lloyds Bank is onderdeel van Lloyds Banking Group en is sinds 2019 samengevoegd met de Duitse tak van Lloyds Bank. [naam 1] is de directeur van Lloyds Bank in Nederland, waar 220 van de 600 medewerkers van Lloyds Bank werkzaam zijn. Er is een Raad van Commissarissen (RvC).
[geïntimeerde] , geboren op [datum] en nu dus [x] jaar oud, is sinds 1 maart 2008 in dienst bij (de rechtsvoorgangster van) Lloyds Bank. Het brutoloon van [geïntimeerde] op basis van een 32-urige werkweek bedraagt € 6.601,34 per maand exclusief emolumenten. [geïntimeerde] is in dienst getreden als HR-consultant en is sinds 2019 Head of HR. Zij maakt deel uit van het MT in Nederland en rapporteert aan [naam 1] , met wie zij nauw samenwerkt.
In 2015 heeft [geïntimeerde] de digitale handtekening van [naam 1] verkregen om te gebruiken voor HR-gerelateerde stukken, waar men [naam 1] niet mee hoefde lastig te vallen, zoals de individuele bonusbrieven voor het personeel of een goedgekeurde overeenkomst waar de wederpartij de handtekening van een bij de KvK ingeschreven bestuurder wenste.
Om een vaste leverancier bij Lloyds Bank te worden, geldt sinds 2020 een zogenoemde ‘sourcing-procedure’. De procedure omvat een verplichte leveranciersbeoordeling door de afdeling Compliance, het opvragen van meerdere offertes en de formele registratie van de leverancier in het centrale leveranciersregister van Lloyds Bank.
Op 1 april 2021 is de afdeling Office Management ondergebracht bij HR, waarvoor [geïntimeerde] vanaf die datum verantwoordelijk was.
Per 1 juli 2021 is [geïntimeerde] op verzoek van Lloyds Bank verantwoordelijk geworden voor het project Future of Work (FOW-project). Daarbij is een nieuwe manier van werken (thuiswerken) geïntroduceerd en de omvang van het kantoor van Lloyds Bank in Nederland afgeschaald. Voor dit project kreeg [geïntimeerde] een budget van € 500.000,- en werd haar zelfstandige tekenbevoegdheid uitgebreid tot GBP 2 miljoen. Een van de vier HR-consultants, [naam 2] , nam een deel van de taken van [geïntimeerde] over en werd de personal assistant van [naam 1] .
De arbeidsuren van [geïntimeerde] zijn in verband met het FOW-project per 1 juli 2021 tot 1 januari 2023 tijdelijk van 32 uur naar 36 uur per week uitgebreid, met een evenredige verhoging van haar salaris. Afgesproken is dat de urenuitbreiding zou worden geëvalueerd in Q3 van 2022. Per WhatsAppbericht van 10 september 2022 heeft [naam 1] aan [geïntimeerde] laten weten:
“(…) Wij zijn één van de beste banking teams in Nederland door jouw inzet sinds vele jaren. Het spijt me dat ik mijn waardering niet heb laten blijken. Ik kan niet wachten totdat het nieuwe kantoor er is. Het wordt echt fantastisch; door jou. Als jij 36 of 40 uur wil werken, mag dat natuurlijk. (…)”
In het kader van het FOW-project is tussen [naam 1] en [geïntimeerde] veelvuldig overleg gevoerd over leveringen van diverse goederen, diensten en het inhuren van personeel. Daarbij is ook een levering telefooncellen en ‘hushunits’ (verder: de units) aan de orde gekomen, waarvan [naam 1] vreesde dat deze niet gebruikt zouden worden. Van deze ‘bila’s’ werd doorgaans geen verslag gemaakt.
In januari 2023 heeft [geïntimeerde] het FOW-project afgerond, binnen de tijd en binnen het budget. Na de feestelijke opening op 12 januari 2023 heeft [geïntimeerde] zorgverlof opgenomen omdat haar man met een (dubbele) hernia kampte.
Tijdens het verlof van [geïntimeerde] heeft [naam 1] op 2 februari 2023 vier op zijn naam gestelde facturen ontvangen van in totaal circa € 45.000,- van een voor hem onbekende leverancier (De Lage Landen). Uit navraag van [naam 1] bleek dat aan deze facturen levering en abonnementen van de units voor het nieuwe kantoor ten grondslag lagen. Het betrof goederen en diensten die in verband met de verbouwing werden geleased/aangeschaft. Dat geschiedde op basis van een overeenkomst, die digitaal met de handtekening van [naam 1] was ondertekend. [naam 1] kende de overeenkomst niet.
[naam 1] heeft de facturen doorgestuurd naar de afdeling Compliance met de mededeling dat hij externe fraude vermoedde. [naam 1] heeft de facturen niet eerst met de toen afwezige [geïntimeerde] besproken. De leverancier van de units bleek niet te zijn opgenomen in het leveranciersregister van Lloyds Bank.
Na terugkomst op kantoor heeft [geïntimeerde] [naam 1] bij e-mail van 7 februari 2023 bericht:
“(…) Ik begreep (…) dat er, ivm afwezigheid vorige week, rekeningen bij jou terecht zijn gekomen vanuit De Lage Landen. Dat zijn de eerste rekeningen van de 2 hush units en 2 phone booths die geplaatst zijn in het kantoor. Ipv aanschaf hebben we ivm flexibiliteit gekozen voor lease, zodat we ze ook weer terug kunnen sturen, mochten ze niet gebruikt worden. (…) We zullen vragen of ze de contactpersoon aanpassen naar ons, anders komt het elke maand bij jou terecht. Excuses hiervoor!”
Bij e-mail van 13 februari 2023 heeft [naam 1] hierop gereageerd en [geïntimeerde] (met cc aan [naam 2] ) als volgt bericht:
“Hi [geïntimeerde] ,
Kunnen we dit even bespreken want het lijkt erop dat er wat regels niet gevolgd zijn?
[naam 2] [ [naam 2] , hof], kun jij call van 15 min inplannen voor ergens einde week.”
Op 21 februari 2023 om 9.30 uur heeft een videogesprek van vijftien minuten tussen [naam 1] en [geïntimeerde] plaatsgevonden. Volgens [naam 1] had de afdeling Compliance verder onderzoek verricht naar de overeenkomst met de bewuste leverancier (De Lage Landen) en het gebruik van de digitale handtekening van [naam 1] onder de overeenkomst. In het gesprek heeft [naam 1] aangekondigd dat er een formeel intern onderzoek zou gaan plaatsvinden naar het handelen van [geïntimeerde] .
Aansluitend aan het gesprek heeft [geïntimeerde] zich ziek gemeld.
Op 21 februari 2023 om 10.23 uur heeft [geïntimeerde] [naam 2] geappt of ze haar even wilde bellen wanneer zij tijd had. [naam 2] reageerde daarop als volgt om 13.16 uur:
“Hey [geïntimeerde] , ik wist niet zo goed wat ik je moest sturen maar wat een ongelofelijke (…) situatie is dit zeg. [naam 1] [ [naam 1] , hof] heeft mij gebeld en wij mogen even geen contact met jou hebben (…). Pffff….heel veel sterkte…(…)”
Op 22 februari 2023 is [geïntimeerde] afgesloten van alle interne systemen bij Lloyds Bank.
Via WhatsApp hebben [geïntimeerde] en [naam 1] elkaar op 27 februari 2023 respectievelijk
2 maart 2023 de volgende berichten gestuurd:
“Beste [naam 1] ,
Na een lange periode van aanhoudende stress ben ik nu dan toch ingestort. Ik wil altijd met je praten maar als het gesprek wordt voortgezet op dezelfde voet als de vorige keer dan vrees ik dat ik dat nu niet aan kan. Tenzij je me iets kan vertellen wat de situatie kan verbeteren dan sta ik daar altijd voor open. Maar ik kan niet garanderen dat ik een gesprek zonder emotie kan voeren. (…)”
en:
“Hi [geïntimeerde] ,
Ik denk dat jouw gezondheid nu het belangrijkst is dus neem de tijd.
Nadat ik de besproken email met contract en facturen als externe fraudepoging had gemeld is er een formeel onderzoek gestart obv Group policy. Ook al is het nu geen externe maar een interne case, is het onderzoek formeel en worden daarop de Group procedures toegepast. Het is natuurlijk belangrijk dat iedereen daarin eerlijk gehoord wordt en als het onderzoek binnenkort wordt afgerond zonder dat jij gehoord bent, is dat niet optimaal. Je hoeft je niet beter te melden om gehoord te worden maar je gezondheid moet zo’n telefoongesprek natuurlijk wel toelaten. (…)”
Bij brief van 16 maart 2023 aan [geïntimeerde] heeft [naam 1] bevestigd dat er op 15 februari 2023 is besloten een intern onderzoek te starten naar feiten en omstandigheden met betrekking tot signalen dat [geïntimeerde] mogelijk op ongeoorloofde wijze één of meerdere stukken en overeenkomsten namens Lloyds Bank heeft ondertekend. Bij de brief is een verslag van het videogesprek van 21 februari 2023 gevoegd.
[geïntimeerde] heeft bij brief van 28 maart 2023 op de brief van [naam 1] en het gespreksverslag gereageerd. Samengevat heeft [geïntimeerde] in haar brief geschreven dat [naam 1] haar even had kunnen bellen over de facturen, dat deze zien op leaseovereenkomsten voor telefooncellen die al in september 2022 met zijn goedkeuring zijn gesloten en dat de voor HR ingescande handtekening van [naam 1] alleen is gebruikt omdat ondertekening nodig was van iemand die volgens de Kamer van Koophandel bevoegd is te tekenen (anders had zij deze zelf kunnen tekenen). [geïntimeerde] heeft tevens vermeld dat [naam 1] en zij bij de verhoging van haar tekenbevoegdheid in verband met het FOW-project hebben afgesproken dat [geïntimeerde] zijn handtekening in een dergelijk geval mocht gebruiken vanwege de vele verbouwingsovereenkomsten en -rekeningen waarmee zij hem anders zou moeten lastig vallen.
Op enig moment in februari of maart 2023 is het interne onderzoek naar het handelen van [geïntimeerde] gestart. Het onderzoek werd uitgevoerd door [naam 3] (hierna: [naam 3] of de onderzoekster), medewerkster van de afdeling Compliance en ondergeschikte van het hoofd van die afdeling, [naam 4] . Het onderzoek omvatte eerst twee vragen, namelijk of [geïntimeerde] de interne (sourcing) regels heeft nageleefd en of [geïntimeerde] zonder toestemming de handtekening van [naam 1] heeft gebruikt. Later is daar een derde persoonsgerichte vraag aan toegevoegd, te weten of er een patroon in het gedrag van [geïntimeerde] bestaat dat tot een onplezierige werksfeer voor de HR-medewerkers heeft geleid. Bij het tot stand komen van deze onderzoeksvragen is [geïntimeerde] niet betrokken geweest; zij is daarover niet gehoord.
Bij e-mail van 11 april 2023 heeft [naam 1] [geïntimeerde] geschreven:
“(…) Wij hebben ons interne onderzoek in zoverre afgerond dat alleen jij, vanwege jouw ziekte, nog niet gehoord bent. Het zou goed zijn om hiervoor een telefonische afspraak te maken als jouw gezondheid dit toestaat. Jij hebt nog enige andere vragen gesteld in jouw reactie. Deze bespreek ik ook liever telefonisch (…).”
[geïntimeerde] heeft daarop op 2 mei 2023 gereageerd met:
“Op dit moment laat mijn gezondheid het nog even niet toe om zo’n stressvol gesprek te voeren, maar ik wil niet dat je denkt dat je bericht niet is aangekomen. Jammer dat je niet per email mijn vragen wil beantwoorden, dat zou me juist misschien gerust stellen en de kans geven even eea rustig te lezen en tot me te nemen. Misschien wil je daar nog even over nadenken?”
Op 16 mei 2023 heeft [geïntimeerde] op aanraden van de bedrijfsarts een gesprek gehad met
[naam 5] , Head of Operations. Tijdens dit gesprek heeft [naam 5] [geïntimeerde] gezegd dat er geen weg terug was en voorgesteld een vaststellingsovereenkomst aan te gaan.
Bij e-mail van 22 juni 2023 heeft [naam 2] [geïntimeerde] geschreven:
“(…) Vanaf 01.01.2023 had jouw tijdelijke contractuitbreiding stopgezet moeten worden. Deze was gekoppeld aan het opleveren van het kantoor in Amsterdam. Per juni 2023 hebben wij de tijdelijke contractuitbreiding stopgezet. Voor de maanden januari, februari, maart, april & mei 2023 zal de komende maanden een correctie plaats moeten vinden. (…)”
[geïntimeerde] heeft hierop onder meer als volgt gereageerd:
“(…) De afspraak over een verhoging van uren ivm het project, liep tot september 2022. Deze is na een gesprek met [naam 1] [ [naam 1] – hof] hierover in september 2022 omgezet. [naam 1] heeft toen aan mij bevestigd, dat hij akkoord was met mijn voortzetting van een 36 urige werkweek (…). Ik heb met hem afgesproken dat ik 36 uur zou blijven werken omdat dat voor mij goed beviel. (…)”
Lloyds Bank heeft de uren van [geïntimeerde] desondanks eind juni 2023 met terugwerkende kracht tot 1 januari 2023 teruggezet van 36 uur naar 32 uur per week en het teveel betaalde met haar salaris verrekend. [geïntimeerde] heeft hiertegen bezwaar gemaakt.
Op 21 juli 2023 heeft [naam 1] [geïntimeerde] - met cc aan [naam 2] - een uitvoerige e-mail gestuurd over het uitgevoerde onderzoek. Onder meer heeft hij [geïntimeerde] geschreven dat de voorlopige conclusie van het rapport niet mild is en dat het hem en andere (vertrouwelijk) betrokken collega’s gechoqueerd heeft. Ook heeft [naam 1] vermeld dat sommige collega’s hebben verklaard zich onder druk gezet te hebben gevoeld om tekortkomingen op sourcing gebied niet te melden of zelfs te verhullen en dat de RvC in reactie op het onderzoek resoluut van mening is dat de verantwoordelijke medewerker niet langer binnen Lloyds Bank werkzaam kan zijn. Voorts heeft [naam 1] meegedeeld dat er een onderzoek door de Bundesbank is geweest, waarbij de indruk werd gewekt dat dit onderzoek was geïnitieerd door de handelwijze van [geïntimeerde] . [geïntimeerde] was van het onderzoek niet op de hoogte en is er niet bij betrokken.
In de e-mail staat verder:
“(…) Als bankbestuurder is mijn taak echter risico’s te beheersen voor de bank en daarin kan ik helaas o.b.v. het onderzoek niet meer verantwoorden dat jij bij ons werkt.
(…)
De belangrijkste bevindingen van het onderzoek staan hierboven samengevat. Wij zullen het onderzoek, wat persoonlijke en vertrouwelijke uitspraken van andere collega’s bevat niet met jouw delen. (…)
Jij geeft aan dat je graag wilt dat wij jou betalen o.b.v. 36 uur per week i.p.v. 32 uur. Dit zullen wij niet doen. De formele overeenkomst dat jij tijdelijk 36 uur i.p.v. 32 uur werkte, liep af op 31-12-2022. Het klopt dat ik jou heb aangegeven dat ik de verhoging naar 36 uur permanent wilde maken vanaf 1-1-2023 maar dit was onder de aanname dat jij je werk volgens de regels deed. Dit blijkt o.b.v. ons interne onderzoek niet zo te zijn, (…) Ik voel mij dan ook niet gebonden aan informele afspraken die ik met de inzichten van nu zeker niet gemaakt zou hebben (…) ”
Op 16 augustus 2023 heeft er een intake plaatsgevonden van de mediation waartoe partijen hadden besloten. Omdat [geïntimeerde] daar erg emotioneel was heeft de mediator geadviseerd de mediation voorlopig te parkeren.
Bij - eveneens uitvoerige - e-mail van 31 augustus 2023 heeft [geïntimeerde] gereageerd op de e-mail van [naam 1] van 21 juli 2023. Zij heeft de door [naam 1] gemaakte verwijten, zonder toegang te hebben tot haar account of het rapport te hebben gezien, weersproken en onder meer het volgende opgemerkt:
“Om dan nu zonder hoor en wederhoor beschuldigd en veroordeeld te worden, en geen inzicht te krijgen in de details, is ongehoord.”
In april 2024 is de mediation voortgezet. Tijdens de mediation (op 2 mei 2024) heeft [geïntimeerde] een afschrift van het concept onderzoeksrapport (zonder bijlagen) mogen inzien.
Op 12 juni 2024 heeft [geïntimeerde] een eerste gesprek met [naam 3] gehad. [geïntimeerde] was toen nog steeds afgesloten van haar account (ondanks diverse verzoeken om weer toegang te krijgen, waarop door Lloyds Bank niet is gereageerd). Zij moest dus uit haar hoofd de voorgelegde vragen beantwoorden. Een volgend gesprek, waarbij [geïntimeerde] tevoren haar e-mails had kunnen raadplegen, is toegezegd maar heeft (ondanks herhaald verzoek) niet plaatsgevonden.
Op 1 juli 2024 is het definitieve onderzoeksrapport uitgebracht. In het rapport is onder meer vermeld (samengevat):
- dat qua ‘conduct’ alleen de negatieve kanten van het management van [geïntimeerde] zijn onderzocht;
- dat het deel ‘conduct’ gebaseerd is op vier mondelinge verklaringen van de HR-medewerkers, waarbij belangrijke zaken afkomstig zijn van één collega en vervolgens in het onderzoek aan de andere drie is gevraagd of zij dat herkenden, dat niet kan worden uitgesloten dat is overdreven of dat zij door elkaars mening zijn beïnvloed en dat er geen hard bewijs is (bewijs dat kan worden geverifieerd);
- dat het niet correct naleven door [geïntimeerde] van de sourcing regels veroorzaakt kan zijn door een misverstand, doordat [geïntimeerde] gewoon haar eigen oordeel vormde of door opzettelijke minachting voor het proces en dat er onvoldoende bewijs is om te zeggen wat de werkelijke reden is;
- dat er geen vastgelegde afspraak was wanneer de handtekening van de HR manager mocht worden gebruikt en dat het feit dat toestemming voor de meeste contracten werd gevraagd laat zien dat het min of meer duidelijk was dat [geïntimeerde] uitdrukkelijke toestemming van [naam 1] nodig had om zijn handtekening te gebruiken;
- dat gesuggereerd wordt een handleiding op te stellen voor het HR-team over de vraag wanneer zij bevoegd zijn een document namens de Managing Director te tekenen.
Het rapport bevat de bijlagen 1 (HR supplier list) en 2 (Interviews), bijlage 3 (Evidence) ontbreekt.
Op 19 juli 2024 heeft [geïntimeerde] zich voor 50% beter gemeld, waarna zij door Lloyds Bank (voor het arbeidsgeschikte deel) op non-actief is gezet. Per 30 augustus 2024 is [geïntimeerde] 100% arbeidsgeschikt gemeld. Zij had toen nog steeds geen toegang tot haar bestanden en heeft het werk niet hervat. De mediation is wel hervat maar die heeft niet tot een oplossing geleid.
Op 9 september 2024 heeft Lloyds Bank een vaststellingsovereenkomst naar [geïntimeerde] gestuurd.
Op 12 november 2024 heeft [geïntimeerde] toegang tot haar e-mails en bestanden gekregen, en op 4 december 2024 heeft zij een samenvatting van het rapport met één bijlage (de lijst met leveranciers) gekregen. Op 14 februari 2025 is [geïntimeerde] het hele rapport ter hand gesteld, zonder de bijlagen.
Lloyds Bank en [geïntimeerde] hebben nog verder onderhandeld over het beëindigen van de arbeidsrelatie, maar dat heeft niet tot overeenstemming geleid.
Na het geven van de bestreden beschikking op 27 januari 2026, heeft er op 5 maart 2026 een gesprek plaatsgevonden waarbij [naam 1] en [geïntimeerde] aanwezig waren. Tijdens dat gesprek heeft [geïntimeerde] om werkhervatting verzocht. Omdat zij begreep dat dit lastig was na zo lang heeft zij voorgesteld bijvoorbeeld eerst met haar collega’s te gaan lunchen.
Lloyds Bank heeft vervolgens aangekondigd twee onderzoeken te zullen starten: (i) een forensisch onderzoek naar onder meer de feiten door een extern bureau, en (ii) een onderzoek naar de mogelijkheden voor werkhervatting door Bureau Hoofdstuk.
Bij e-mail van 31 maart 2026 heeft de advocaat van [geïntimeerde] Lloyds Bank geschreven dat deze onderzoeken onwenselijk zijn. Het eerste onderzoek naar het verleden lijkt volgens hem uitsluitend tot doel te hebben het handelen van [geïntimeerde] opnieuw te beoordelen en het tweede onderzoek is - naar de ervaring van [geïntimeerde] zelf - vaak onderdeel van (alsnog) een exitstrategie. In de e-mail is een concreet voorstel tot werkhervatting gedaan dat ingaat op de volgende aspecten: (i) formele rehabilitatie en communicatie, (ii) her-onboarding en actualisatie, (iii) herstel van teamdynamiek op informele basis, (iv) onafhankelijke procesbegeleiding, en (v) herstel faciliteiten waaronder toegang tot de systemen, zakelijke mailbox en de HR-drive.
In haar reactie van 2 april 2026 heeft Lloyds Bank laten weten vast te houden aan de aangekondigde onderzoeken en deze te willen afwachten voordat kan worden overgegaan tot werkhervatting.
Bij e-mail van 17 april 2026 heeft Lloyds Bank de advocaat van [geïntimeerde] geschreven:
“(…) Aangezien wij ons niet kunnen vinden in de beschikking van de kantonrechter en ook omdat wij als gezegd zeer teleurgesteld zijn in de houding van [geïntimeerde] [ [geïntimeerde] – hof] in het gehele traject hebben wij besloten om hoger beroep in te stellen tegen de beschikking van de kantonrechter. (…)”
En bij e-mail van 19 juni 2026:
“(…) Zoals reeds eerder aangegeven, ziet Lloyds Bank zelf geen basis voor een duurzame terugkeer binnen de organisatie, dit is dan ook de insteek van het Hoger Beroep. Dit neemt echter niet weg dat Lloyds Bank, vanaf het moment dat de kantonrechter haar beschikking heeft afgegeven, uitvoering geeft aan deze beschikking en in dat kader zorgvuldig moet beoordelen of en onder welke voorwaarden werkhervatting mogelijk zou zijn. (…) Ook indien het traject met Bureau Hoofdstuk zou leiden tot de conclusie dat werkhervatting mogelijk is, doet dat niet af aan het standpunt van Lloyds Bank in het hoger beroep dat aan het dienstverband een einde moet komen. (…)”
4 Eerste Aanleg
Lloyds Bank heeft de kantonrechter verzocht om bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren beschikking - samengevat weergegeven - de arbeidsovereenkomst met [geïntimeerde] te ontbinden op grond van artikel 7:669 lid 3 sub e (verwijtbaar handelen), g (verstoorde arbeidsrelatie) of i (combinatiegrond) BW, primair zonder inachtneming van de opzegtermijn en zonder transitievergoeding.
[geïntimeerde] heeft verzocht het ontbindingsverzoek af te wijzen, en subsidiair, voor zover de kantonrechter de arbeidsovereenkomst zou ontbinden, om haar de transitievergoeding en een billijke vergoeding van € 75.000,- bruto toe te kennen.
Bij wijze van zelfstandig verzoek heeft [geïntimeerde] verzocht (i) voor recht te verklaren dat zij per 1 januari 2023 recht heeft op een aanstelling van 90% van de arbeidstijd met het bijbehorende salaris, (ii) om nabetaling van het ten onrechte ingehouden salaris (€ 39.093,- bruto) met wettelijke verhoging en rente, (iii) Lloyds Bank te veroordelen haar pensioen bij te storten, met (iv) veroordeling van Lloyds Bank in de proceskosten, waaronder (v) € 5.078,- aan buitengerechtelijke kosten.
De kantonrechter heeft - kort gezegd - het verzoek tot ontbinding afgewezen, met veroordeling van Lloyds Bank in de proceskosten. Het zelfstandig verzoek van [geïntimeerde] heeft de kantonrechter toegewezen, met rente en kosten.
5 Hoger beroep
In hoger beroep heeft Lloyds Bank het hof - kort gezegd - verzocht om, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
1) de arbeidsovereenkomst op de kortst mogelijke termijn, rekening houdend met de opzegtermijn, te ontbinden op primair de h-grond, subsidiair de e-grond, meer subsidiair de
g-grond en meest subsidiair de i-grond, met toekenning van de transitievergoeding maar zonder toekenning van een billijke vergoeding en/of de cumulatievergoeding;
2) de arbeidsomvang van [geïntimeerde] te bepalen op 32 uur per week met bijbehorend salaris en met veroordeling van [geïntimeerde] tot terugbetaling van hetgeen zij tussen de datum van de bestreden beschikking en de uitspraak van het hof onverschuldigd aan salaris en emolumenten heeft ontvangen;
3) [geïntimeerde] te veroordelen tot terugbetaling van € 39.093,- bruto vermeerderd met 10% wettelijke verhoging en de wettelijke rente;
4) [geïntimeerde] in alle gevallen te veroordelen tot betaling van haar eigen kosten van de procedure in beide instanties en haar te gebieden de in eerste aanleg betaalde proceskosten van € 1.221,- en juridische kosten van € 5.078,- aan Lloyds Bank terug te betalen, met veroordeling van [geïntimeerde] in de nakosten vermeerderd met rente.
[geïntimeerde] heeft het hof - samengevat - verzocht om, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad:
1) vast te stellen dat Lloyds Bank ernstig verwijtbaar heeft gehandeld in de beëindiging van het dienstverband van [geïntimeerde] ;
2) te bevestigen dat de arbeidsomvang van [geïntimeerde] vanaf 1 januari 2023 36 uur per week bedraagt met de daarbij behorende emolumenten;
3) bij het bepalen van de einddatum van de arbeidsovereenkomst rekening te houden met de opzegtermijn van vier maanden;
4) betaling van de wettelijke transitievergoeding;
5) betaling van een billijke vergoeding van € 489.391,50 bruto indien de proceskosten apart als schadevergoeding worden toegewezen en subsidiair € 516.727,82 bruto als die kosten in de omvang van de billijke vergoeding zijn meegenomen;
6) betaling van de gebruikelijke eindafrekening, waaronder de opgebouwde maar niet-genoten vakantiedagen;
7) veroordeling van Lloyds Bank tot vergoeding van de resterende buitengerechtelijke kosten in eerste aanleg van € 14.807,14 inclusief btw alsmede € 5.662,80 inclusief btw aan buitengerechtelijke kosten in hoger beroep;
8) de jaarlijkse pensioencompensatie van € 1.964,38 bruto;
9) betaling van het totale bedrag aan gemaakte proceskosten van € 27.336,32 inclusief btw primair als schadevergoeding vanwege handelen in strijd met goed werkgeverschap, het misbruiken van procesrecht en/of onrechtmatig handelen en subsidiair dit bedrag mee te nemen in de billijke vergoeding;
10) Lloyds Bank in de proceskosten te veroordelen.
6 Beoordeling
Lloyds Bank komt in hoger beroep met zes grieven op tegen de onder 4.4 verkort weergegeven beslissingen van de kantonrechter en de daaraan ten grondslag gelegde motivering. [geïntimeerde] heeft de grieven weersproken en heeft zelf een incidentele grief geformuleerd, waartegen Lloyds Bank op haar beurt verweer heeft gevoerd.
[geïntimeerde] heeft tijdens de zitting in hoger beroep aangevoerd dat het indienen van productie 21 door Lloyds Bank in strijd met de twee-conclusieregel en de goede procesorde is.
Het hof stelt vast dat de productie tien dagen voor de mondelinge behandeling en daarmee op tijd is ingediend (zie artikel 1.1.4.5 procesreglement verzoekschriftprocedures handels- en insolventiezaken hoven). Het betreft een notitie van acht pagina’s van het Duitse advocatenkantoor A&O Shearman, waarop Lloyds Bank zich beroept ter ondersteuning van
- kort gezegd - haar standpunt dat [geïntimeerde] als Head of HR kwalificeert als Key Function Holder. Nu Lloyds Bank dit reeds in het beroepschrift heeft gesteld (onder 18-20), is dit geen nieuw ingenomen stelling maar een nadere uitwerking daarvan. Lloyds Bank heeft niet gehandeld in strijd met de twee-conclusieregel of de goede procesorde.
Ontbinding onterecht afgewezen?
Zoals ter zitting besproken, kan het hof een arbeidsovereenkomst niet ontbinden. Ingevolge artikel 7:683 lid 5 BW bepaalt de rechter in hoger beroep, indien hij oordeelt dat het verzoek van de werkgever of de werknemer om ontbinding van de arbeidsovereenkomst ten onrechte is afgewezen, op welk tijdstip de arbeidsovereenkomst eindigt. De artikelen 7:671b en 7:671c BW zijn ten aanzien van de toekenning van een vergoeding van overeenkomstige toepassing.
De vraag of de kantonrechter het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst onterecht heeft afgewezen moet ex nunc worden beoordeeld (vgl. HR 21 februari 2020, ECLI:NL:HR:2020:283). Het hof dient aan de hand van hem tijdens de beslissing in hoger beroep bekende feiten en omstandigheden te bepalen of de arbeidsovereenkomst alsnog moet eindigen en, zo ja, op welk tijdstip.
[geïntimeerde] heeft aangevoerd dat zij zich vanwege het handelen van Lloyds Bank van na de bestreden beschikking, dat hierna zal worden besproken, genoodzaakt voelt te berusten in de beëindiging van de arbeidsovereenkomst op de g-grond (verstoorde arbeidsverhouding). Haar verzet tegen de e- en i-grond (verwijtbaar handelen respectievelijk de combinatiegrond) heeft [geïntimeerde] gehandhaafd. Ook heeft [geïntimeerde] verweer gevoerd tegen de door Lloyds Bank primair in hoger beroep aan het verzoek ten grondslag gelegde h-grond (andere omstandigheden).
Geen e-grond
Lloyds Bank verwijt [geïntimeerde] in het kader van de e-grond (verwijtbaar handelen) dat zij (i) structureel en bewust het sourcing proces heeft genegeerd, en (ii) in meerdere gevallen de handtekening van [naam 1] heeft gebruikt zonder diens toestemming. Volgens Lloyds Bank heeft [geïntimeerde] hierdoor, gelet op haar voorbeeldfunctie als Head of HR, het vertrouwen van de directie en de organisatie ernstig geschaad. Lloyds Bank beroept zich ter onderbouwing van haar stellingen met name op het interne onderzoeksrapport van 1 juli 2023.
Geen onafhankelijk en zorgvuldig onderzoek
Tussen partijen is in geschil of het verrichte onderzoek onafhankelijk en zorgvuldig is uitgevoerd.
Het hof is net als de kantonrechter van oordeel dat dit niet het geval is. Zelfs als zou worden aangenomen dat Compliance, zoals Lloyds Bank onder 43 van het beroepschrift stelt, in dit geval op grond van artikel 4.2 van het Speak-Up proces bevoegd en aangewezen was om intern onderzoek naar de situatie te verrichten, is onvoldoende weersproken dat Lloyds Bank de voorschriften daarvan niet heeft gevolgd. Volgens artikel 4.7 bepaalt de onderzoeker (samen met de Head of Compliance, in dit geval [naam 4] , de leidinggevende van de onderzoekster) de reikwijdte van het onderzoek en wordt er geen informatie gedeeld met collega’s, waaronder expliciet niet met HR en de Management Board. In dit geval is niet duidelijk op wiens initiatief de derde vraag aan het onderzoek is toegevoegd (waarvan [geïntimeerde] pas met de e-mail van 21 juli 2023 van [naam 1] op de hoogte is gesteld), maar lijkt het onwaarschijnlijk dat dit uit de koker van de onderzoekster zelf is gekomen. Uit de feiten leidt het hof af dat [naam 1] de hele tijd betrokken is gebleven bij het onderzoek. Op 11 april 2023 schreef hij [geïntimeerde] : “Wij hebben ons interne onderzoek in zoverre afgerond dat alleen jij (…) nog niet gehoord bent.” Zowel het gebruik van het woord ‘wij’ als de inhoud van het bericht duiden erop dat [naam 1] - anders dan Lloyds Bank aanvoert - niet op afstand stond, maar steeds nauw bij het onderzoek betrokken is geweest. Dat blijkt ook uit de e-mail van [naam 1] van 21 juli 2023, waarin hij [geïntimeerde] , nog lang voordat zij was gehoord en het onderzoek was afgerond, meedeelde dat hij gechoqueerd was van de voorlopige conclusies van het onderzoek en dat hij niet langer kon verantwoorden dat zij voor Lloyds Bank werkt. Bovendien laat die e-mail zien dat er - in strijd met de interne regels - hangende het onderzoek niet alleen informatie met [naam 1] is gedeeld, maar ook met meerdere collega’s (onder wie [naam 2] , die voorheen onder [geïntimeerde] werkte en in de cc stond) en de RvC. Over dit laatste stelt Lloyds Bank onder 101 van haar beroepschrift dat de voorlopige bevindingen in juni 2023 met de RvC zijn besproken. Dit was voorbarig. Niet alleen was het onderzoek toen nog niet afgerond, [geïntimeerde] en de onderzoekster hadden elkaar toen nog niet eens gesproken.
Het was ook geen maandenlang diepgaand zorgvuldig onderzoek, zoals Lloyds Bank betoogt. Er heeft wel bijna anderhalf jaar tussen de start van het onderzoek (waarbij Lloyds Bank verschillende ingangsdata heeft gesteld) en het uitbrengen van het rapport gezeten, maar vast staat dat [naam 1] [geïntimeerde] op 2 maart 2023 al berichtte dat het onderzoek bijna was afgerond en op 11 april 2023 dat het gereed was, op het horen van [geïntimeerde] na. Dat was dus binnen een paar weken. Dat het vervolgens meer dan een jaar geduurd heeft voordat de onderzoekster (medio juni 2024) met [geïntimeerde] heeft gesproken, kwam - anders dan Lloyds Bank aanvoert - niet (alleen) door de arbeidsongeschiktheid van [geïntimeerde] . Uiteraard maakte die het plannen van een gesprek niet makkelijker, maar uit de berichten van [geïntimeerde] blijkt dat zij opzag tegen nog een telefoongesprek met [naam 1] en dat is het enige dat hij haar voorstelde. [geïntimeerde] heeft dit bij
e-mail van 2 mei 2023 expliciet aan [naam 1] laten weten en hem verzocht er - ter geruststelling - over na te denken een aantal van haar vragen eerst per e-mail te beantwoorden, maar [naam 1] is op dat verzoek niet ingegaan. Al die tijd is er geen enkel verzoek vanuit de onderzoekster zelf gekomen. Belangrijker nog is dat [geïntimeerde] het gesprek met de onderzoekster, toen dat eindelijk plaatsvond, geheel onvoorbereid heeft moeten voeren. [geïntimeerde] had immers geen toegang tot haar documenten en e-mails, had het rapport zonder bijlagen slechts een keer kunnen inzien en tastte verder nog in het duister. Zij kon zich op dat moment dan ook niet gericht verweren tegen de aantijgingen van Lloyds Bank. Aan de toezegging van de onderzoekster voor een vervolggesprek na het raadplegen door [geïntimeerde] van haar stukken is om onduidelijke redenen geen gehoor gegeven.
Het voorgaande doet afbreuk aan de waarde die aan het rapport kan worden gehecht. Datzelfde geldt voor het feit dat bijlage 3 ‘Evidence’ tot op heden (ook in de versie van het hof) ontbreekt, terwijl daar in het rapport wel naar wordt verwezen. Tot slot maken ook de opmerkingen in het rapport, als hiervoor onder 3.33 vermeld, dat het hof minder waarde toekent aan de ‘conducts’ uit het rapport. De onderzoekster merkt zelf op dat er alleen naar negatieve aspecten van het functioneren van [geïntimeerde] is gevraagd en twijfelt kennelijk zelf ook aan de reden voor [geïntimeerde] om de sourcing regels niet na te komen en de duidelijkheid van de afspraken rondom het gebruik van de handtekening van [naam 1] .
Anders dan [geïntimeerde] aanvoert, gaat dit ook weer niet zover dat het onderzoek (in het geheel) niet als onderbouwing kan dienen voor het standpunt van Lloyds Bank. Dat kan het wel. In het rapport valt (onder 2.3 en in bijlage 2 ‘de HR supplier list’) steun te vinden voor het standpunt van Lloyds Bank dat er bij 25 van de 46 onderzochte leveranciers geen bewijs is gevonden van het doorlopen van het sourcing proces. Ook is daarin (onder 4) vermeld dat [geïntimeerde] , zoals Lloyds Bank stelt, in vijf gevallen de digitale handtekening van [naam 1] zonder zijn toestemming heeft gebruikt. [geïntimeerde] heeft beide verwijten in deze procedure gemotiveerd weersproken.
Ad i) sourcing regels
Het hof constateert dat de sourcing procedure (na de invoering daarvan in 2020) in 2022 en 2023 nog in beweging was. Dat volgt onder meer uit een e-mail van sourcing manager
[naam 6] aan [geïntimeerde] en [naam 2] van 7 september 2022, waar zij schrijft:“After a conversation I had with [naam 2] [ [naam 2] - hof] this morning, I thought you would both be interested to know that risk has produced a simplified sourcing process for lower risk initiatives. This had been put into the sourcing policy and procedure. (…) It should make some of the HR sourcing initiatives a lot more straight forward and quicker to implement.” Ook leidt het hof uit de stukken af dat [naam 1] hiervan op de hoogte was. Zo schrijft hij in een e-mail van 6 februari 2023 aan diverse mensen, onder wie [geïntimeerde] : “During our offsite in Muenster we discussed Sourcing process on how to improve this. [naam 4] [ [naam 4] - hof] and I have been meeting every two weeks since then to improve and streamline the process further. We are making good progress which you will hopefully notice step by step.”
Verder acht het hof aannemelijk, zoals [geïntimeerde] heeft gesteld, dat er in verband met de vele inkopen die nodig waren voor de verbouwing, aparte afspraken zijn gemaakt voor het FOW-project. Beide partijen verwijzen naar een inhoudelijk overleg dat [geïntimeerde] hierover met compliance manager [naam 7] heeft gevoerd op 19 juli 2022. Daarbij is volgens [geïntimeerde] afgesproken dat de sourcing regels niet hoefden te worden doorlopen, maar dat er wel steeds drie offertes moesten worden opgevraagd. Lloyds Bank stelt dat [naam 7] juist zou hebben bevestigd dat de basisregels van het sourcing proces van toepassing zijn op het FOW-project. Maar nu zij zelf bij randnummer 30 van het beroepschrift (tussen haakjes) opmerkt dat dit onder meer zou gaan om het opvragen van meerdere offertes, is het hof van oordeel dat Lloyds Bank de door [geïntimeerde] gestelde afspraak onvoldoende heeft weersproken. Dat geldt ook voor de afspraak die [geïntimeerde] stelt op 25 november 2022 met [naam 4] te hebben gemaakt, namelijk dat het niet nodig was om recruiters en leveranciers binnen het FOW-project alsnog door het sourcing proces te laten gaan wanneer dat nog niet gebeurd was. [geïntimeerde] beroept zich terzake op een e-mail van 29 november 2022 van [naam 4] , waarin staat: “I am comfortable to only put through those agencies through the process, that will be dealt with on a looking forward basis. That would equally apply if other activities like the office project would not be there, as that is very much water under the bridge. Hope this helps.”
[geïntimeerde] heeft in eerste aanleg gemotiveerd verweer gevoerd tegen de door Lloyds Bank gestelde schendingen van de sourcing regels. In hoger beroep is Lloyds Bank nog slechts op een aantal van die kwesties ingegaan en heeft [geïntimeerde] opnieuw concreet en onderbouwd verweer gevoerd.
[geïntimeerde] heeft aangevoerd dat zij twee ‘breaches’ (schendingen van het sourcing proces) van Compliance heeft gekregen, een voor [naam 8] en een voor [naam 9] . De ‘breach’ met [naam 8] speelde in oktober 2021 en had volgens [geïntimeerde] te maken met het feit dat er in Nederland een aparte overeenkomst met [naam 8] werd gesloten, terwijl [naam 8] in het VK al een bestaande klant was. Na de situatie te hebben uitgelegd is de ‘breach’ ingetrokken en schreef Lloyds Bank [geïntimeerde] : “thanks [geïntimeerde] [ [geïntimeerde] - hof], that is all clear now.” Ook de aanvankelijk ten aanzien van [naam 9] gegeven ‘breach’ is ingetrokken. [geïntimeerde] heeft hierover toegelicht dat haar Duitse collega en zij aanvankelijk dachten dat recruitmentbureaus, net als individuele trainers en consultants, niet door het sourcing proces heen hoefden. In 2022 heeft hierover overleg plaatsgevonden tussen [naam 1] , [naam 4] en [geïntimeerde] en dit heeft geleid tot de hiervoor genoemde afspraak van 25 november 2022 (door [naam 4] bevestigd per e-mail van 29 november 2022). Met betrekking tot De Lage Landen heeft [geïntimeerde] uitgelegd dat dit de uitvoerder was van leverancier Objectform. Omdat dit onder het FOW-project viel gold hiervoor volgens [geïntimeerde] de afspraak met [naam 4] dat deze niet achteraf voor sourcing hoefde te worden aangemeld. Tot slot heeft [geïntimeerde] een toelichting gegeven op de situatie met Zwitserleven, waarbij volgens haar twee fasen moeten worden onderscheiden. Zwitserleven was een bestaande relatie waarmee een pensioenovereenkomst zou worden gesloten, waarvan de ondertekening (omdat het lopende contract afliep) niet langer kon wachten. In de eerste fase hoefde er geen IT-controle plaats te vinden binnen het sourcing proces omdat de werkgeversgegevens rechtstreeks werden verstrekt. [naam 4] heeft voor die fase bevestigd dat het sourcing proces was doorlopen met zijn e-mail van 10 januari 2023, waarin hij schreef: “I can confirm that all applicable sourcing controls have been completed, and the contract is ready to be signed”. De tweede fase betrof de HR-tool waarvoor wel IT-controle moest plaatsvinden, maar daarvoor is op 2 februari 2023 groen licht gegeven dus ook daarbij zijn de sourcing regels in acht genomen. Lloyds Bank heeft als productie 16 in hoger beroep een verklaring overgelegd van HR-medewerkster [naam 10] , maar daarin wordt miskend dat deze twee fasen - waarmee [naam 1] wel bekend was - bestonden. Ook blijkt daaruit niet - zoals Lloyds Bank heeft gesteld - dat [geïntimeerde] [naam 10] onder druk heeft gezet om bepaalde sourcing regels niet na te leven, aldus nog steeds [geïntimeerde] .
Als productie 4 in hoger beroep heeft [geïntimeerde] een samenvatting in het geding gebracht van het in eerste aanleg door haar overgelegde Excel-sheet (productie 24), waarin [geïntimeerde] heeft gereageerd op de HR supplier list. Uit productie 4 volgt dat van de 46 leveranciers slechts 35 leveranciers onder HR vallen. De overige 11 leveranciers behoren tot de afdeling Office Management, waarvoor [geïntimeerde] pas vanaf 1 april 2021 verantwoordelijk was (tot die tijd was [naam 5] dat). Omdat de bewuste overeenkomsten voor die tijd gesloten zijn, was niet [geïntimeerde] maar [naam 5] verantwoordelijk voor het sourcing proces. Verder blijkt uit het Excel-bestand dat van de 35 HR-leveranciers bij 20 leveranciers de sourcing regels volgens Lloyds Bank niet (volledig) zijn gevolgd. Daarvan vallen er volgens [geïntimeerde] vier onder het FOW-project, waarvoor met [naam 7] en [naam 4] speciale afspraken zijn gemaakt, heeft [geïntimeerde] voor vier leveranciers in eerste aanleg en/of in hoger beroep een duidelijke verklaring gegeven, zijn er drie leveranciers voor 2020 ‘geonboard’, is er met een leverancier pas een overeenkomst gesloten nadat [geïntimeerde] ziek thuis kwam te zitten en vallen er twee leveranciers onder HR Duitsland. Dan resteren er vijf leveranciers, ten aanzien van wie [geïntimeerde] aanvoert dat dit incidentele leveranciers zijn, met wie geen overeenkomsten zijn gesloten maar waar alleen een enkele keer een bestelling is geplaatst.
Lloyds Bank heeft op deze nadere toelichting van [geïntimeerde] niet (voldoende) inhoudelijk gereageerd en haar stelling dat met deze voorbeelden de sourcing regels zijn overtreden daarmee onvoldoende onderbouwd. Dat [geïntimeerde] de sourcing regels heeft geschonden, laat staan dat zij dit structureel en bewust deed, kan dan ook niet worden vastgesteld. Zoals uit het voorgaande blijkt, waren de sourcing regels niet in beton gegoten en golden voor sommige HR of FOW-gerelateerde zaken andere afspraken. Indien die afspraken anders waren bedoeld dan [geïntimeerde] deze begreep, kan dat haar - zoals zij terecht heeft aangevoerd - niet worden verweten. Dit zou alleen anders zijn wanneer Lloyds Bank [geïntimeerde] duidelijk zou hebben gewaarschuwd, maar dat heeft Lloyds Bank niet gedaan. Overigens blijkt ook uit het rapport dat de onderzoekster er niet van overtuigd was dat [geïntimeerde] bewust de regels schond. Zij laat uitdrukkelijk de mogelijkheid open dat sprake was van een misverstand. Het hof betrekt verder bij zijn oordeel dat [geïntimeerde] , zoals tussen partijen niet in discussie is, geen enkel belang had bij het omzeilen van de regels.
Ad ii) handtekening [naam 1] zonder toestemming
[geïntimeerde] heeft bij de kantonrechter gemotiveerd betwist dat zij in de vijf in het rapport genoemde gevallen de handtekening van [naam 1] heeft gebruikt zonder zijn toestemming. Zij heeft daartoe voor alle vijf overeenkomsten concreet benoemd (in twee gevallen onderbouwd met
e-mails) wanneer [naam 1] haar daarvoor toestemming heeft gegeven. Lloyds Bank is daar in haar beroepschrift niet meer op ingegaan, anders dan met de stelling dat [geïntimeerde] geen bewijs heeft overgelegd. Wel heeft Lloyds Bank meer algemeen aangevoerd dat een eerder in 2015 door [naam 1] gegeven eenmalige toestemming uitsluitend zag op het gebruik van zijn handtekening voor salarisverhogingen en dus niet op overeenkomsten met externe partijen. [geïntimeerde] heeft dit weersproken.
Naar het oordeel van het hof is in deze procedure onvoldoende komen vast te staan dat [geïntimeerde] de handtekening van [naam 1] zonder zijn toestemming heeft gebruikt. Lloyds Bank is op de door [geïntimeerde] concreet gegeven toelichting rond de vijf genoemde gevallen niet (voldoende) ingegaan en heeft daarmee onvoldoende onderbouwd gesteld dat zij de handtekening van [naam 1] in die gevallen zonder zijn toestemming heeft gebruikt. Dat blijkt in twee gevallen ook uit de als producties 28 en 29 bij het verweerschrift in eerste aanleg overgelegde e-mails. Productie 28 ziet op een huurovereenkomst van Lloyds Bank en dus wel degelijk op een overeenkomst met een externe partij. [geïntimeerde] schrijft [naam 1] daarover op 6 januari 2022: “N.a.v. ons overleg vanochtend in de bijlage nog even het lease proposal. Als jij akkoord op de mail geeft verzorg ik de digitale ondertekening (…)”, waarop [naam 1] op 8 januari 2022 reageert met: “akkoord”. Dat de digitale handtekening op verzoek van [naam 1] wel vaker werd gebruikt voor het aangaan van externe verplichtingen leidt het hof ook af uit de volgende e-mails van 3 november 2021 van [naam 1] en [geïntimeerde] over een overeenkomst met ArboNed. [naam 1] schrijft [geïntimeerde] : “Akkoord. Kun jij mijn digitale handtekening in de PDF plaatsen?” en [geïntimeerde] reageert met: “Yes, ik plak je handtekening er dan in.” Mocht er al in strijd met de strenge toepasselijke Duitse regels zijn gehandeld, zoals Lloyds Bank stelt, dan kan dit - gelet op het feit dat dit met goedkeuring van [naam 1] of zelfs op zijn verzoek gebeurde - niet door Lloyds Bank aan [geïntimeerde] worden tegengeworpen.
Het hof wijst er bovendien op dat er geen vastgelegde afspraak was wanneer de handtekening van de HR manager mocht worden gebruikt en dat het volgens de onderzoekster slechts ‘min of meer duidelijk was’ dat [geïntimeerde] uitdrukkelijk toestemming van [naam 1] nodig had voor het gebruik van zijn handtekening. Om die reden heeft zij in het rapport de aanbeveling gedaan hierover een handleiding op te stellen voor het HR-team.
Op grond van het voorgaande is het hof van oordeel dat arbeidsovereenkomst niet kan worden beëindigd op de e-grond.
Geen h-grond
Ter onderbouwing van haar standpunt dat de arbeidsovereenkomst moet eindigen beroept Lloyds Bank zich in hoger beroep primair op de h-grond (andere omstandigheden
dan die genoemd onder a tot en met g van artikel 7:699 lid 3 BW, die zodanig zijn dat van
de werkgever in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren). Lloyds Bank stelt daartoe dat sprake is van een fundamentele en duurzame vertrouwensbreuk die rechtstreeks raakt aan de kern van de governance en de wettelijke verantwoordelijkheden van [naam 1] als bestuurder. Delegatie is volgens Lloyds Bank slechts toegestaan voor zover erop vertrouwd kan worden dat de regels strikt worden nageleefd en [geïntimeerde] heeft ondanks herhaalde gesprekken en interventies geen zelfreflectie getoond of verantwoordelijkheid genomen. Dat is onverenigbaar met de eisen die voortvloeien uit het toepasselijke toezichtkader, aldus Lloyds Bank.
Uit de parlementaire geschiedenis volgt dat de h-grond niet kan worden gebruikt voor het repareren van een op een van de andere gronden onvoldoende onderbouwd ontslag (Handelingen I 2013/14, 33818, 32, item 14, p. 10).
De redenen die Lloyds Bank ter onderbouwing van de h-grond aanvoert zijn in essentie dezelfde als de redenen die zij ten grondslag legt aan haar verzoek op de e- en de g-grond. Nu Lloyds Bank verder geen feiten of omstandigheden heeft gesteld, die zelfstandig een beroep op de h-grond rechtvaardigen, kan de arbeidsovereenkomst ook niet op de h-grond worden beëindigd.
Wel g-grond
Zoals hiervoor is overwogen, berust [geïntimeerde] in hoger beroep in de beëindiging van de arbeidsovereenkomst op de g-grond. Het hof ziet aanleiding de arbeidsovereenkomst op die grond te beëindigen. Daartoe is het volgende redengevend.
Naar het oordeel van het hof is de arbeidsrelatie door het hiervoor beschreven handelen van Lloyds Bank behoorlijk verstoord geraakt. Het komt er uiteindelijk op neer dat Lloyds Bank [geïntimeerde] ten onrechte - op basis van een niet-onafhankelijk en onzorgvuldig intern onderzoek - heeft verweten de regels (bewust) te hebben geschonden. [naam 1] heeft tijdens de zitting in hoger beroep verklaard dat de verdenking van fraude vrij snel was losgelaten, maar Lloyds Bank is zich wel blijven gedragen alsof die verdenking nog bestond. Vanwege de goede staat van dienst van [geïntimeerde] en hun jarenlange nauwe samenwerking had het op de weg van [naam 1] gelegen om met haar in gesprek te gaan, maar in plaats daarvan heeft hij haar juist volledig buitenspel gezet. [geïntimeerde] mocht geen contact hebben met haar collega’s, zo blijkt uit het onder 3.16 genoemde WhatsAppbericht van [naam 2] van 21 februari 2023, werd afgesloten van haar werkaccount en werd pas na ruim een jaar door de onderzoekster gehoord, en dan nog steeds zonder haar e-mails en stukken te hebben kunnen raadplegen. In de tussentijd had [geïntimeerde] van [naam 5] gehoord dat er geen weg terug meer was, is zij onterecht (zie hierna onder 6.33 e.v.) teruggezet in haar uren en had [naam 1] haar op basis van ‘de voorlopige conclusies van het onderzoek’ vast laten weten dat men binnen de bank gechoqueerd was en dat zij daar niet meer kon werken. Ook zijn - in strijd met interne regels - deze voorlopige conclusies met de RvC en met een aantal andere medewerkers gedeeld. Zo werd de verstoring langzaamaan een feit.
Uit de hiervoor onder 3.38 t/m 3.43 geschetste gang van zaken blijkt dat Lloyds Bank door haar handelen van na de beschikking de terugkeer van [geïntimeerde] definitief onmogelijk heeft gemaakt. Terwijl Lloyds Bank gehouden was uitvoering te geven aan de beslissing van de kantonrechter, die uitvoerbaar bij voorraad was verklaard, heeft zij [geïntimeerde] ten onrechte niet toegelaten tot de werkzaamheden en is zij allerlei voorwaarden gaan stellen aan haar terugkeer. Zo heeft zij een extern bureau opdracht gegeven een forensisch onderzoek naar de feiten (uit 2022/2023) te verrichten, zich op het standpunt stellend dat dit gelet op de beslissing van de kantonrechter nodig was. Maar daarmee miskent Lloyds Bank dat een later onderzoek, dat vanzelfsprekend opnieuw erg belastend voor [geïntimeerde] zou zijn, de gebreken aan het eerdere interne onderzoek niet ongedaan kan maken. Ook het onderzoek van Bureau Hoofdstuk was overbodig. Het oordeel of [geïntimeerde] kon terugkeren in haar functie was immers voorbehouden aan de kantonrechter en die had juist geoordeeld dat dit mogelijk was. Onder 4.9 van de bestreden beschikking overwoog zij dat het voor partijen niet makkelijk zou zijn, maar dat van Lloyds Bank verwacht kon worden dat zij zich in zou zetten om de verstoorde verhoudingen te herstellen, zodat [geïntimeerde] haar oude functie weer kon gaan vervullen. Lloyds Bank heeft dat nagelaten.
Het had dus op de weg van Lloyds Bank gelegen de uitspraak van de kantonrechter te respecteren en binnen de bank kenbaar te maken dat zij dit deed. Ook had zij de terugkeer van [geïntimeerde] makkelijker moeten maken door gesprekken te voeren met de medewerkers met als uitgangspunt de terugkeer van [geïntimeerde] . In plaats daarvan heeft zij Bureau Hoofdstuk een teamsessie met het HR-team laten houden, waarbij de medewerkers hun zorg over de terugkeer van [geïntimeerde] nog eens met elkaar konden delen, terwijl [geïntimeerde] niet aanwezig was. Overigens heeft [geïntimeerde] hierover terecht aangevoerd dat, op een persoon na (volgens [geïntimeerde] : [naam 2] ), alle HR-medewerkers met [geïntimeerde] in gesprek wilden gaan. Daarmee heeft Lloyds Bank niets gedaan, terwijl dit wel aansloot bij een voorstel van [geïntimeerde] . [geïntimeerde] zelf is niet onmiddellijk op wedertewerkstelling gaan inzetten maar heeft Lloyds Bank de nodige ruimte gegeven. Als Head of HR begreep zij heel goed dat er iets nodig was voordat zij na zo lange tijd het werk weer kon hervatten. Zij is met allerlei constructieve voorstellen gekomen, maar Lloyds Bank heeft die alle van de hand gewezen en is blijven vasthouden aan de hiervoor besproken - onredelijke - onderzoeken. Met haar e-mails van 17 april 2026 en 19 juni 2026 heeft Lloyds Bank de deur helemaal dicht gegooid. Lloyds Bank liet daarin in feite weten dat zij niet bereid was [geïntimeerde] te laten terugkeren, ook niet in afwachting van het hoger beroep.
Het voorgaande levert een voldragen g-grond op. Ook staat vast (dit is tijdens de zitting door partijen bevestigd) dat herplaatsing van [geïntimeerde] in een andere passende functie binnen een redelijke termijn niet mogelijk is of in de rede ligt. Dat Lloyds Bank als werkgever van het ontstaan of voortbestaan van de verstoring in de arbeidsverhouding een (ernstig) verwijt kan worden gemaakt, zoals hierna zal worden geoordeeld, staat niet aan ontbinding in de weg (vgl. HR 16 februari 2018, ECLI:NL:HR:2018:220).
Einde arbeidsovereenkomst per 1 maart 2027
[geïntimeerde] heeft verzocht bij het bepalen van de einddatum rekening te houden met de geldende opzegtermijn van vier maanden. Nu ook Lloyds Bank blijkens het petitum in haar beroepschrift onder V sub a verzoekt rekening te houden met de opzegtermijn en zij de door [geïntimeerde] gestelde duur van de opzegtermijn niet heeft betwist, zal het hof bepalen dat de arbeidsovereenkomst tussen partijen per 1 maart 2027 eindigt.
Arbeidsomvang: 36 uur
Tussen partijen is in geschil of de arbeidsomvang van [geïntimeerde] 32 of 36 uur per week bedraagt.
Op zich is juist dat de urenuitbreiding van [geïntimeerde] aanvankelijk tijdelijk was en verband hield met het FOW-project, zoals Lloyds Bank heeft gesteld, maar vast staat ook dat dit tijdens het evaluatiegesprek van [geïntimeerde] in het derde kwartaal van 2022 zou worden geëvalueerd. Het hof volgt [geïntimeerde] in haar standpunt dat dit ook is gebeurd en dat [naam 1] en [geïntimeerde] toen definitief een arbeidsomvang van 36 uur per week hebben afgesproken per
1 januari 2023. Die afspraak blijkt uit het WhatsAppbericht van [naam 1] van 10 september 2022. Hij schrijft daarin met zoveel woorden: “Als jij 36 of 40 uur wil werken, mag dat natuurlijk.”.
Bovendien staat vast dat partijen uitvoering aan de tussen [naam 1] en [geïntimeerde] gemaakte afspraak hebben gegeven. Lloyds Bank is [geïntimeerde] ook na 1 januari 2023 voor 36 uur blijven uitbetalen. Het hof gaat om die reden voorbij aan het betoog van Lloyds Bank dat de toezegging van [naam 1] niet bindend was. Pas eind juni 2022, ruim na het ontstaan van het geschil, is Lloyds Bank zich op het standpunt gaan stellen dat [geïntimeerde] vanaf 1 januari 2023 ten onrechte salaris op basis van een 36-urige werkweek heeft ontvangen. De reden daarvoor verraadt [naam 1] in zijn e-mail van 21 juli 2023, waar hij schrijft: ”Jij geeft aan dat je graag wilt dat wij jou betalen o.b.v. 36 uur per week i.p.v. 32 uur. Dit zullen wij niet doen. De formele overeenkomst dat jij tijdelijk 36 uur i.p.v. 32 uur werkte, liep af op 31-12-2022. Het klopt dat ik jou heb aangegeven dat ik de verhoging naar 36 uur permanent wilde maken vanaf 1-1-2023 maar dit was onder de aanname dat jij je werk volgens de regels deed. Dit blijkt o.b.v. ons interne onderzoek niet zo te zijn, (…) Ik voel mij dan ook niet gebonden aan informele afspraken die ik met de inzichten van nu zeker niet gemaakt zou hebben (…) ” [naam 1] erkent in deze e-mail de met [geïntimeerde] gemaakte afspraak dus, maar meent kennelijk dat zij daar niet langer aanspraak op kan maken omdat zij haar werk niet volgens de regels zou doen.
Transitievergoeding
[geïntimeerde] heeft het hof verzocht Lloyds Bank te veroordelen tot betaling van de wettelijke transitievergoeding van € 56.084,77 bruto, berekend tot en met 1 maart 2027 en uitgaand van een 36-urige werkweek.
Lloyds Bank heeft zich in eerste aanleg op het standpunt gesteld dat zij op grond van artikel 7:673 lid 7 sub c BW de transitievergoeding niet verschuldigd is omdat [geïntimeerde] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. In hoger beroep heeft Lloyds Bank alleen nog verweer gevoerd tegen de hoogte van de transitievergoeding. Omdat Lloyds Bank haar eerdere verweer niet expliciet heeft prijsgegeven, komt het hof toe aan de bespreking van de vraag of [geïntimeerde] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
Naar het oordeel van het hof blijkt uit al hetgeen hiervoor is besproken voldoende duidelijk dat [geïntimeerde] niet verwijtbaar, laat staan ernstig verwijtbaar, heeft gehandeld. [geïntimeerde] heeft dus recht op de transitievergoeding. Wat de hoogte van de transitievergoeding betreft, verwerpt het hof het primair door Lloyds Bank gevoerde verweer dat van een 32-urige werkweek moet worden uitgegaan. Ook in haar subsidiaire verweer wordt Lloyds Bank niet gevolgd. Zij stelt in haar spreekaantekeningen dat de transitievergoeding op basis van 36 uur per week € 52.402,03 bruto zou bedragen, maar uit haar productie 26 blijkt dat zij de vergoeding subsidiair zelf ook berekend heeft op € 56.084,77 bruto. Dat sluit niet alleen aan bij de door [geïntimeerde] gestelde hoogte van de transitievergoeding, maar ook bij de berekening van het hof.
Lloyds Bank zal dus worden veroordeeld om [geïntimeerde] een transitievergoeding van
€ 56.084,77 bruto te betalen.
Billijke vergoeding
Vervolgens dient de vraag te worden beantwoord of [geïntimeerde] aanspraak heeft op een billijke vergoeding.
Zoals hiervoor opgemerkt, is artikel 7:671b BW ten aanzien van de toekenning van een vergoeding van overeenkomstige toepassing. Ingevolge artikel 7:671b lid 9 sub c BW kan de rechter aan de werknemer een billijke vergoeding toekennen als de ontbinding (in dit geval beëindiging) van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Blijkens de parlementaire geschiedenis staat de vergoeding in relatie tot het verwijtbaar handelen dat de ontbinding tot gevolg heeft (Kamerstukken II 2013/14, 33818, 3, p. 33).
Volgens vaste rechtspraak dient bij het bepalen van de hoogte van de billijke vergoeding rekening te worden gehouden met alle omstandigheden van het geval, waaronder de ernst van de gevolgen van het ontslag voor de werknemer, de verwachte levensduur van de arbeidsovereenkomst en de ernst van het verwijt. Het gaat erom dat de werknemer wordt gecompenseerd voor het ernstig verwijtbare handelen of nalaten door de werkgever. Het ernstige verwijt moet worden weggedacht en waar mogelijk vervangen door de handeling die wel tot een regelmatig ontslag had kunnen leiden.
Ter onderbouwing van de door haar gestelde hoogte van de billijke vergoeding heeft [geïntimeerde] naar voren gebracht dat zij tot haar pensioen in dienst zou zijn gebleven. Zij heeft de inkomensderving tot die tijd, uitgaande van 87 maanden en haar maandsalaris inclusief vakantiegeld en 13e maand van € 8.855,46 bruto, begroot op € 770.425,- bruto. Daar heeft zij
€ 403.002,27 bruto aan te ontvangen WW/salaris op in mindering gebracht en € 121.968,71 bruto aan ‘pensioengat’ bij opgeteld. In totaal komt dit uit op een bedrag van € 489.391,50 bruto.
Lloyds Bank heeft hiertegen aangevoerd dat niet valt in te zien dat [geïntimeerde] , gezien haar opleiding, ervaring en gunstige arbeidsmarktpositie tot haar AOW-leeftijd geen vergelijkbare functie zou kunnen vinden. Ook heeft zij verweer gevoerd tegen de door [geïntimeerde] gestelde pensioenschade. Volgens Lloyds Bank ligt een periode van een jaar doorbetaling meer voor de hand, in welk geval de contante waarde € 16.063,85 bedraagt.
Het hof oordeelt als volgt. De beëindiging van de arbeidsovereenkomst is veroorzaakt door het hiervoor besproken ernstig verwijtbare handelen van Lloyds Bank, en dan met name het stellen van onredelijke eisen aan de terugkeer van [geïntimeerde] nadat de kantonrechter had geoordeeld dat zij kon terugkeren in haar functie. Als deze ‘fout’ wordt weggedacht en partijen waren constructief met elkaar in overleg gegaan, had [geïntimeerde] haar werk in maart 2026 weer kunnen hervatten. Het hof acht het echter niet waarschijnlijk dat [geïntimeerde] dan tot 27 april 2034 bij Lloyds Bank in dienst zou zijn gebleven, zoals [geïntimeerde] stelt. Gelet op de spanningen die er kennelijk waren in de relatie tussen [naam 1] en [geïntimeerde] , acht het hof aannemelijk dat de arbeidsovereenkomst dan toch na enige tijd zou zijn geëindigd vanwege een verstoorde arbeidsrelatie. Het hof betrekt bij zijn oordeel dat Lloyds Bank de kwestie hoog heeft opgenomen en dat de overtuigingen van [naam 1] diep lijken te zitten. Er schattenderwijs vanuit gaand dat de samenwerking in dat geval nog twee jaar zou hebben geduurd en dat Lloyds Bank de kantonrechter in maart 2028 zou hebben verzocht de arbeidsovereenkomst te ontbinden, zou de arbeidsovereenkomst naar verwachting per 1 oktober 2028 zijn ontbonden.
Het verschil tussen deze hypothetische situatie (ontbinding per 1 oktober 2028) en de feitelijke situatie (einde per 1 maart 2027) bedraagt negentien maanden en dus (€ 8.855,46 bruto x 19 =) € 168.253,74 bruto. Gezien de leeftijd van [geïntimeerde] bij het einde dienstverband (zestig jaar), gaat het hof er vanuit dat zij niet snel een nieuwe baan op hetzelfde niveau zal vinden. Het hof acht het in deze situatie niet redelijk om de transitievergoeding of WW op genoemd bedrag in mindering te brengen omdat [geïntimeerde] daarop ongeacht het ernstig verwijtbare gedrag van Lloyds Bank recht heeft. Wel ziet het hof aanleiding om het bedrag te vermeerderen met € 26.637,- bruto aan pensioenpremie. [geïntimeerde] heeft gemotiveerd gesteld dat de jaarlijkse pensioenopbouw € 16.823,27 bruto bedraagt en heeft de door Lloyds Bank daar tegenovergestelde berekening van de contante waarde ter zitting betwist. Omdat Lloyds Bank daar op haar beurt niets tegenover gesteld heeft, is het hof van oordeel dat zij haar betwisting onvoldoende heeft onderbouwd. Het hof verwerpt daarom het verweer en gaat uit van de juistheid van de stelling van [geïntimeerde] . Berekend over negentien maanden bedraagt de gemiste pensioenpremie € 26.637,- bruto. Anders dan Lloyds Bank aanvoert, bestaat er geen aanleiding om mee te wegen dat [geïntimeerde] lange tijd haar salaris doorbetaald heeft gekregen, zonder dat daar werkzaamheden tegenover hebben gestaan en evenmin dat zij zelf niet meer terug wil keren. Dat laatste is, zoals zojuist besproken, het gevolg van ernstig verwijtbaar handelen van Lloyds Bank en het eerste is ook een keuze van Lloyds Bank geweest. Lloyds Bank heeft [geïntimeerde] immers nadat zij weer (gedeeltelijk) arbeidsgeschikt was op non-actief gesteld terwijl daar geen grond voor was. Mede in aanmerking genomen de ernst van het ernstig verwijtbaar handelen van Lloyds Bank, de gevolgen van het ontslag voor [geïntimeerde] en de lange duur van het dienstverband, stelt het hof de billijke vergoeding in totaal afgerond vast op € 225.000,- bruto.
Uitbetaling niet-genoten vakantiedagen
[geïntimeerde] stelt dat zij in totaal nog 1.006,4 verlofuren heeft openstaan die bij het einde van het dienstverband door Lloyds Bank moeten worden uitbetaald. Volgens haar bedraagt de waarde van een verlofuur € 56,76 bruto en heeft zij in totaal recht op € 57.123,26 bruto.
Lloyds Bank heeft zowel het door [geïntimeerde] gestelde aantal uren als de waarde van een verlofuur betwist en stelt zich op het standpunt dat [geïntimeerde] 472,14 uren had openstaan met een waarde van in totaal € 26.803,39 bruto. Ter onderbouwing beroept Lloyds Bank zich op haar aanvullende productie 27.
[geïntimeerde] heeft daartegen op de zitting gemotiveerd verweer gevoerd. Zij heeft aangevoerd dat Lloyds Bank ten onrechte is uitgegaan van een arbeidsomvang van 32 uur in plaats van 36, dat er (boven-)wettelijke vakantiedagen missen, die niet zijn verjaard respectievelijk vervallen en dat het verlof door Lloyds Bank onterecht is beperkt tot 22 mei 2023.
Zoals hiervoor is overwogen, moet van een arbeidsomvang van 36 en niet van 32 uur per week worden uitgegaan. Omdat Lloyds Bank haar berekening verder, in het licht van het door [geïntimeerde] gevoerde verweer daartegen, onvoldoende heeft toegelicht, gaat het hof uit van de juistheid van de berekening van [geïntimeerde] .
Lloyds Bank zal daarom worden veroordeeld tot betaling aan [geïntimeerde] van € 57.123,26 bruto aan niet-genoten verlofuren.
Pensioencompensatie
Ook heeft [geïntimeerde] verzocht om uitkering door Lloyds Bank van € 1.938,94 bruto aan jaarlijkse pensioencompensatie omdat betaling daarvan in januari 2026 is uitgebleven.
Lloyds Bank heeft tijdens de zitting aangevoerd dat de pensioencompensatie wel degelijk is betaald, maar al in december 2025 en anders verwerkt dan voorheen. [geïntimeerde] heeft dit niet weersproken zodat het verweer van Lloyds Bank op dit punt slaagt en het verzoek van [geïntimeerde] wordt afgewezen.
Buitengerechtelijke incassokosten en proceskosten
De kantonrechter heeft Lloyds Bank (met betrekking tot het verzoek van Lloyds Bank) in de proceskosten veroordeeld en haar (met betrekking tot het tegenverzoek van [geïntimeerde] ) veroordeeld tot betaling van € 5.078,- aan bijdrage in de juridische kosten. De proceskosten ten aanzien van het tegenverzoek zijn op nihil bepaald.
Lloyds Bank heeft in hoger beroep verzocht de proceskosten in eerste aanleg te compenseren en is dus niet opgekomen tegen de veroordeling tot betaling van € 5.078,-, waarvan uit de motivering van de kantonrechter blijkt dat dit buitengerechtelijke incassokosten zijn (rov. 4.16).
[geïntimeerde] heeft in hoger beroep om een aanvullend bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten van € 14.807,14 inclusief btw voor de eerste aanleg verzocht. Daartoe heeft zij zich op het standpunt gesteld dat het door de kantonrechter toegekende bedrag is berekend conform het liquidatarief (de staffel), terwijl zij stelt recht te hebben op de daadwerkelijk gemaakte buitengerechtelijke kosten. Voor het hoger beroep heeft [geïntimeerde] verzocht Lloyds Bank te veroordelen tot betaling van de daadwerkelijke buitengerechtelijke incassokosten van
€ 5.662,80 inclusief btw, althans op de buitengerechtelijke incassokosten op basis van de gebruikelijke staffel, en tot betaling van € 27.336,32 inclusief btw aan daadwerkelijke proceskosten in hoger beroep. [geïntimeerde] stelt die kosten te hebben moeten maken vanwege het ernstig verwijtbare handelen van Lloyds Bank. Volgens haar heeft Lloyds Bank gehandeld in strijd met de norm van goed werkgeverschap en heeft zij haar procesrecht misbruikt dan wel onrechtmatig gehandeld.
Lloyds Bank heeft hier tegenin gebracht dat de verzochte vergoedingen neerkomen op een verzoek tot vergoeding van de werkelijke proceskosten en dat die alleen in uitzonderlijke gevallen, zoals bij misbruik van procesrecht of onrechtmatig procederen, worden toegewezen. Volgens Lloyds Bank doen die zich niet voor en bestaat er geen grond om af te wijken van het gebruikelijke liquidatietarief.
Het hof volgt Lloyds Bank in haar verweer. Voor toekenning van de volledige (proces)kosten is alleen plaats in uitzonderlijke situaties. Daarbij dient te worden gedacht aan misbruik van procesrecht en onrechtmatig handelen door bijvoorbeeld het instellen van een vordering die evident ongegrond is. Daarvan is niet gebleken. Het stond Lloyds Bank vrij om de zaak in hoger beroep voor te leggen en deze was niet bij voorbaat dusdanig kansloos dat het instellen van hoger beroep onrechtmatig handelen of misbruik van procesbevoegdheid oplevert.
Wel zal het hof het door [geïntimeerde] verzochte bedrag van € 5.662,80 inclusief btw aan buitengerechtelijke kosten toewijzen. [geïntimeerde] heeft voldoende toegelicht dat er na de bestreden beschikking als gevolg van het ernstig verwijtbare handelen van Lloyds Bank nog buitengerechtelijke werkzaamheden zijn verricht en heeft dit onderbouwd door de facturen daarvan te overleggen (productie 13 in hoger beroep). Lloyds Bank heeft een en ander niet betwist, zodat het hof dit voor juist houdt. Het hof acht de hoogte van de verzochte vergoeding ook redelijk.
Conclusie
Alleen grief vijf in principaal hoger beroep slaagt. De overige grieven in principaal hoger beroep hebben geen succes en die in incidenteel hoger beroep evenmin. De bestreden beschikking zal gedeeltelijk worden vernietigd.
Partijen hebben geen bewijs aangeboden van feiten en omstandigheden die, indien bewezen, tot andere beslissingen leiden dan hiervoor genomen.
Lloyds Bank zal als de in het hoger beroep grotendeels in het ongelijk gestelde partij worden veroordeeld in de proceskosten in principaal hoger beroep. Nu dit niet is verzocht, zal [geïntimeerde] niet worden veroordeeld in de proceskosten van het incidenteel hoger beroep. Het hof ziet aanleiding de proceskostenveroordeling in eerste aanleg in stand te laten.
7 Beslissing
Het hof:
vernietigt de bestreden beschikking, voor zover daarbij het ontbindingsverzoek van Lloyds Bank is afgewezen (5.1 dictum) en de voorwaardelijke tegenverzoeken van [geïntimeerde] zijn afgewezen (5.9 dictum);
en doet in zoverre opnieuw recht:
bepaalt dat de arbeidsovereenkomst tussen partijen eindigt op 1 maart 2027;
veroordeelt Lloyds Bank tot betaling aan [geïntimeerde] van de transitievergoeding van € 56.084,77 bruto;
kent aan [geïntimeerde] toe een billijke vergoeding van € 225.000,- bruto en veroordeelt Lloyds Bank tot betaling daarvan aan [geïntimeerde] ;
veroordeelt Lloyds Bank tot betaling aan [geïntimeerde] van € 57.123,26 bruto aan uitkering van niet-genoten verlofuren;
bekrachtigt de bestreden beschikking voor het overige;
veroordeelt Lloyds Bank tot betaling aan [geïntimeerde] van € 5.662,80 aan buitengerechtelijke incassokosten;
veroordeelt Lloyds Bank in de kosten van het geding in principaal hoger beroep, tot op heden aan de zijde van [geïntimeerde] vastgesteld op € 373,- aan griffierecht en € 2.580,- aan salaris;
verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mrs. F.J. van de Poel, A.L. Bervoets en M. Kullmann en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.