Civiel recht overig
Kort geding, executiegeschil, waarbij het al dan niet verbeurd zijn van dwangsommen en het al dan niet…
Gerechtshof Amsterdam, 27 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3113 · Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3113
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 200.362.459/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. S.H.N. de Wijs te Amsterdam, mr. E.J.E. Boot te Amsterdam
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3113
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kort geding, executiegeschil, waarbij het al dan niet verbeurd zijn van dwangsommen en het al dan niet opheffen van een derdenbeslag aan de orde zijn. Het hof komt tot het voorshandse oordeel dat de executie ten onrechte is geschorst door de voorzieningenrechter en dat het derdenbeslag ten onrechte is opgeheven. Verder is het hof, anders dan de voorzieningenrechter, voorshands van oordeel dat dwangsommen tot het maximum zijn verbeurd. Het hof vernietigt het vonnis van de voorzieningenrechter.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
afdeling civiel recht en belastingrecht, team I
zaaknummer : 200.362.459/01 KG
zaaknummer rechtbank Noord-Holland : C/15/368784 / KG ZA 25-547
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 27 oktober 2026
inzake
[appellant] ,
wonend te [plaats 1] , gemeente [plaats 2] ,
appellant,
advocaat: mr. S.H.N. de Wijs te Amsterdam,
tegen
[geïntimeerde] B.V.,
mede handelend onder de naam [bedrijf],
gevestigd te [plaats 1] , gemeente [plaats 2] ,
geïntimeerde,
advocaat: mr. E.J.E. Boot te Amsterdam.
Partijen worden hierna [appellant] en [geïntimeerde] genoemd.
1 De zaak in het kort
Deze zaak betreft een executiegeschil, waarbij het al dan niet verbeurd zijn van dwangsommen en het al dan niet opheffen van een derdenbeslag aan de orde zijn. Het hof komt tot het voorshandse oordeel dat de executie ten onrechte is geschorst door de voorzieningenrechter en dat het derdenbeslag ten onrechte is opgeheven. Verder is het hof, anders dan de voorzieningenrechter, voorshands van oordeel dat dwangsommen tot het maximum zijn verbeurd. Het hof vernietigt het vonnis van de voorzieningenrechter.
2 Het geding in hoger beroep
[appellant] is bij dagvaarding van 11 november 2025 in hoger beroep gekomen van een vonnis van 16 oktober 2025 van de voorzieningenrechter van de rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem, onder bovenvermeld zaaknummer in kort geding gewezen tussen [geïntimeerde] als eiseres en [appellant] als gedaagde.
Bij tussenarrest van 27 januari 2026 is een mondelinge behandeling na aanbrengen
bepaald, die op 8 april 2026 heeft plaatsgevonden.
Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend:
- memorie van grieven, met producties;
- memorie van antwoord.
Ten slotte is arrest gevraagd.
3 Feiten
Het hof gaat uit van de volgende feiten.
[appellant] is eigenaar van het appartementsrecht rechtgevende op het uitsluitend gebruik van een vierkamerwoning op de eerste verdieping van een pand in [plaats 1]
(hierna: de woning).
[geïntimeerde] huurt de winkelruimte op de begane grond van dit pand. [geïntimeerde] exploiteert daar een horecagelegenheid (hierna: de horecagelegenheid).
Bij e-mail van 27 november 2023 heeft de toenmalige gemachtigde van [appellant] aan [geïntimeerde] medegedeeld:
“(…) Ik heb van cliënt begrepen dat aan u op 23 augustus 2019 een terrasvergunning is toegekend. Bij het verlenen van deze terrasvergunning is er geen rekening gehouden met de grond die in eigendom toebehoort aan cliënt. (…) U maakt inmiddels dus al geruime tijd onrechtmatig gebruik van de grond van cliënt (…).
Recent heeft u van de gemeente het bericht ontvangen dat u de terrasoverkapping moet verwijderen. Dat heeft u inmiddels gedaan. Echter heeft u uw vuilnisbakken en plantenbakken (links en rechts van de ingang van [huisnummer appartement [appellant] ; toevoeging hof]) op de grond van cliënt nog steeds niet verplaatst en blijft u dus de grond van cliënt onrechtmatig in gebruik nemen. (…) Zekerheidshalve ontvangt u per bijlage nog de splitsingsakte, waarin expliciet is aangegeven welk gedeelte nu onrechtmatig door u gebruikt wordt en nog een aantal foto’s waarop de onrechtmatige situatie is te zien.
Cliënt heeft al een aantal malen geprobeerd om in overleg u te verzoeken om tot verwijdering van de plantenbakken en vuilniscontainers over te gaan. Tot op heden heeft u aan dit verzoek geen gehoor gegeven. Als bijlage ontvangt u tevens een app van uw verhuurder, die ook bevestigt dat u thans onrechtmatig gebruik maakt van de grond van cliënt.
Namens cliënt doe ik hierbij nogmaals het (…) verzoek (…) de plantenbakken en vuilniscontainers van het stuk grond van cliënt te verwijderen (…). (…)
Mocht u binnen de gestelde termijn niet aan bovenstaande sommatie hebben voldaan,
dan zie ik mij alsdan genoodzaakt rechtsmaatregelen te treffen. (…)”.
Ondanks verdere correspondentie tussen (de toenmalige gemachtigde van) [appellant] en [geïntimeerde] zijn partijen niet tot een oplossing gekomen. [appellant] heeft [geïntimeerde] vervolgens in rechte betrokken.
Bij uitvoerbaar bij voorraad verklaard vonnis van de kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem, van 15 januari 2025 (hierna: het bodemvonnis) is [geïntimeerde] veroordeeld om binnen twee weken na betekening van het vonnis haar vuilniscontainers, plantenbakken en overige eigendommen te verwijderen van het deel van het perceel waarop [appellant] krachtens zijn appartementsrecht het exclusieve gebruiksrecht heeft (hierna ook: het perceel van [appellant] ). Ook is [geïntimeerde] veroordeeld om aan [appellant] een dwangsom te betalen van € 1.000,00 voor iedere dag dat zij niet aan die veroordeling voldoet, tot een maximum van € 10.000.00 is bereikt.
Bij exploot van 24 januari 2025 is het bodemvonnis aan [geïntimeerde] betekend.
Bij exploot van 20 februari 2025 is [geïntimeerde] aangezegd dat zij zich niet heeft gehouden aan de veroordeling in het bodemvonnis, waardoor een totaal aan dwangsommen van € 10.000,00 is verbeurd en is [geïntimeerde] bevolen binnen twee dagen de verbeurde dwangsommen te voldoen.
Op 26 februari 2025 heeft [geïntimeerde] telefonisch contact opgenomen met de door [appellant] ingeschakelde deurwaarder en heeft zij te kennen gegeven dat zij aan de veroordeling uit het bodemvonnis heeft voldaan.
Bij e-mail van 11 maart 2025 heeft de deurwaarder aan [geïntimeerde] medegedeeld: “(…) Cliënt heeft aangegeven dat u weliswaar de vuilnisbakken heeft verwijderd, maar 2 metalen palen, een metaalplaat en 3 plantenbakken heeft laten staan, waardoor de dwangsommen verschuldigd zijn. (…)
Wij stellen u nog gedurende TWEE DAGEN NA HEDEN in de gelegenheid om het bedrag (…) te betalen. Ook ziet de cliënt graag dat u de achtergebleven zaken alsnog zo spoedig mogelijk verwijdert. Na deze termijn zullen wij tot het treffen van executiemaatregelen over moeten gaan. (...)”.
Diezelfde dag heeft [geïntimeerde] per e-mail aan de deurwaarder laten weten dat “er geen spullen meer van [geïntimeerde] B.V. op de grond van de heer [appellant] ” staan en dat
[geïntimeerde] zich heeft gehouden aan de veroordeling in het bodemvonnis. Bij een latere
e-mail diezelfde dag heeft [geïntimeerde] medegedeeld dat zij het bodemvonnis heeft
nageleefd en haar eigendommen van het perceel van [appellant] heeft verwijderd. [geïntimeerde]
heeft drie foto’s meegestuurd en heeft te kennen gegeven:
“(…) 1. Schuttingdelen- Deze zijn van de heer [appellant]
2. Plantenbakken – Deze bevinden zich op de grond die toebehoort aan winkel 1 en niet op het perceel van appartement 2. Dit blijkt duidelijk uit de splitsingstekening.
3. De ijzeren balk – Dit object is ons niet bekend en niet van [geïntimeerde] of door ons daar
geplaatst, deze is door de heer [appellant] zelf geplaatst bij de plaatsing van de
schuttingdelen. (…)”.
Bij e-mail van 13 maart 2025 heeft de deurwaarder aan [geïntimeerde] geantwoord: “(…) Cliënt heeft aangegeven dat op het terrein nog wel steeds plantenbakken en een parasolhouder staan die uw eigendom zijn. Nu deze nog niet verwijderd zijn verbeurd cliënt daarmee dwangsommen. (…)
Wij zien uw betaling en de bevestiging dat u zal zorgen voor verwijdering van bovengenoemde zaken graag per omgaande tegemoet. (…)”.
Diezelfde dag heeft [geïntimeerde] per e-mail gereageerd dat de parasolhouder niet haar eigendom is en niet door haar is geplaatst en dat de plantenbakken zich niet op het perceel van [appellant] bevinden. Bij een latere e-mail diezelfde dag heeft [geïntimeerde] aan de deurwaarder gemeld:
“(…) Bij deze bevestigen wij dat de plantenbakken volledig zijn verwijderd (…). Op de foto’s is tevens duidelijk zichtbaar dat deze zich op onze eigen grond bevonden. Deze zullen niet meer teruggeplaatst worden. (…)”.
Op 10 juli 2025 heeft [appellant] ten laste van [geïntimeerde] executoriaal derdenbeslag laten leggen onder de Rabobank.
4 De procedure bij de voorzieningenrechter
[geïntimeerde] heeft bij de voorzieningenrechter gevorderd – uitvoerbaar bij voorraad – om primair [appellant] te bevelen met onmiddellijke ingang iedere executiemaatregel voortvloeiend uit het bodemvonnis – waaronder het derdenbeslag – te staken en gestaakt te houden, [appellant] te verbieden om verdere executiemaatregelen te nemen ter zake de opgelegde dwangsommen uit het bodemvonnis, het derdenbeslag op te heffen en voor recht te verklaren dat de door [appellant] gevorderde dwangsommen ten bedrage van € 10.236,83 onverschuldigd zijn gevorderd, dan wel dat geen recht bestaat op incassering daarvan, nu [geïntimeerde] volledig aan het bodemvonnis heeft voldaan en om subsidiair te bepalen dat alle tenuitvoerleggingsmaatregelen ter zake de beweerdelijk verbeurde dwangsommen worden geschorst, totdat bij onherroepelijk geworden rechterlijke uitspraak in een bodemprocedure over het geschil omtrent de dwangsommen is beslist. Een en ander met veroordeling van [appellant] in de proceskosten, te vermeerderen met wettelijke rente.
[appellant] heeft verweer gevoerd.
De voorzieningenrechter heeft [appellant] bevolen met onmiddellijke ingang iedere
executiemaatregel voortvloeiend uit het bodemvonnis – waaronder het derdenbeslag –
te staken en gestaakt te houden en heeft het derdenbeslag opgeheven. Een en ander
met – uitvoerbaar bij voorraad – veroordeling van [appellant] in de proces- en nakosten,
vermeerderd met wettelijke rente en onder afwijzing van het overigens gevorderde.
5 Vordering en verweer in hoger beroep
[appellant] concludeert in hoger beroep tot vernietiging van het bestreden vonnis en het alsnog afwijzen van de vorderingen van [geïntimeerde] , met veroordeling van [geïntimeerde] in de kosten van het geding in beide instanties, te vermeerderen met nakosten en wettelijke rente.
[geïntimeerde] voert verweer en concludeert tot verwerping van de grieven van [appellant] en tot bekrachtiging van het bestreden vonnis, met – uitvoerbaar bij voorraad – veroordeling van [appellant] in de kosten van het hoger beroep, te vermeerderen met nakosten en wettelijke rente.
6 Beoordeling
Nietigheid dagvaarding
[geïntimeerde] heeft als meest verstrekkende verweer in haar memorie van antwoord aangevoerd dat de dagvaarding in hoger beroep nietig is omdat deze niet voldoet aan de gestelde vormvereisten als bedoeld in artikel 111 lid 2 onder m Rv.
In artikel 111 lid 2 onder m Rv, dat ook in hoger beroep geldt, is bepaald dat de gedaagde in de dagvaarding ook moet worden gewezen op de waarheidsplicht van artikel 21 Rv en de in artikel 149 Rv genoemde rechtsgevolgen die intreden als de in de dagvaarding gestelde feiten en rechten door de gedaagde niet of onvoldoende worden betwist. Wordt aan die verplichting niet voldaan, dan is de dagvaarding nietig.
Artikel 122 Rv, dat ook in hoger beroep geldt, bepaalt dat indien de gedaagde in het geding verschijnt en zich op de nietigheid van het exploot van dagvaarding beroept, de nietigheid slechts wordt uitgesproken indien de rechter van oordeel is dat gedaagde door het gebrek onredelijk in zijn belangen is geschaad. Daarvan is in dit geval geen sprake. Dat [geïntimeerde] door het genoemde gebrek in de dagvaarding in hoger beroep op enigerlei wijze in het voeren van verweer is belemmerd, heeft zij niet toegelicht en acht het hof ook niet aannemelijk. [geïntimeerde] procedeert immers niet in persoon, maar wordt bijgestaan door een advocaat. Gelet hierop verwerpt het hof het beroep op de nietigheid.
Executiegeschil
In dit geschil gaat het in de kern om de vragen of [geïntimeerde] dwangsommen heeft verbeurd (grieven 1 tot en met 8) en zo ja, of de dwangsommen door [appellant] (verder) mogen worden geëxecuteerd (grieven 1, 2, 6, 9) en of [appellant] in dat verband terecht derdenbeslag heeft gelegd ten laste van [geïntimeerde] (grief 10).
Indien een vordering in kort geding tot schorsing van de tenuitvoerlegging (artikel 438 lid 2 Rv) betrekking heeft op een uitspraak waartegen geen rechtsmiddel (meer) openstaat, zoals het in 3.5 vermelde bodemvonnis, is de veroordeling waarvan de tenuitvoerlegging ter discussie staat definitief. Er bestaat dan in beginsel slechts grond voor schorsing ingeval de executant misbruik maakt van zijn bevoegdheid om een uitspraak ten uitvoer te leggen (artikel 3:13 BW). Daarvan kan onder andere, maar niet uitsluitend, sprake zijn in geval van een kennelijke juridische of feitelijke misslag in het vonnis dat ten uitvoer wordt gelegd of in geval van een noodtoestand op grond van na het vonnis voorgevallen of aan het licht gekomen feiten. Dit zijn slechts voorbeelden van een situatie waarin de partij die bevoegd is een uitspraak ten uitvoer te leggen, in aanmerking nemende de onevenredigheid tussen het belang bij de uitoefening en het belang dat daardoor wordt geschaad, naar redelijkheid niet tot die uitoefening kan komen en dan dus haar bevoegdheid misbruikt overeenkomstig de in artikel 3:13 BW genoemde maatstaf.
Voorts kan de voorzieningenrechter in een executiegeschil een beslag opheffen (artikel 438 lid 3 Rv). Opheffing van een beslag ligt in de rede bij misbruik van
executiebevoegdheid, als het beslag vexatoir is, of indien het beslag is gelegd in
weerwil van (wettelijke) beslagverboden of met verzuim van vormen.
In een executiegeschil kan ook aan de orde komen of dwangsommen zijn
verbeurd. De rechter dient in dat geval te beoordelen of de voorwaarden waaronder de
dwangsom is verschuldigd zijn vervuld. Daarbij heeft de executierechter nadrukkelijk niet tot taak de door de bodemrechter besliste rechtsverhouding zelfstandig opnieuw te beoordelen. De beantwoording in een executiegeschil van de vraag of dwangsommen zijn verbeurd, dient (wanneer sprake is van een veroordeling om iets te doen) plaats te
vinden door een toetsing van de handelingen die ter uitvoering van het veroordelend
vonnis zijn verricht aan de inhoud van de veroordeling, zoals deze door uitleg moet worden vastgesteld. Bij die uitleg moet de rechter het doel en de strekking van de veroordeling tot richtsnoer nemen, in die zin dat de veroordeling niet verder strekt dan tot het bereiken van het daarmee beoogde doel. De rechter mag bij zijn uitleg van de veroordeling maatstaven van redelijkheid en billijkheid hanteren.
Spoedeisend belang
Bij een kort geding in hoger beroep moet het spoedeisend belang van de eisende
partij bij de door haar verlangde voorziening ten tijde van de uitspraak van het hof nog bestaan. Of daarvan sprake is, beoordeelt het hof ambtshalve.
Het hof constateert dat de voorzieningenrechter klaarblijkelijk van een
spoedeisend belang van [geïntimeerde] bij haar vorderingen is uitgegaan door de vorderingen
inhoudelijk te beoordelen. Tegen dit in het vonnis besloten oordeel is geen grief gericht, zodat het hof moet aannemen dat het spoedeisend belang bestond ten tijde van de uitspraak van de voorzieningenrechter. In de dreiging van verdere executie ziet het hof ook in hoger beroep een voldoende spoedeisend belang.
Dwangsommen
In een kort geding zijn de wettelijke regels van bewijsrecht niet van toepassing, in die zin dat geen plaats is voor bewijslevering. Voldoende is dat feiten aannemelijk zijn.
In het bodemvonnis heeft de kantonrechter overwogen dat “Niet in geschil is dat [geïntimeerde] vuilniscontainers, plantenbakken en overige eigendommen heeft geplaatst op het deel van het perceel dat grenst aan de linkerkant van het overdekte terras, bezien vanaf de voorzijde van het pand”. Aan de hand van de splitsingsstukken, meer in het bijzonder de in het bodemvonnis – en hieronder als afbeelding 1 – opgenomen (plattegrond behorend bij de) splitsingstekening, heeft de kantonrechter geoordeeld dat [appellant] het uitsluitend gebruik heeft van het deel van het perceel (aangeduid met ‘2’) dat grenst aan de linkerkant van het overdekte terras (aangeduid met ‘buiten B’), bezien vanaf de voorzijde van het pand en heeft de kantonrechter [geïntimeerde] veroordeeld
tot het verwijderen van haar eigendommen van het perceel van [appellant] .
afbeelding 1
Het hof stelt voorop dat het bodemvonnis aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Gelet op de in het bodemvonnis opgenomen omschrijving van het perceel waarop [geïntimeerde] vuilniscontainers, plantenbakken en overige eigendommen heeft geplaatst en de ook in het bodemvonnis opgenomen (plattegrond behorend bij de) splitsingstekening, moet het [geïntimeerde] duidelijk zijn althans had het [geïntimeerde] redelijkerwijs duidelijk moeten zijn op welk deel van het perceel van [appellant] de veroordeling tot het verwijderen van haar vuilcontainers, plantenbakken en overige eigendommen betrekking heeft.
Vaststaat dat het bodemvonnis op 24 januari 2025 aan [geïntimeerde] is betekend. Dit
brengt met zich dat [geïntimeerde] uiterlijk op 7 februari 2025 aan de veroordeling diende te
voldoen om verbeurte van dwangsommen te voorkomen.
vuilniscontainers
[appellant] heeft foto’s met data (memorie van grieven, productie 8) in het geding gebracht, waaronder de hieronder weergegeven afbeelding 2, gedateerd 10 februari 2025. Uit deze foto’s blijkt dat de vuilcontainers op 10 februari 2025 nog “aan de linkerkant van het overdekte terras, bezien vanaf de voorzijde van het pand” stonden en dus op het perceel van [appellant] als aangeduid in het bodemvonnis. [geïntimeerde] heeft de vuilcontainers pas op 11 februari 2025 van het perceel van [appellant] verwijderd.
Daarmee is de voorwaarde waaronder ingevolge het bodemvonnis een dwangsom is verschuldigd vervuld (grief 1).
afbeelding 2
plantenbakken
Bij e-mail van 27 november 2023 (rov. 3.3) heeft de toenmalige gemachtigde
van [appellant] aan [geïntimeerde] te kennen gegeven dat [geïntimeerde] haar “plantenbakken (links en
rechts van de ingang van” het appartement van [appellant] “nog steeds niet verplaatst”
heeft en “dus de grond van” [appellant] “onrechtmatig in gebruik” heeft. Bij deze mail zijn een aantal foto’s gevoegd “waarop de onrechtmatige situatie is te zien”,
waaronder de hieronder weergegeven afbeelding 3. Uit de door [appellant] in het geding
gebrachte foto’s met data (memorie van grieven, producties 12 en 13) valt op te maken dat de plantenbak zoals te zien op afbeelding 3 in elk geval op 20 april 2024 – vóór de inleidende dagvaarding in de bodemzaak – vervangen was door drie donkergrijze plantenbakken, zoals te zien op de hieronder weergegeven afbeelding 4, gedateerd 20 april 2024. Ook blijkt uit deze foto’s dat de donkergrijze plantenbakken in elk geval in september 2024 – vóór de mondelinge behandeling en vóór het vonnis in de bodemzaak – op een verhoging zijn geplaatst, zoals te zien op de hieronder
weergegeven afbeeldingen 5 en 6.
afbeelding 3 afbeelding 4
afbeelding 5 afbeelding 6
[appellant] heeft foto’s en screenshots (memorie van grieven, producties 12) in het geding gebracht, waaruit de afmetingen van deze plantenbakken en daarmee de aan [geïntimeerde] beschikbare ruimte om deze plantenbakken te plaatsen te herleiden zijn.
Twee van deze foto’s zijn hieronder weergegeven als afbeeldingen 7 en 8. Hieruit volgt dat de plantenbakken van [geïntimeerde] steeds deels op het perceel van [appellant] waren geplaatst. Dit is ook te zien op een door [appellant] overgelegde foto van 12 maart 2025 (memorie van grieven, productie 12), hieronder weergegeven als afbeelding 9. [geïntimeerde] had de plantenbakken overeenkomstig de veroordeling in het bodemvonnis dan ook moeten verwijderen. De omstandigheid dat de plantenbakken slechts ‘voor een zo verwaarloosbaar klein deel’ op het perceel van [appellant] stonden, maakt dit niet anders (grief 2). Gelet op het doel en de strekking van het bodemvonnis, biedt het bodemvonnis geen ruimte voor een andere, minder verstrekkende uitleg. Zelfs als ook de plaatsing van andere plantenbakken van [geïntimeerde] tussen partijen eerder in geschil was – zoals [geïntimeerde] betoogt en [appellant] weerspreekt – laat dit onverlet dat onderhavige plantenbakken onder de reikwijdte van het bodemvonnis vallen en overeenkomstig de veroordeling in het bodemvonnis verwijderd moesten worden (grief 2). Daarbij betrekt het hof dat [geïntimeerde] al bij mail van 27 november 2023 – met foto – door de toenmalige gemachtigde van [appellant] is gewezen op bedoelde plantenbakken.
afbeelding 7 afbeelding 8
afbeelding 9
Bovendien was het als veroordeelde partij aan [geïntimeerde] – en niet aan (de
toenmalige gemachtigde of deurwaarder van) [appellant] – om ruimschoots vóór 7 februari 2025 contact op te nemen met (de toenmalige gemachtigde en/of deurwaarder van) [appellant] ofwel om te melden dat zij van mening was aan de veroordeling te hebben voldaan ofwel om opheldering te vragen als zij ondanks het duidelijke bodemvonnis twijfelde over de plaatsing van de plantenbakken (grief 7). Bij het uitblijven van een haar welgevallig antwoord had [geïntimeerde] alsnog tijdig de plantenbakken kunnen en moeten verwijderen om verbeurte van dwangsommen te voorkomen (grief 3). [geïntimeerde] heeft dit echter nagelaten en zij heeft daarmee bewust het risico genomen niet tijdig volledig aan de veroordeling tot verwijdering te voldoen. [geïntimeerde] heeft pas op 26 februari 2025 telefonisch contact opgenomen met de deurwaarder. Uiteindelijk heeft [geïntimeerde] op 13 maart 2025 de plantenbakken van het perceel van [appellant] verwijderd. Daarmee is ook ten aanzien van de plantenbakken de voorwaarde vervuld waaronder ingevolge het bodemvonnis een dwangsom is verschuldigd.
overige eigendommen
Het voorgaande brengt mee dat reeds gezien de datum van verwijdering van de plantenbakken de dwangsommen zijn volgelopen. Ten overvloede overweegt het hof nog het volgende. Uit de mailcorrespondentie tussen (de deurwaarder van) [appellant] en [geïntimeerde] (rov. 3.9-3.12) volgt dat de vraag of [geïntimeerde] naast de vuilniscontainers en plantenbakken ook nog andere eigendommen op het perceel van [appellant] heeft geplaatst en daardoor dwangsommen heeft verbeurd zich uiteindelijk heeft toegespitst op de parasolhouder (grieven 4 en 5). Niet in geschil is dat de parasolhouder zich bevond op het perceel van [appellant] . Uit de door [appellant] in het geding gebrachte foto’s van de parasolhouder van juli 2020, december 2023, maart 2024 en februari 2025 (memorie van grieven, productie 14), waarvan foto’s uit 2020, 2023 en 2024 hieronder zijn weergegeven als afbeeldingen 10 tot en met 13, volgt voldoende dat de parasolhouder altijd aan de bedrijfsvoering van [geïntimeerde] ten dienste heeft gestaan en hoorde bij haar terras. Daarmee is ook voldoende aannemelijk dat die haar eigendom was. De enkele ontkenning daarvan door [geïntimeerde] is onvoldoende voor een andere conclusie. De veroordeling had dus ook op deze parasolhouder betrekking. Als [geïntimeerde] al had gemeend dat dit anders was, had het gezien de veroordeling tot verwijdering voor de hand gelegen dat zij ruimschoots vóór 7 februari 2025 contact had opgenomen met (de toenmalige gemachtigde en/of deurwaarder van) [appellant] over de parasolhouder en aan hem te kennen had gegeven dat deze niet van haar was en dat [appellant] deze zelf kon verwijderen. Het initiatief lag op dit punt niet bij [appellant] maar bij [geïntimeerde] .
afbeelding 10 afbeelding 11
afbeelding 12 afbeelding 13
maximum aan dwangsommen
Er stond [geïntimeerde] niets in de weg om het bodemvonnis tijdig volledig na te komen. Zij heeft dit echter nagelaten. Voorshands is het hof dan ook van oordeel dat [geïntimeerde] dwangsommen heeft verbeurd. Als gezegd: alleen al gezien de datum van verwijdering van de plantenbakken is het maximum aan dwangsommen volgelopen (grieven 1, 2, 6 en 8).
Misbruik van bevoegdheid
[geïntimeerde] heeft niet aangevoerd dat het bodemvonnis klaarblijkelijk berust op een juridische of feitelijke misslag of dat tenuitvoerlegging op grond van na het bodemvonnis voorgevallen of aan het licht gekomen feiten klaarblijkelijk aan haar
zijde een noodtoestand zal doen ontstaan.
De vraag ligt dan voor of [appellant] , gelet op de onevenredigheid tussen het
belang van [appellant] bij de uitoefening van zijn bevoegdheid tot tenuitvoerlegging van bodemvonnis en het belang van [geïntimeerde] dat daardoor wordt geschaad, naar redelijkheid niet tot die uitoefening kan komen en dus zijn bevoegdheid misbruikt.
Het hof beantwoordt die vraag ontkennend. Uit het hiervoor weergegeven feitenrelaas volgt dat het gebruik van het perceel van [appellant] als aangeduid in het bodemvonnis
al jaren tussen partijen in geschil was en dat [geïntimeerde] desondanks gebruik is blijven maken van het perceel. [appellant] heeft [geïntimeerde] daarop in rechte moeten betrekken om aan die situatie een einde te maken. In het bodemvonnis is aan de veroordeling tot verwijdering van de vuilniscontainers, plantenbakken en overige eigendommen door [geïntimeerde] een dwangsom verbonden. Uit het feitenrelaas volgt dat [geïntimeerde] ook na de veroordeling in het bodemvonnis gebruik is blijven maken van het perceel van [appellant] . Een dwangsom dient als financiële prikkel voor de naleving van een veroordeling. [appellant] heeft zijn bevoegdheid om dwangsommen op te eisen dienovereenkomstig gebruikt. [appellant] had en heeft daarmee een evident, rechtens te respecteren belang bij invordering van de dwangsommen. [geïntimeerde] heeft niet of onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de hoogte van de dwangsommen disproportioneel is (grieven 5 en 8). Als [geïntimeerde] het opleggen van dwangsommen had willen aanvechten, had zij in hoger beroep kunnen gaan van het bodemvonnis. Nu zij daar geen gebruik van heeft gemaakt, en daarnaast kennelijk ervoor heeft gekozen niet ruimhartig aan die veroordeling te voldoen, maar zich in feite daaraan te onttrekken, komt dat voor haar rekening en risico.
Het hof komt voorshands tot het oordeel dat geen sprake is van misbruik van bevoegdheid door [appellant] bij de tenuitvoerlegging van het bodemvonnis (grieven 6 en 9).
Derdenbeslag
Dit geldt ook ten aanzien van het in het kader van de tenuitvoerlegging van het bodemvonnis ten laste van [geïntimeerde] gelegde derdenbeslag. [geïntimeerde] heeft ook niet aangevoerd dat het beslag vexatoir is of gelegd is in weerwil van (wettelijke) beslagverboden of met verzuim van vormen (grief 10).
Devolutieve werking
Voor zover [geïntimeerde] in eerste aanleg – als vanwege de devolutieve werking van
het hoger beroep bij de beoordeling te betrekken – een beroep op matiging van de
dwangsommen heeft gedaan, heeft te gelden dat de bevoegdheid om een dwangsom te matigen exclusief toekomt aan de rechter die de dwangsom heeft opgelegd. In onderhavige zaak heeft de bodemrechter de dwangsommen opgelegd en is het hof niet de dwangsomrechter, maar de executierechter (artikel 611d Rv).
Voor zover [geïntimeerde] zich in eerste aanleg heeft beroepen op de redelijkheid en billijkheid (artikel 6:2 BW), op onrechtmatigheid van de executie (artikel 6:162 BW) en op een analoge toepassing van artikel 6:265 BW, op grond waarvan – aldus [geïntimeerde] – bij de uitvoering van een vonnis een sanctie alleen mag worden opgelegd als daadwerkelijk sprake is van een wezenlijke tekortkoming, leidt dit het hof niet tot een ander oordeel. Dat aan de executie geen serieuze motieven ten grondslag liggen, dat (de door) [appellant] (ingeschakelde deurwaarder) handelt in strijd met de zorgvuldigheidsnorm die hij jegens [geïntimeerde] in acht moeten nemen en dat sprake zou zijn van disproportionele of ongefundeerde maatregelen heeft [geïntimeerde] onvoldoende toegelicht.
Slotsom, proceskosten
Slotsom is dat de grieven slagen. Het bestreden vonnis zal worden vernietigd. [geïntimeerde] zal als in het ongelijk gestelde partij worden verwezen in de kosten van het geding in beide instanties (grief 11).
7 Beslissing
Het hof:
vernietigt het bestreden vonnis;
en opnieuw rechtdoende:
wijst de vorderingen van [geïntimeerde] af;
veroordeelt [geïntimeerde] in de kosten van het geding in beide instanties, in eerste aanleg aan de zijde van [appellant] begroot op € 331,00 aan griffierecht en € 1.107,00 voor salaris en in hoger beroep tot op heden begroot op € 148,04 aan explootkosten, € 362,00 aan griffierecht en € 2.580,00 (2 punten x € 1.290,00) voor salaris en op € 189,00 voor nasalaris, te vermeerderen met € 98,00 voor nasalaris en de kosten van het betekeningsexploot ingeval betekening van dit arrest plaatsvindt, te vermeerderen met de wettelijke rente, indien niet binnen veertien dagen na dit arrest dan wel het
verschuldigd worden van de nakosten aan de kostenveroordeling is voldaan.
Dit arrest is gewezen door mrs. Z.D. van Heesen-Laclé, L.A.J. Dun en A.J.M. Lauvenberg en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.