Civiel recht overig
-De rechtbank heeft bij vonnis van 17 september 2026 de schuldsaneringsregeling van toepassing verklaard op…
Gerechtshof Amsterdam, 27 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3126 · Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3126
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 200.375.008/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. A.M. Verbrugge te Heemstede.
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3126
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
-De rechtbank heeft bij vonnis van 17 september 2026 de schuldsaneringsregeling van toepassing verklaard op schuldenares en de ingangsdatum daarvan bepaald op de datum van het vonnis. Het verzoek van schuldenares om te bepalen dat de schuldsaneringsregeling op 1 oktober 2025 is ingegaan, is ook in hoger beroep niet toewijsbaar. Schuldenares heeft tijdens het minnelijk traject (zijnde de periode vanaf 1 oktober 2025) niet voldaan aan de op haar rustende verplichtingen, omdat zij zich onvoldoende heeft ingespannen om zoveel mogelijk baten voor de schuldeisers te verwerven
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
afdeling civiel recht en belastingrecht, team I
zaaknummer : 200.375.008/01
zaaknummer rechtbank : NL:TZ:2616107:R-RK
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 27 oktober 2026
in de zaak van
[appellant] ,
wonende te [plaats] ,
appellante,
advocaat: mr. A.M. Verbrugge te Heemstede.
Appellante wordt hierna [appellant] genoemd.
1 Het geding in hoger beroep
Bij vonnis van 17 september 2026 heeft de rechtbank Noord-Holland, zittingsplaats Haarlem, ten aanzien van [appellant] de toepassing van de schuldsaneringsregeling uitgesproken. De rechtbank heeft hierbij het aanvangsmoment van de schuldsaneringsregeling vastgesteld op de datum van het vonnis. Het verzoek van [appellant] om een eerdere ingangsdatum te bepalen, is afgewezen. Tegen deze laatste beslissing heeft [appellant] bij het op 25 september 2026 ter griffie van het hof ingekomen beroepschrift, met bijlagen, hoger beroep ingesteld.
Het hoger beroep is behandeld ter zitting van 20 oktober 2026. Bij die behandeling is [appellant] verschenen en bijgestaan door mr. Verbrugge voornoemd, die het beroepschrift heeft toegelicht aan de hand van aan het hof overgelegde spreekaantekeningen. De bewindvoerder in de schuldsaneringsregeling, [naam 1] , is niet verschenen. Hij heeft zich blijkens een volmacht van 5 oktober 2026 laten vertegenwoordigen door zijn collega [naam 2] , eveneens bewindvoerder bij Kredietbank Nederland (hierna: bewindvoerder).
Het hof heeft kennisgenomen van het beroepschrift, met producties, het dossier van de rechtbank, waaronder het proces-verbaal van de zitting in eerste aanleg en het verslag van de bewindvoerder van 14 oktober 2026, met bijlagen. [appellant] en de bewindvoerder hebben desgevraagd verklaard eveneens te beschikken over de genoemde stukken.
2 Beoordeling
[appellant] heeft in het beroepschrift verzocht - kort gezegd en naar het hof begrijpt - het bestreden vonnis te vernietigen voor zover daarbij de ingangsdatum van de schuldsaneringsregeling is bepaald op 17 september 2026, en - in zoverre opnieuw rechtdoende - het aanvangsmoment van de schuldsaneringsregeling vast te stellen op 1 oktober 2025, althans de duur van de schuldsaneringsregeling te verkorten met twaalf maanden. Daartoe heeft [appellant] - samengevat en voor zover voor de beslissing van belang - het volgende aangevoerd. De rechtbank heeft ten onrechte in overweging genomen dat [appellant] tijdens het minnelijk schuldsaneringstraject niet heeft gesolliciteerd of gewerkt, en daarmee niet aan haar maximale inspanningsverplichting in het minnelijk traject heeft voldaan. De rechtbank komt tot deze constatering doordat uit een brief van het UWV van 22 september 2025 zou blijken dat [appellant] arbeidsvermogen heeft en uit het bijbehorende plan van aanpak van het UWV zou blijken dat [appellant] maximaal vier uur per dag en 20 uur per week kan werken. [appellant] meent dat dit onjuist is aangezien voormelde brief van het UWV (inclusief het bijbehorende plan van aanpak) nog steeds niet heeft geleid tot de beslissing dat zij op dit moment al moet gaan werken en/of solliciteren. Uit het werkplan van het UWV, gedateerd 18 februari 2026, blijkt dat de inspanningsverplichting van [appellant] nog steeds niet is gericht op het verkrijgen van werk, maar uitsluitend op het hervatten en afronden van de opleiding tot systeembeheerder. Dit betekent dat [appellant] op dit moment niet kan worden gehouden aan de door de rechtbank bedoelde inspanningsverplichting. Dat geldt ook voor de periode voorafgaand aan 18 februari 2026 die het minnelijk traject vanaf 1 oktober 2025 beslaat. Ter zitting in hoger beroep heeft [appellant] hieraan toegevoegd dat haar arbeidsmogelijkheden in overleg met het UWV nog moeten worden afgestemd en dat haar belastbaarheid van twintig uur per week berust op een oordeel van de verzekeringsarts uit 2007, maar dat dit oordeel niet meer actueel is. Verder heeft zij betoogd dat de Wajong-uitkering geen formele sollicitatieplicht kent, dat het UWV haar geen sanctie heeft opgelegd en dat zij, mede gelet op haar mentale gezondheid en privésituatie, zich binnen haar mogelijkheden naar vermogen heeft ingespannen. Uit de stukken van het UWV blijkt niet dat [appellant] niet aan de voor haar geldende inspanningsverplichting heeft voldaan of dat haar ten aanzien daarvan een verwijt treft, aldus nog steeds [appellant] .
De bewindvoerder heeft in het hiervoor genoemde verslag van 14 oktober 2026 het volgende naar voren gebracht. [appellant] heeft in het minnelijk voortraject vanaf 1 oktober 2025 meer gespaard en afgedragen dan op grond van het vrij te laten bedrag noodzakelijk was. Er is in totaal € 410,83 gespaard en in mei 2026 is € 740,08 aan vakantiegeld afgedragen vanwege een beslaglegging. Voorts acht de bewindvoerder, op basis van het verzoekschrift ingediend door de gemeente [plaats] en het intakegesprek van 8 oktober 2026, voldoende aannemelijk dat [appellant] vanaf 1 oktober 2025 tot heden niet belastbaar was voor betaalde arbeid. Omdat [appellant] voldoende heeft gespaard in het minnelijk traject, adviseert de bewindvoerder de ingangsdatum van de schuldsaneringsregeling - overeenkomstig het standpunt van [appellant] - alsnog te bepalen op 1 oktober 2025. Ter zitting in hoger beroep heeft de bewindvoerder dit standpunt gehandhaafd.
Het hof stelt het volgende voorop. Op grond van artikel 349a lid 1 Faillissementswet (Fw) bedraagt de termijn van de schuldsaneringsregeling achttien maanden. Die termijn vangt aan (a) op de dag van de uitspraak tot toepassing van de schuldsaneringsregeling, of (b) op de dag waarop de eerste aflossing is gedaan in het kader van de buitengerechtelijke schuldregeling als bedoeld in artikel 285 lid 1 onder f Fw (het alternatieve aanvangsmoment).
Bij uitspraak van 20 december 2024 (ECLI:NL:HR:2024:1913) heeft de Hoge Raad prejudiciële vragen beantwoord die zien op de vraag of, en zo ja wanneer, een alternatief aanvangsmoment aan de orde kan zijn. Om in aanmerking te komen voor vervroeging van het aanvangsmoment van de termijn van de schuldsaneringsregeling, moet de schuldenaar tijdens het minnelijke voortraject hebben voldaan aan de verplichtingen die uit dat traject voortvloeien. Als uitgangspunt geldt daarbij dat de schuldenaar tijdens het minnelijke voortraject maximaal, op basis van de normen die gelden voor berekening van het vrij te laten bedrag, moet aflossen op zijn schulden en dat hij zich moet inspannen om zoveel mogelijk baten voor de schuldeisers te verwerven.
Beoordeeld moet dus worden of [appellant] tijdens het minnelijk traject, voorafgaand aan haar toelating tot de schuldsaneringsregeling, heeft voldaan aan de verplichtingen die daaruit voortvloeien (waaronder de inspanningsverplichting), met andere woorden of zij toen heeft geleefd als ware de schuldsaneringsregeling reeds op haar van toepassing.
Naar het oordeel van het hof heeft [appellant] tijdens het minnelijk traject niet voldaan aan de inspanningsverplichting om zoveel mogelijk baten voor de schuldeisers te verwerven. [appellant] ontvangt sinds juni 2006 een Wajong-uitkering en heeft sindsdien geen betaalde arbeid verricht. Uit de brief van het UWV van 22 september 2025 en het daarbij behorende plan van aanpak volgt dat [appellant] arbeidsvermogen heeft en in staat wordt geacht maximaal vier uur per dag en twintig uur per week te werken. [appellant] heeft betoogd dat deze belastbaarheid in 2007 door de verzekeringsarts is vastgesteld en niet meer actueel is. Het hof verwerpt dit betoog. Uit de stukken en het verhandelde ter zitting in hoger beroep blijkt niet dat die belastbaarheid op enig moment is herzien of opnieuw is vastgesteld, zodat het oordeel van de verzekeringsarts nog steeds als uitgangspunt geldt. Ook heeft [appellant] geen medische stukken overgelegd waaruit volgt dat haar belastbaarheid in de periode van het minnelijk traject minder was (geworden). De overgelegde werkplannen van het UWV zijn opgesteld door een arbeidsdeskundige en hebben betrekking op de re-integratie. De arbeidsdeskundige heeft daarbij tot uitgangspunt genomen de door de verzekeringsarts in 2007 vastgestelde belastbaarheid. De ondersteuning en begeleiding door het UWV bij het vinden van passende arbeid, zoals de mogelijkheid een opleiding tot systeembeheerder te volgen, laten onverlet dat [appellant] gedurende het minnelijk traject belastbaar werd geacht voor het verrichten van arbeid en dat zij dus de verantwoordelijkheid droeg zich in te spannen, al dan niet met ondersteuning van het UWV, werk te vinden met inachtneming van de door de verzekeringsarts vastgestelde belastbaarheid. [appellant] heeft geen stukken ingebracht op grond waarvan zou moeten worden geoordeeld dat ze niet in staat is om te werken. Evenmin is gebleken dat zij vanwege (meer dan de reeds door de verzekeringsarts aangenomen) beperkingen heeft verzocht om een herkeuring door de verzekeringsarts.
Onverminderd het voorgaande is voorts gebleken dat [appellant] ook de verplichting zich in te spannen een opleiding te volgen teneinde haar kansen op de arbeidsmarkt te vergroten, niet of onvoldoende is nagekomen. Daartoe is het volgende redengevend. Uit het overgelegde werkplan van het UWV volgt dat [appellant] op 14 november 2025 met het UWV heeft afgesproken dat zij één à twee uur per week aan de opleiding Systeembeheer bij LOI zou besteden. Uit zowel het werkplan van 18 februari 2026 als het werkplan van 15 oktober 2026 volgt dat [appellant] dit niet heeft gedaan. Ter zitting in hoger beroep heeft [appellant] dit erkend en desgevraagd verklaard dat zij het onwaarschijnlijk acht dat zij deze tweejarige opleiding - die al in 2020 aan [appellant] is aangeboden en in 2025 nogmaals door het UWV is ingekocht - zal voltooien vóór de voorgeschreven einddatum van 21 februari 2028. De verklaring van [appellant] dat zij in vorenbedoelde periode kampte met een burn-out en een belastende privésituatie, waaronder een ondertoezichtstelling van de kinderen en conflicten met haar ex-partner, acht het hof, hoe ingrijpend die omstandigheden ook wellicht zijn, onvoldoende om te kunnen aannemen dat het voor haar onmogelijk was één à twee uur per week te besteden aan de genoemde opleiding. In dit verband is relevant dat [appellant] - naar eigen zeggen - iedere week uitsluitend van maandag tot en met woensdag belast is met de zorg voor haar kinderen zodat zij (nog daargelaten dat maandag tot en met woensdag de kinderen een groot deel van de dag op school zijn) zij gedurende de overige vier dagen van de week in staat moet worden geacht één à twee uur per week te kunnen besteden aan de opleiding die zij op ieder gewenst moment online vanuit huis kan volgen. [appellant] heeft geen stukken overgelegd op grond waarvan moet worden geoordeeld dat deze inspanning in redelijkheid niet van haar kon worden gevergd. Integendeel, in het werkplan van 18 februari 2026 heeft de arbeidsdeskundige van het UWV onder het kopje ‘Visie UWV’ geschreven dat [appellant] zowel fysiek als mentaal voldoende belastbaar is om de scholing met goed gevolg te kunnen afronden.
Op grond van het voorgaande is het hof van oordeel dat [appellant] gedurende het minnelijk traject (zijnde de periode vanaf 1 oktober 2025) niet heeft voldaan aan de op haar rustende verplichtingen, omdat zij zich onvoldoende heeft ingespannen om zoveel mogelijk baten voor de schuldeisers te verwerven.
De slotsom is dat het hoger beroep niet slaagt. Het verzoek om het aanvangsmoment van de schuldsaneringsregeling te bepalen op 1 oktober 2025, althans de duur van de schuldsaneringsregeling te verkorten, is ook in hoger beroep niet toewijsbaar. Het vonnis van de rechtbank zal in zoverre worden bekrachtigd.
3 Beslissing
Het hof:
bekrachtigt het bestreden vonnis voor zover daarbij is bepaald dat de termijn van de schuldsaneringsregeling aanvangt op 17 september 2026.
Dit arrest is gewezen door mrs. M.L.D. Akkaya, A.M. van Amsterdam en K. van Dijk en in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026 in tegenwoordigheid van de griffier.
Van dit arrest kan gedurende acht dagen na de dag van de uitspraak beroep in cassatie worden ingesteld door middel van een verzoekschrift in te dienen ter griffie van de Hoge Raad.