Strafrecht overig
jeugd, bevestiging, muv beslissing op vordering BNP en met aanvulling van gronden ( bespreking…
Gerechtshof Amsterdam, 5 november 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3118 · Gerechtshof Amsterdam · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3118
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 23-000787-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3118
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
jeugd, bevestiging, muv beslissing op vordering BNP en met aanvulling van gronden ( bespreking bewijsverweer), mishandeling
Uitspraak
afdeling strafrecht
parketnummer: 23-000787-26
datum uitspraak: 5 november 2026
TEGENSPRAAK
Arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de kinderrechter in de rechtbank Amsterdam van 31 maart 2026 in de strafzaak onder parketnummer
13-008813-25 tegen
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2006,
adres: [adres] .
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 22 oktober 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.
Namens de verdachte is hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte, de raadsvrouw en de advocaat van de benadeelde partij naar voren hebben gebracht.
Het vonnis waartegen hoger beroep is ingesteld
Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en de strafoplegging in het vonnis waartegen hoger beroep is ingesteld en zal het vonnis in zoverre bevestigen, onder aanvulling van gronden, inhoudende de bespreking van een ter terechtzitting gevoerd verweer. Het hof voegt artikel 63 van het Wetboek van Strafrecht toe aan de toepasselijke wetsartikelen. Het vonnis wordt vernietigd voor zover het de beslissing op de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel betreft.
Aanvullende bewijsoverweging
[verdachte] wordt ervan beschuldigd dat hij tijdens de feestweek op 15 september 2024 in Aalsmeer een kopstoot heeft gegeven aan [slachtoffer] en dat hij hem dus heeft mishandeld.
[verdachte] heeft zich eerder bij de politie en in een gesprek met de officier van justitie op zijn zwijgrecht beroepen. Bij de rechtbank was sprake van een zogeheten verstekbehandeling, omdat [verdachte] zelf niet naar de zitting was gekomen en zijn raadsvrouw niet gemachtigd was. In hoger beroep is [verdachte] wel verschenen, bijgestaan door zijn raadsvrouw. [verdachte] heeft alsnog een verklaring afgelegd, die erop neerkomt dat hij niet degene is geweest die buiten, na het feest, een kopstoot aan [slachtoffer] heeft gegeven. Hij is daarvoor binnen in de feesttent wel betrokken geweest bij een incident met onder andere [slachtoffer] , waarbij er ‘heen en weer wat stoten zijn uitgedeeld’, maar buiten zou hij [slachtoffer] niet meer hebben gezien.
Door zijn raadsvrouw is het verweer gevoerd dat een kopstoot niet te bewijzen is omdat dit niet uit het proces-verbaal van de camerabeelden blijkt. Ook heeft zij gesteld dat de door de rechtbank voor het bewijs gebruikte getuigenverklaringen, onbetrouwbaar zijn, omdat het om vrienden van [slachtoffer] ging en zij hun verklaringen pas hebben afgelegd nadat er gelegenheid was geweest om de verklaringen op elkaar af te stemmen. Als het hof de mishandeling door [verdachte] toch bewezen acht, was er volgens de raadsvrouw sprake was van noodweer. De verdachte zou namelijk binnen in de feesttent al door [slachtoffer] zijn geslagen en volgens het proces-verbaal van de camerabeelden zou er buiten ook nog duw- en trekwerk en een trap te zien zijn geweest. De verdachte mocht zichzelf daar in dat geval met een kopstoot tegen verdedigen.
Het hof denkt daar anders over, om de volgende redenen.
[slachtoffer] heeft direct na het incident verklaard dat de jongen die hem eerder in de feesttent een klap had gegeven, ook degene was die hem vervolgens buiten een kopstoot gaf. [verdachte] is op de camerabeelden herkend als de persoon waarmee [slachtoffer] binnen in de feesttent een confrontatie had. Dit laatste is bevestigd door [verdachte] omdat hij op zitting heeft gezegd dat er binnen door hem en [slachtoffer] zou zijn geslagen.
Getuige [getuige 1] en [getuige 2] hebben verklaard dat zij zagen dat door een jongen, die leek op [verdachte] , een kopstoot aan [slachtoffer] werd gegeven, waarna [slachtoffer] bloed in zijn mond had. Het hof heeft geen reden om aan deze verklaringen te twijfelen. Het hof vindt ook dat de beschrijving van de camerabeelden die verklaringen over de kopstoot ondersteunt. Daaruit blijkt dat [slachtoffer] plotseling een beweging naar achteren maakte met zijn hoofd, nadat het hoofd van een ander persoon met donkerkleurig haar dichtbij zijn hoofd kwam. De getuigenverklaringen, die elkaar ondersteunen en door de beelden worden bevestigd, kunnen voor het bewijs worden gebruikt. Het hof concludeert daaruit dat [verdachte] de mishandeling heeft gepleegd.
Voor zover er binnen al sprake is geweest van een situatie waarin [verdachte] zich heeft mogen verdedigen, was die situatie daarna voorbij. Hij mocht vervolgens niet buiten opnieuw [slachtoffer] opzoeken en geweld tegen hem gebruiken. Dat er buiten ook nog sprake zou zijn geweest van geweld tegen [verdachte] waartegen hij zich mocht verdedigen, is niet gebleken. Uit de beschrijving van de camerabeelden volgt dat [slachtoffer] een trapbeweging heeft gemaakt, nádat hij de plotselinge beweging met zijn hoofd naar achteren maakt, niet ervoor. Een beroep op noodweer slaagt om al deze redenen niet.
Het hof concludeert dat de rechtbank op grond van de gebruikte bewijsmiddelen, tot een bewezenverklaring van mishandeling heeft kunnen komen.
Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]
heeft zich in eerste aanleg in het strafproces als benadeelde partij gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 2.839,01 en bestaat voor € 839,01 uit materiële schade en voor
€ 2.000,00 uit immateriële schade.
Deze vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 1.839,01, waarvan
€ 839,01 voor materiële schade en € 1.000,00 voor immateriële schade. De benadeelde partij is voor het overige niet-ontvankelijk verklaard in de vordering.
De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van de oorspronkelijke vordering. De advocaat van de benadeelde partij heeft het hof ter terechtzitting verzocht de vordering in zijn geheel toe te wijzen.
De advocaat-generaal heeft het hof ter terechtzitting geadviseerd de vordering in zijn geheel toe te wijzen en een schadevergoedingsmaatregel op te leggen.
De raadsvrouw heeft ter terechtzitting bepleit dat het hof de vordering van de benadeelde partij afwijst dan wel de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaart in de vordering. Niet is komen vast te staan dat de voortand van de aangever als gevolg van de kopstoot is afgebroken. Ook is niet uit te sluiten dat het letsel al is ontstaan tijdens de schermutseling in de feesttent in plaats van buiten. Bovendien is sprake van eigen schuld aan de zijde van de benadeelde partij. Subsidiair heeft de raadsvrouw het hof verzocht de op te leggen immateriële schadevergoeding te matigen.
Het hof overweegt als volgt.
Materiële schade
[slachtoffer] heeft als benadeelde partij zijn vordering tot vergoeding van materiële schade als volgt opgebouwd.
Tandartskosten € 442,55
Kosten apotheek € 10,50
Contributie sportschool [sportschool] € 99,96
Contributie voetbalclub € 286,00
TOTAAL € 839,01
Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreekse schade heeft geleden. Het hof acht op grond van de gebruikte bewijsmiddelen en de onderbouwing van de vordering voldoende aannemelijk dat het tandletsel van [slachtoffer] is ontstaan door de kopstoot van [verdachte] . Het hof zal de gemaakte tandartskosten, de kosten van de apotheek en de contributie van de voetbalclub toewijzen. Wat betreft de laatstgenoemde post heeft [slachtoffer] voldoende onderbouwd dat sprake was van een jaarlijkse contributie, te betalen in twee termijnen. Het enkele feit dat getuige [getuige 3] heeft verklaard dat [slachtoffer] bij de eerstvolgende voetbaltraining na het incident in de feesttent aanwezig was, zoals door de raadsvrouw naar voren gebracht, brengt het hof niet tot een ander oordeel. De advocaat van de benadeelde partij heeft toegelicht dat [slachtoffer] eerst na het verkrijgen van een noodkroon het dringende advies kreeg niet langer te voetballen. In het licht van die nadere toelichting, is de vordering op dit punt onvoldoende betwist.
Anders dan door de raadsvrouw bepleit ziet hof ziet geen aanleiding het toe te wijzen bedrag aan materiële schadevergoeding te matigen wegens eigen schuld van de aangever.
Voor wat betreft de gevorderde contributie van sportschool [sportschool] stelt het hof vast dat uit de facturen blijkt dat sprake is van een maandelijkse afschrijving. Op de benadeelde partij rust de verplichting om de schade waar mogelijk te beperken. Het hof is van oordeel dat de benadeelde partij onvoldoende heeft onderbouwd waarom het lidmaatschap van [sportschool] na het incident niet (tijdelijk) kon worden stopgezet. Tevens is op dit moment onvoldoende onderbouwd waarom geen enkele vorm van sporten in de sportschool meer mogelijk was. Nader onderzoek naar dit onderdeel van de vordering, levert naar het oordeel van het hof een onevenredige belasting van het strafproces op. In zoverre kan de benadeelde partij daarom thans in dit deel van de vordering niet worden ontvangen en kan dit deel van de vordering slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.
Het hof stelt de materiële schade vast op € 739,05.
Immateriële schade
In de wet (artikel 6:106 lid 1 onder b van het Burgerlijk Wetboek) staat dat de benadeelde recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding indien de benadeelde lichamelijk letsel heeft opgelopen. Het hof heeft hiervoor geoordeeld dat het tandletsel van [slachtoffer] door de kopstoot van [verdachte] is veroorzaakt. [slachtoffer] heeft hier pijn en veel last van gehad. Daarom vindt het hof een vergoeding op zijn plaats. Het hof heeft ook rekening gehouden met wat de kinderrechter over de ernst van het feit heeft gezegd, met wat er bij dit soort letsel als uitgangspunt geldt en wat er in vergelijkbare gevallen door rechters is beslist. Het hof vindt daarbij passen dat [verdachte] een bedrag van € 2.000,00 voor immateriële schade moet betalen.
De vordering zal door het hof tot dat bedrag worden toegewezen.
Opleggen van de schadevergoedingsmaatregel
Het hof zal ook de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om ervoor te zorgen dat de schade door [verdachte] wordt vergoed. Dat betekent dat de Staat de schadevergoeding uitkeert aan [slachtoffer] en dat [verdachte] de schade moet betalen aan de Staat.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de beslissing op de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel en doet in zoverre opnieuw recht.
Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]
Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer] ter zake van het bewezenverklaarde tot het bedrag van € 2.739,05 (tweeduizend zevenhonderdnegenendertig euro en vijf cent) bestaande uit € 739,05 (zevenhonderdnegenendertig euro en vijf cent) materiële schade en € 2.000,00 (tweeduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.
Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.
Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer] , ter zake van het bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 2.739,05 (tweeduizend zevenhonderdnegenendertig euro en vijf cent) bestaande uit € 739,05 (zevenhonderdnegenendertig euro en vijf cent) materiële schade en € 2.000,00 (tweeduizend euro) immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.
Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 0 (nul) dagen.
Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.
Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de materiële en de immateriële schade op 15 september 2024.
Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.
Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. C.J. van der Wilt, mr. A.P.M. van Rijn en mr. M.J.A. Colijn, in tegenwoordigheid van mr. A.M. van Tilburg, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 5 november 2026.
De oudste raadsheer is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.
=========================================================================
[…]