Strafrecht overig

Veroordeling poging zware mishandeling door keel dicht te knijpen totdat aangever buiten bewustzijn raakte…

Gerechtshof Amsterdam, 13 november 2026

Zaakgegevens

Op 13 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
13 november 2026
Datum publicatie
13 november 2026
Zaaknummer
23-002013-24
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3162
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Veroordeling poging zware mishandeling door keel dicht te knijpen totdat aangever buiten bewustzijn raakte. Wel kreeg verdachte lichte klap, maar geen situatie waarin het toegepaste geweld noodzakelijk was. Geen noodweer, putatief noodweer en noodweerexces. Beroep op vrijwillige terugtred verworpen. Toewijzing vordering benadeelde partij met eigen schuld-correctie.

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-002013-24

datum uitspraak: 13 november 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024 in de strafzaak onder de parketnummers 13-282544-23 en 23-003080-19 (TUL) tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1993,

adres: [adres] .

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 30 oktober 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en zijn raadsman naar voren hebben gebracht.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

primair
hij op of omstreeks 2 oktober 2023 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven,

- die [slachtoffer] tegen de borst heeft geslagen en/of

- (vervolgens) die [slachtoffer] met beide handen bij de keel te grijpen en/of

- (vervolgens) de keel met kracht dicht te knijpen en/of

- (aldus) (gedurende enige tijd) die [slachtoffer] de ademhaling en/of de bloedtoevoer naar de hersenen heeft belet en/of belemmerd,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

subsidiair
hij op of omstreeks 2 oktober 2023 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen

- die [slachtoffer] tegen de borst heeft geslagen en/of

- (vervolgens) die [slachtoffer] met beide handen bij de keel te grijpen en/of

- (vervolgens) de keel met kracht dicht te knijpen en/of

- (aldus) (gedurende enige tijd) die [slachtoffer] de ademhaling en/of de bloedtoevoer naar de hersenen heeft belet en/of belemmerd,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Vernietiging vonnis

Het vonnis van de politierechter zal worden vernietigd, omdat het hof anders beslist over de vordering van de benadeelde partij en de motivering van de bewijsbeslissing vervangt mede naar aanleiding van de verklaring van de verdachte in hoger beroep en de in hoger beroep gevoerde verweren. Gelet op het samenstel van deze aanpassingen kiest het hof ervoor het vonnis omwille van de leesbaarheid geheel te vernietigen.

Vrijspraak primair ten laste gelegde poging tot doodslag

Het hof is, met de advocaat-generaal en de verdediging, van oordeel dat de primair ten laste gelegde poging tot doodslag niet kan worden bewezen. Het hof zal de verdachte daarom van het primair ten laste gelegde vrijspreken.

Bewijsoverweging subsidiair tenlastegelegde poging tot zware mishandeling

Standpunt advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling kan worden bewezen, waarbij hij heeft aangegeven dat ervan moet worden uitgegaan dat de verdachte daarbij geen vol maar wel voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel heeft gehad.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft vrijspraak bepleit van ook het subsidiair ten laste gelegde wegens het ontbreken van bewijs voor het tenlastegelegde opzet op zwaar lichamelijk letsel, ook in voorwaardelijke zin. Subsidiair heeft hij ontslag van rechtsvervolging bepleit wegens vrijwillige terugtred en meer subsidiair wegens noodweer, noodweerexces dan wel putatief noodweerexces.

Ter onderbouwing van de door de verdachte geschetste toedracht heeft de raadsman de betrouwbaarheid van de verklaring van aangever betwist. Hij heeft daarbij gewezen op verschillen in diens verklaringen over eerdere ontmoetingen en de geluidsoverlast, diens volgens de verdediging defensieve houding tijdens het verhoor bij de raadsheer-commissaris en het bagatelliseren van zijn eigen aandeel in de confrontatie.

Daarnaast heeft de raadsman verzocht aangever nogmaals als getuige te doen horen. Een eerder verzoek daartoe is toegewezen, waarna aangever door de raadsheer-commissaris als getuige is gehoord. Dit verhoor is echter voortijdig beëindigd. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de raadsman verzocht aangever andermaal ter terechtzitting te horen, opdat de verdediging de ondervraging kan voortzetten. Hij heeft ter onderbouwing van dat verzoek aangevoerd de aangever onder meer nader te willen bevragen over achtereenvolgens de aanwezigheid van een stanleymes, het gebruik daarvan tijdens de confrontatie, en de door aangever gebruikte draagbare computer (PDA). Bovendien draagt een verhoor ter terechtzitting bij aan het door het hof kunnen krijgen van een indruk van de persoon van de aangever, welke indruk van invloed kan zijn op het te vormen betrouwbaarheidsoordeel over de door hem afgelegde verklaringen.

Inleidende opmerking

Het hof zal eerst de voor de bewijsbeslissing relevante feiten en omstandigheden vaststellen en vervolgens het verweer over het ontbreken van bewijs van opzet op zwaar lichamelijk letsel beoordelen. Indien het hof tot een bewezenverklaring komt, zal het de overige verweren bespreken bij de beoordeling van de strafbaarheid van het feit en de verdachte. Het hof zal tevens beslissen op het verzoek aangever nogmaals als getuige te horen. Nu de beoogde nadere ondervraging samenhangt met de aan de strafbaarheidsverweren ten grondslag gelegde toedracht, zal het hof dit verzoek als het daaraan toekomt bij de bespreking van die verweren beoordelen.

Feiten en omstandigheden

Het hof stelt op grond van de bewijsmiddelen en het verhandelde ter terechtzitting de volgende feiten en omstandigheden vast.

Op 2 oktober 2023 was aangever in de vroege ochtend goederen aan het lossen bij het [school] aan de [locatie] . De laadklep van zijn vrachtwagen maakte daarbij lawaai. Volgens de verdachte stond ook de muziek in de vrachtwagen hard aan. De verdachte woonde tegenover de laad- en losplaats en had al eerder geluidsoverlast van de bevoorrading ondervonden. De verdachte is naar buiten gegaan om aangever op de geluidsoverlast aan te spreken. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft hij verklaard dat hij ‘over zijn toeren’ was en dat de overlast die ochtend voor hem de spreekwoordelijke druppel was die de emmer deed overlopen. In die mentale toestand is hij vanuit zijn woning naar beneden en naar buiten gebeend, op de aangever afgelopen en heeft hij aldus de confrontatie met de aangever opgezocht. Volgens de verklaring van de verdachte heeft hij daarbij een duwende beweging richting het bovenlichaam van de aangever gemaakt.

Tijdens de daaropvolgende woordenwisseling heeft aangever de verdachte met de PDA een klap in het gezicht gegeven. Het hof gaat uit van een lichte klap, gelet op de verklaring van aangever dat hij door de geringe afstand tot de verdachte geen kracht kon zetten. Er is bij de verdachte ook geen letsel in zijn gezicht vastgesteld dat wijst op een harde klap met een voorwerp. Vervolgens heeft de verdachte aangever met beide handen bij de keel gegrepen en diens keel met kracht enige tijd dichtgeknepen gehouden, totdat aangever het bewustzijn verloor. Daarna heeft de verdachte de aangever losgelaten.

Getuige [getuige] heeft gezien dat de verdachte de aangever bij de keel greep en tegen een muur drukte, waarna aangever in elkaar zakte en flauwviel. [getuige] is daarop naar de overkant gerend en heeft zich over de aangever ontfermd. De verdachte is vervolgens naar zijn woning teruggelopen. Na het incident had aangever onder meer pijn aan zijn hals en moeite met slikken. Op de foto’s in het dossier zijn roodpaarse verkleuringen aan zijn hals zichtbaar.

Overweging van het hof

Het hof is van oordeel dat niet kan worden bewezen dat de verdachte aangever tegen de borst heeft gestompt of geslagen. Het hof zal de verdachte daarom van dit onderdeel van het subsidiair ten laste gelegde feit vrijspreken.

Voor zover de verdediging de betrouwbaarheid van aangever heeft betwist, geven de aangevoerde verschillen over een eerdere ontmoeting en de geluidsoverlast geen aanleiding te twijfelen aan diens verklaring over het bij de keel grijpen en dichtknijpen van zijn keel. Deze verklaring vindt op die onderdelen steun in de verklaring van de verdachte, die heeft bekend dat hij aangever naar de keel heeft gegrepen tot hij in elkaar zakte, en de waarnemingen van getuige [getuige] .

Uit de hiervoor vastgestelde feiten en omstandigheden volgt dat de verdachte aangever met beide handen bij de keel heeft gegrepen en diens keel met kracht dichtgeknepen heeft gehouden totdat aangever het bewustzijn verloor. De hals is een kwetsbaar deel van het lichaam, waarin zich onder meer de luchtpijp en belangrijke bloedvaten bevinden. Het met kracht dichtknijpen en dichtgeknepen houden van de keel kan de ademhaling en de bloedtoevoer naar de hersenen belemmeren. De wijze waarop de verdachte dit heeft gedaan, waarbij aangever het bewustzijn verloor, bracht naar het oordeel van het hof een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, waaronder hersenletsel, mee. Dat de exacte duur van het dichtknijpen niet kan worden vastgesteld, doet daaraan onder deze omstandigheden niet af.

Deze gedraging is naar haar uiterlijke verschijningsvorm zozeer gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte de aanmerkelijke kans daarop bewust heeft aanvaard. Daarbij betrekt het hof dat de verdachte de keel dichtgeknepen heeft gehouden totdat de weerstand van aangever afnam en deze het bewustzijn verloor. Van contra-indicaties voor die bewuste aanvaarding is niet gebleken. Dat de verdachte naar eigen zeggen uitsluitend wilde voorkomen dat aangever hem verder zou slaan of steken, sluit voorwaardelijk opzet op zwaar lichamelijk letsel niet uit. Of zijn handelen gerechtvaardigd of verontschuldigbaar was, zal het hof bij de beoordeling van de strafbaarheid bespreken.

Het hof verwerpt het opzetverweer en is van oordeel dat de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling, voor zover deze betrekking heeft op het dichtknijpen en dichtgeknepen houden van de keel van aangever, kan worden bewezen.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 2 oktober 2023 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen

- die [slachtoffer] met beide handen bij de keel te grijpen en

- vervolgens de keel met kracht dicht te knijpen en

- (aldus) (gedurende enige tijd) die [slachtoffer] de ademhaling en/of de bloedtoevoer naar de hersenen heeft belet en/of belemmerd,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Hetgeen subsidiair meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde en van de verdachte, en een verzoek

Vrijwillige terugtred

De raadsman heeft een beroep gedaan op vrijwillige terugtred, omdat de verdachte aangever uit eigen beweging heeft losgelaten.

Het hof verwerpt dit verweer. De verdachte heeft de keel van de aangever met kracht dichtgeknepen en dichtgeknepen gehouden, totdat deze het bewustzijn verloor, diens weerstand afnam en hij in elkaar zakte. Dat was volgens de verklaring van de verdachte ter terechtzitting in eerste aanleg niet de bedoeling. Pas daarna is hij gestopt met het dichtknijpen van de keel van de aangever, waarna hij hem heeft achtergelaten en naar zijn woning is teruggegaan. Het hof leidt uit deze gang van zaken af dat de verdachte met zijn handelen is gestopt als gevolg van niet van zijn wil afhankelijk omstandigheden: bewustzijnsverlies en het in elkaar zakken van de aangever.

Noodweer en (putatief) noodweerexces

De raadsman heeft ontslag van rechtsvervolging bepleit wegens noodweer, noodweerexces dan wel putatief noodweerexces. Volgens de verdediging heeft de aangever de verdachte dreigend benaderd en met een voorwerp geslagen. De verdachte heeft de aangever bij de keel gegrepen om verder slaan of steken te voorkomen. Ook als aangever uitsluitend met de PDA heeft geslagen, was volgens de raadsman sprake van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding. Een eventuele overschrijding van de grenzen van noodzakelijke verdediging vloeide voort uit de daardoor bij de verdachte veroorzaakte paniek. Voor zover ervan moet worden uitgegaan dat de aangever geen stanleymes ter hand heeft genomen, verkeerde de verdachte volgens de raadsman verontschuldigbaar in de overtuiging dat hij daarmee werd aangevallen. Ter ondersteuning van deze toedracht heeft de raadsman gewezen op het letsel van de verdachte en de brief van zijn behandelaar. Hij heeft de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangever betwist vanwege verschillen in diens verklaringen, zijn defensieve houding en het bagatelliseren van zijn eigen aandeel. De getuige [getuige] heeft de aanloop van het incident kennelijk niet gezien en kan daarover volgens de verdediging geen uitsluitsel geven.

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat onvoldoende feitelijke grondslag bestaat voor het aannemen van een situatie waarin de verdachte zich noodzakelijk moest verdedigen. Ook de beroepen op noodweerexces en putatief noodweerexces moeten volgens hem worden verworpen.

Oordeel van het hof

Het hof bespreekt de gedane beroepen op noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces onder één noemer.

Het hof neemt tot uitgangspunt dat de aangever de verdachte voorafgaand aan het grijpen bij de keel, met de PDA in diens hand, in het gezicht heeft geslagen. Daarbij gaat het hof uit van een lichte klap, gelet op de verklaring van aangever dat hij door de geringe afstand tot de verdachte geen kracht kon zetten. Of de verdachte aangever daaraan voorafgaand heeft geduwd, laat het hof in het midden, omdat het voor de beoordeling van de gevoerde verweren betekenis mist.

Het hof oordeelt dat niet aannemelijk is geworden dat de aangever een stanleymes ter hand heeft genomen. De verdachte heeft daarover wisselend verklaard. Waar hij in zijn eerdere schriftelijke verklaring stellig melding heeft gemaakt van een stanleymes, heeft hij ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat hij het voorwerp niet goed heeft gezien, omdat hij zijn contactlenzen (‘min vijf’) niet droeg, en dat hij vanwege een door hem gevoelde steek dacht dat het een stanleymes was. Ten overvloede overweegt het hof dat de door de verdachte beschikbaar gestelde foto’s bepaald niet dwingen tot de conclusie dat de krassen in de arm zijn toegebracht met een stanleymes, mede gelet op wat de ervaring leert bij snijden/steken met een stanleymes.

Voor een geslaagd beroep op noodweer moet het handelen geboden zijn geweest door de noodzakelijke verdediging tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding. Naar het oordeel van het hof was echter geen sprake van een situatie waarin verdediging door verdachte met het toepassen van het bewezenverklaarde geweld noodzakelijk was. Het hof gaat uit van een enkele lichte klap, die de verdachte van de aangever heeft gekregen nadat hij in woede ontstoken op de aangever is toegelopen, onder het uitroepen van verwijten aan het adres van de aangever. Uit de verklaringen en de overige dossierstukken is niet aannemelijk geworden dat de verdachte daarna werd vastgehouden, dat zijn weg werd versperd of dat het hem anderszins werd belet afstand te nemen. Evenmin is aannemelijk geworden dat de aangever bleef aanvallen of onmiddellijk verder geweld dreigde. In deze situatie op straat bestond voor de verdachte een reële mogelijkheid de confrontatie te beëindigen door afstand te nemen. Daarbij betrekt het hof dat het de verdachte is geweest die geagiteerd op de aangever is afgelopen en aldus de confrontatie heeft gezocht. Hij heeft ter terechtzitting verklaard dat hij ‘over zijn toeren’ was en dat de door hem ervaren overlast de spreekwoordelijke druppel was die zijn emmer deed overlopen. Aldus heeft hij zelf een aandeel in het ontstaan van de situatie gehad. Dit sluit een beroep op noodweer op zichzelf niet uit, maar onder de beschreven omstandigheden kon en mocht van hem worden verlangd dat hij na de enkele lichte klap afstand nam. Het hof verwerpt daarom het beroep op noodweer.

Nu geen situatie aannemelijk is geworden waarin noodzakelijke verdediging geboden was, kan van verontschuldiging vanwege noodweerexces geen sprake zijn. De door de verdediging gestelde paniek maakt dit niet anders.

Omdat namens de verdachte een beroep is gedaan op putatieve noodweerexces, zal onderzocht moeten worden of sprake was van verontschuldigbare dwaling aan de kant van de verdachte, bijvoorbeeld omdat hij niet alleen kon, maar redelijkerwijs ook mocht menen dat hij zich moest verdedigen op de wijze als hij heeft gedaan omdat hij verontschuldigbaar zich het dreigende gevaar heeft ingebeeld dan wel de aard van de dreiging verkeerd heeft beoordeeld. Daarvan is echter geen sprake. Aan het beroep op putatieve noodweerexces is ten grondslag gelegd dat de verdachte ‘in de stellige overtuiging verkeerde dat hij werd aangevallen met een mes’. Deze stelling mist echter feitelijke grondslag. De verdachte heeft namelijk wisselend verklaard over de aanwezigheid van een stanleymes. In de door de verdachte ingediende tegenaangifte staat dat aangever agressief op hem af kwam met een stanleymes in zijn hand. Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de verdachte echter verklaard, zoals hiervoor toegelicht, dat hij niet goed kon zien wat aangever in zijn hand had. Daaraan heeft de verdachte toegevoegd dat op het moment dat hij zijn woning (na de confrontatie met aangever) weer verliet, hij een bouwvakker hoorde zeggen: ‘verstop het stanleymes’. De verdachte heeft achteraf geconcludeerd, zo erkent hij op zitting, dat de aangever een stanleymes gehad moet hebben. Op grond van enkel deze wisselende verklaringen kan het hof niet vaststellen dat de verdachte in redelijkheid kon en mocht menen dat er sprake was van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding door aangever met een (stanley)mes. Dat aangever een voorwerp vasthield en dat chauffeurs bij het laden en lossen een stanleymes kunnen gebruiken, maakt evenmin dat de verdachte redelijkerwijs mocht menen dat hij daarmee werd aangevallen. Ook het beroep op putatieve noodweerexces wordt verworpen.

Nu ook overigens geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit is het bewezenverklaarde strafbaar.

Het subsidiair bewezenverklaarde levert op:

poging tot zware mishandeling.

Evenmin is gebleken van omstandigheden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten, zodat ook de verdachte strafbaar is.

Verzoek tot horen van de aangever als getuige

De raadsman heeft verzocht de aangever nogmaals als getuige (ter terechtzitting) te horen, omdat het eerdere verhoor bij de raadsheer-commissaris voortijdig is beëindigd. Hij wil onder meer vragen stellen over een stanleymes en de PDA. Bovendien biedt een verhoor ter terechtzitting het hof de mogelijkheid de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangever te beoordelen. De advocaat-generaal heeft aangegeven dat naar zijn inzicht de aan de verdediging geboden ondervragingsgelegenheid toereikend is geweest, maar heeft hij zich niet verzet tegen het verzochte verhoor van de aangever als getuige, zij het niet ter terechtzitting maar door de raadsheer-commissaris.

Het hof onderkent dat het verhoor bij de raadsheer-commissaris voortijdig is beëindigd en dat de verdediging niet alle vragen heeft kunnen stellen. Het hof neemt echter al tot uitgangspunt dat het de aangever is geweest die de eerste klap heeft gegeven. Het doen van nadere vaststellingen daarover is daarom niet noodzakelijk. Het hof baseert de verwerping van de strafbaarheidsverweren immers niet op de lezing van aangever dat het de verdachte is geweest die als eerste geweld heeft gebruikt.

Ten aanzien van het stanleymes en de PDA verwijst het hof naar zijn hiervoor gegeven beoordeling. De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep verklaard het voorwerp in de hand van de verdachte niet goed te hebben gezien. Gelet op zijn wisselende verklaringen en het ontbreken van concrete aanknopingspunten voor een stanleymes in de hand van de aangever, vindt het hof nader verhoor over deze onderwerpen evenmin noodzakelijk. Bovendien is de aangever daarover al door de rechter-commissaris bevraagd. Het hof acht verder geen noodzaak aanwezig voor het doen van nadere vaststellingen over eerdere ontmoetingen van de verdachte en de aangever, of de (mate van) geluidsoverlast in de (vroege) ochtenden, omdat deze aspecten in een te ver verwijderd verband staan van de door het hof in de strafzaak te beantwoorden vragen. Gelet op al het voorgaande ziet het hof geen noodzaak om de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangever ter terechtzitting te toetsen. Het hof wijst het verzoek af omdat de noodzaak van een nader getuigenverhoor niet is gebleken.

Nu ook overigens geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van het subsidiair bewezenverklaarde uitsluit, is het bewezenverklaarde strafbaar is.

Oplegging van straf

De politierechter in de rechtbank Amsterdam heeft de verdachte voor het in eerste aanleg subsidiair bewezenverklaarde veroordeeld tot een taakstraf van 120 uren, te vervangen door 60 dagen hechtenis, waarvan 40 uren voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot dezelfde straf als door de rechter in eerste aanleg opgelegd.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling. Nadat hij aangever ferm heeft aangesproken op geluidsoverlast en tussen hen een confrontatie was ontstaan, heeft hij de keel van aangever met kracht dichtgeknepen gehouden totdat deze het bewustzijn verloor. Daarmee heeft hij ernstig inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van aangever en hem blootgesteld aan het risico op zwaar lichamelijk letsel. Aangever heeft pijn en slikklachten ondervonden en heeft verklaard dat hij dacht dood te gaan. Het hof betrekt bij de strafoplegging ook het aandeel van aangever in de confrontatie, doordat hij de verdachte voorafgaand aan het keelgrijpen met een PDA in het gezicht heeft geslagen.

Blijkens de verdachte betreffende Justitiële Documentatie van 15 oktober 2026 is de verdachte eerder veroordeeld voor mishandeling, waarbij nota bene ten tijde van het plegen van dit feit voor hem een proeftijd gold. Die veroordeling heeft hem niet ervan weerhouden opnieuw een geweldsfeit te plegen. Dit geeft het hof aanleiding tot zorg over de kans op herhaling. Kennelijk kan de verdachte licht ontvlambaar zijn, zich uitend in agressief en ongeremd optreden.

Het hof heeft daarnaast acht geslagen op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Hij heeft niet willen meewerken aan het opstellen van een reclasseringsadvies, waardoor het hof geen nader, professioneel onderbouwd inzicht heeft verkregen in zijn persoonlijkheid, nut en noodzaak van begeleiding en de mogelijkheden om herhaling te voorkomen. Wel heeft de verdachte ter terechtzitting in hoger beroep uitvoerig over zijn persoonlijke omstandigheden verklaard. Daaruit komt het beeld naar voren van een psychisch kwetsbare man die de afgelopen jaren aanzienlijke problemen van uiteenlopende aard heeft ondervonden, met een psychische belasting tot gevolg. Hij heeft verklaard medicatie te gebruiken, op een wachtlijst voor behandeling te staan en wegens ziekte niet te werken. Ook heeft hij uiteengezet dat hij moeite heeft met het omgaan met spanningen en dat zijn eigen wijze van reageren niet steeds de-escalerend is. Deze omstandigheden en hetgeen het hof ter terechtzitting heeft waargenomen, geven aanleiding tot zorg over zijn vermogen om bij conflicten zijn emoties en gedrag te beheersen.

De ernst van het feit rechtvaardigt in beginsel de oplegging van een onvoorwaardelijke straf. Gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte en het tijdsverloop kiest het hof echter voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. Daarmee wordt de ernst van het handelen tot uitdrukking gebracht, terwijl de verdachte gelegenheid krijgt zijn situatie te stabiliseren en behandeling te zoeken.

Alles afwegend vindt het hof de oplegging van een taakstraf van 120 uur, geheel voorwaardelijk, passend en geboden. Gelet op de eerdere veroordeling en de zorgen over de wijze waarop de verdachte met spanningen en conflicten omgaat, zal het hof daaraan die proeftijd van drie jaar verbinden. Daarmee beoogt het hof de verdachte niet alleen gedurende langere tijd een stevige stok achter de deur te bieden om herhaling te voorkomen, maar ook hem bij wijze van steun in de rug te ondersteunen in zijn streven zijn leven te stabiliseren en anders met spanningen en conflicten om te gaan.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding van € 500,00, bestaande uit immateriële schade. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep geheel toegewezen en is in hoger beroep opnieuw aan de orde.

Standpunten

De advocaat-generaal heeft verzocht de vordering van € 500,00 geheel toe te wijzen, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Hij vindt het bedrag passend bij het feit en de gevolgen daarvan.

De raadsman heeft afwijzing van de vordering bepleit in het verlengde van de verzochte vrijspraak dan wel het ontslag van alle rechtsvervolging. Daarnaast heeft hij aangevoerd dat € 500,00 te hoog is, gelet op het eigen aandeel van de benadeelde partij in de confrontatie.

Overweging van het hof

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het subsidiair bewezenverklaarde strafbare handelen rechtstreeks lichamelijk letsel heeft opgelopen, waaronder verkleuringen aan de hals, pijn en slikklachten. Ook heeft hij door het dichtknijpen van zijn keel het bewustzijn verloren. Daarmee bestaat op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek (BW) recht op vergoeding van immateriële schade. Gelet op de aard en ernst van het geweld, het letsel en de daarmee gepaard gaande angst begroot het hof die schade naar billijkheid op € 500,00.

Aandeel van de verdachte in de confrontatie met de verdachte

Ten aanzien van het beroep van de verdediging op eigen schuld van de benadeelde partij aan de gevorderde schade overweegt het hof als volgt.

Artikel 6:101, eerste lid, BW schrijft voor dat de vergoedingsplicht bij eigen schuld wordt verminderd door de schade over de benadeelde en de vergoedingsplichtige te verdelen in evenredigheid met de mate waarin de aan ieder toe te rekenen omstandigheden tot de schade hebben bijgedragen. Uit hetzelfde artikellid volgt dat een andere verdeling plaatsvindt of de vergoedingsplicht geheel vervalt of in stand blijft, indien de billijkheid dit wegens de uiteenlopende ernst van de gemaakte fouten of andere omstandigheden van het geval eist.

Het hof is van oordeel dat de benadeelde partij een escalerend aandeel heeft gehad in de confrontatie tussen hem en de verdachte door de verdachte met een PDA in het gezicht te slaan. Daarmee heeft hij bijgedragen aan het ontstaan van de daaropvolgende geweldshandelingen en de daaruit voortgevloeide schade. Daartegenover staat dat de verdachte de keel van de benadeelde partij met kracht heeft dichtgeknepen gehouden totdat deze het bewustzijn verloor. Het hof stelt de mate waarin de aan de benadeelde partij en de verdachte toe te rekenen omstandigheden aan de schade hebben bijgedragen op respectievelijk 40% en 60%. Gelet op de uiteenlopende ernst van de gedragingen en de overige omstandigheden van het geval ziet het hof geen aanleiding deze verdeling op grond van de billijkheid te wijzigen.

Uitgaande van de hiervoor op € 500,00 begrote immateriële schade en met toepassing van artikel 6:101 BW zal het hof de vordering daarom tot een bedrag van € 300,00 toewijzen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023 tot aan de dag van de algehele voldoening. Het overige deel van de vordering zal worden afgewezen.

Het hof zal de schadevergoedingsmaatregel opleggen op de hierna te noemen wijze om te bevorderen dat de schade, vermeerderd met de wettelijke rente, door de verdachte wordt vergoed.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 45 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.

Vordering tot tenuitvoerlegging

Het openbaar ministerie heeft gevorderd de tenuitvoerlegging van de bij arrest van het gerechtshof Amsterdam van 28 september 2020 opgelegde voorwaardelijke geldboete van 200 euro. Deze vordering is in hoger beroep opnieuw aan de orde.

Standpunten

De advocaat-generaal heeft gevorderd de vordering tot tenuitvoerlegging toe te wijzen.

De raadsman heeft verzocht de vordering af te wijzen, primair vanwege de bepleite vrijspraak dan wel het ontslag van alle rechtsvervolging. Ook bij een veroordeling moet volgens hem afwijzing volgen. Hij heeft daarbij gewezen op de ouderdom van het feit waarvoor de voorwaardelijke geldboete is opgelegd en de omstandigheid dat het nieuwe feit slechts tien dagen vóór het einde van de proeftijd is gepleegd. Verder heeft hij aangevoerd dat het door een advocatenwisseling ingestelde cassatieberoep, waarin uiteindelijk geen middelen zijn ingediend, ertoe heeft geleid dat de proeftijd later is gaan lopen. Daardoor heeft de verdachte geen inhoudelijke beoordeling in cassatie gekregen, maar wel langer onder de dreiging van tenuitvoerlegging gestaan.

Oordeel van het hof

Gebleken is dat de verdachte zich vóór het einde van de proeftijd aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Het hof ziet in hetgeen de raadsman heeft aangevoerd geen aanleiding de vordering af te wijzen. Voor de doeltreffendheid van een voorwaardelijke straf is van belang dat aan overtreding van de daaraan verbonden voorwaarden consequenties worden verbonden. Gelet op het opnieuw plegen van een geweldsfeit en de beperkte hoogte van de geldboete vindt het hof de tenuitvoerlegging passend. Het hof zal de vordering daarom toewijzen.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht.

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het subsidiair bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 120 (honderdtwintig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 60 (zestig) dagen hechtenis.

Bepaalt dat de taakstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van de proeftijd van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [slachtoffer] ter zake van het subsidiair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 300,00 (driehonderd euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Wijst de vordering voor het overige af.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [slachtoffer] , ter zake van het subsidiair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 300,00 (driehonderd euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 3 (drie) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 2 oktober 2023.

Beveelt de tenuitvoerlegging van de bij arrest van het gerechtshof Amsterdam van 28 september 2020, parketnummer 23-003080-19, voorwaardelijk opgelegde straf, te weten een geldboete van € 200,00 (tweehonderd euro), bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door (vier) dagen hechtenis.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. J. Piena, mr. R. Veldhuisen en mr. E. de Greeve, in tegenwoordigheid van mr. S. Pesch, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 13 november 2026.