Strafrecht overig

Bevestiging (met aanvulling van gronden) van veroordeling van (toen) 40-jarige man voor twee verkrachtingen…

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 19 november 2026

Zaakgegevens

Op 19 november 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Zittingsplaats
Leeuwarden
Datum uitspraak
19 november 2026
Datum publicatie
20 november 2026
Zaaknummer
21-002575-25
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHARL:2026:7428
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bevestiging (met aanvulling van gronden) van veroordeling van (toen) 40-jarige man voor twee verkrachtingen en tweemaal grooming van in totaal vier jongens, jonger dan 16 jaar. Bevestiging gevangenisstraf van 36 maanden en oplegging ongemaximeerde tbs met verpleging van overheidswege. Toewijzing vordering benadeelde partij. Beslissing over beslag. Overweging ten overvloede in verband met de passantenwachttijd en oplopende behandelduur in tbs-klinieken. Mogelijke risico’s voor de samenleving als dat al langer bekende probleem niet wordt opgelost.

Uitspraak

Afdeling strafrecht

Parketnummer: 21-002575-25

Uitspraakdatum: 19 november 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, zittingsplaats Leeuwarden, gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland, zittingsplaats Assen, van 23 mei 2025 met parketnummer 18-286563-24 in de strafzaak tegen

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum 1] 1984 in [geboorteplaats] ,

op dit moment verblijvende in [locatie 1] , in [plaats 1]

Hoger beroep

Verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen het voornoemde vonnis van de rechtbank.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de zitting van het hof van 5 november 2026 en het onderzoek op de zitting bij de rechtbank.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal, strekkende tot:

  • veroordeling van verdachte ter zake van de onder 1, 2 en 3 primair tenlastegelegde feiten (kort gezegd: verkrachting van een 16-minner (feit 1 en 3) en seksuele benadering van een 16-minner (feit 2)) tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden met aftrek van de periode die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht;

  • vrijspraak van het onder 4 tenlastegelegde feit (seksuele benadering van een 16-minner;

  • oplegging van de ongemaximeerde maatregel terbeschikkingstelling (TBS) met verpleging van overheidswege;

  • toewijzing van de vordering van [benadeelde] (feit 1) tot een bedrag van € 7.000,00 in verband met immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en afwijzing van de gevorderde materiële schade (reiskosten);

  • verbeurdverklaring van de inbeslaggenomen Samsung telefoon en teruggave van de inbeslaggenomen kleding aan verdachte.

Deze vordering is na voorlezing aan het hof overhandigd.

Verder heeft het hof kennisgenomen van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. S.A. Heukers, hebben aangevoerd. Ook heeft het hof kennisgenomen van wat namens [benadeelde] , door zijn ouders en door zijn advocaat, mr. N.D. Spijker, naar voren is gebracht.

Het vonnis

De rechtbank heeft bij vonnis van 23 mei 2025, waartegen het hoger beroep is gericht, verdachte ter zake van de onder 1, 2, 3 primair en 4 tenlastegelegde zedenfeiten ten aanzien van 4 minderjarige jongens veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 36 maanden, met aftrek van de periode die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. De rechtbank heeft daarnaast een ongemaximeerde maatregel TBS opgelegd. Verder heeft de rechtbank de vordering van [benadeelde] toegewezen tot een bedrag van € 5.000,00 aan immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente, en de schadevergoedingsmaatregel opgelegd. Het overige deel van de vordering tot vergoeding van immateriële schade heeft de rechtbank niet-ontvankelijk verklaard. De vordering tot vergoeding van de materiële schade heeft de rechtbank afgewezen.

Het hof is van oordeel dat de rechtbank op juiste gronden heeft beslist en bevestigt het vonnis met aanvulling van gronden (ten aanzien van het bewijs en de strafbaarheid van verdachte), behalve voor zover het de vordering van de benadeelde partij betreft. Ten aanzien van dit onderdeel van het vonnis komt het hof tot een andere beslissing dan de rechtbank. In zoverre vernietigt het hof het vonnis en doet het hof opnieuw recht. Het hof stelt verder vast dat de rechtbank geen beslissing nam over het beslag zodat het hof op dat punt zelf recht doet.

Aanvullende overweging ten aanzien van het bewijs

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal stelt zich op het standpunt dat de onder 1, 2, 3 primair tenlastegelegde feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen. Ten aanzien van feit 4 vordert de advocaat-generaal vrijspraak, nu hij op basis van het dossier niet wettig en overtuigend bewezen acht dat verdachte in het digitale contact ook een afspraak heeft gemaakt met als doel seksueel contact.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw bepleit vrijspraak van de onder 1, 3 primair en 4 tenlastegelegde feiten. Daartoe voert zij - in de kern bezien - ten aanzien van feit 4 (seksuele benadering van een 16-minner: [slachtoffer 1] ) aan dat verdachte geen ontmoeting heeft voorgesteld. In verband met de onder 1 tenlastegelegde verkrachting van [benadeelde] voert zij aan dat er geen steunbewijs is voor zijn belastende verklaring. Ook het door de rechtbank gebruikte schakelbewijs kan daarvoor niet worden gebruikt, nu dat schakelbewijs enkel ziet op de zogenaamde ‘grooming/seksuele benadering’ van minderjarigen en niet op het daadwerkelijk verrichten van seksuele handelingen bij minderjarigen. Ten aanzien van de feiten 2 en 3 subsidiair refereert de raadsvrouw zich aan het oordeel van het hof.

Oordeel van het hof

Het hof is van oordeel dat de rechtbank op de juiste gronden heeft beslist en sluit zich aan bij de bewezenverklaringen van feit 1, 2, 3 primair en 4 en de door de rechtbank daaraan ten grondslag gelegde overwegingen. Het hof vult die bewijsoverwegingen en de gebruikte bewijsmiddelen aan en verbetert die in het licht van de door verdachte in hoger beroep afgelegde aanvullende verklaring en de door de raadsvrouw gevoerde bewijsverweren, voor zover die verweren niet al worden weerlegd door de door de rechtbank gebezigde bewijsmiddelen.

Fictief persoon [naam 1]

Verdachte heeft bij de politie en op de zitting van de rechtbank verklaard dat [naam 1] een 17-jarige jongen is die hij werk had aangeboden in zijn [bedrijf] ’. Ter terechtzitting van het hof heeft verdachte erkend dat [naam 1] niet bestaat en dat hij zichzelf heeft voorgedaan als de 17-jarige [naam 1] . Ook bekent verdachte in die hoedanigheid alle vier de aangevers [benadeelde] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 3] en [slachtoffer 1] via snapchat te hebben benaderd.

Inhoud en doel van het daaropvolgende contact

Verdachte heeft verder in hoger beroep verklaard dat hij, door op deze wijze contact te leggen met de (destijds minderjarige) aangevers, de intentie had om personeel te werven voor zijn [bedrijf] . Verdachte heeft te kennen gegeven contact te hebben gezocht via snapchat omdat hij eerst “de kat uit de boom wilde kijken”. Op de vraag waarom verdachte de aangevers niet gewoon ‘als zichzelf’ benaderde maar in de hoedanigheid van 17-jarige jongen, verklaart hij in de veronderstelling te zijn geweest dat de aangevers eerder geneigd zouden zijn om voor hem te gaan werken wanneer zij door een leeftijdsgenoot werden benaderd.

Deze door verdachte afgelegde verklaring acht het hof niet aannemelijk. Verdachte heeft zich voorgedaan als minderjarige op snapchat – een app die (veelal) door minderjarigen wordt gebruikt om contact met ‘leeftijdsgenoten’ te krijgen en om vervolgens onder andere foto’s naar elkaar te sturen. Nadat dat contact, zogenaamd tussen minderjarigen onderling, eenmaal was gelegd, heeft verdachte als [naam 1] , de minderjarige jongens in contact gebracht met zichzelf als [naam 2] . Dit zogenaamd in verband met eventueel werk voor zijn cateringbedrijf. Verdachte heeft echter tijdens het verhoor bij de politie verklaard dat hij geen 14-jarige jongens in dienst kon nemen, omdat zij nog niet in de avonduren mochten werken. Uit de chatgesprekken die verdachte als [naam 1] of als zichzelf met de jongens had, blijkt dat verdachte wist dat alle aangevers destijds 14 of 15 jaar oud waren. Verdachtes ter terechtzitting in hoger beroep afgelegde verklaring dat hij deze wijze van contact leggen (als volwassen man zich voordoend als een minderjarige jongen) gebruikte om werknemers te vinden, acht het hof dan ook volstrekt onaannemelijk.

Uit de chatgesprekken volgt naar het oordeel van het hof evident dat verdachte daarmee een seksuele bedoeling had. In die gesprekken wordt namelijk expliciet meerdere keren gesproken over – het al dan niet verrichten van – seksuele handelingen bij elkaar en wordt in verschillende gevallen afgesproken elkaar in levenden lijve te ontmoeten, waarna in ieder geval in twee gevallen (feit 1 en 3) ook daadwerkelijk ontmoetingen tussen de verdachte en minderjarige jongens plaatsvinden. Onder deze omstandigheden staat voor het hof buiten redelijke twijfel vast dat verdachte ook de intentie had om met alle jongens af te spreken met als doel het verrichten van seksuele handelingen.

Feit 4: seksuele benadering van een 16-minner en het voorstellen van een seksuele ontmoeting met [slachtoffer 1]

Zoals door de rechtbank is overwogen, is sprake van een specifieke modus operandi. Verdachte heeft alle aangevers via Snapchat benaderd als de 17-jarige [naam 1] , om aangevers vervolgens in contact te brengen met zichzelf, hen werk aan te bieden in verdachtes [bedrijf] , waarna de gesprekken al snel een seksuele wending kregen.

Het hof stelt vast dat het contact tussen verdachte en aangever [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ) ook in dit geval via ‘ [naam 1] ’ werd gelegd en dat verdachte als [naam 1] met [slachtoffer 1] al snel naaktfoto’s over en weer verstuurde. Ten aanzien van het daarna volgende gesprek met aangever [slachtoffer 1] als volwassen man ( [naam 2] ), heeft verdachte erkend dat het bericht met de vraag of hij (aangever [slachtoffer 1] ) ‘wilde neuken’, vanaf zijn account is gestuurd, maar – zo stelt hij – niet door hemzelf. Verdachte verklaart hierover te hebben ingelogd op een openbare computer in de bibliotheek en vervolgens te zijn vergeten daarop uit te loggen. Daarna zou iemand anders dit bericht van zijn account aan verschillende contactpersonen van verdachte hebben gestuurd, onder wie aan aangever [slachtoffer 1] . Het hof acht de door verdachte gegeven verklaring over dit bericht ongeloofwaardig. Gelet op de omstandigheid dat verdachte wist dat aangever destijds 14 jaar was, het uitwisselen van naaktfoto’s en de herhaaldelijke verzoeken vanuit verdachte om met [slachtoffer 1] af te spreken in een vakantiehuis of om te gaan zwemmen, staat naar oordeel van het hof buiten redelijke twijfel vast dat het doel van verdachte was om elkaar te ontmoeten en daadwerkelijk seksuele handelingen met aangever te verrichten. Dit wordt ondersteund door de specifieke modus operandi van verdachte, waarvan ook sprake is in de situaties van de andere aangevers en het schakelbewijs zoals in het vonnis van de rechtbank is uiteengezet.

Feit 1: verkrachting van 16-minner [benadeelde] en het gebruik van schakelbewijs

Voor zover de raadsvrouw heeft betoogd dat de schakelbewijsconstructie van de rechtbank ten aanzien van feit 1 geen stand houdt, nu de beschreven modus operandi door verdachte enkel op ‘grooming’ ziet, volstaat het hof met de constatering dat het hof anders dan de raadsvrouw ook tot een bewezenverklaring komt van de onder feit 3 tenlastegelegde verkrachting van een 16-minner.

Aanvulling bewijsmiddelen

Ten aanzien van feit 1, 2, 3 en 4:

De verklaring van verdachte afgelegd op de zitting van het hof d.d. 5 november 2026, inhoudende:

Ik was [naam 1] . Ik ga dat bekennen.

T.a.v. feit 4:

Het hof vervangt de door de rechtbank onder 10 en 11 genoemde bewijsmiddelen door de hiernavolgende weergaven van diezelfde bewijsmiddelen. Daarin is vetgedrukt wat het hof aan dit bewijsmiddel heeft toegevoegd.

Het naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen d.d. 11 september 2024, opgemaakt door de Politie [locatie 2] en opgenomen op pagina 175 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend het relaas van [verbalisant] :

Bij [verdachte] , geboren [geboortedatum 1] 1984 werd een telefoon inbeslaggenomen Onder goed nummer 1751970. Dit betrof een Samsung Galaxy S23. Op verzoek onderzocht ik de inhoud van deze telefoon op (mogelijk) relevante informatie ten behoeve van het onderzoek IJSLAND.

Zo trof ik een chatgesprek aan tussen het nummer [telefoonnummer 1] / [verdachte] (owner) en [telefoonnummer 2] / [slachtoffer 1] . Ik zag dat de chat liep van 18-08-2024 17:43:06 uur tot en met 05-09-2024.

De gehele chat is als bijlage 1 gevoegd bij dit proces-verbaal.

Leeswijzer: Daar waar in de kolom Direction een " [slachtoffer 1] " stond betrof het een bericht van [slachtoffer 1] aan [verdachte] . Daar waar hier een " [verdachte] " stond betrof het een uitgaand bericht van [verdachte] aan [slachtoffer 1] .

Hieronder omschrijf ik de meest opvallende zaken vanuit deze chat:

18-08-2024

Ik zag dat het initiatief van het contact uitging van [slachtoffer 1] . Hij stuurde als eerste bericht “Heyy [naam 2] , [slachtoffer 1] hier”. Ik las dat [verdachte] reageerde met “Oh jij ben dat kameraadje van [naam 3] ’”.

21- 08-2024:

Wed 21/08/2024 16:19:44 [verdachte] : ? You deleted this message

Wed 21/08/2024 18:05:44 [slachtoffer 1] : Oh

Wed 21/08/2024 18:05:55 [slachtoffer 1] : Hulp nodig

Wed 21/08/2024 18:06:06 [verdachte] : Was vergeten uit te loggen openbare pc

Wed 21/08/2024 18:06:26 [verdachte] : Was iemand anders die dacht lolligbte z8jn

Wed 21/08/2024 18:06:30 [verdachte] : Zijn

26-08-2024:

Mon 26/08/2024 21:42:38 [verdachte] : Wanneer ff koffie

Mon 26/08/2024 21:47:09 [verdachte] : ?

Mon 26/08/2024 21:48:30 [verdachte] : Besoel flugel (het hof begrijpt: bedoel)

30-08-2024:

Fri 30/08/2024 23:00:53 [verdachte] : attachment 1: Filename: [bestandsnaam]

Fri 30/08/2024 23:02:23 [verdachte] : Verkeerde sorry

Fri 30/08/2024 23:02:39 [slachtoffer 1] : Ik zie een zware foto

Fri 30/08/2024 23:02:52 [verdachte] : Ja net op tijd amule

Fri 30/08/2024 23:03:21 [verdachte] : Was niet voor jou xd

Fri 30/08/2024 23:03:55 [slachtoffer 1] : Wat was t dan voor foto

Fri 30/08/2024 23:04:02 [verdachte] : O niets

Fri 30/08/2024 23:04:44 [slachtoffer 1] : Vertel

Fri 30/08/2024 23:05:04 [verdachte] : Eigelijk niet

Fri 30/08/2024 23:05:13 [verdachte] : Was voor iemand anders

Fri 30/08/2024 23:05:37 [verdachte] : Buik

Fri 30/08/2024 23:06:08 [verdachte] : ?

Fri 30/08/2024 23:06:14 [verdachte] : En zo

Fri 30/08/2024 23:06:54 [verdachte] : Niet zo leuk xd

Fri 30/08/2024 23:07:03 [slachtoffer 1] : Aha

Fri 30/08/2024 23:07:09 [slachtoffer 1] : Voor wie was die bedoeld dan

Fri 30/08/2024 23:07:22 [verdachte] : Iemand op app

Fri 30/08/2024 23:07:46 [slachtoffer 1] : Aha

Fri 30/08/2024 23:08:10 [verdachte] : Wou je zien xd

Fri 30/08/2024 23:08:29 [slachtoffer 1] : Maakt mij niet uit XD

Fri 30/08/2024 23:08:40 [verdachte] : Nee?

Fri 30/08/2024 23:08:54 [slachtoffer 1] : Nee, ben wel wat gewend

Fri 30/08/2024 23:09:02 [verdachte] : Ok

Fri 30/08/2024 23:09:33 [verdachte] : Stuur jij ook

Fri 30/08/2024 23:09:44 [slachtoffer 1] : Hoe oud ben je

Fri 30/08/2024 23:09:54 [verdachte] : 30

Fri 30/08/2024 23:10:23 [verdachte] : jij dan

Fri 30/08/2024 23:11:08 [verdachte] : erg?

Fri 30/08/2024 23:11:34 [slachtoffer 1] : 14

(...)

Fri 30/08/2024 23:24:46 [slachtoffer 1] : Maar als wc t doen doen we t op snap

(...)

IDENTIFICATIE [slachtoffer 1] :

Ik deed naslag in de politiesystemen naar het telefoonnummer wat in gebruik was bij [slachtoffer 1] .

Dit betrof het telefoonnummer [telefoonnummer 2] . Het telefoonnummer kwam niet voor. Op 18- 08-2024 appte [slachtoffer 1] dat hij uit [plaats 2] kwam.

Hierop deed ik naslag in de verificatiemodule van de GBA. Ik zocht op de achternaam [slachtoffer 1] in combinatie met de voornaam [slachtoffer 1] . Hierop kreeg ik 3 hits waarvan er één 14 jaar was en in [plaats 2] woonde. Dit betrof:

[slachtoffer 1] , geboren [geboortedatum 2] -2010 wonende [adres] .

Het hof vult de bewijsmiddelen t.a.v. feit 4 verder aan met het navolgende bewijsmiddel:

Het naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor verdachte d.d. 14 oktober 2024, opgemaakt door de Politie [locatie 2] en opgenomen op pagina 364 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend de verklaring van verdachte:

V: In PV AH-005-10 is beschreven dat in jouw telefoon een chatgesprek werd aangetroffen tussen jou ( [verdachte] ) en [slachtoffer 1] , gebruik makend van telefoonnummer [telefoonnummer 2] . De chat liep van 18-08-2024 tot en met 5-09-2024.

Jij stuurt een foto, welke dan niet bedoeld zou zijn voor [slachtoffer 1] . Wij kunnen de foto niet zien. [slachtoffer 1] vraagt [verdachte] dan hoe oud hij is. [verdachte] geeft aan 30 en [slachtoffer 1] geeft aan dat hij 14 is.

Uit onderzoek blijkt dat het hier gaat om [slachtoffer 1] , geboren [geboortedatum 2] -2010 uit [plaats 2] .

Reageer hier eens op deze bevindingen?

A: Ehm… Dat hij 14 was, dat wist ik toen pas. Ik dacht 15 jaar. Als hij 14 jaar is, wil ik hem niet aan het werk hebben.

V: Vanaf welke leeftijd mag je werkzaamheden verrichten?

A: Overdag is vanaf 15 jaar. Ik wil sowieso geen 14 jarigen aan het werk hebben.

Aanvulling van gronden ten aanzien van de strafbaarheid van verdachte

Het hof ziet zich voor de vraag gesteld of de bewezenverklaarde gedragingen in strafrechtelijke zin aan verdachte kunnen worden toegerekend. Hiervoor heeft het hof acht geslagen op de psychiatrische rapportage van 2 april 2025, opgemaakt door dr. [Psychiater] , en de aanvulling daarop van 12 juni 2026, en op de psychologische rapportage van 19 februari 2025, opgemaakt door [Psycholoog] , GZ-psycholoog, en de aanvulling daarop van 29 mei 2026.

De psychiater concludeert in 2025 dat sprake is van zwakbegaafdheid, een persoonlijkheidsstoornis en een parafiele stoornis waarvan ook sprake was ten tijde van de tenlastegelegde feiten. De psycholoog onderschrijft de persoonlijkheidsstoornis, maar stelt dat sprake is van een zwakbegaafd tot gemiddelde intelligentie. De parafiele stoornis kan volgens de psycholoog niet met zekerheid worden vastgesteld, maar ook niet worden uitgesloten.

In de aanvulling op de psychiatrische rapportage komt de psychiater in 2026 nog steeds tot de conclusie dat sprake is van zwakbegaafdheid. Ook concludeert de psychiater wederom dat bij verdachte sprake is van een persoonlijkheidsstoornis met ontwijkende en narcistische, borderline en antisociale trekken en een niet te specificeren parafiele stoornis. Volgens de psychiater bestaat er een gelijktijdigheidsverband tussen de vastgestelde stoornissen en de tenlastegelegde feiten. Hoe en in welke mate de stoornissen van invloed waren, is niet duidelijk. Omdat de psychiater geen zicht heeft gekregen op de omstandigheden, verdachtes afweging, reflectieve vermogens, impulsiviteit, vermogen om zich instrumenteel en antisociaal in te zetten dan wel daarvan af te zien en op verdachtes sturingsvermogen, onthoudt de psychiater zich van een oordeel ten aanzien van de toerekeningsvatbaarheid.

De psycholoog onderschrijft in 2026 de conclusies uit het eerdere rapport. Er is sprake van een persoonlijkheidsstoornis en het is aannemelijk dat sprake is van een parafiele stoornis. De psycholoog onthoudt zich ook van een conclusie ten aanzien van de mate van toerekenen vanwege verdachtes neiging tot slachtofferschap, het minimaliseren van het eigen aandeel en de voortdurende neiging om vaag te blijven, onvoldoende transparant te zijn en het om de kern van de problematiek heen draaien.

Gelet op de bevindingen uit die rapportages stelt het hof vast dat de bij verdachte vastgestelde beperkingen en stoornissen langdurig van aard zijn en ook ruim voorafgaand aan de bewezenverklaarde feiten al bij verdachte aanwezig waren. Het hof is van oordeel dat de bewezenverklaarde feiten in verminderde mate aan verdachte toegerekend kunnen worden, omdat aannemelijk is dat deze stoornissen invloed hebben gehad op zijn gedragskeuzes. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid volledig uitsluiten. Verdachte is daarom wel strafbaar voor het bewezenverklaarde.

Overweging ten overvloede in verband met de oplegging van de TBS-maatregel met verpleging van overheidswege

Verdachte heeft in deze zaak inmiddels ruim 2 jaar in voorarrest gezeten. Dit betekent dat hij – als hij in aanmerking zou komen voor een voorwaardelijke invrijheidsstelling – in beginsel op korte termijn aan zijn behandeling in het kader van de TBS-maatregel zou kunnen beginnen. Het hof is zich er echter van bewust dat verdachte na het ondergaan van zijn gevangenisstraf niet direct behandeld kan worden in het kader van de opgelegde TBS met dwangverpleging. Dit komt door een ernstig tekort aan behandelplaatsen in TBS-klinieken als gevolg van enerzijds een rechtspraktijk waarin de laatste jaren steeds vaker TBS wordt opgelegd en anderzijds de stagnerende uit- en doorstroom van ter beschikking gestelden. Daardoor is de (passanten)wachttijd voor opname in een TBS-kliniek aanzienlijk opgelopen en duurt die soms zelfs meer dan twee jaar. Het hof acht dit volstrekt onwenselijk en in strijd met de door het hof afgewogen opgelegde straf en maatregel. Na het ondergaan van de gevangenisstraf is de veroordeelde immers ‘afgestraft’. Een titel voor een langer verblijf achter gesloten deuren vindt dan enkel nog zijn grondslag in de opgelegde verplichte behandeling. Als die behandeling vervolgens niet plaatsvindt, wordt de ter beschikking gestelde langer van zijn vrijheid beroofd dan de rechter passend en noodzakelijk heeft gevonden. De TBS-maatregel verwordt daarmee een (langere) kale gevangenisstraf.

Verder is algemeen bekend dat een behandeling beter aanslaat als er na het plegen van een delict niet veel tijd is verstreken. Zo staan de gebeurtenissen rondom het delict dan vers(er) in het geheugen bij de veroordeelde en is daardoor het opstellen van een delictanalyse, de basis voor de behandeling, beter mogelijk.

Het tekort aan TBS-behandelplaatsen is nu al enkele jaren bekend, maar is tot op heden onvoldoende concreet en effectief aangepakt door de overheid. Dat is niet alleen schrijnend voor de veroordeelde, maar daardoor wordt ook geen (niet tijdig) uitvoering gegeven aan de door de rechter opgelegde maatregel. Het oordeel van de rechter boet hierdoor in aan rechtskracht.

Door de uitvoeringsproblemen (niet alleen de passantenwachttijd loopt op, ook de gemiddelde behandelduur is door de beperkte uitstroom de laatste jaren enorm gestegen) achten rechters het opleggen van een TBS-maatregel in de toekomst mogelijk niet meer proportioneel. Dit kan bijvoorbeeld tot gevolg hebben dat verdachten zonder behandeling op straat komen te staan, waardoor de samenleving uiteindelijk minder veilig wordt. Ook zou de beschreven problematiek in de uitvoering van de TBS-maatregel kunnen leiden tot het opleggen van een lagere gevangenisstraf, ter compensatie van de passantentermijn. Daardoor wordt de aard en ernst van de strafbare feiten minder tot uitdrukking gebracht. Dat is onwenselijk vanuit het oogpunt van de door de rechter te hanteren strafdoelen. Naast vergelding en speciale preventie, valt daaronder ook de algemene preventie; het weerhouden van anderen dan de veroordeelde van het plegen van soortgelijke strafbare feiten. Bovendien kan die strafmatiging ook maken dat het slachtoffer zich miskend voelt.

In het geval van verdachte heeft zijn voorlopige hechtenis inmiddels dusdanig lang geduurd, dat een strafkorting in zijn geval feitelijk niet tot een kortere duur in detentie leidt. Verder zou een kortere gevangenisstraf dan de door de rechtbank opgelegde straf in deze zaak geen recht doen aan de ernst van de door verdachte gepleegde feiten en in het verlengde daarvan de schade die die feiten bij zijn slachtoffers heeft veroorzaakt. In dit geval verbindt het hof daarom geen consequenties aan de constatering dat verdachte na zijn gevangenisstraf nog een lange periode als ‘passant’ in detentie zal moeten verblijven.

Vordering van [benadeelde]

De minderjarige benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg – met zijn wettelijk vertegenwoordiger – in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 7.075,00, bestaande uit € 75,00 materiële schade (reiskosten) en € 7.000,00 immateriële schade. De rechtbank heeft de vordering met betrekking tot de immateriële schade toegewezen tot een bedrag van € 5.000,00. Ten aanzien van het overige deel van de vordering tot vergoeding van de immateriële heeft de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard. De vordering met betrekking tot de materiële schade is afgewezen. De benadeelde partij heeft zijn vordering in hoger beroep gehandhaafd, zodat die weer in volle omvang aan het hof voorligt.

Standpunt van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal vordert dat de vordering van de benadeelde partij wordt toegewezen tot een bedrag van € 7.000,00, bestaande uit immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel en gijzeling. De advocaat-generaal vordert dat de materiële schade niet-ontvankelijk wordt verklaard.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw bepleit dat de benadeelde partij in de vordering tot materiële schade (€ 75,00) niet-ontvankelijk dient te worden verklaard, nu deze niet voor vergoeding in aanmerking komt. Ten aanzien van de gevorderde € 7.000,00 aan immateriële schade bepleit de raadsvrouw dat het bedrag aanzienlijk moet worden gematigd.

Oordeel van het hof

Materiële schade

Het hof is van oordeel dat de gevorderde reiskosten naar het politiebureau van € 75,00 (naar vaste jurisprudentie) niet zijn aan te merken als schade die rechtstreeks is geleden als gevolg van het bewezenverklaarde strafbare handelen van verdachte. Ook komen deze kosten op basis van de civielrechtelijke proceskostenregeling niet in aanmerking voor toewijzing. Het hof wijst de gevorderde reiskosten daarom af.

Immateriële schade

Artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek somt limitatief de gevallen op waarin een persoon recht heeft op vergoeding van immateriële schade door onrechtmatig handelen van een ander. Dit is onder meer zo wanneer sprake is van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’. Hiervan is in ieder geval sprake als de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen. Daarbij geldt dat de aard en de ernst van de bewezenverklaarde normschending kunnen meebrengen dat de nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partij zo zeer voor de hand liggen, dat een aantasting in de persoon – ook zonder nadere onderbouwing – kan worden aangenomen.

Het hof is in dit geval van oordeel dat uit het bewezenverklaarde handelen door verdachte (verkrachting van een minderjarige) een ‘aantasting in de persoon op andere wijze’ van de benadeelde partij volgt. De benadeelde partij is op jonge leeftijd in zijn lichamelijke integriteit aangetast doordat hij slachtoffer is geworden van seksueel misbruik. Het handelen van verdachte heeft het leven van de benadeelde partij getekend en – zo blijkt uit de toelichting gegeven door de vader van de benadeelde partij op de zitting bij het hof – beïnvloedt zijn leven tot op de dag van vandaag. Uit het dossier blijkt dat de benadeelde partij als gevolg van het seksueel misbruik door verdachte een posttraumatische stressstoornis heeft opgelopen en hiervoor cognitieve gedragstherapie en EMDR heeft gevolgd. Daarmee bestaat op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, BW een rechtsgrond voor toewijzing van immateriële schade aan de benadeelde partij.

Het hof heeft bij de beslissing over de hoogte van de immateriële schade aansluiting gezocht bij de Rotterdamse schaal, een ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen. Het hof is van oordeel dat de schade van de benadeelde partij valt onder de categorie ‘Ontucht met binnendringen: tamelijk ernstig’, gelet op de duur, frequentie en ernst van de seksuele handelingen. De in beginsel aangewezen bandbreedte voor schadevergoeding binnen deze categorie betreft € 1.500,00 tot € 6.000,00. Relevante factoren voor het bepalen van de omvang van het smartengeld zijn onder andere de (IV) afhankelijkheidsrelatie en vertrouwensband met de dader, (VII) kwetsbaarheid en leeftijd en het leeftijdsverschil met de dader en (VIII) de aard en ernst van de gevolgen voor de benadeelde. In het licht van het voorgaande heeft het hof in het bijzonder gelet op de wijze waarop verdachte misbruik heeft gemaakt van de afhankelijkheidspositie waarin het slachtoffer zich bevond, doordat hij verdachte beschouwde als ‘vaderfiguur’ en hem beloftes werden gedaan van geld, alcohol en sigaretten. Het hof is van oordeel dat de vordering tot een bedrag van € 6.000,00 voldoende is onderbouwd en wijst dat bedrag toe, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf de na te melden datum. Het hof verklaart het overige deel van de vordering niet-ontvankelijk, omdat het nader laten onderbouwen van de resterende vordering een onevenredige belasting van het strafproces zal opleveren. In zoverre kan benadeelde zich slechts wenden tot de burgerlijke rechter.

Verdachte wordt veroordeeld in de kosten van het geding door de benadeelde partij gemaakt, tot aan deze uitspraak begroot op nihil, en de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op.

Het hof ziet, gelet op de opgelegde TBS-maatregel (waarbij aandacht zal zijn voor het aflossen van de schuld aan het slachtoffer), anders dan de advocaat-generaal, geen aanleiding om daarnaast een andere vorm van vrijheidsbeneming in het kader van de tenuitvoerlegging van de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

Beslag

Het hof acht de inbeslaggenomen en nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:

  • GSM, merk Samsung Galaxy S23 (1751970);

  • Computer HP Probook 650 G1 (1752569);

  • Computer HP Zbook 17 (1752566);

vatbaar voor verbeurdverklaring nu deze aan verdachte toebehoren en de bewezenverklaarde feiten ermee gepleegd zijn.

Daarbij heeft het hof rekening gehouden met de draagkracht van verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting is gebleken.

Wetsartikelen

De straf en maatregelen zijn gebaseerd op de artikelen 33, 33a, 36f, 37a, 37b, 57, 248 en 251 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast zoals zij golden op het moment van het bewezenverklaarde.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de beslissing op de vordering van de benadeelde partij en doet in zoverre opnieuw recht.

Verklaart verbeurd de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:

- GSM, merk Samsung Galaxy S23 (1751970);

- Computer HP Probook 650 G1 (1752569);

- Computer HP Zbook 17 (1752566).

Vordering van [benadeelde]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van [benadeelde] ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 6.000,00 (zesduizend euro) ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor een bedrag van € 75,00 (vijfenzeventig euro) aan materiële schade af.

Verklaart de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in de vordering en bepaalt dat de benadeelde partij in zoverre de vordering slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde] , ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 6.000,00 (zesduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op 0 (nul) dagen.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan één van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 5 september 2024.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Dit arrest is gewezen door mr. J.A.M. Kwakman, mr. W. Foppen en mr. R. Godthelp, in aanwezigheid van de griffier mr. A.M.A. Norden en is uitgesproken op de openbare zitting van het hof van 19 november 2026.