Strafrecht overig
Vernietiging van het vonnis. Vrijspraak primaire poging tot doodslag. Verdachte veroordeeld ter zake van…
Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 20 november 2026
ECLI:NL:GHSHE:2026:3322 · Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 20 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-s-hertogenbosch/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghshe-2026-3322
Zaakgegevens
Op 20 november 2026 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof 's-HertogenboschGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 20 november 2026
- Datum publicatie
- 20 november 2026
- Zaaknummer
- 20-002022-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHSHE:2026:3322
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Vernietiging van het vonnis. Vrijspraak primaire poging tot doodslag. Verdachte veroordeeld ter zake van 'zware mishandeling'. Gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden met aftrek. Toewijzing immateriële schade vordering benadeelde partij.
Uitspraak
Parketnummer : 20-002022-25
Uitspraak : 20 november 2026
TEGENSPRAAK
Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof ’s-Hertogenbosch
gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Middelburg, van 18 juli 2025, in de strafzaak met parketnummer 02-251695-24 tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] (Syrië) op [geboortedag] 1993,
wonende te [adres] .
Hoger beroep
Bij vonnis waarvan beroep heeft de rechtbank de verdachte partieel vrijgesproken van het medeplegen, het overige primair tenlastegelegde bewezenverklaard, dat gekwalificeerd als ‘poging tot doodslag’, de verdachte daarvoor strafbaar verklaard en hem veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van drie jaren met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Verder heeft de rechtbank de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [aangever] integraal toegewezen tot een bedrag van € 4.000,00, ter zake van immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Ten slotte heeft de rechtbank de vier inbeslaggenomen, nog niet teruggegeven messen verbeurdverklaard.
Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen.
Namens de verdachte is primair integrale vrijspraak bepleit. Subsidiair, voor zover bewezenverklaring zou volgen voor de (meer) subsidiair tenlastegelegde (poging tot) zware mishandeling, heeft de raadsman ontslag van alle rechtsvervolging bepleit.
Vonnis waarvan beroep
Het bestreden vonnis zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is – na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg – tenlastegelegd dat:
hij op of omstreeks 4 augustus 2024 te [plaats] , gemeente Veere, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, ter uitvoering van het door verdachte en/of zijn mededader(s) voorgenomen misdrijf om [aangever] opzettelijk van het leven te beroven, die [aangever] meermalen, althans eenmaal, met een mes, althans een scherp voorwerp, in het hoofd/gezicht heeft gestoken/gesneden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij op of omstreeks 4 augustus 2024 te [plaats] , gemeente Veere, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, aan [aangever] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel, te weten verwondingen/littekens in het aangezicht, heeft toegebracht, door die [aangever] meermalen, althans eenmaal, met een mes, althans een scherp voorwerp, in het hoofd/gezicht te steken/snijden;
meer subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:
hij op of omstreeks 4 augustus 2024 te [plaats] , gemeente Veere ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan [aangever] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, die [aangever] meermalen, althans eenmaal, met een mes, althans een scherp voorwerp, in het hoofd/gezicht heeft gestoken/gesneden, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
Vrijspraak van het primair tenlastegelegde en medeplegen
Poging tot doodslag
De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat er sprake was van een hectische situatie. De steek-/snijwond is uitgedeeld op een plek die dusdanig dicht bij de hals en de halsslagader is, dat de kans aanmerkelijk is dat het slachtoffer [aangever] om het leven zou komen. De verdachte heeft door met een mes te steken of te snijden bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer om het leven zou komen.
De raadsman heeft aangevoerd dat het letsel bij de aangever in het gezicht is ontstaan en niet in de hals. Er zijn geen aanwijzingen dat de handeling(en) van de verdachte die letsel hebben veroorzaakt, op de hals was/waren gericht. De verdachte had geen (voorwaardelijk) opzet op de dood.
Naar het oordeel van het hof is er onvoldoende bewijs dat de verdachte met vol opzet heeft gepoogd de aangever van het leven te beroven.
De vraag is vervolgens of kan worden bewezen dat de verdachte voorwaardelijk opzet heeft gehad op de dood van de aangever.
Het hof stelt voorop dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg aanwezig is als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dat gevolg zal intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten. Onder een ‘naar algemene ervaringsregels aanmerkelijke kans’ dient te worden verstaan de in de gegeven omstandigheden reële, niet onwaarschijnlijke mogelijkheid.
Uit het strafdossier en het verhandelde ter terechtzitting volgt dat de verdachte meermalen in het gezicht van de aangever heeft gesneden met een stanleymes. Het hof is van oordeel dat niet bewezen kan worden dat er sprake was van een aanmerkelijke kans op de dood van de aangever. Het hof hecht daarbij waarde aan de plekken in het gezicht waar de snijwonden van de aangever zijn ontstaan en leidt daaruit af dat de snijdende bewegingen niet hebben plaatsgevonden op een plek waar naar algemene ervaringsregels de kans aanmerkelijk is dat iemand komt te overlijden, mede gelet op het gebruikte mes. Zodoende komt het hof tot de conclusie dat er geen sprake is van een aanmerkelijke kans op de dood van de aangever. De vraag of de verdachte een aanmerkelijke kans op de dood bewust heeft aanvaard, is daarmee niet meer aan de orde. Het hof zal de verdachte dan ook vrijspreken van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag.
Medeplegen
Het hof is met de rechtbank, de advocaat-generaal en de verdediging van oordeel dat er geen sprake is van een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en de onbekend gebleven aanwezige – het hof gaat namelijk wel uit van hun aanwezigheid ter plaatse ten tijde van het incident – mannen. Het hof zal de verdachte dan ook partieel vrijspreken van het tenlastegelegde medeplegen.
Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:
hij op 4 augustus 2024 te [plaats] , gemeente Veere, aan [aangever] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel, te weten verwondingen/littekens in het aangezicht, heeft toegebracht, door die [aangever] meermalen met een mes in het gezicht te snijden.
Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.
Bewijsmiddelen
Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.
Bewijsoverwegingen
I
Vaststelling feiten
Het hof stelt de navolgende feiten vast. Op 2 augustus 2024 vond bij de woning van de verdachte een incident plaats tussen aangever [aangever] en de verdachte. Aangever dacht dat de verdachte een relatie had met aangevers toenmalige vriendin, mevrouw [betrokkene 1] . Na dit incident wilde de verdachte dat de aangever daarvoor zijn excuses zou aanbieden. Daarover is gecommuniceerd door middel van berichten via [betrokkene 1] die het contact onderhield met zowel aangever als de verdachte. In die berichten dringt de verdachte erop aan dat de aangever zijn excuses komt maken. [betrokkene 1] heeft dan reeds de angst dat de verdachte de aangever iets aan zal doen.
Uiteindelijk wordt afgesproken dat aangever [aangever] op 4 augustus 2024 in de middag naar de woning van de verdachte komt om zijn excuses aan te bieden. De aangever en zijn zus, mevrouw [betrokkene 2] , zijn naar de woning van de verdachte gegaan op 4 augustus 2024. In of bij de woning van de verdachte was [betrokkene 1] eveneens aanwezig. De aangever heeft voor de deur van de woning van de verdachte zijn excuses aangeboden. Er komen dan nog een aantal mannen ter plaatse. De verdachte pakt vervolgens een stanleymes, valt de aangever aan met het mes en [betrokkene 1] springt vervolgens tussen beiden. [betrokkene 2] spuit op dat moment haarspray in de ogen van de verdachte en naar de andere mannen. De aangever en [betrokkene 2] kunnen zich vervolgens aan het gevecht onttrekken en rennen dan weg naar hun verderop geparkeerde auto. Op camerabeelden die deel uit maken van het dossier is te zien dat de verdachte hen al filmend, met zijn telefoon in zijn linkerhand, achtervolgt. Op de camerabeelden aangetroffen op zijn telefoon is tevens te zien dat de verdachte achter beiden aan rent, tegen de auto waarin de aangever en zijn zus inmiddels zijn ingestapt, aan trapt. Daarop rijden de aangever en [betrokkene 2] weg.
Even later wordt de verdachte hevig bloedend uit een verwonding aan zijn linkerarm aangetroffen in een tuin iets verderop. De politie treft daarbij een bloedspoor aan dat enkel naar een brandgang leidt in de directe nabijheid vanwaar de verdachte is aangetroffen. Ook op beide camerabeelden van de achtervolging door de verdachte van de aangever en zijn zus is niet te zien dat de verdachte op dat moment reeds bloedend letsel aan zijn linkerarm heeft opgelopen.
Opzet
De raadsman heeft aangevoerd dat de verdachte geen opzet, ook niet in voorwaardelijke zin heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan de aangever.
Het hof stelt dienaangaande het volgende voorop.
Het hof is op grond van het dossier en het onderzoek ter terechtzitting niet gebleken dat de verdachte vol opzet heeft gehad (gewild en geweten) op het – kort gezegd – toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan [aangever] . Voor zover namens de verdachte is bedoeld aan te voeren dat verdachte niet de bedoeling had om zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, merkt het hof op dat het opzet zoals opgenomen in de tenlastelegging, niet de betekenis toekomt van datgene wat verdachte als motief bij zijn handelen had, noch wat hij uiteindelijk heeft willen bereiken. Dat de verdachte niet de bedoeling had zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, staat derhalve aan de bewezenverklaring van het opzet niet in de weg (vgl. HR 25 september 2018, ECLI:NL:HR:2018:1769, rov. 3.3.).
Het hof stelt voorop – onder verwijzing naar hetgeen eerder ter zake van het voorwaardelijk opzet is aangegeven – dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg aanwezig is als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dat gevolg zal intreden. Het snijden met een mes in het gezicht van een persoon levert naar algemene ervaringsregels onmiskenbaar de aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel op, zeker wanneer – zoals in het onderhavige geval – tijdens een vechtpartij/schermutseling met een mes slaande en snijdende bewegingen worden gemaakt richting het gezicht van die persoon. De handeling van de verdachte, namelijk het snijden met het mes in het gezicht en in de buurt van de/het ogen/oog van de verdachte, is naar de uiterlijke verschijningsvorm ook dusdanig gericht op het intreden van dat gevolg, dat het niet anders kan zijn dan dat de verdachte de aanmerkelijke kans op het doen laten ontstaan van dat zwaar lichamelijk letsel ook bewust heeft aanvaard. Van enige contra-indicatie daarvoor is het hof niet gebleken en, zoals reeds aangegeven, een verklaarde primaire beweegreden hoeft niet in de weg te staan aan het bewijs van voorwaardelijk opzet op het toebrengen van (zwaar lichamelijk) letsel.
Zwaar lichamelijk letsel
Het Wetboek van Strafrecht bevat geen definitie of omschrijving van zwaar lichamelijk letsel. Artikel 82 Sr strekt ertoe buiten twijfel te stellen dat in de in die bepaling genoemde gevallen sprake is van zwaar lichamelijk letsel en geeft daardoor tot op zekere hoogte invulling aan dat begrip, maar de wetgever heeft niet beoogd met die bepaling een limitatieve opsomming te geven. Het artikel laat de rechter de vrijheid om ook buiten de daarin aangeduide gevallen het lichamelijk letsel als zwaar te beschouwen als dat voldoende belangrijk is om naar normaal spraakgebruik als zodanig te worden aangeduid. Als algemene gezichtspunten voor de beantwoording van de vraag of van zwaar lichamelijk letsel sprake is, kunnen volgens bestendige jurisprudentie in elk geval worden aangemerkt de aard van het letsel, de eventuele noodzaak en aard van medisch ingrijpen en het uitzicht op (volledig) herstel. In voorkomende gevallen kan in de beoordeling worden betrokken of restschade aanwezig is, in het bijzonder in de vorm van één of meer littekens. Daarbij kunnen van belang zijn het uiterlijk en de ernst van het litteken en daarmee samenhangend de mate waarin dat litteken het lichaam ontsiert, en eventueel of in verband met dat litteken – langdurige – pijnklachten (hebben) bestaan.
Het hof stelt vast dat de aangever vrijwel direct na het incident met de verdachte naar het ziekenhuis is vervoerd. De wonden aan zijn gezicht zijn in het ziekenhuis gehecht. Daarbij is zijn linkeroor vastgezet met 6 hechtingen, zijn linkerwang gehecht met 16 hechtingen en zijn rechterslaap gehecht met 3 hechtingen. Het hof heeft kennisgenomen van de foto’s zoals deze door de aangever zijn aangedragen bij de vordering van de benadeelde partij en constateert dat er ongeveer acht maanden na het incident een zeer groot en goed zichtbaar litteken is overgebleven bij het slachtoffer. Het litteken loopt van net boven en naast het linkeroog tot over het linkeroor door. Het litteken is direct zichtbaar voor eenieder en zeer ontsierend. Naar het oordeel van het hof kan dit – gelet op het voorgaande – aangemerkt worden als zwaar lichamelijk letsel.
II
Resumerend acht het hof, op grond van het vorenoverwogene en de gebezigde bewijsmiddelen – in onderling verband en samenhang bezien – wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
De raadsman heeft aangevoerd dat er gespoten is met spray in de ogen van de verdachte en dat de verdachte gestoken is. Door de spray in zijn ogen, kon de verdachte de deur niet meer dichtdoen. Het was juist de verdachte die werd aangevallen, waarna hij zich heeft verdedigd en waarbij de verdachte aan een mes kwam dat op de grond lag vanwege kluswerkzaamheden in zijn huis. Er was sprake van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding waartegen de verdachte zich mocht verdedigen. De verdachte komt een gerechtvaardigd beroep op noodweer toe c.q. noodweerexces.
Het hof gaat uit van de eerdere feitenvaststelling onder het kopje ‘Bewijsoverwegingen’. Naar het oordeel van het hof bestaat – gelet op de feitenvaststelling – geen begin van aannemelijkheid voor de door de verdachte gestelde ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding van zijn eigen lijf waartegen hij zich mocht verdedigen. De door de verdediging gegeven lezing van de gebeurtenissen vindt zijn weerlegging in de door gebezigde bewijsmiddelen en eerdergenoemde feitenvaststelling. Het hof overweegt daarbij dat de verklaring van de verdachte geen steun vindt in de verklaringen van de andere betrokkenen, waarbij het hof in het geval van mevrouw [betrokkene 1] de meeste waarde hecht aan haar eerste verklaring nu deze grotendeels bevestiging vindt in de overige bewijsmiddelen.
De verdachte zou letsel hebben opgelopen, wat volgens de verdachte komt door de confrontatie bij zijn huis. Het hof heeft geconstateerd dat de verdachte na de confrontatie met de aangever en zijn zus – toen hij door de politie werd aangetroffen ongeveer 300 meter van zijn woning – onder meer letsel aan zijn linkerarm had. Het hof overweegt daarover dat op de camerabeelden waarop de verdachte met in zijn linkerhand een telefoon achter de aangever en zijn zus aanrent en die welke zijn gemaakt met zijn eigen telefoon op het moment dat de verdachte met zijn linkerarm gespiegeld in de ruit van de auto - waarin aangever op dat moment zit - te zien is, geen verwondingen of bloedingen aan zijn arm te zien zijn. Gelet op de foto’s van de verdachte bij zijn aantreffen door de politie, acht het hof het niet mogelijk dat deze verwondingen niet reeds zichtbaar waren op de beelden van de achtervolging. Daar komt nog bij dat de politie enkel bloedsporen heeft aangetroffen rondom de plek waar de verdachte is aangetroffen en de daarnaast bevindende brandgang en er geen (ander) bloedspoor dan naar die plek loopt. Het door de verdachte gestelde scenario vindt aldus ook geen steun in andere bewijsmiddelen.
Het hof acht de door en/of namens de verdachte aan het verweer ten grondslag gelegde feitelijke toedracht niet aannemelijk geworden en verwerpt het verweer van de verdediging.
Het feit is strafbaar.
Het subsidiair bewezenverklaarde wordt gekwalificeerd als:
zware mishandeling.
Strafbaarheid van de verdachte
Zoals reeds overwogen door het hof onder het kopje ‘Strafbaarheid van het bewezenverklaarde’ was er geen sprake van een noodweersituatie, zodat het beroep op noodweerexces reeds daarom niet slaagt.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.
Op te leggen sanctie
Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
Het hof overweegt daartoe in het bijzonder als volgt.
Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij het slachtoffer zwaar heeft mishandeld door het slachtoffer meermaals in het gezicht te snijden. De verdachte heeft daarmee een zeer ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Het slachtoffer heeft ontsierende littekens opgelopen in het aangezicht en zal hierdoor telkens herinnerd worden aan het door de verdachte gepleegde feit.
Het hof heeft acht geslagen op de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. Daarin wordt als uitgangspunt bij een zware mishandeling met behulp van een wapen – niet zijnde een vuurwapen – een gevangenisstraf voor de duur van 7 maanden genoemd.
Verder heeft het hof acht geslagen op de inhoud van het uittreksel uit de Justitiële Documentatie d.d. 9 september 2026, betrekking hebbende op het justitiële verleden van de verdachte, waaruit blijkt dat hij niet eerder onherroepelijk voor een strafbaar feit is veroordeeld.
Voorts heeft het hof acht geslagen op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zoals deze op het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep naar voren zijn gebracht. De verdachte heeft huisvesting en een baan. De meeste schulden heeft hij inmiddels afbetaald. Bij een gevangenisstraf zou hij zijn werk verliezen.
Het hof weegt de wijze waarop de verdachte te werk is gegaan ernstig strafverzwarend mee. Tussen de verdachte en het slachtoffer bestond animositeit omtrent mevrouw [betrokkene 1] , met wie zij allebei (naar invulling van het hof) een amoureuze relatie hadden. Het slachtoffer heeft daarbij op 2 augustus 2024 de verdachte geslagen. De verdachte heeft afgedwongen dat het slachtoffer zijn excuses bij hem kwam aanbieden en heeft het slachtoffer toen meermaals in zijn gezicht gesneden met een mes. De wijze waarop verdachte te werk is gegaan heeft een planmatig karakter, mede gelet op de omstandigheid dat getuige [betrokkene 1] met de verdachte vantevoren had besproken dat hij geen geweld zou gebruiken en gelet de aanwezigheid van meerdere mannen in/bij de woning van verdachte en het hof rekent dit de verdachte dan ook ten zeerste aan. Het hof weegt eveneens strafverzwarend mee dat de verdachte het slachtoffer nog heeft achtervolgd (door een woonwijk) na de zware mishandeling en kennelijk probeerde om aangever alsnog te pakken te krijgen en het bestuurdersportier van de auto waarin aangever en zijn zus inmiddels zaten te openen. Ten slotte heeft de verdachte ter terechtzitting geen enkele blijk gegeven het ernstig kwalijke van zijn handelen in te zien.
Alles afwegende acht het hof oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 15 maanden passend en geboden.
Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.
Beslag
Het stanleymes (G2756584), toebehorend aan de verdachte, is vatbaar voor verbeurdverklaring, nu het een voorwerp is met behulp waarvan het bewezenverklaarde feit is begaan.
Ten aanzien van de overige (stanley)messen (G2755843, G2756576 en G2756581) zal het hof bepalen dat deze aan de verdachte zullen worden teruggegeven, nu de verdachte als rechthebbende kan worden aangemerkt en er geen strafvorderlijk belang meer is bij de handhaving van het beslag op die voorwerpen en omdat het hof niet is gebleken van een grond tot verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer van deze voorwerpen.
Vordering van de benadeelde partij [aangever]
De benadeelde partij [aangever] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding tot een bedrag van € 4.000,00. Deze vordering is bij vonnis waarvan beroep integraal toegewezen, zodat de gehele vordering in hoger beroep van rechtswege voortduurt.
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de psychische gevolgen van het slachtoffer niet met stukken zijn onderbouwd. De vordering tot schadevergoeding dient derhalve te worden afgewezen, dan wel te worden gematigd.
Het hof stelt vast dat de benadeelde partij op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen schadevergoeding. Uit het dossier, de door de benadeelde partij overgelegde stukken en het verhandelde ter terechtzitting is het hof immers gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde handelen van de verdachte lichamelijk letsel, in de vorm van meerdere snijwonden heeft opgelopen. Het hof stelt de door de benadeelde partij als gevolg van het bewezenverklaarde geleden immateriële schade, gelet op de omstandigheden van het geval en met het oog op de schadevergoedingen die in vergelijkbare zaken worden toegekend, naar billijkheid vast op een bedrag van € 4.000,00. De verdachte is tot vergoeding van die schade gehouden. Het hof heeft bij het bepalen van de hoogte van de immateriële schade rekening gehouden met het feit dat de wond van het slachtoffer weliswaar is genezen, maar dat hij daaraan wel een ontsierend litteken heeft overgehouden aan de linkerkant van zijn gezicht. Het hof heeft eveneens acht geslagen op paragraaf 9.2 van de Rotterdamse Schaal.
Schadevergoedingsmaatregel
Op grond van het onderzoek ter terechtzitting heeft het hof in rechte vastgesteld dat door het bewezenverklaarde handelen van de verdachte rechtstreeks schade aan het slachtoffer [aangever] is toegebracht tot een bedrag van € 4.000,00. De verdachte is daarvoor jegens het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk.
Het hof ziet aanleiding om aan de verdachte de maatregel tot schadevergoeding op te leggen ter hoogte van voormeld bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf tot aan de dag der algehele voldoening, nu het hof het wenselijk acht dat de Staat der Nederlanden schadevergoeding aan het slachtoffer bevordert. Het hof zal daarbij bepalen dat gijzeling voor na te melden duur kan worden toegepast indien verhaal niet mogelijk blijkt, met dien verstande dat de toepassing van die gijzeling de verschuldigdheid niet opheft.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De beslissing is gegrond op de artikelen 33, 33a, 36f en 302 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
BESLISSING
Het hof:
vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
verklaart niet bewezen dat de verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het subsidiair tenlastegelegde heeft begaan;
verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart het subsidiair bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 (vijftien) maanden;
beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;
verklaart verbeurd het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:
- 1 STK stanleymes zwart/geel (G2756584);
Gelast de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerpen, te weten:
- 1 STK mes merk: Bachmayer (G2755843);
- 1 STK stanleymes zwart/rood (G2756576);
- 1 STK stanleymes zwart/rood (G2756581);
vordering van de benadeelde partij [aangever]
wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [aangever] ter zake van het subsidiair bewezenverklaarde tot het bedrag van € 4.000,00 (vierduizend euro) ter zake van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening;
veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil;
legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [aangever] , ter zake van het subsidiair bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 4.000,00 (vierduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening;
bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 40 (veertig) dagen;
toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op;
bepaalt dat indien en voor zover de verdachte aan een van beide betalingsverplichtingen heeft voldaan, de andere vervalt;
bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op 4 augustus 2024.
Aldus gewezen door:
mr. A.R. Hartmann, voorzitter,
mr. W.F. Koolen en mr. G.P.N. Robben, raadsheren,
in tegenwoordigheid van mr. D.S. Yap, griffier,
en op 20 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.