Civiel recht overig
Geschil over twee uitlatingen van een lid van de gemeenteraad in Rotterdam over een ondernemer, die daar een…
Gerechtshof Den Haag, 23 oktober 2026
ECLI:NL:GHDHA:2026:3200 · Gerechtshof Den Haag · 23 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-den-haag/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghdha-2026-3200
Zaakgegevens
Op 23 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Den Haag in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof Den HaagGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 23 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 200.376.353/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. O.M.B.J. Volgenant, mr. H.A.J.M. van Kaam
- ECLI
- ECLI:NL:GHDHA:2026:3200
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Geschil over twee uitlatingen van een lid van de gemeenteraad in Rotterdam over een ondernemer, die daar een speelpark exploiteert. De ondernemer stelt dat het gemeenteraadslid met deze uitlatingen onrechtmatig tegenover hem heeft gehandeld. Hij doet een beroep op de bescherming van zijn persoonlijke levenssfeer, reputatie en eer en goede naam en vordert rectificatie. Het gemeenteraadslid beroept zich op zijn vrijheid van meningsuiting. De voorzieningenrechter heeft de vorderingen van de ondernemer gedeeltelijk toegewezen en geboden dat het gemeenteraadslid een rectificatie plaatst. Het hof komt tot een ander oordeel en wijst de vorderingen van de ondernemer alsnog af. Het hof wijst de vordering van het gemeenteraadslid, gegrond op art. 237 lid 6 Rv, tot vergoeding van zijn volledige proceskosten af. Dit geding is naar het oordeel van het hof geen SLAPP-rechtszaak (een geding als bedoeld in art. 237 lid 6 Rv/art. 4 Richtlijn (EU) 2024/1069). Verder enkele procesrechtelijke verwikkelingen (relatieve bevoegdheid, tweeconclusieregel, uitleg grief).
Procesgang
Rechtbank Den Haag · 20 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:30325Gerechtshof Den Haag · 23 oktober 2026deze uitspraak
ECLI:NL:GHDHA:2026:3200
(Gedeeltelijke) vernietiging en zelf afgedaanVernietigingDe hogere rechter zet de eerdere uitspraak (deels) opzij en beslist zelf, of laat een andere rechter de zaak opnieuw doen.Meer uitleg
Uitspraak
GERECHTSHOF DEN HAAG
Civiel recht
Team Handel
Zaaknummer: 200.376.353/01
Zaaknummer rechtbank Den Haag: C/09/712292/KG ZA 26-976
Arrest van 23 oktober 2026 in kort geding
(Het verkorte arrest is op 23 oktober 2026 uitgesproken. Dit is de uitwerking daarvan. Deze uitwerking wordt op 6 november 2026 per e-mail aan partijen gestuurd.)
in de zaak van
[het gemeenteraadslid] ,
wonende te [woonplaats 1] ,
appellant,
advocaat: mr. O.M.B.J. Volgenant, kantoorhoudende te Amsterdam,
tegen
[de ondernemer] ,
wonende te [woonplaats 2] ,
verweerder,
advocaat: mr. H.A.J.M. van Kaam, kantoorhoudende te Amsterdam.
Partijen worden hierna [het gemeenteraadslid] (of het gemeenteraadslid) en [de ondernemer] (of de ondernemer) genoemd.
1 De zaak in het kort
Het gaat in deze zaak om een geschil over twee uitlatingen van een lid van de gemeenteraad in Rotterdam over een ondernemer, die daar een speelpark exploiteert. De ondernemer stelt dat het gemeenteraadslid met deze uitlatingen onrechtmatig tegenover hem heeft gehandeld. Hij doet een beroep op de bescherming van zijn persoonlijke levenssfeer, reputatie en eer en goede naam en vordert rectificatie. Het gemeenteraadslid beroept zich op zijn vrijheid van meningsuiting. De voorzieningenrechter in de rechtbank Den Haag heeft de vorderingen van de ondernemer gedeeltelijk toegewezen en geboden dat het gemeenteraadslid een rectificatie op zijn Instagram- en LinkedInkanaal plaatst. Het hof komt tot een ander oordeel en wijst de vorderingen van de ondernemer alsnog af.
2 Procesverloop in hoger beroep
Na op 21 oktober 2026 verkregen verlof om [de ondernemer] op verkorte termijn te dagvaarden, is [het gemeenteraadslid] bij dagvaarding van 21 oktober 2026 in hoger beroep gekomen van het tussen partijen gewezen vonnis van de voorzieningenrechter in de rechtbank Den Haag van 20 oktober 2026. De appeldagvaarding bevat de grieven.
Het hof heeft als termijn voor het nemen van memorie van antwoord en eventueel incidenteel appel bepaald 22 oktober 2026 om uiterlijk 09.00 uur. Het hof heeft vastgesteld dat van de zijde van [de ondernemer] niet een memorie is ingediend.
De mondelinge behandeling van het hoger beroep heeft plaatsgehad op 22 oktober 2026. Bij die gelegenheid hebben aan de zijde van [de ondernemer] mr. Van Kaam en mr. P.P.A. Steijvers (eveneens advocaat te Amsterdam) het woord gevoerd en aan de zijde van [het gemeenteraadslid] mr. Volgenant; mrs Van Kaam en Steijvers aan de hand van een “memorie van antwoord tevens spreekaantekeningen” en mr. Volgenant aan de hand van een pleitnota.
Beide partijen hebben aanvullende producties in het geding gebracht.
Van de mondelinge behandeling is proces-verbaal opgemaakt.
Zoals aan het slot van de mondelinge behandeling is aangekondigd, heeft het hof op 23 oktober 2026 uitspraak gedaan. Op die datum is de verkorte vorm van het arrest per e-mail aan de advocaten van partijen toegestuurd. Dit arrest is de uitwerking van de verkorte uitspraak van 23 oktober 2026.
Het hof voegt aan het hiervoor weergegeven procesverloop het volgende toe.
Mr. Volgenant heeft per e-mail van 20 oktober 2026 bij het hof (met cc aan de advocaten van [de ondernemer] ) op de voet van artikel 9.1.12 van het Landelijk procesreglement voor civiele dagvaardingszaken bij de gerechtshoven het verzoek tot behandeling als turbospoedappel ingediend met daarbij het verzoek aan het hof vóór 23 oktober 2026 om 12.30 uur uitspraak te doen. Bij dat verzoek waren het bestreden vonnis en de concept-appeldagvaarding gevoegd.
Mr. Van Kaam heeft bezwaar gemaakt tegen toewijzing van het verzoek.
Na kennisneming van het verzoek en het daartegen aangevoerde bezwaar heeft het hof het verzoek toegewezen.
Daarvoor is beslissend geweest dat [het gemeenteraadslid] bij het bestreden vonnis door de voorzieningenrechter was geboden om binnen 72 uur na betekening van het vonnis een rectificatie te plaatsen en dat deze termijn zou aflopen op 23 oktober 2026 om 12.30 uur. In zekere zin heeft [de ondernemer] de behandeling van het hoger beroep op deze korte termijn over zichzelf afgeroepen door in zijn petitum een (zeer) korte termijn voor rectificatie te vorderen (een termijn van 24 uur na het vonnis). Bovendien heeft hij het vonnis van de voorzieningenrechter vrijwel meteen laten betekenen. [de ondernemer] had [het gemeenteraadslid] kunnen aanbieden tot de uitspraak in hoger beroep geen rechten te zullen ontlenen aan het vonnis – in welk geval zich geen uiterste spoed meer zou voordoen –, wat hij kennelijk niet heeft gedaan. Het argument van [de ondernemer] dat er in het vonnis geen dwangsommen waren toegewezen, is niet steekhoudend. De voorzieningenrechter had nu juist in het – uitvoerbaar bij voorraad verklaarde – vonnis overwogen dat van [het gemeenteraadslid] als volksvertegenwoordiger kan en mag worden verwacht dat hij opvolging zou geven aan het dictum van het vonnis. [de ondernemer] zelf heeft bij de mondelinge behandeling overigens aan het hof gevraagd om, bij bekrachtiging, te herhalen dat het hof ervan uitgaat dat [het gemeenteraadslid] het bevel als volksvertegenwoordiger dient op te volgen.
3 Feitelijke achtergrond
[de ondernemer] is eigenaar van attractiepark “ [attractiepark 1] ”, gelegen in Rotterdam-Zuid . Het park is nog in ontwikkeling en is op 21 juli 2026 geopend voor het publiek.
Op de locatie van [attractiepark 1] was voorheen het (nooit geopende) attractiepark [attractiepark 2] gelegen. Een vennootschap van [de ondernemer] heeft dit op 21 april 2026 op een executieveiling van het failliet verklaarde [vennootschap] B.V. gekocht. De grond waarop het attractiepark is gelegen, is van de gemeente Rotterdam en is in erfpacht uitgegeven. Het huidige erfpachtcontract loopt tot 31 december 2030. In een brief van 2 juni 2026 heeft de gemeente Rotterdam [de ondernemer] onder meer bericht dat zij geen toezeggingen heeft gedaan over het verlengen of vernieuwen van het erfpachtcontract en met de voormalige erfpachter heeft afgesproken dat zij de gesprekken over een eventuele nieuwe vestiging van erfpacht pas gaat voeren als een deugdelijke financiële onderbouwing voor de (beoogde) exploitatie is ontvangen en het park in zijn geheel en volwaardig open is voor publiek, in overeenstemming met het omgevingsplan.
[het gemeenteraadslid] is gemeenteraadslid voor PRO in Rotterdam. De gemeenteraad van Rotterdam heeft op 16 april 2026 een door [het gemeenteraadslid] ingediende motie aangenomen, die erop neerkomt dat de gemeenteraad voor de locatie van [attractiepark 1] geen toekomst meer ziet in een attractiepark, maar wil toewerken naar een maatschappelijke invulling met betaalbaar wonen, werkgelegenheid en voorzieningen die bijdragen aan de ‘Rotterdammers op Zuid’.
In een radio-uitzending van Rijnmond van 22 april 2026 heeft [het gemeenteraadslid] naar aanleiding van de opmerkingen van de interviewers dat [attractiepark 1] een prachtig park wordt waar kinderen uit heel Rotterdam en wijde omgeving zullen komen spelen en dat dit park snel open zal gaan, het volgende gezegd:
“Ja, nou ik geloof er allemaal helemaal niks van. Hij speelt bij jullie en elders de Samaritaan in de krant. Maar het is gewoon een spijkerharde speculant. Hij heeft sloopbedrijven overal. En hij verkoopt straks gewoon de rommel voor oud ijzer om een plek aan tafel te krijgen. Om straks peperdure woningen daar te willen gaan bouwen. En je moet de gemeente Amsterdam maar eens bellen om te vragen wat voor ervaringen ze met deze meneer hebben. Die hebben er nog slapeloze nachten van. Dus het gaat hem puur om geld. En dat hij net doet of dat hij het voor de kinderen in de wijk doet. Als hij het voor de kinderen in de wijk doet, dan zegt hij: ‘joh jongens, ik denk in jullie toekomst. Ik geef het gewoon heel braaf over vier jaar terug aan de gemeente. Ik lever het bezemschoon op en dan kan die daar lekker betaalbare woningen bouwen.”
Deze uitlatingen zijn later onder meer verwerkt in een online artikel van Rijnmond en in het Algemeen Dagblad (hierna: het AD).
[de ondernemer] heeft op diverse uitlatingen van [het gemeenteraadslid] gereageerd, onder meer via Instagram en per telefoon door achterlating van een voicemailbericht aan [het gemeenteraadslid] op 3 augustus 2026. Ook heeft [de ondernemer] in het AD van 13 augustus 2026 uitspraken gedaan over het vorderen van schadebedragen van PRO en andere daaraan gelieerde politici, waaronder [het gemeenteraadslid] .
Op 21 augustus 2026 heeft het YouTubekanaal Pretparkuur een interview met [het gemeenteraadslid] geplaatst waarin hij over [de ondernemer] het volgende heeft gezegd:
"Hij heeft daar [in Amsterdam] trouwens ook nog geprobeerd om politieke partijen om te kopen. Hij heeft de Partij voor de Dieren en CDA allebei een ton gedoneerd om hun stemgedrag te beïnvloeden."
Op 4 oktober 2026 heeft [het gemeenteraadslid] een video opgenomen en op zijn kanaal op Instagram geplaatst waarin hij, naast vele andere dingen, over zijn uitlatingen inzake omkoping van politieke partijen door [de ondernemer] het volgende zegt:
“Nou ook had ik gezien dat hij [ [de ondernemer] ] donaties had gedaan van een ton aan verschillende politieke partijen in Amsterdam. Daar stel ik dan in de Rotterdamse gemeenteraad ook vragen over. Want ik dacht dat hij dat had gedaan om hun stemgedrag te beïnvloeden, of als beloning misschien. Maar die stemming was al geweest. Dus dat was niet om dat stemgedrag te beïnvloeden. Was niet helemaal scherp van mij. Het is natuurlijk heel erg raar dat je na een jarenlang conflict met de gemeente zulke grote donaties doet aan lokale politieke partijen. Maar voor miljonairs en miljardairs is het blijkbaar heel erg normaal.”
4 Procedure bij de rechtbank
Bij inleidende dagvaarding heeft [de ondernemer] , samengevat, het volgende gevorderd:
I. een bevel tot rectificatie met betrekking tot de hiervoor onder 3.4 en 3.6 vermelde uitlatingen van [het gemeenteraadslid] ,
II. een bevel aan [het gemeenteraadslid] om aan de betrokken media te verzoeken deze rectificatie te publiceren,
III. een verbod aan [het gemeenteraadslid] om zonder deugdelijke feitelijke grondslag uitlatingen te doen zoals hiervoor onder 3.4 en 3.6 vermeld,
IV. dan wel enige voorziening die de voorzieningenrechter geraden acht,
V. oplegging van een dwangsom,
VI. een kostenveroordeling ten laste van [het gemeenteraadslid] .
[het gemeenteraadslid] heeft deze vorderingen bestreden. Hij heeft ook het verweer gevoerd dat de voorzieningenrechter in de rechtbank Den Haag niet relatief bevoegd is. Hij heeft aangevoerd dat hij in [woonplaats 1] woont en daar volksvertegenwoordiger is.
De voorzieningenrechter heeft [het gemeenteraadslid] een gebod opgelegd tot het publiceren van een rectificatie en [het gemeenteraadslid] in de proceskosten (met wettelijke rente) veroordeeld. Zij heeft het vonnis uitvoerbaar bij voorraad verklaard en het meer of anders gevorderde afgewezen.
Het dictum van het vonnis onder 5.1 houdt het volgende in:
‘gebiedt [het gemeenteraadslid] om binnen 72 uur na betekening van dit vonnis, de hieronder weergegeven rectificatie publiekelijk te maken door publicatie op het Instagram- en Linkedin-kanaal van [het gemeenteraadslid] door het plaatsen van een nieuw bericht in dezelfde opmaak en stijl als de overige berichten op het kanaal zonder enig overig commentaar in schrift en/of beeld;
De tekst van de rectificatie luidt als volgt:
“Tijdens een live radio-uitzending van Rijnmond op 22 april 2026 heb ik in een interview over attractiepark [attractiepark 1] gezegd dat de heer [de ondernemer] de Samaritaan speelt maar dat hij gewoon een spijkerharde speculant is, en dat hij daar straks peperdure woningen wil gaan bouwen. En ook dat het hem puur om het geld gaat en dat hij net doet alsof hij het voor de kinderen in de wijk doet.
Daarnaast heb ik in een op 21 augustus 2026 gepubliceerd interview op het YouTube-kanaal van Pretparkuur gezegd dat de heer [de ondernemer] in Amsterdam trouwens ook nog heeft geprobeerd om politieke partijen om te kopen door de Partij voor de Dieren en CDA allebei een ton te doneren om hun stemgedrag te beïnvloeden.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag heeft bij vonnis van 20 oktober 2026 geoordeeld dat deze uitlatingen onrechtmatig zijn jegens de heer [de ondernemer] en dat ik deze moet rectificeren.
[het gemeenteraadslid] .”’
5 Beoordeling
Tegen deze veroordeling komt [het gemeenteraadslid] op in hoger beroep met zeven grieven. Het hof overweegt daarover het volgende.
Grief I: de relatieve bevoegdheid van de rechtbank Den Haag
Grief I is gericht tegen de overwegingen 4.1 tot en met 4.10 van het vonnis en strekt ertoe dat het hof alsnog zal oordelen dat de rechtbank Den Haag onbevoegd is om van de vorderingen van [de ondernemer] kennis te nemen en dat het de zaak zal verwijzen naar de voorzieningenrechter in de rechtbank Rotterdam.
Geen hogere voorziening is toegelaten tegen een vonnis waarbij het verweer wordt verworpen dat de rechter niet relatief bevoegd is (artikel 110 lid 3 Rv). Grief I stuit hierop af. Daaraan kan nog worden toegevoegd dat het hof ambtshalve moet beoordelen of het bestreden vonnis vatbaar is voor hoger beroep.
Nadat het hof partijen per e-mail van 21 oktober 2026 had geattendeerd op de genoemde bepaling heeft [het gemeenteraadslid] bij de mondelinge behandeling een beroep gedaan op de doorbrekingsjurisprudentie. Hij heeft daartoe gesteld dat de voorzieningenrechter een zodanig fundamenteel rechtsbeginsel heeft veronachtzaamd dat van een eerlijke en onpartijdige behandeling niet kan worden gesproken door toe te staan dat [het gemeenteraadslid] door [de ondernemer] werd gedagvaard buiten het arrondissement Rotterdam (waar alle relevante aspecten van deze zaak zich afspelen) en aldus af te wijken van de hoofdregel van artikel 99 Rv. Door dit ‘forumshoppen’ is het volgens [het gemeenteraadslid] voor zijn achterban niet goed mogelijk geweest om bij de zitting aanwezig te zijn, en dat is wat hem betreft een fundamenteel rechtsbeginsel. De voorzieningenrechter heeft het belang van [het gemeenteraadslid] en zijn achterban niet zwaar genoeg laten wegen. Zij had eenvoudig kunnen oordelen dat [de ondernemer] niet heeft bewezen of voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij in het arrondissement Den Haag schade leidt en dat de uitzondering van artikel 102 Rv in dit specifieke geval niet mocht worden toegepast, aldus [het gemeenteraadslid] .
Wat [het gemeenteraadslid] in grief I naar voren heeft gebracht, kan als volgt worden samengevat. De voorzieningenrechter heeft overwogen dat de SLAPP-richtlijn van toepassing is op zaken met een grensoverschrijdend karakter en dat in de Memorie van Toelichting bij de implementatiewet is overwogen dat er geen afzonderlijke implementatie nodig is omdat het Nederlandse procesrecht reeds voorziet in de door de richtlijn voorgeschreven procedurele waarborgen. Dit argument is niet door procespartijen aangevoerd en ook niet ter zitting besproken. In die zin is het vonnis een verrassingsbeslissing. De voorzieningenrechter zit er op dit punt ook volledig naast omdat de wetgever er door middel van artikel 237 lid 7 Rv uiteindelijk voor heeft gekozen om de bescherming tegen SLAPP’s ook te laten gelden voor nationale geschillen. De voorzieningenrechter is ook voorbijgegaan aan de volgende argumenten: (a) het betreft een puur Rotterdams geschil, (b) het SLAPP-karakter moet worden meegewogen bij de beoordeling van de relatieve bevoegdheid, (c) als [de ondernemer] zijn zin krijgt, kan hij de volgende Rotterdammer die zich kritisch uitspreekt ook elders dagvaarden en (d) er is een maatschappelijk belang dat de achterban van [het gemeenteraadslid] aanwezig kan zijn bij de behandeling van deze rechtszaak. Het is niet juist dat de richtlijn geen bepalingen bevat over de bevoegdheid. In de lijst met tien indicatoren van de Aanbeveling van het Comité van Ministers van de Raad van Europa wordt forumshoppen met zoveel woorden genoemd. [het gemeenteraadslid] heeft uitdrukkelijk betwist dat [de ondernemer] schade lijdt in de regio Den Haag. Hij betwist dat het daarvoor voldoende is dat de bewuste uitlatingen in Den Haag te beluisteren waren. Het oordeel van de voorzieningenrechter berust dus op een kennelijke juridische misslag. De bescherming tegen SLAPP’s brengt mee dat de rechter het SLAPP-karakter van forumshopping had moeten meewegen in het licht van de SLAPP-richtlijn.
Het hof leest in grief I niet een doorbrekingsgrond en is van oordeel dat in de klachten die in grief I zijn opgenomen ook niet een doorbrekingsgrond besloten ligt. Ook [de ondernemer] heeft grief I kennelijk niet zo gelezen. Omdat die klachten niet de strekking hebben van een doorbrekingsgrond, acht het hof het alsnog naar voren brengen van een doorbrekingsgrond bij de mondelinge behandeling in strijd met de tweeconclusieregel. Een uitzondering op deze regel doet zich hier niet voor. [de ondernemer] heeft op de zitting niet ondubbelzinnig toestemming gegeven dat grief I alsnog zou worden uitgebreid met een beroep op een doorbrekingsgrond. De enkele opmerking namens [de ondernemer] op de zitting bij repliek “Er is geen schending van een fundamenteel rechtsbeginsel. Het gaat er niet om of je achterban aanwezig kan zijn. Er waren in eerste aanleg ook veel van hen aanwezig.” beschouwt het hof niet als een dergelijke toestemming. Het beroep van [het gemeenteraadslid] op doorbreking van het rechtsmiddelenverbod van artikel 110 lid 3 Rv heeft dus geen succes.
Ten overvloede overweegt het hof dat, zoals hierna zal blijken, de vordering van [de ondernemer] alsnog geheel zal worden afgewezen zodat [het gemeenteraadslid] in zoverre ook onvoldoende belang heeft bij verwijzing van de zaak naar de rechtbank Rotterdam.
De conclusie van het voorgaande is dat grief I niet tot vernietiging van het bestreden vonnis kan leiden.
Grieven III tot en met V: de uitlatingen van [het gemeenteraadslid] van 22 april 2026
De grieven III tot en met V zijn gericht tegen het oordeel van de voorzieningenrechter over de uitlatingen van [het gemeenteraadslid] in de radio-uitzending van Rijnmond van 22 april 2026. Omwille van de leesbaarheid herhaalt het hof hier de inhoud daarvan:
“Ja, nou ik geloof er allemaal helemaal niks van. Hij speelt bij jullie en elders de Samaritaan in de krant. Maar het is gewoon een spijkerharde speculant. Hij heeft sloopbedrijven overal. En hij verkoopt straks gewoon de rommel voor oud ijzer om een plek aan tafel te krijgen. Om straks peperdure woningen daar te willen gaan bouwen. En je moet de gemeente Amsterdam maar eens bellen om te vragen wat voor ervaringen ze met deze meneer hebben. Die hebben er nog slapeloze nachten van. Dus het gaat hem puur om geld. En dat hij net doet of dat hij het voor de kinderen in de wijk doet. Als hij het voor de kinderen in de wijk doet, dan zegt hij: ‘joh jongens, ik denk in jullie toekomst. Ik geef het gewoon heel braaf over vier jaar terug aan de gemeente. Ik lever het bezemschoon op en dan kan die daar lekker betaalbare woningen bouwen.”
De overwegingen van de voorzieningenrechter kunnen als volgt, hier en daar in verkorte vorm, worden weergegeven (het hof noemt telkens de desbetreffende rechtsoverweging van het vonnis):
Bij de beoordeling staan twee fundamentele rechten tegenover elkaar. Aan de ene kant voor [het gemeenteraadslid] zijn recht op vrijheid van meningsuiting. Dat recht is opgenomen in artikel 7 van de Grondwet en in artikel 10 van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). En aan de andere kant voor [de ondernemer] zijn recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer. Daaronder valt ook het door [de ondernemer] specifiek ingeroepen recht op bescherming van zijn goede naam/reputatie. Dat recht is opgenomen in artikel 8 EVRM. Toewijzing van het door [de ondernemer] gevorderde zou een beperking inhouden van het recht op de vrijheid van meningsuiting van [het gemeenteraadslid] . Dit recht kan slechts worden beperkt indien dat bij de wet is voorzien en noodzakelijk is in een democratische samenleving, bijvoorbeeld ter bescherming van de goede naam en de rechten van anderen (artikel 10 lid 2 EVRM). Van een beperking die bij de wet is voorzien, is sprake indien de geciteerde uitlatingen een zodanige inbreuk maken op de eer en goede naam van [de ondernemer] , dat die als onrechtmatig moeten worden aangemerkt in de zin van artikel 6:162 BW. Voor het antwoord op de vraag welk recht – het recht op vrije meningsuiting of het recht op bescherming van de eer en goede naam – in het concrete geval zwaarder weegt, moeten de wederzijdse belangen worden afgewogen. Beide belangen zijn in beginsel gelijkwaardig. Welk belang de doorslag behoort te geven, hangt af van de omstandigheden van het geval. (4.13)
Bij deze belangenafweging moeten onder meer de volgende omstandigheden worden meegewogen:
(i) de aard van de uitlatingen en de ernst van de te verwachten gevolgen. Daarbij moet worden meegewogen of de uitlatingen onnodig grievend zijn;
(ii) zijn de uitlatingen feitelijk juist? De maatschappelijke zorgvuldigheid brengt mee dat een uitlating die een aantasting vormt van eer en goede naam, slechts dan in het openbaar mag worden geuit indien daarvoor een voldoende feitelijke onderbouwing is. Dit betekent dat, indien de gewraakte uitlatingen strafbare feiten of andere laakbare gedragingen betreffen, die uitlatingen alleen in het openbaar geuit mogen worden indien zij kunnen worden onderbouwd met feitelijke gedragingen van die persoon die inderdaad als strafbaar dan wel laakbaar kunnen worden gekwalificeerd. Bij deze afweging speelt mee of de uitlatingen zijn gepresenteerd als een feit of als een waardeoordeel. Maar ook een waardeoordeel moet enige steun krijgen in feiten;
(iii) [het gemeenteraadslid] is als lid van de gemeenteraad een politicus. In het kader van artikel 10 EVRM genieten politici een krachtige bescherming. De Hoge Raad heeft op dit punt overwogen dat met inachtneming van pluralisme, tolerantie en verdraagzaamheid als waarborgen van een democratische samenleving de vrijheid van meningsuiting in het politieke debat niet alleen betrekking heeft op de inhoud, maar ook op de vorm: die mag zelfs kwetsend, schokkend of verontrustend zijn. Dat geldt ook voor uitlatingen van een politicus die buiten een gemeenteraadsvergadering zijn gedaan. Daarbij geldt dat een politicus deze bescherming geniet in het publieke debat. Daarvan is in ieder geval sprake indien een politicus het handelen van een openbaar bestuurder aan de orde stelt. (4.14)
Gelet op de stellingen van [de ondernemer] , draait het om de volgende uitlatingen van [het gemeenteraadslid] : “Hij speelt bij jullie en elders de Samaritaan in de krant. Maar het is gewoon een spijkerharde speculant”, “Om straks peperdure woningen daar te willen gaan bouwen” en “Dus het gaat hem puur om geld. En dat hij net doet of dat hij het voor de kinderen in de wijk doet”. (4.18)
Een onderbouwing ontbreekt van de uitlating van [het gemeenteraadslid] dat [de ondernemer] een spijkerharde speculant is en ook heeft [het gemeenteraadslid] geen onderbouwing gegeven van zijn uitlating dat het [de ondernemer] puur om het geld gaat en dat hij net doet of hij het voor de kinderen in de wijk doet. Een feitelijke onderbouwing voor de kwalificatie dat [de ondernemer] de Samaritaan speelt ontbreekt ook. (4.19)
Beide partijen plaatsen hun discussie in het kader van de toekomst van het stuk grond waarop nu [attractiepark 1] staat. De erfpacht loopt af op 31 december 2030 en voor de bestemming van de grond daarna staan partijen tegenover elkaar: exploiteren van het pretpark of bouwen van woningen voor de mensen in Rotterdam. (4.20)
Voorts is van belang dat [de ondernemer] de publiciteit niet schuwt. Hij is uitgesproken, investeert in meerdere goede doelen, waaronder [attractiepark 1] , en draagt dit ook uit in de media. Daarbij heeft hij erop gewezen dat hij de grond graag wil kopen als de erfpacht afloopt en heeft hij ook forse uitspraken gedaan over de wijze waarop hij onder andere via juridische procedures zal strijden voor het behoud van het pretpark na 2030. Ook heeft hij gewezen op mogelijke forse schadeclaims. [het gemeenteraadslid] zoekt eveneens de publiciteit, waarbij onder andere zijn standpunten over de toekomst van het stuk grond ter sprake komen en waarbij hij regelmatig iets zegt over [de ondernemer] . Daarbij steekt hij zijn mening niet onder stoelen of banken. (4.21)
Met een deel van de uitlatingen in het radio-interview is [het gemeenteraadslid] echter daarbij te ver gegaan. Hij strijdt voor woningbouw na 2030 en [de ondernemer] voor de voortzetting van zijn pretpark. Dit betreft een politiek onderwerp, namelijk de bestemming van een schaars stuk grond, waarbij partijen tegenstrijdige belangen hebben. Daarbij hebben ze ieder een andere positie. Door deze strijd aan te gaan en daarbij gebruik te maken van de media, mengt [de ondernemer] zich als contractspartij openlijk in het politieke debat. Daarbinnen kan [het gemeenteraadslid] zich veel veroorloven. Hij heeft daarbij een grote vrijheid om maatschappelijke thema’s te bespreken in de woorden die hem daarvoor het meest geschikt lijken. En daarbij mag het handelen van [de ondernemer] , omdat hij zich met forse uitspraken in het publieke debat mengt, ook aan de kaak worden gesteld. Daarbij geldt echter wel een grens. (4.22)
Alhoewel het betreffende stuk uit het radio-interview waar het hier om gaat, begint met de woorden “ik geloof er helemaal niets van” brengt [het gemeenteraadslid] zijn daarop volgende uitlatingen als feiten en niet als zijn persoonlijke mening. Hij heeft geen feitelijke onderbouwing kunnen geven voor de uitlatingen inzake de peperdure woningen en de bedoelingen van [de ondernemer] voor wat betreft de kinderen. Deze uitlatingen vormen de kern van het terechte verwijt dat [de ondernemer] [het gemeenteraadslid] maakt, namelijk dat hij zijn intenties en integriteit aanvalt en hem daarmee in zijn eer en goede naam aantast. [de ondernemer] wordt zonder feitelijke onderbouwing in een kwaad daglicht gesteld doordat hij ervan wordt beschuldigd geen eerlijke intenties te hebben met de kinderen en dat wordt onderstreept door de woorden dat [de ondernemer] peperdure woningen op de grond wil bouwen. Dat dit gevolgen heeft voor de exploitatie van het pretpark, heeft [het gemeenteraadslid] ook niet bestreden. Hij heeft slechts aangevoerd dat [de ondernemer] niet zelf de eigenaar is van het pretpark, maar een vennootschap waarvan hij (mogelijk indirect) de aandelen houdt. Daardoor zou [de ondernemer] zelf geen schade leiden door de uitlatingen. Aan dit laatste gaat de rechtbank voorbij. [de ondernemer] en niet zijn vennootschap wordt door [het gemeenteraadslid] aangesproken en het behoeft geen verdere toelichting dat [de ondernemer] bij de exploitatie van het pretpark hinder ondervindt van de kwalijke gevolgen van de uitlatingen omdat hij in de pers wordt geïdentificeerd met het pretpark. Onder deze omstandigheden zijn de uitlatingen van [het gemeenteraadslid] onrechtmatig jegens [de ondernemer] . (4.23)
De immuniteit van artikel 22 Gemeentewet geldt in principe alleen voor uitlatingen tijdens een gemeenteraadsvergadering en gaat niet zo ver dat het onrechtmatige karakter van uitlatingen buiten vergadering die niet openbaar bestuurders betreffen kan worden opgeheven door dergelijke uitlatingen ook tijdens de vergadering te doen. (4.24)
De overige uitlatingen zijn niet onrechtmatig. Dat [de ondernemer] zijn sloopbedrijven inmiddels heeft verkocht, betekent niet dat het kwalijk is dat [het gemeenteraadslid] nog naar dit bezit verwijst. Ook heeft [de ondernemer] inmiddels een deel van de attracties die hij na zijn aankoop op het stuk grond aantrof, laten slopen. En niet in discussie is dat [de ondernemer] een plek aan tafel wil als het gaat over de toekomst van het stuk grond. (4.25)
[de ondernemer] heeft onder meer naar voren gebracht, kort gezegd, dat een proportionele beperking van de uitingsvrijheid van [het gemeenteraadslid] in dit geval noodzakelijk is in onze democratische samenleving. De samenleving verhardt, politici polariseren en zijn kennelijk van oordeel dat zij alles mogen roepen over een individuele burger, zelfs als dat niet op feiten is gebaseerd. Indien het hof hierin meegaat, zal dat in zijn visie tot een verdere verharding van de samenleving leiden waarbij heel gemakkelijk grenzen worden overschreden en rechten en belangen van individuele burgers ernstig worden aangetast.
Het hof merkt naar aanleiding hiervan op dat niet leidend is wat een wenselijke ontwikkeling van de samenleving is en of gesignaleerde omgangsvormen voldoen aan de eisen van goede smaak. Het gaat om een afweging van de twee door de voorzieningenrechter in het vonnis onder 4.13 genoemde, hier tegenover elkaar staande fundamentele rechten: het recht op vrijheid van meningsuiting en het recht op bescherming van eer en goede naam en van de persoonlijke levenssfeer. Welk van deze rechten hier zwaarder weegt, moet worden beoordeeld aan de hand van alle relevante omstandigheden.
Anders dan de voorzieningenrechter, komt het hof, alles afwegende, tot het oordeel dat de vrijheid van meningsuiting van [het gemeenteraadslid] zwaarder weegt dan de belangen van [de ondernemer] . Het hof licht dat hierna toe.
Het hof onderschrijft niet het oordeel van de rechtbank dat [het gemeenteraadslid] zijn uitlatingen in het radio-interview als feiten brengt en niet als zijn persoonlijke mening.
De eerste zin van het citaat (“nou ik geloof er allemaal helemaal niks van”) wijst daar al op. Ook is van belang dat het interview dateert van 22 april 2026, dus daags nadat een vennootschap van [de ondernemer] het attractiepark op een executieveiling had gekocht. Dat attractiepark was voorheen attractiepark [attractiepark 2] dat nog nooit voor het publiek geopend was. Uit het transcript van het interview volgt dat [het gemeenteraadslid] vóór de bewuste uitlatingen heeft gewezen op deze moeizame historie van het park (“Nou ja, 14 jaar lang is het natuurlijk beloofd dat er een pretpark zou komen. En nou, jaar op jaar kwamen we bedrogen uit (…)”). Ook deze context draagt eraan bij die uitlatingen te beschouwen als een waardeoordeel, namelijk als uiting van twijfel aan de intenties van [de ondernemer] . Dat [het gemeenteraadslid] [de ondernemer] beschouwde als een zakenman die er na de executieveiling op uit was om winst te maken en dat het maken van winst niet goed haalbaar was met het attractiepark (maar wel met woningbouw) oordeelt het hof als een uitlating die naar haar aard een waardeoordeel inhoudt. Hetzelfde geldt voor de uitlating dat [de ondernemer] de Samaritaan speelde.
De voorzieningenrechter heeft terecht overwogen dat ook een waardeoordeel enige steun moet hebben in de feiten. Het hof acht dat het geval.
[de ondernemer] is naar eigen zeggen een bekende en succesvolle zakenman en investeerder en onder meer bekend geworden als grondlegger en drijvende kracht achter een onderneming die uitgroeide tot een prominente speler in de Nederlandse recycling- en afvalverwerkingssector en hij investeert en ontwikkelt via zijn onderneming [onderneming] B.V. in verschillende projecten. In een artikel van 1 april 2026 in het AD valt te lezen dat [de ondernemer] vóór de executieveiling contact heeft gehad met de voormalige eigenaar [voormalig eigenaar] in verband met de financiële problemen rond het attractiepark. [de ondernemer] heeft in het interview gezegd dat hij hem financiële hulp had aangeboden als investering. In het artikel zijn ook (eerdere) WhatsAppberichten van [de ondernemer] aan [voormalig eigenaar] opgenomen:
“In ruil krijg ik 75 procent van alles en de zeggenschap. Jij maakt het af.”
En
“Daarna verkopen we en delen we de winst 50/50.”
Wat de kwalificatie “spijkerhard” en de verwijzing naar de gemeente Amsterdam in de bewuste uitlatingen betreft, valt te wijzen op de brief van de burgemeester van Amsterdam van 12 maart 2025 aan [de ondernemer] , waarvan de inhoud kennelijk bekend was aan [het gemeenteraadslid] . In deze brief refereert de burgemeester aan een gesprek tussen [de ondernemer] enerzijds en de burgemeester en een wethouder anderzijds. Daarin valt te lezen:
“Daarna heb ik het gesprek beëindigd met de mededeling dat ik me geen ultimatum laat stellen en jouw omgangsvormen ontoelaatbaar vind. Door continu in de rede te vallen, je stem te verheffen en dreigende boodschappen af te geven over niet nader genoemde gevolgen voor ons, overschrijd je een grens in redelijke en beschaafde omgang die ik niet kan of wil accepteren. Daarbij intimideer je (met bijvoorbeeld een gevangenisstraf) in publieke boodschappen gemeentelijke medewerkers.”
[de ondernemer] heeft in reactie op deze verwijzing naar voren gebracht dat het verhaal over de gemeente Amsterdam achterhaald en eenzijdig is omdat, zo begrijpt het hof, de verhouding tussen hem en de gemeente Amsterdam inmiddels is hersteld en de gemeente Amsterdam blij is met hem, maar een en ander doet niet af aan de geciteerde eerdere ervaringen die daarmee feitelijk steun bieden aan de uitlatingen van [het gemeenteraadslid] .
In het licht van de strijd van [het gemeenteraadslid] voor betaalbare woningen op het terrein van het attractiepark na 2030, valt de uitlating over “peperdure woningen” goed uit te leggen als de vrees en verwachting dat [de ondernemer] zich dan niet zal neerleggen bij de wens van de gemeenteraad om betaalbaar wonen op het terrein te realiseren en dat [de ondernemer] in elk geval zal willen meeprofiteren van een andere bestemming van het terrein. Dat die vrees en verwachting niet zonder grond was, vindt steun in de latere brief van het college van B en W van de gemeente Rotterdam aan de gemeenteraad (daarin is bericht dat [de ondernemer] als nieuwe erfpachter is gewezen op de unaniem aangenomen motie) en een eigen uitlating van [de ondernemer] in een interview in een video van YouTubekanaal Pretparkuur (‘Wel stelt de ondernemer dat de gemeente hem een andere locatie zou moeten aanbieden als het park noodgedwongen plaatsmaakt voor woningbouw: “Dan zullen ze ons toch eerst een ander stukje grond moeten geven om dat te doen.”’).
Met betrekking tot de uitlating over de kinderen in de wijk, leest het hof ook deze uitlating tegen de achtergrond van het streven van [het gemeenteraadslid] naar de realisatie van betaalbare woningen op het desbetreffende terrein en zijn overtuiging dat als het [de ondernemer] werkelijk te doen is om het lot van de kinderen in de wijk, hij mee zou werken aan de wens van de gemeenteraad om daar betaalbare woningen te bouwen. Het hof beschouwt deze passage in het interview als de uitlating van een politicus die zijn politieke wens kracht bijzet, niet als een aanval op de integriteit van [de ondernemer] .
Het hof verenigt zich met het oordeel van de voorzieningenrechter in het vonnis onder 4.25 (dat [de ondernemer] zijn sloopbedrijven inmiddels heeft verkocht, betekent niet dat het kwalijk is dat [het gemeenteraadslid] nog naar dit bezit verwijst. Ook heeft [de ondernemer] inmiddels een deel van de attracties die hij na zijn aankoop op het stuk grond aantrof, laten slopen. En niet in discussie is dat [de ondernemer] een plek aan tafel wil als het gaat over de toekomst van het stuk grond).
Bij de waardering van de hiervoor besproken elementen van de uitlatingen van [het gemeenteraadslid] van 22 april 2026 betrekt het hof in het bijzonder wat de voorzieningenrechter onder 4.14 (iii) en 4.22 heeft overwogen over de positie van [het gemeenteraadslid] als gemeenteraadslid, de krachtige bescherming die daarbij hoort in het publieke debat en de omstandigheid dat [de ondernemer] zich openlijk, gebruikmakend van de media, actief mengt in dat publieke debat. Het hof onderschrijft in zoverre deze overwegingen en voegt daar nog aan toe dat het [het gemeenteraadslid] daarbij vrij staat zich in dat debat te bedienen van prikkelende bewoordingen. Het hof benadrukt dat naar bijna vijftig jaar vaste Europese rechtspraak de vrijheid van meningsuiting in het publieke debat - met inachtneming van pluralisme, tolerantie en verdraagzaamheid als waarborgen van een democratische samenleving – ook bescherming biedt aan meningsuitingen die mogelijk worden ervaren als kwetsend, schokkend of verontrustend.
Tegen deze achtergrond acht het hof met de bewuste uitlatingen van [het gemeenteraadslid] de grenzen van het aanvaardbare niet overschreden. De grieven III, IV en V slagen dus. Bij verdere en afzonderlijke bespreking van deze grieven bestaat onvoldoende belang.
Grief VI: de uitlating van [het gemeenteraadslid] van 21 augustus 2026
Grief VI is onder meer gericht tegen het bestreden vonnis onder 4.29. De voorzieningenrechter heeft daar het volgende overwogen:
“Voor wat betreft de beschuldiging van omkoperij heeft [het gemeenteraadslid] in een videobericht op social media gezegd dat de uitlating niet klopte en dat hij met die uitlating niet helemaal scherp was. Dit acht de voorzieningenrechter echter onvoldoende om als rectificatie te kunnen dienen omdat het een videobericht is dat bovendien ook gaat over andere dingen, waardoor de mededeling van [het gemeenteraadslid] over uitlating 2 niet direct zichtbaar is.”
Het hof herhaalt hier de inhoud van deze uitlating (door de voorzieningenrechter ‘uitlating 2’ genoemd):
“Hij heeft daar [in Amsterdam] trouwens ook nog geprobeerd om politieke partijen om te kopen. Hij heeft de Partij voor de Dieren en CDA allebei een ton gedoneerd om hun stemgedrag te beïnvloeden.”
Het hof herhaalt voor de leesbaarheid ook de inhoud van het door de voorzieningenrechter bedoelde videobericht van [het gemeenteraadslid] op zijn kanaal op Instagram voor zover hier van belang:
“Nou ook had ik gezien dat hij [ [de ondernemer] ] donaties had gedaan van een ton aan verschillende politieke partijen in Amsterdam. Daar stel ik dan in de Rotterdamse gemeenteraad ook vragen over. Want ik dacht dat hij dat had gedaan om hun stemgedrag te beïnvloeden, of als beloning misschien. Maar die stemming was al geweest. Dus dat was niet om dat stemgedrag te beïnvloeden. Was niet helemaal scherp van mij. Het is natuurlijk heel erg raar dat je na een jarenlang conflict met de gemeente zulke grote donaties doet aan lokale politieke partijen. Maar voor miljonairs en miljardairs is het blijkbaar heel erg normaal.”
Of [het gemeenteraadslid] met deze uitlating (‘uitlating 2’) de grenzen van het aanvaardbare heeft overschreden, kan in het midden blijven. Het hof is namelijk, anders dan de voorzieningenrechter, van oordeel dat [de ondernemer] na plaatsing door [het gemeenteraadslid] van het videobericht op Instagram niet voldoende belang meer heeft bij de door de voorzieningenrechter geboden rectificatie. Dat het videobericht ook gaat over andere dingen, zoals in het vonnis is overwogen, leidt niet tot een ander oordeel. In het videobericht heeft [het gemeenteraadslid] voldoende duidelijk tot uitdrukking gebracht dat zijn eerdere uitlating feitelijk niet juist was. [het gemeenteraadslid] heeft daarin bovendien uitgelegd waarom. In verband met het onbestreden grote bereik van het Instagramkanaal van [het gemeenteraadslid] , en in aanmerking nemend dat het aantal views van het desbetreffende YouTube-filmje (eveneens onbestreden) beperkt is, bestaat onvoldoende aanleiding om [het gemeenteraadslid] daarnaast te gebieden een rectificatie te plaatsen als bijdrage op zijn LinkedIn-account.
Ook grief VI slaagt dus.
De vordering van [het gemeenteraadslid] tot vergoeding van zijn volledige proceskosten
[het gemeenteraadslid] heeft zowel in eerste aanleg als in hoger beroep veroordeling van [de ondernemer] gevorderd in de volledige proceskosten. [het gemeenteraadslid] heeft deze vordering gebaseerd op artikel 237 lid 6 Rv, waarvan de inhoud luidt als volgt:
De eiser die in het ongelijk wordt gesteld in een geding als bedoeld in de Richtlijn (EU) 2024/1069 van het Europees Parlement en de Raad van 11 april 2024 betreffende bescherming van bij publieke participatie betrokken personen tegen kennelijk ongegronde vorderingen of misbruik van procesrecht («strategische rechtszaken tegen publieke participatie»), wordt veroordeeld in de volledige kosten die de wederpartij heeft gemaakt, tenzij de redelijkheid en billijkheid zich daartegen verzetten.
De voorzieningenrechter heeft in het vonnis onder 4.32 (onder het kopje “Proceskosten”) het volgende overwogen:
“Uit de (gedeeltelijke) toewijzing van de rectificatie volgt dat het hier geen kennelijk ongegronde vordering of misbruik van procesrecht in burgerlijke zaken betreft. Wat [het gemeenteraadslid] heeft aangevoerd inzake SLAPP behoeft daarom geen verdere bespreking.”
De voorzieningenrechter heeft [het gemeenteraadslid] in de proceskosten overeenkomstig het liquidatietarief veroordeeld.
[het gemeenteraadslid] heeft niet een afzonderlijke grief tegen dit onderdeel van het vonnis gericht. Niettemin zal het hof de grieven van [het gemeenteraadslid] óók lezen als hiertegen gericht. In grief I (hoewel naar voren gebracht in het kader van de relatieve bevoegdheid van de rechtbank Den Haag) is [het gemeenteraadslid] immers ingegaan op het ‘SLAPP-karakter’ van deze procedure, mede door verwijzing naar zijn stellingen in eerste aanleg, en in de overige grieven heeft [het gemeenteraadslid] de gedeeltelijke toewijzing van de vorderingen van [de ondernemer] op de korrel genomen, terwijl hij, als gezegd, in zijn petitum de veroordeling van [de ondernemer] in de volledige proceskosten in beide instanties heeft gevorderd. Het hof is daarom van oordeel dat hierin een (ook voor [de ondernemer] ) voldoende kenbare grief besloten ligt tegen de beslissing van de voorzieningenrechter omtrent de volledige proceskosten.
Naar het oordeel van het hof is dit geding evenwel geen SLAPP-rechtszaak, te weten een geding als bedoeld in artikel 237 lid 6 Rv (in verbinding met artikel 353 lid 1 Rv en, daarnaast, artikel 4 Richtlijn (EU) 2024/1069). Het hof merkt de vorderingen van [de ondernemer] niet aan als kennelijk ongegrond, terwijl het op basis van de wederzijdse stellingen van partijen evenmin tot de conclusie komt dat het optreden van [de ondernemer] misbruik van procesrecht oplevert. De aard, de inhoud en de reikwijdte van de ingestelde vorderingen vormen daarvoor geen voldoende aanwijzing. Van belang hierbij is dat in elk geval de voorzieningenrechter de vorderingen gedeeltelijk toewijsbaar heeft geoordeeld, waarbij het hof zich realiseert dat een vordering niet noodzakelijkerwijs volledig ongegrond hoeft te zijn om de procedure als misbruik van procesrecht te beschouwen. De omstandigheid dat [de ondernemer] [het gemeenteraadslid] heeft gedagvaard voor de voorzieningenrechter in de rechtbank Den Haag rechtvaardigt niet een ander oordeel. Het hof is zich ervan bewust dat bij de beoordeling of in dit verband sprake is van misbruik van procesrecht, daarnaast rekening moet worden gehouden met het gedrag van de eiser in het verleden en met een eventuele geschiedenis van juridische intimidatie. Naar het voorlopige oordeel van het hof zijn de uitlatingen van [de ondernemer] tegenover [het gemeenteraadslid] en zijn ( [de ondernemer] ) uitlatingen in de pers daarvoor al met al niet toereikend. Richtlijnconforme interpretatie van artikel 237 lid 6 Rv maakt deze beoordeling niet anders.
Het komt erop neer dat het hof de vordering tot vergoeding van volledige proceskosten niet toewijsbaar acht.
De grieven II (over de feiten) en VII (‘veeggrief’)
Grief II, waarin wordt geklaagd dat de feiten die de voorzieningenrechter heeft opgesomd niet volledig zijn, kan na het voorgaande bij gebrek aan voldoende belang verder onbesproken blijven, terwijl grief VII zelfstandige betekenis mist en daarom geen afzonderlijke bespreking behoeft.
Slotsom en kosten
De slotsom luidt dat de grieven gedeeltelijk slagen en voor het overige geen succes hebben. Het hof zal het bestreden vonnis vernietigen en de vorderingen van [de ondernemer] , voor zover nog aan het oordeel van het hof onderworpen, alsnog geheel afwijzen.
Bij deze stand van zaken zal [de ondernemer] in de kosten van beide instanties worden veroordeeld. Het meer of anders gevorderde zal worden afgewezen.
6 Beslissing
Het hof:
vernietigt het bestreden vonnis;
opnieuw rechtdoende:
wijst de vorderingen af;
veroordeelt [de ondernemer] in de kosten van het geding in beide instanties, aan de zijde van [het gemeenteraadslid] in eerste aanleg begroot op € 341,- aan verschotten en € 1.177,- voor salaris en in hoger beroep op € 524,97 aan verschotten en € 2.580,- voor salaris en € 189,- voor nasalaris;
bepaalt dat als [de ondernemer] niet binnen veertien dagen na aanschrijving aan de uitspraak heeft voldaan en dit arrest vervolgens wordt betekend, [de ondernemer] de kosten van die betekening moet betalen, plus extra nakosten van € 98,-;
verklaart deze veroordeling uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit arrest is gewezen door mrs. R.J.F. Thiessen, H.J. van Harten en P. Volker, en in het openbaar uitgesproken op 23 oktober 2026 in aanwezigheid van de griffier.