De verdachte heeft zich samen met zijn medeverdachten schuldig gemaakt aan wederrechtelijke…

Rolnummer: 22-001646-22

Parketnummer: 10-661055-18

Datum uitspraak: 14 oktober 2026

TEGENSPRAAK

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 1 juni 2022 in de strafzaak tegen de verdachte:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1998,

adres: [woonadres] , [woonplaats] .

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

In eerste aanleg is de verdachte ter zake van het onder 1, 2, 3 en 4 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 20 maanden, met aftrek van voorarrest. Voorts is beslist op de vordering van de benadeelde partij als nader omschreven in het vonnis waarvan beroep.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

1.

hij in of omstreeks de periode van 11 februari 2018 tot en met 15 februari 2018 te Rotterdam, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk [het slachtoffer] wederrechtelijk van de vrijheid heeft/hebben beroofd en/of beroofd gehouden, immers heeft/hebben hij, verdachte, en/of (een of meer) van zijn mededader(s)

2.

hij in of omstreeks de periode van 11 februari 2018 tot en met 15 februari 2018 te Rotterdam, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, [het slachtoffer] heeft mishandeld door (meermalen) (met kracht)

3.

hij in of omstreeks de periode van 11 februari 2018 tot en met 15 februari 2018 te Rotterdam, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [het slachtoffer] heeft gedwongen tot de afgifte van goederen en/of tot het ter beschikking stellen van gegevens, te weten zijn (pin)code(s) van zijn pinpas(sen) en/of telefoon en/of internetbankierenapp, in elk geval enig goed of enige gegevens, geheel of ten dele toebehorende aan die [het slachtoffer] , in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s), welk geweld en/of bedreiging met geweld bestond(en) uit het (meermalen) (met kracht)

4.

hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 12 februari 2018 tot en met

13 februari 2018 te Rotterdam, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk van wederrechtelijke toe-eigening heeft weggenomen een of meer geldbedrag(en) (van in totaal 4026,20 euro), welk(e) geldbedrag(en) geheel of ten dele toebehorende aan [het slachtoffer] , in elk geval aan een ander of anderen dan aan hem, verdachte en/of zijn mededader(s), zulks nadat hij, verdachte en/of zijn mededader(s) die/dat weg te nemen geldbedrag(en) onder zijn/hun bereik had(den) gebracht door middel van een valse sleutel, te weten zonder toestemming gebruik maken van een of meer bankpas(sen) op naam van die [het slachtoffer] (met bijbehorende pincode(s)).

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, dat de verdachte van het onder 4 tenlastegelegde zal worden vrijgesproken en ter zake van het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden, met aftrek van voorarrest, en een taakstraf voor de duur van 240 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis.

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet geheel verenigt.

Met de advocaat-generaal en de verdediging acht het hof niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich – al dan niet samen met (een) ander(en) – schuldig heeft gemaakt aan het onder 4 tenlastegelegde. Op basis van het dossier kan worden vastgesteld dat medeverdachte [medeverdachte 1] op verzoek en in aanwezigheid van [medeverdachte 2] na de onder 3 tenlastegelegde afpersing en derhalve zonder toestemming van [het slachtoffer] (hierna ook: aangever) met diens bankpas en bijbehorende (pin)code(s) geldbedragen van diens bankrekening heeft gepind. Hoewel de verdachte, op de wijze zoals hierna bewezen is verklaard, betrokkenheid heeft gehad bij deze afpersing van de aangever, is de verdachte zelf niet bij het pinnen aanwezig geweest. Daarnaast blijkt uit het dossier niet van onderling gemaakte afspraken omtrent deze pinhandelingen en evenmin dat de verdachte heeft gedeeld in de opbrengst van de gepinde geldbedragen. Nu derhalve niet kan worden vastgesteld dat de verdachte ten aanzien van de diefstal zelf enige uitvoeringshandeling heeft verricht en evenmin dat de verdachte op andere wijze een bijdrage van zodanig gewicht heeft geleverd dat sprake is van de voor medeplegen vereiste nauwe en bewuste samenwerking, zal de verdachte van dit feit worden vrijgesproken.

Verklaringen [het slachtoffer]

Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de raadsvrouw zich – op gronden als nader omschreven in haar per e-mail aan het hof toegezonden en in het dossier gevoegde pleitaantekeningen – primair op het standpunt gesteld dat de verklaringen van [het slachtoffer] dienen te worden uitgesloten van het bewijs. De raadsvrouw heeft daartoe – kort weergegeven – aangevoerd dat de verdediging niet in de gelegenheid is geweest om de aangever te horen teneinde de betrouwbaarheid van zijn verklaringen te kunnen toetsen. Gebruik van deze verklaringen voor het bewijs levert een schending op van artikel 6 Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) daar bij gebrek aan voldoende compensatie het bezigen van de verklaringen leidt tot een oneerlijk verlopen proces. Nu het dossier naast de verklaringen van de aangever onvoldoende bewijs biedt om tot bewezenverklaring van het tenlastegelegde te komen dient de verdachte integraal te worden vrijgesproken.

Het hof overweegt hieromtrent – met de rechtbank – als volgt.

De verdediging heeft op grond van artikel 6 lid 3 onder d EVRM het recht om getuigen te ondervragen. Hierbij dient het te gaan om een effectieve ondervragingsmogelijkheid. Uit vaste jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) en de Hoge Raad (HR) volgt dat het niet kunnen uitoefenen van het ondervragingsrecht van een getuige die een belastende verklaring heeft afgelegd, niet automatisch tot bewijsuitsluiting hoeft te leiden. Indien is voldaan aan de eisen van een eerlijk proces hoeft het niet effectueren van het ondervragingsrecht ondanks het nodige initiatief daartoe, het gebruik van een door een getuige afgelegde verklaring niet in de weg staan.

De verdediging heeft in eerste aanleg verzocht de aangever als getuige te horen. Dit verzoek is door de rechtbank gehonoreerd en zij heeft de rechter-commissaris belast met de uitvoering daarvan. De rechter-commissaris heeft in zijn processen-verbaal van respectievelijk 6 augustus 2019 en 20 september 2021 geconcludeerd dat gelet op alle inspanningen het niet aannemelijk wordt geacht dat de getuige binnen afzienbare tijd gehoord kan worden. De rechter-commissaris heeft het onderzoek daartoe vervolgens gesloten. In hoger beroep is het verzoek van de verdediging om de aangever als getuige te horen eveneens gehonoreerd. De raadsheer-commissaris heeft het evenwel – net als de rechter-commissaris – onaannemelijk geacht dat de getuige binnen een aanvaardbare termijn gehoord kan worden.

Het hof stelt gelet hierop vast dat de verdediging het ondervragingsrecht dat haar toekomt ten aanzien van de aangever niet heeft kunnen uitoefenen. Het hof ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de verklaringen van de aangever onder deze omstandigheden in het licht van de jurisprudentie van het EHRM en de HR mogen worden gebruikt voor het bewijs. Daartoe dienen kort gezegd de volgende vragen te worden beantwoord, waarbij de aangever op één lijn met een getuige wordt gesteld:

1) Zijn er voldoende inspanningen verricht om de toegewezen getuige te horen?

2) Wordt het bewijs in beslissende mate gebaseerd op de verklaringen van de getuige?

3) En zo ja; wordt het ontbreken van het uitoefenen van het ondervragingsrecht in

voldoende mate gecompenseerd?

Ad 1)

Het hof stelt vast dat op 3 september 2018 een rechtshulpverzoek is gestuurd aan de

Japanse autoriteiten. Bij dit verzoek is een vertaling in de Japanse taal van de wettelijke artikelen die voor de onderhavige zaak van belang zijn gevoegd. In het proces-verbaal van de rechter-commissaris van 20 september 2021 is in chronologische volgorde uiteengezet

welke verdere inspanningen door de rechter-commissaris zijn verricht, die evenwel zonder

concreet resultaat zijn gebleven. Ook de raadsheer-commissaris heeft in haar proces-verbaal van bevindingen van 8 april 2024 beschreven welke inspanningen zijn verricht om te trachten de aangever als getuige te horen. Dit heeft evenwel niet tot het gewenste resultaat geleid. Op 28 september 2026, kort voorafgaand aan de inhoudelijke behandeling van de onderhavige zaak in hoger beroep, is op verzoek van het hof door de raadsheer-commissaris nog een zoekslag gedaan naar de verblijfgegevens van de getuige, echter tevergeefs.

Gelet op het voorgaande is het hof van oordeel dat zowel de rechter-commissaris als de raadsheer-commissaris in redelijkheid tot de conclusie hebben kunnen komen dat men het onaannemelijk acht dat de getuige binnen een aanvaardbare termijn kan worden gehoord. Naar het oordeel van het hof zijn voldoende inspanningen verricht om de toegewezen getuige te horen.

De verdediging heeft bij pleidooi gepersisteerd bij haar verzoek om de aangever als getuige te horen. Het hof wijst dit verzoek gelet op het vorenoverwogene af.

Ad 2)

Het hof stelt vast dat de verklaringen van de aangever de basis vormen van de

verdenkingen ten aanzien van de verdachte. Naast deze verklaringen bevinden zich in het

dossier ook verklaringen van andere getuigen, te weten: de getuige [getuige 1] en de getuige

[getuige 2] . [getuige 1] heeft verklaard dat zij bij de aangever letsel heeft gezien en dat de politie voor deze feiten bij de mensen moet zijn die bij de aangever in de kamer waren, waarbij zij de namen van de verdachte en zijn medeverdachten noemt. [getuige 2] heeft verklaard omtrent de toestand van de aangever, waaronder bij hem geconstateerd letsel en door de aangever benoemde geweldshandelingen die jegens hem zouden zijn verricht. Daarnaast heeft [getuige 2] verklaard over de lichaamstaal van de beide mannen die met de aangever op de hoek van de straat stonden waarbij hij hun lichaamstaal beschreef als heel dreigend en agressief waarbij zij dingen riepen in de trant van “je hebt geluk gehad” en “hou je mond maar”. Beide getuigenverklaringen bieden naar het oordeel van het hof steun voor de verklaringen van de aangever en voor de betrokkenheid bij het tenlastegelegde van de verdachte en zijn medeverdachten [namen medeverdachten] . Daarnaast vinden belastende onderdelen van de verklaringen van de aangever ook in belangrijke mate steun in de volgende, uit de bewijsmiddelen blijkende, feiten en omstandigheden:

van de aangever werd opgenomen op 12 en 13 februari 2018, zoals te zien is op de

camerabeelden;

Op grond van het voorgaande concludeert het hof dat het bewijs in deze zaak niet in beslissende mate – in de zin en betekenis van de eisen die hieraan worden gesteld bij het niet kunnen uitoefenen van het ondervragingsrecht – is gebaseerd op louter de verklaringen van de aangever.

Ad 3)

Het hof stelt vast dat geen compensatie anderszins is geboden voor het niet kunnen

uitoefenen van het ondervragingsrecht van de verdediging. Het hof heeft de verklaringen van de aangever kritisch bezien en is tot de conclusie gekomen dat deze concreet, gedetailleerd en consistent zijn, hetgeen de betrouwbaarheid ervan versterkt.

Het hof is gelet op het vorenstaande in onderlinge samenhang bezien van oordeel dat

ook bij gebruikmaking van de verklaringen van de aangever nog steeds wordt voldaan aan de eisen van het recht op een eerlijk proces. Het hof zal de verklaringen van de aangever dan ook bezigen voor het bewijs van het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde. Het verweer wordt verworpen.

Identificatie “ [bijnaam verdachte] ”

Anders dan de raadsvrouw is het hof van oordeel dat de aangever en de getuige [getuige 1] in hun verklaringen met “ [bijnaam verdachte] ” de verdachte hebben bedoeld. Het hof overweegt hiertoe het volgende. De aangever heeft in zijn eerste verhoor bij de politie verklaard dat in de woonkamer waar het tenlastegelegde heeft plaatsgevonden onder meer ene “ [bijnaam verdachte] ” aanwezig was. Van deze “ [bijnaam verdachte] ” heeft de aangever het volgende signalement opgegeven: ongeveer 19 jaar, misschien jonger, Marokkaans/Arabisch uiterlijk, 1.70 meter. Het hof stelt vast dat de verdachte ten tijde van het tenlastegelegde 19 jaar oud was en zowel de Nederlandse als de Marokkaanse nationaliteit heeft. In zijn tweede verhoor bij de politie heeft de aangever verklaard dat hij had gehoord dat “ [bijnaam verdachte] ” mogelijk ergens tussen 12 en 14 februari 2018 aangehouden is geweest. Uit het dossier volgt dat uit het politiesysteem is gebleken dat de verdachte op 14 februari 2018 door de politie was aangehouden. Daarnaast heeft de getuige [getuige 1] tegenover de politie eveneens verklaard dat “ [bijnaam verdachte] ” bij de aangever in de woonkamer aanwezig was en op de vraag van de politie wat [getuige 1] van “ [bijnaam verdachte] ” weet, heeft zij verklaard: “Hij is 18 of 19 jaar (…) Als u mij een foto laat zien, zal ik zeggen of hij het is”. Als vervolgens aan [getuige 1] een foto van de verdachte wordt getoond, verklaart zij: “Dat is inderdaad de [bijnaam verdachte] die ik bedoel”. Gelet op deze omstandigheden, in onderlinge samenhang bezien, is het hof van oordeel dat met “ [bijnaam verdachte] ” de verdachte wordt bedoeld.

Het hof volgt de raadsvrouw niet in haar standpunt dat de enkelvoudige confrontatie van [getuige 1] met een foto van “ [bijnaam verdachte] ”/de verdachte onzorgvuldig is geweest en om die reden van het bewijs behoort te worden uitgesloten. Niet alleen uit de verklaring van [getuige 1] volgt dat zij de verdachte reeds kende ten tijde van de fotoconfrontatie, dit blijkt eveneens uit de verklaring van de verdachte zelf. Zo heeft de verdachte verklaard dat hij [getuige 1] via haar dochter [naam dochter] kent met wie hij een relatie had en dat hij weleens in de woning van [getuige 1] kwam. Aan de waarborg dat een enkelvoudige confrontatie uitsluitend is toegestaan als van tevoren duidelijk is dat de getuige de vermeende dader reeds kent, zoals in de door de verdediging aangehaalde “Handleiding Confrontatie” vermeld, is naar het oordeel van het hof dan ook voldaan. Van enige sturing is geen sprake geweest. Het hof bezigt de herkenning dan ook voor het bewijs en passeert daarmee de overige door de verdediging op dit punt aangedragen bezwaren. Het verweer wordt verworpen.

Medeplegen

Uit de inhoud van de zich in het dossier bevindende bewijsmiddelen volgt naar het oordeel van het hof dat de verdachte in nauwe en bewuste samenwerking met anderen de onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde feiten heeft gepleegd.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

1.

hij in of omstreeks de periode van 11 februari 2018 tot en met 15 februari 2018 te Rotterdam, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk [het slachtoffer] wederrechtelijk van de vrijheid heeft/hebben beroofd en/of beroofd gehouden, immers heeft/hebben hij, verdachte, en/of (een of meer) van zijn mededader(s)

2.

hij in of omstreeks de periode van 11 februari 2018 tot en met 15 februari 2018 te Rotterdam, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, [het slachtoffer] heeft mishandeld door (meermalen) (met kracht)

3.

hij in of omstreeks de periode van 11 februari 2018 tot en met 15 februari 2018 te Rotterdam, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk om zich en/of (een) ander(en) wederrechtelijk te bevoordelen door geweld en/of bedreiging met geweld [het slachtoffer] heeft gedwongen tot de afgifte van goederen en/of tot het ter beschikking stellen van gegevens, te weten zijn (pin)code(s) van zijn pinpas(sen) en/of telefoon en/of internetbankierenapp, in elk geval enig goed of enige gegevens, geheel of ten dele toebehorende aan die [het slachtoffer] , in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s), welk geweld en/of bedreiging met geweld bestond(en) uit het (meermalen) (met kracht)

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

Het onder 1 bewezenverklaarde levert op:

medeplegen van opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroven en beroofd houden.

Het onder 2 bewezenverklaarde levert op:

medeplegen van mishandeling.

Het onder 3 bewezenverklaarde levert op:

afpersing, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen.

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Het hof heeft de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.

Daarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen. De verdachte heeft zich samen met zijn medeverdachten schuldig gemaakt aan wederrechtelijke vrijheidsberoving, mishandeling en afpersing. De verdachten hebben het slachtoffer enkele dagen in een door hem gehuurde kamer vastgehouden en hem door middel van geweld en bedreiging met geweld gedwongen om zijn (pin)codes af te geven. Het slachtoffer is hierbij geslagen en met verder fysiek geweld, zoals het afhakken van zijn vingers, bedreigd. Na enkele dagen is het slachtoffer met de auto naar Antwerpen gebracht, alwaar hij op straat uit de auto is gezet en met verwondingen is achtergelaten.

Dit betreffen buitengewoon ernstige feiten. De verdachte heeft met zijn handelen een ernstige inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer en er blijk van gegeven geen respect te hebben voor de persoonlijke vrijheid en de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. Dat deze situatie voor het slachtoffer bijzonder beangstigend moet zijn geweest, staat dan ook buiten kijf. Uit zijn verklaring blijkt dat hij niet alleen fysiek pijn heeft geleden, maar ook doodsangsten heeft uitgestaan. Hierbij neemt het hof de verdachte ook kwalijk dat het slachtoffer iemand is die kort ervoor vanuit het buitenland naar Nederland was gekomen, de Nederlandse taal niet machtig is en in zoverre extra kwetsbaar was. De verdachte was daarvan op de hoogte en heeft hier samen met zijn medeverdachten op laffe wijze misbruik van gemaakt. Daarnaast dragen dergelijke misdrijven ook bij aan gevoelens van onveiligheid in de samenleving.

Het hof heeft acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 15 september 2026, waaruit blijkt dat de verdachte eerder, doch niet recent, onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van een geweldsdelict.

Gezien de aard en de ernst van de feiten kan naar het oordeel van het hof niet worden volstaan met een andere of lichtere straf dan een gevangenisstraf. Het hof acht in beginsel een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 10 maanden een passende en geboden reactie. Deze straf is lager dan hetgeen door de rechtbank is opgelegd, dit mede omdat het hof de verdachte vrijspreekt van het onder 4 tenlastegelegde.

Het hof heeft evenwel geconstateerd dat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in de zin van artikel 6, eerste lid, van het EVRM. Die termijn bedraagt twee jaren, aangezien de verdachte minder dan 16 maanden gedetineerd is geweest. De vervolging van de verdachte is op 14 mei 2018 aangevangen met zijn inverzekeringstelling. Door de rechtbank is op 1 juni 2022 vonnis gewezen. De redelijke termijn voor de berechting in eerste aanleg is hiermee met ruim twee jaren overschreden. Nu door de verdediging op

10 juni 2022 hoger beroep is ingesteld en het hof op 14 oktober 2026 arrest wijst, is de redelijke termijn voor deze behandeling eveneens overschreden. Deze overschrijding in hoger beroep bedraagt ongeveer twee jaren en vier maanden. Het hof heeft ook de gehele duur van de procedure in ogenschouw genomen.

Bij de op te leggen straf heeft het hof voorts acht geslagen op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Zo was de verdachte ten tijde van het bewezenverklaarde erg jong, namelijk 19 jaar oud. Uit het besprokene ter terechtzitting in hoger beroep is naar voren gekomen dat de verdachte het leven van destijds achter zich heeft gelaten en dat hij een baan en een woning heeft. Gelet op de overwegend positieve ontwikkelingen die de verdachte heeft doorgemaakt en teneinde die ontwikkelingen te doen bestendigen, zal het hof een onvoorwaardelijke taakstraf voor de duur van 240 uren, subsidiair 120 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest, en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaren opleggen. Deze strafoplegging brengt mee dat de verdachte niet opnieuw in detentie zal worden genomen.

In eerste aanleg heeft [het slachtoffer] zich als benadeelde partij gevoegd en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden materiële en immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte tenlastegelegde, tot een bedrag van € 85.200,00, te vermeerderen met de wettelijke rente.

De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep niet opnieuw gevoegd, zodat de vordering aan de orde is tot het in eerste aanleg toegewezen bedrag van € 4.000,00 aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente.

De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De vordering van de benadeelde partij is door en namens de verdachte betwist.

Het hof is van oordeel dat aannemelijk is geworden dat de benadeelde partij immateriële schade heeft geleden en dat deze schade het rechtstreeks gevolg is van het onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde. Immers heeft de benadeelde partij lichamelijk letsel opgelopen waaronder een botbreuk aan de onderzijde van de linker oogkas. Daarnaast is sprake van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’. Gelet op de aard en de ernst van de normschending, te weten de wederrechtelijke vrijheidsberoving van een aantal dagen en de gewelddadige omstandigheden waaronder de vrijheidsberoving en de afpersing plaatsvonden, brengen in dit geval mee dat de in dit verband nadelige gevolgen voor de benadeelde zo voor de hand liggen dat een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ kan worden aangenomen. De vordering ter zake van geleden immateriële schade leent zich - naar maatstaven van billijkheid - voor hoofdelijke toewijzing tot het gevorderde bedrag, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf 15 februari 2018 tot aan de dag der algehele voldoening.

Gelet op het voorgaande dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Nu vaststaat dat de verdachte tot een bedrag van € 4.000,00 aansprakelijk is voor de schade die door het bewezenverklaarde is toegebracht, zal het hof aan de verdachte de hoofdelijke verplichting opleggen dat bedrag, te vermeerderen met de wettelijke rente, aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer [het slachtoffer] .

Het hof heeft gelet op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 47, 57, 63, 282, 300 en 317 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 4 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 240 (tweehonderdveertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 (honderdtwintig) dagen hechtenis.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zes) maanden.

Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Vordering van de benadeelde partij [het slachtoffer]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [het slachtoffer] ter zake van het onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde tot het bedrag van € 4.000,00 (vierduizend euro) ter zake van immateriële schade, waarvoor de verdachte met de mededader(s) hoofdelijk voor het gehele bedrag aansprakelijk is, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [het slachtoffer] , ter zake van het onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde een bedrag te betalen van € 4.000,00 (vierduizend euro) als vergoeding voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de hierna te noemen aanvangsdatum tot aan de dag der voldoening.

Bepaalt de duur van de gijzeling op ten hoogste 40 (veertig) dagen. Toepassing van die gijzeling heft de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet op.

Bepaalt dat indien en voor zover de verdachte of zijn mededader(s) aan een van beide betalingsverplichtingen hebben voldaan, de andere vervalt.

Bepaalt de aanvangsdatum van de wettelijke rente voor de immateriële schade op

15 februari 2018.

Dit arrest is gewezen door mr. K. Versteeg, als voorzitter, mr. V. Mul en mr. E.A. Poppe-Gielesen, leden, in bijzijn van de griffier mr. M. Bazuin.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 14 oktober 2026.

Mr. E.A. Poppe-Gielesen is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.