Medeplegen uitvoer van harddrugs, meermalen gepleegd (art. 2.A Opiumwet), medeplegen handel in harddrugs…

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN

STRAFKAMER

Nummer 22/04549

Datum 7 juli 2026

ARREST

op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof 's-Hertogenbosch van 1 december 2022, nummer 20-002289-17, in de strafzaak

tegen

[verdachte] ,

geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1980,

hierna: de verdachte.

Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft de advocaat Th.J. Kelder bij schriftuur cassatiemiddelen voorgesteld.

De advocaat-generaal D.J.M.W. Paridaens heeft geconcludeerd tot vernietiging van het arrest, maar uitsluitend wat betreft het onder feit 6 bewezenverklaarde en de straf en dat de Hoge Raad: (i.) het arrest van het hof van 1 december 2022 in het openbaar zal uitspreken; (ii.) het openbaar ministerie niet-ontvankelijk zal verklaren in de vervolging van het onder 6 tenlastegelegde; (iii.) de duur van de opgelegde gevangenisstraf zal verminderen aan de hand van de gebruikelijke maatstaf en (iv.) het beroep in cassatie voor het overige zal verwerpen.

De advocaat L.E.G. van der Hut heeft daarop namens de verdachte schriftelijk gereageerd.

Het cassatiemiddel klaagt dat de bestreden beslissing niet in het openbaar is uitgesproken.

Uit de stukken blijkt niet dat de beslissing van het hof overeenkomstig artikel 362 lid 1 van het Wetboek van Strafvordering in het openbaar is uitgesproken. Daarom moet het ervoor worden gehouden dat dit niet is gebeurd. Het cassatiemiddel klaagt daarover terecht.

De Hoge Raad zal doen wat het hof had moeten doen en zelf de beslissing van het hof op de openbare terechtzitting uitspreken.

Het cassatiemiddel klaagt dat in de cassatiefase de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is overschreden omdat de stukken te laat door het hof zijn ingezonden en omdat ten tijde van het indienen van de cassatieschriftuur al meer dan twee jaren waren verstreken na het instellen van het cassatieberoep.

Het cassatiemiddel is gegrond. Dit moet leiden tot vermindering van de opgelegde gevangenisstraf van vier jaren.

Op grond van wat is vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal onder 4.2 tot en met 4.5 is de Hoge Raad van oordeel dat het onder 6 tenlastegelegde feit is verjaard.

De Hoge Raad zal wat betreft feit 6 het openbaar ministerie niet-ontvankelijk verklaren in de vervolging. Voor het verminderen van de duur van de opgelegde gevangenisstraf bestaat onvoldoende grond, omdat de aard en de ernst van wat overigens ten laste van de verdachte is bewezenverklaard niet worden aangetast door deze gedeeltelijke niet-ontvankelijkverklaring.

Gelet op het vorenstaande is bespreking van het derde cassatiemiddel niet nodig.

De Hoge Raad:

- vernietigt de uitspraak van het hof en de uitspraak van de rechtbank Limburg van 7 juli 2017 wat betreft de beslissingen over het onder 6 tenlastegelegde;

- verklaart het openbaar ministerie niet-ontvankelijk in de vervolging wat betreft het onder 6 tenlastegelegde;

- vernietigt de uitspraak van het hof verder wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf;

- vermindert deze in die zin dat deze drie jaren en acht maanden beloopt;

- verwerpt het beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren F. Posthumus en R. Kuiper, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 7 juli 2026.