Strafrecht overig
Onderzoek Chakwo I. Medeplegen aanwezig hebben van 68 kilogram cocaïne (art. 2.C Opiumwet), medeplegen…
Hoge Raad, 10 november 2026
ECLI:NL:HR:2026:1884 · Hoge Raad · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/hoge-raad/strafrecht/strafrecht-overig/cassatie/ecli-nl-hr-2026-1884
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Hoge RaadHoge RaadDe hoogste rechter van Nederland in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Hij beoordeelt zaken in cassatie.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- 25/01684
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- CassatieCassatieHet laatste rechtsmiddel: de Hoge Raad beoordeelt alleen of het recht goed is toegepast en of de uitspraak voldoende is gemotiveerd. De feiten staan dan vast.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:HR:2026:1884
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Onderzoek Chakwo I. Medeplegen aanwezig hebben van 68 kilogram cocaïne (art. 2.C Opiumwet), medeplegen vervoeren en aanwezig hebben van 600 kilogram cocaïne (art. 2.B en 2.C Opiumwet) en medeplegen voorhanden hebben van vuurwapen en munitie (art. 26.1 WWM). Vrijspraak in eerste aanleg t.z.v. medeplegen vervoeren en aanwezig hebben van 600 kilogram cocaïne. 1. Bewijsklacht cocaïne. Kon hof oordelen dat verdachte en medeverdachten “cocaïne” hebben vervoerd en aanwezig hebben gehad? 2. Discrepantie tussen strafoplegging en strafmotivering. Strafoplegging onbegrijpelijk, nu hof volgens dictum een gevangenisstraf van 5 jaren heeft opgelegd, terwijl hof blijkens strafmotivering heeft bedoeld gevangenisstraf van 4 jaren en 11 maanden op te leggen?
Ad 1. HR: Om redenen vermeld in CAG leidt middel niet tot cassatie. CAG: Hof heeft o.g.v. vaststellingen in zijn nadere bewijsoverwegingen (in onderling verband en in samenhang bezien) geoordeeld dat door de verdachte en medeverdachten cocaïne werd vervoerd. Dit oordeel is niet onbegrijpelijk, in aanmerking genomen dat aanwezigheid van dergelijke stof ook zonder chemisch deskundigenrapport bewezen kan worden.
Ad 2. Hof heeft onmiskenbaar bedoeld gevangenisstraf op te leggen van 4 jaren en 11 maanden. In dictum vermelde oplegging van gevangenisstraf van 5 jaren berust daarom op kennelijke misslag. Tot cassatie hoeft deze misslag echter niet te leiden.
HR verstaat uitspraak van hof zo dat aan verdachte een gevangenisstraf van 4 jaren en 11 maanden is opgelegd. Samenhang met 25/01485, 25/01551, 25/01642, 25/01660 en 25/01666.
Procesgang
Rechtbank Amsterdam · 16 januari 2023
ECLI:NL:RBAMS:2023:120Gerechtshof Amsterdam · 17 april 2025
ECLI:NL:GHAMS:2025:1163(Gedeeltelijke) vernietiging en zelf afgedaanVernietigingDe hogere rechter zet de eerdere uitspraak (deels) opzij en beslist zelf, of laat een andere rechter de zaak opnieuw doen.Meer uitleg
Conclusie A-GConclusie A-GEen onafhankelijk advies aan de Hoge Raad over hoe de zaak beslist moet worden. De Hoge Raad hoeft dat advies niet te volgen.Meer uitleg · 1 september 2026
ECLI:NL:PHR:2026:832Hoge Raad · 10 november 2026deze uitspraak
ECLI:NL:HR:2026:1884
Uitspraak
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
STRAFKAMER
Nummer 25/01684
Datum 10 november 2026
ARREST
op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof Amsterdam van 17 april 2025, nummer 23-000286-23, in de strafzaak
tegen
[verdachte] ,
geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1993,
hierna: de verdachte.
1 Procesverloop in cassatie
Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze hebben de advocaten N. van Schaik en H. Brentjes bij schriftuur cassatiemiddelen voorgesteld.
De advocaat-generaal M.E. van Wees heeft geconcludeerd tot vernietiging van de bestreden uitspraak, maar uitsluitend wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf en tot vermindering daarvan in die zin dat deze vier jaar en elf maanden beloopt en tot verwerping van het cassatieberoep voor het overige.
2 Beoordeling van het eerste cassatiemiddel
De Hoge Raad heeft de klachten over de uitspraak van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie).
3 Beoordeling van het tweede cassatiemiddel
Het cassatiemiddel klaagt over (de motivering van) de bewezenverklaring onder 2.
De bewezenverklaring en de relevante bewijsoverwegingen van het hof zijn weergegeven in de conclusie van de advocaat-generaal onder 3.2 en 3.4. De bewezenverklaring steunt verder op de bewijsmiddelen die zijn opgenomen in (de aanvulling op) het arrest van het hof.
Het cassatiemiddel leidt niet tot cassatie. De redenen daarvoor staan vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal onder 3.5 en 3.6.
4 Beoordeling van het derde cassatiemiddel
Het cassatiemiddel klaagt dat de strafoplegging onbegrijpelijk is, omdat de opgelegde gevangenisstraf van vijf jaren niet overeenkomt met de in de strafmotivering bedoelde gevangenisstraf van vier jaren en elf maanden.
Volgens het dictum heeft het hof de verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijf jaren. De strafmotivering houdt onder meer in:
“De rechtbank Amsterdam heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 1 en 3 bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren, met aftrek van de tijd die de verdachte reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1, 2 primair en 3 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van zes jaren en zes maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht.
De verdediging heeft verzocht een gevangenisstraf op te leggen die korter of gelijk is aan de tijd die de verdachte reeds in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, eventueel in combinatie met een voorwaardelijk deel.
(...)
Het hof acht, alles afwegende, een gevangenisstraf voor de duur van vijf jaren en vijf maanden passend en geboden.
Redelijke termijn
Het hof moet echter vaststellen dat in hoger beroep de zogenoemde redelijke termijn is geschonden. De verdachte heeft bijna 22 maanden doorgebracht in voorlopige hechtenis. In dat geval geldt als uitgangspunt dat het hoger beroep moet zijn afgerond met een eindarrest binnen zestien maanden nadat de redelijke termijn is gestart, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden. Het hoger beroep is (door het openbaar ministerie) ingesteld op 27 januari 2023 terwijl op 17 april 2025 uitspraak wordt gedaan. Dit is een periode van bijna 27 maanden zodat de redelijke termijn met bijna elf maanden is overschreden. Om die reden wordt de op te leggen gevangenisstraf verminderd met zes maanden. Aan de verdachte zal dus een gevangenisstraf worden opgelegd van vijf jaar.”
Het hof heeft onmiskenbaar bedoeld een gevangenisstraf op te leggen van vier jaren en elf maanden. De onder 4.2 vermelde oplegging van een gevangenisstraf van vijf jaren berust daarom op een kennelijke misslag. Het cassatiemiddel klaagt hierover terecht. Tot cassatie hoeft deze misslag echter niet te leiden, omdat de Hoge Raad de uitspraak van het hof zo verstaat dat aan de verdachte een gevangenisstraf is opgelegd van vier jaren en elf maanden.
5 Beslissing
De Hoge Raad:
- verstaat dat het hof aan de verdachte een gevangenisstraf heeft opgelegd van vier jaren en elf maanden;
- verwerpt het beroep voor het overige.
Dit arrest is gewezen door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren T.B. Trotman en F. Posthumus, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 10 november 2026.