Strafrecht overig

Medeplegen wederrechtelijke vrijheidsberoving (art. 282.1 Sr) en medeplegen afpersing (art. 317.3 Sr jo…

Hoge Raad, 10 november 2026

Zaakgegevens

Op 10 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Hoge Raad
Datum uitspraak
10 november 2026
Datum publicatie
6 november 2026
Zaaknummer
24/02507
Procedure
Cassatie
ECLI
ECLI:NL:HR:2026:1853
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Medeplegen wederrechtelijke vrijheidsberoving (art. 282.1 Sr) en medeplegen afpersing (art. 317.3 Sr jo. 312.2.2 Sr). Vrijspraak in eerste aanleg. Bewijsklachten. 1. Kan uit bewijsmiddelen worden afgeleid dat verdachte en medeverdachte de aangever “niet vrijwillig” in auto hebben doen plaatsnemen? 2. Kan uit b.m. worden afgeleid dat “op dreigende/dwingende toon” tegen aangever is gezegd dat hij € 20.000 moest geven?

HR: Om redenen vermeld in CAG leidt middel niet tot cassatie. CAG: Ad 1. In het licht van hetgeen daarover in cassatie is aangevoerd en gelet op de door hof in zijn nadere bewijsoverwegingen vastgestelde feiten en omstandigheden in samenhang bezien, is ‘s hofs oordeel niet ontoereikend gemotiveerd. Uit het worden vastgepakt en het gillen blijkt reeds in voldoende mate dat voltooiing van het door aangever de auto ingaan niet vrijwillig was en dat hij bovendien niet vrijwillig in midden van auto heeft plaatsgenomen maar na daartoe door verdachte, die hem had vastgepakt, te zijn geïnstrueerd. Ad 2. Blijkens de voor bewijs gebruikte verklaring van aangever heeft verdachte tegen hem gezegd dat hem “niks ging gebeuren als ik hem 20.000 euro zou geven”. Daaruit heeft hof kunnen afleiden dat verdachte “op dreigende/dwingende toon” tegen aangever heeft gezegd dat hij € 20.000 moest geven. Immers, uit hetgeen verdachte heeft gezegd blijkt dat (zou aangever niet voldoen aan de door verdachte gestelde voorwaarde) aangever wel iets zou gebeuren. Het is evident dat verdachte daarbij doelde op aanwenden van geweld, hetgeen zonder meer dreigend en/of dwingend is. Ondersteuning van een en ander blijkt uit de voor bewijs gebruikte verklaring van medeverdachte, inhoudende: “Hij was bang want hij zag 3 mensen voor zich. […] We waren aan het praten dat hij die jongen zijn geld moest geven.”

Volgt verwerping.

Procesgang

  1. Conclusie A-G · 22 september 2026

    ECLI:NL:PHR:2026:884
  2. Hoge Raad · 10 november 2026deze uitspraak

    ECLI:NL:HR:2026:1853

Uitspraak

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN

STRAFKAMER

Nummer 24/02507

Datum 10 november 2026

ARREST

op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof Den Haag van 28 juni 2024, nummer 22-000427-21, in de strafzaak

tegen

[verdachte] ,

geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1977,

hierna: de verdachte.

1 Procesverloop in cassatie

Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze hebben de advocaten R.J. Baumgardt en M.J. van Berlo bij schriftuur cassatiemiddelen voorgesteld.

De advocaat-generaal P.H.P.H.M.C. van Kempen heeft geconcludeerd tot vernietiging van de uitspraak van het hof, maar uitsluitend wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf, tot vermindering daarvan en tot verwerping van het beroep voor het overige.

2 Beoordeling van het eerste cassatiemiddel

2.1

Het cassatiemiddel klaagt over (de motivering van) de bewezenverklaring.

2.2

Het cassatiemiddel leidt niet tot cassatie. De redenen daarvoor staan vermeld in de conclusie van de advocaat-generaal onder 3.

3 Beoordeling van het tweede cassatiemiddel en ambtshalve

3.1

Het cassatiemiddel klaagt dat in de cassatiefase de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: EVRM) is overschreden omdat de stukken te laat door het hof zijn ingezonden.

3.2

Het cassatiemiddel is gegrond. Bovendien doet de Hoge Raad uitspraak nadat meer dan twee jaren zijn verstreken na het instellen van het cassatieberoep. Dit alles brengt mee dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 EVRM is overschreden. Dit moet leiden tot vermindering van de opgelegde gevangenisstraf van zestien maanden.

4 Beslissing

De Hoge Raad:

- vernietigt de uitspraak van het hof, maar uitsluitend wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf;

- vermindert deze in die zin dat deze vijftien maanden en twee weken beloopt;

- verwerpt het beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door de vice-president C. Caminada als voorzitter, en de raadsheren C.N. Dalebout en R. Kuiper, in bijzijn van de waarnemend griffier H.J.S. Kea, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 10 november 2026.