Vreemdelingenrecht

Bij besluit van 18 februari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem…

Raad van State, 16 november 2026

Zaakgegevens

Op 16 november 2026 heeft de Raad van State in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Raad van State
Datum uitspraak
16 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
BRS.26.001588
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:RVS:2026:6719
E-mail

Samenvatting

Bij besluit van 18 februari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

Uitspraak

BRS.26.001588

ECLI:NL:RVS:2026:6719

Datum uitspraak: 16 november 2026

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant],

appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg, van 6 maart 2026 in zaak nr. NL25.12215 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 18 februari 2025 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

Bij uitspraak van 6 maart 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. F.J.M. Schonkeren, advocaat in Tilburg, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

1.        Appellant heeft de Somalische nationaliteit en komt uit Mogadishu. De minister heeft zijn identiteit niet geloofwaardig geacht, omdat appellant bij aankomst geen identiteitsdocumenten had en hier geen bevredigende verklaring voor had. De door appellant gestelde problemen met Al-Shabaab heeft de minister ook ongeloofwaardig geacht. De rechtbank heeft overwogen dat asielmotieven slechts betekenis hebben tegen de achtergrond van de identiteit, nationaliteit en herkomst van een vreemdeling. Om die reden kon volgens de rechtbank een verdere beoordeling van het asielrelaas van appellant achterwege blijven.

2.        Appellant betoogt in zijn enige grief terecht dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat een verdere beoordeling van het asielrelaas achterwege kon blijven. In dit geval staan namelijk de nationaliteit en herkomst van appellant vast en heeft appellant alleen zijn identiteit niet aannemelijk gemaakt. Beoordeling van de door hem gestelde problemen met Al-Shabaab is daarom mogelijk, omdat deze geen verband houden met zijn naam en exacte leeftijd. De minister heeft dit deel van het asielrelaas ook beoordeeld. De rechtbank had dat standpunt moeten toetsen. De Afdeling wijst op haar uitspraak van 23 juni 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3558, onder 2.2.

2.1.        De grief slaagt in zoverre.

3.        Wat appellant voor het overige aanvoert over de geloofwaardigheid van zijn identiteit, leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat de grief in zoverre geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).

4.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. De Afdeling beoordeelt het beroep. Daarbij bespreekt zij alleen de beroepsgronden waarop na de overwegingen in hoger beroep nog moet worden beslist. De minister moet de proceskosten voor het hoger beroep vergoeden.

Beroep

5.        Appellant betoogt dat de minister hem ten onrechte heeft tegengeworpen tegenstrijdig te hebben verklaard over de problemen die hij stelt te hebben gehad met Al-Shabaab. Appellant betoogt tevergeefs dat hij al duidelijkheid over deze vermeende tegenstrijdigheden heeft verschaft en dat hij niet vaag of wisselend heeft verklaard over zijn werk in hotels, de dood van zijn broer of zijn woonsituatie. Appellant gaat eraan voorbij dat de uitleg die hij in beroep geeft een herhaling is van wat hij in zijn zienswijze heeft aangevoerd. De minister heeft in zijn besluit in reactie daarop al gemotiveerd waarom hij deze tegenwerpingen in stand houdt. Naar het oordeel van de Afdeling heeft de minister deugdelijk gemotiveerd waarom hij de uitleg van appellant niet volgt. Met de enkele herhaling van deze uitleg reageert appellant dus onvoldoende op de motivering van de minister. De beroepsgrond slaagt niet.

6.        Het beroepschrift en hogerberoepschrift roepen geen vragen op over de uitleg of geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).

7.        Het beroep is ongegrond. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg van 6 maart 2026 in zaak nr. NL25.12215;

III.        verklaart het beroep ongegrond;

IV.        veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. M.J.M. Ristra-Peeters, voorzitter, en mr. J.Th. Drop en mr. A. Kuijer, leden, in tegenwoordigheid van L.W. Lagaaij LLM, griffier.

w.g. Ristra-Peeters

voorzitter

w.g. Lagaaij

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 16 november 2026

936-1183