Vreemdelingenrecht

Bij besluit van 23 december 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van…

Raad van State, 18 november 2026

Zaakgegevens

Op 18 november 2026 heeft de Raad van State in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Raad van State
Datum uitspraak
18 november 2026
Datum publicatie
18 november 2026
Zaaknummer
202502486/1/V6
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:RVS:2026:6832
E-mail

Samenvatting

Bij besluit van 23 december 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellant] om hem het Nederlanderschap te verlenen (het verzoek) afgewezen. [appellant] stelt van Tsjetsjeense afkomst te zijn en de Russische nationaliteit te hebben. In 2007 is [appellant] in het bezit gesteld van een verblijfsvergunning op grond van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet (Ranov). de minister van Justitie en Veiligheid heeft het verzoek afgewezen, omdat hij twijfelt aan de identiteit en nationaliteit van [appellant]. De minister heeft zich daarbij gebaseerd op een individueel ambtsbericht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van 25 juni 2001 (het individueel ambtsbericht). Daarin staat dat het door [appellant] in de asielprocedure overgelegde Sovjet-paspoort vervalst is. De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, heeft in haar uitspraak van 2 januari 2006 in zaken nrs. 03/59071 en 03/59078 geoordeeld dat de conclusies in het individueel ambtsbericht worden gedragen door de daaraan ten grondslag liggende stukken. In haar uitspraak van 30 juni 2006 in zaak nr. 200601017/1 heeft de Afdeling het door [appellant] daartegen ingestelde hoger beroep ongegrond verklaard. [appellant] heeft in deze procedure in de bezwaarfase een geboorteakte van zijn zoon overgelegd ter onderbouwing van zijn identiteit. De minister vindt dat [appellant] daarmee niet zijn identiteit heeft aangetoond, omdat de geboorteakte is opgemaakt op basis van de door [appellant] opgegeven identiteitsgegevens. Gelet op het individueel ambtsbericht twijfelt de minister aan de juistheid van die gegevens.

Uitspraak

202502486/1/V6.

Datum uitspraak: 18 november 2026

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in [woonplaats],

appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 18 maart 2025 in zaak nr. 24/7080 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Justitie en Veiligheid.

Procesverloop

Bij besluit van 23 december 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellant] om hem het Nederlanderschap te verlenen (het verzoek) afgewezen.

Bij besluit van 16 juli 2024 heeft de staatssecretaris het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 18 maart 2025 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De staatssecretaris heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

[appellant] heeft een nader stuk ingediend.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 19 maart 2026, waar [appellant], vertegenwoordigd door mr. drs. J.C. Weegenaar, advocaat in Den Haag, en de minister, vertegenwoordigd door mr. R.A.B. van Steijn, zijn verschenen.

Met toepassing van artikel 8:64, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (de Awb) heeft de Afdeling het onderzoek ter zitting geschorst en daarbij bepaald dat het vooronderzoek wordt hervat.

[appellant] en de minister hebben nadere stukken ingediend.

Met toestemming van partijen is een nadere zitting achterwege gelaten, waarna de Afdeling het onderzoek met toepassing van artikel 8:64, vijfde lid, gelezen in verbinding met artikel 8:57, tweede en derde lid, van de Awb heeft gesloten.

Overwegingen

Inleiding

1.       [appellant] stelt van Tsjetsjeense afkomst te zijn en de Russische nationaliteit te hebben. In 2007 is [appellant] in het bezit gesteld van een verblijfsvergunning op grond van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet (Ranov). De minister heeft het verzoek afgewezen, omdat hij twijfelt aan de identiteit en nationaliteit van [appellant]. De minister heeft zich daarbij gebaseerd op een individueel ambtsbericht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van 25 juni 2001 (het individueel ambtsbericht). Daarin staat dat het door [appellant] in de asielprocedure overgelegde Sovjet-paspoort vervalst is. De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, heeft in haar uitspraak van 2 januari 2006 in zaken nrs. 03/59071 en 03/59078 geoordeeld dat de conclusies in het individueel ambtsbericht worden gedragen door de daaraan ten grondslag liggende stukken. In haar uitspraak van 30 juni 2006 in zaak nr. 200601017/1 heeft de Afdeling het door [appellant] daartegen ingestelde hoger beroep ongegrond verklaard. [appellant] heeft in deze procedure in de bezwaarfase een geboorteakte van zijn zoon overgelegd ter onderbouwing van zijn identiteit. De minister vindt dat [appellant] daarmee niet zijn identiteit heeft aangetoond, omdat de geboorteakte is opgemaakt op basis van de door [appellant] opgegeven identiteitsgegevens. Gelet op het individueel ambtsbericht twijfelt de minister aan de juistheid van die gegevens.

2.       Het wettelijk kader en het beleidskader zijn opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak.

Identiteit en nationaliteit

3.       [appellant] betoogt dat de rechtbank had moeten oordelen dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat gerede twijfel bestaat over zijn identiteit en nationaliteit. De rechtbank heeft niet onderkend dat hij die twijfel heeft weggenomen met de geboorteakte van zijn zoon, die authentiek is. De minister heeft niet gemotiveerd waarom de gegevens in die geboorteakte onjuist zijn en dat [appellant] bewust valse gegevens zou hebben gebruikt. Bovendien is de geboorteakte afgegeven op basis van de gegevens in het paspoort van [appellant]. Dit betekent dat de Russische autoriteiten zijn uitgegaan van de juistheid van de door [appellant] opgegeven identiteit en nationaliteit. De rechtbank heeft verder niet onderkend dat hij zijn identiteit niet hoeft te bewijzen, maar slechts aannemelijk hoeft te maken.

3.1.    Volgens de Handleiding Rijkswet op het Nederlanderschap (RWN), paragraaf 3.5.5 van het beleid voor artikel 7 van de RWN (nu: paragraaf 2.3.5.6), stelt de minister de verzoeker met ingang van 1 november 2021 onder bepaalde voorwaarden vrij van het overleggen van de plicht een paspoort en een geboorteakte over te leggen. Die voorwaarden zijn dat de verzoeker in 2007 of 2008 een Ranov-verblijfsvergunning heeft gekregen en meerderjarig was op de ingangsdatum van zijn Ranov-verblijfsrecht. Volgens paragraaf 3.5 van het beleid voor artikel 7 van de RWN (nu: paragraaf 2.3.5.1) kan gerede twijfel aan de gestelde identiteit of nationaliteit, bijvoorbeeld op grond van het vreemdelingenrechtelijke dossier van de verzoeker, een reden vormen voor afwijzing. Dat kan ook als de minister de verzoeker heeft vrijgesteld van het documentvereiste. Uit de brief van de minister aan de Tweede Kamer van 7 juli 2021 volgt namelijk dat, afgezien van het documentvereiste, de overige naturalisatievereisten onverminderd blijven gelden, waaronder de regel dat de minister het naturalisatieverzoek afwijst als hij twijfelt aan de gestelde identiteit of nationaliteit (Kamerstukken II 2020/21, 19 637, nr. 2757, pagina’s 6 en 7). Het is aan de verzoeker om deze twijfel weg te nemen. Dit kan bijvoorbeeld door (toch) een paspoort of andere identificerende documenten over te leggen.

3.2.    De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat gerede twijfel bestaat over de identiteit en nationaliteit van [appellant]. De minister heeft daarvoor terecht gewezen op het individueel ambtsbericht. Ook hoefde hij geen aanleiding te zien anders te oordelen dan in de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 2 januari 2006 en de uitspraak van de Afdeling van 30 juni 2006. De rechtbank heeft vervolgens terecht geoordeeld dat de door [appellant] overgelegde geboorteakte van zijn zoon onvoldoende is om de twijfel weg te nemen, omdat die geboorteakte is opgemaakt op basis van identiteitsgegevens die [appellant] zelf heeft opgegeven. Gelet op het individueel ambtsbericht bestaat nu juist twijfel over de juistheid van die gegevens.

3.3.    Over het betoog van [appellant] dat de Russische autoriteiten zijn uitgegaan van de juistheid van de door hem opgegeven identiteit en nationaliteit overweegt de Afdeling het volgende. [appellant] heeft tijdens de hoorzitting van 23 oktober 2023 verklaard dat hij zijn paspoort heeft gebruikt voor de aanvraag van de geboorteakte van zijn zoon. De minister heeft op de zitting van de Afdeling terecht erop gewezen dat niet is gebleken dat de Russische autoriteiten voorafgaand aan de afgifte van de geboorteakte de gegevens in het paspoort daadwerkelijk hebben gecontroleerd. Het enkele betoog van [appellant] dat het aannemelijk is dat de autoriteiten dat wel hebben gedaan, is onvoldoende om tot een ander oordeel te leiden. Daarbij is van belang dat de conclusie in het individueel ambtsbericht niet is dat het document als zodanig gebreken vertoont, bijvoorbeeld in de echtheidskenmerken, maar dat de gegevens die erop staan op drie punten niet kloppen met de werkelijkheid. Een voorbeeld daarvan is dat [appellant] en zijn moeder niet geregistreerd hebben gestaan bij de voor woonregistratie verantwoordelijke autoriteiten in Oerjoepinsk. Zonder nadere uitleg of ondersteunend bewijs is niet aannemelijk dat een beambte die op basis van een paspoort een geboorteakte afgeeft zo diep zoekt dat hij dergelijke achterliggende feiten checkt. Dat [appellant] ervan uitgaat dat de autoriteiten die checks wel verrichtten, is onvoldoende om hem te volgen. Met het overleggen van de geboorteakte en het paspoort heeft [appellant] de twijfel van de minister aan zijn identiteit en nationaliteit dus niet weggenomen.

3.4.    Naar aanleiding van wat op de zitting is besproken, heeft de Afdeling [appellant] in de gelegenheid gesteld stukken over te leggen over zijn studietijd in Azerbeidzjan, waarmee hij zijn identiteit zou kunnen onderbouwen. Onder de door [appellant] overgelegde nadere stukken bevinden zich echter geen identiteitsvaststellende documenten uit die periode of een andere periode uit zijn leven. Hij heeft ook geen verklaring gegeven voor het ontbreken van dergelijke stukken. Ook op dit punt zijn er dus geen aanknopingspunten om te oordelen dat [appellant] de twijfel van de minister aan zijn identiteit en nationaliteit heeft weggenomen.

3.5.    De hogerberoepsgrond slaagt niet.

Bewijsnood

4.       [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat hij in bewijsnood verkeert. Hij heeft wel degelijk geprobeerd documenten te verkrijgen, ook met tussenkomst van een derde, maar zijn pogingen zijn zonder resultaat gebleven. [appellant] wijst op een verklaring van de Russische ambassade in Den Haag van 20 mei 2013, een verklaring van het Ministerie van Binnenlandse Zaken van de Tsjetsjeense Republiek van 6 februari 2026, een verklaring van het Directoraat-Generaal van het Russische Ministerie van Binnenlandse Zaken in de regio Volgograd van 2 maart 2026 en een verklaring van consulair deskundige A. Shlein van 4 maart 2026. Na afloop van de zitting bij de Afdeling heeft [appellant] in aanvulling hierop een verzoek aan het Russische Ministerie van Binnenlandse Zaken van 31 januari 2026 en twee brieven van de Vreemdelingenpolitie van 9 januari 2012 en 15 mei 2019 overgelegd. [appellant] voert verder aan dat hij al 30 jaar geleden zijn land van herkomst verlaten heeft en dat het onrealistisch is om van hem te verwachten dat hij in de Tsjetsjeense Republiek na twee oorlogen en regimewisselingen nog een paspoort of andere identificerende documenten verkrijgt.

4.1.    Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat de verzoeker die betoogt dat hij in bewijsnood verkeert, dit aannemelijk moet maken. Het gaat er hierbij om dat de verzoeker alles heeft gedaan wat in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs mogelijk is om de gevraagde documenten te verkrijgen. De Afdeling verwijst naar haar uitspraak van 25 juni 2025, ECLI:NL:RVS:2025:2844, onder 6.1.

4.2.    De rechtbank heeft terecht overwogen dat [appellant] niet aan deze maatstaf voldoet. Zij heeft hierbij terecht in aanmerking genomen dat de verklaring van de Russische ambassade onvoldoende is om bewijsnood aan te nemen. In die verklaring staat namelijk alleen dat de ambassade de Russische nationaliteit van [appellant] niet kan bevestigen of ontkennen. Daaruit is niet af te leiden dat [appellant] niet in staat is om een paspoort of andere identificerende documenten te verkrijgen.

De minister heeft de onder 4 vermelde verklaringen van 6 februari 2026 en 2 maart 2026 aan Bureau Documenten voorgelegd. Hij heeft er in zijn nader stuk in de eerste plaats terecht op gewezen dat dit kopieën zijn en niet de originele documenten, waardoor Bureau Documenten geen echtheidsonderzoek heeft kunnen verrichten. [appellant] heeft niet alsnog de originele stukken naar de minister gestuurd, ondanks dat de minister hem die gelegenheid heeft gegeven. De minister heeft er in zijn nader stuk verder terecht op gewezen dat de verklaring van 2 maart 2026 bevestigt wat al uit het individueel ambtsbericht volgt, namelijk dat [appellant] niet geregistreerd staat bij de autoriteiten in Oerjoepinsk. In reactie op de verklaring van 6 februari 2026, waarin staat dat bepaalde archieven en documenten in de Tsjetsjeense Republiek niet bewaard zijn gebleven, heeft de minister terecht opgemerkt dat [appellant] via de rechter in Rusland verloren gegane documenten kan laten herstellen. De minister wijst in dit kader op artikel 74 van de Russische Federale Wet 143-FZ. [appellant] heeft niet geprobeerd om via deze weg de documenten die volgens hem verloren zijn gegaan te laten herstellen. Ook uit de overige onder 4 vermelde stukken volgt niet dat [appellant] geen paspoort of andere identificerende documenten zou kunnen verkrijgen.

4.3.    De hogerberoepsgrond slaagt niet.

Bevoegdheid om af te wijken

5.       [appellant] betoogt verder dat de rechtbank had moeten oordelen dat er in zijn geval geen bijzondere omstandigheden spelen in de zin van artikel 4:84 van de Awb. [appellant] woont en werkt al tientallen jaren onafgebroken in Nederland, is goed geïntegreerd in de samenleving, is van goed gedrag, en heeft jarenlang geprobeerd het Nederlanderschap te verkrijgen, wat zijn verknochtheid aan Nederland laat zien. Verder is de informatie uit het individueel ambtsbericht 24 jaar oud. De minister heeft niet duidelijk gemotiveerd waarom deze factoren niet relevant zijn en hij heeft geen goede belangenafweging gemaakt.

5.1.    Uit de uitspraak van de Afdeling van 30 augustus 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3326, onder 7.2, volgt dat de minister van zijn beleid over de documenteis kan afwijken bij bewijsnood of onevenredigheid. [appellant] betoogt tevergeefs dat de minister niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat de door hem aangevoerde omstandigheden, zoals zijn lange verblijf in Nederland en zijn band met dit land, niet bijzonder genoeg zijn. Deze omstandigheden doen zich vaak voor bij verzoekers als [appellant], die op basis van een Ranov-vergunning in Nederland verblijven. De rechtbank heeft dus terecht geoordeeld dat [appellant] zich niet met succes op artikel 4:84 van de Awb kan beroepen.

5.2.    De hogerberoepsgrond slaagt niet.

6.       Het betoog van [appellant] dat de rechtbank aanleiding had moeten zien de minister te veroordelen in de proceskosten en tot betaling van een schadevergoeding, heeft geen zelfstandige betekenis. Gelet op wat hiervoor is overwogen slaagt dit betoog niet.

7.       Het hogerberoepschrift roept geen vragen op over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).

Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. D.A. Verburg, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.V.T.K. Oei, griffier.

w.g. Verburg

lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Oei

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026

670-1198

 

BIJLAGE

 

Rijkswet op het Nederlanderschap

Artikel 7

1. Met inachtneming van de bepalingen van dit Hoofdstuk verlenen Wij op voordracht van Onze Minister het Nederlanderschap aan vreemdelingen die daarom verzoeken.

[…]

Handleiding Rijkswet op het Nederlanderschap 2003, zoals deze gold ten tijde van het besluit van 16 juli 2024

Paragraaf 3.5

[…]

Ook als een verzoeker is vrijgesteld van het documentenvereiste (zie paragraaf 3.5.5. bij artikel 7 RWN), kan gerede twijfel aan de gestelde identiteit of nationaliteit daarom een reden vormen voor afwijzing. Gerede twijfel aan de gestelde identiteit of nationaliteit kan bijvoorbeeld bestaan op grond van een taalanalyse door Team Onderzoek en Expertise Land en Taal (TOELT), documentonderzoek door Team onderzoek en Expertise Documenten (TOED), een leeftijdsonderzoek of een combinatie van meerdere van voornoemde onderzoeken. Ook kan er gerede twijfel ontstaan op grond van de (overige) inhoud van het (vreemdelingrechtelijke) dossier van de verzoeker, dan wel op grond van andere bekende feiten en omstandigheden. De eerder genoemde onderzoeken worden aangemerkt als een deskundigenadvies aan de staatssecretaris ten behoeve van de uitvoering van zijn bevoegdheden. In beginsel mag op het advies van een deskundige worden afgegaan, nadat is nagegaan of dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten.

[…]

Paragraaf 3.5.5

[…]

Verzoeker die in 2007 of 2008 een Ranov-vergunning heeft gekregen

Geboorteakte en paspoort

Met ingang van 1 november 2021 is de verzoeker, die in 2007 of 2008 een Ranov-verblijfsvergunning heeft gekregen en meerderjarig was op de ingangsdatum van zijn Ranov-verblijfsrecht vrijgesteld van:

• het overleggen van een geldig buitenlands paspoort (of anderszins een bewijs van het actuele bezit van een vreemde nationaliteit);en

• het overleggen van een (buitenlands) geboorteakte/ geboorteregistratiebewijs.

Om hiervoor in aanmerking te komen, moet de verzoeker sinds de Ranov-vergunning hoofdverblijf in Nederland hebben gehad. Dit omdat het huidige verblijfsrecht rechtstreeks moet kunnen worden herleid tot de eerder verstrekte Ranov-vergunning.

[…]