Executie-EAB uit Polen. Artikel 12 OLW; opgeëiste persoon was op de zitting van 2 van de 3 vonnissen in…

Parketnummer: 13-246509-26

Datum uitspraak: 4 november 2026

UITSPRAAK

op de vordering van 3 september 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).

Dit EAB is uitgevaardigd op 22 mei 2019 door Sąd Okręgowy [Regional Court] in Rzeszów, Polen, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:

[de opgeëiste persoon] ,

geboren op [geboortedag] 1993 te [geboorteplaats] (Polen),

zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,

uit anderen hoofde gedetineerd in de [detentieadres],

hierna ‘de opgeëiste persoon’.

De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 21 oktober 2026, in aanwezigheid van mr. E.M. Meppelink, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. V.A. van Biljouw, advocaat in Hilversum, en door een tolk in de Poolse taal.

De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.

Ook heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenneming bevolen.

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft.

Het EAB vermeldt de volgende beslissingen:

I Judgment of Sąd Rejonowy [District Court] in Rzeszów of 19 April 2011, case file reference:

X K 2289/10 (hierna: vonnis I),

II Judgment of Sąd Rejonowy [District Court] in Rzeszów of 26 October 2011, case file reference: X K 1187/11 (hierna: vonnis II), en

III Judgment of Sąd Rejonowy [District Court] in Rzeszów of 1 December 2011, case file reference: X K 725/11 (hierna: vonnis III).

De overlevering wordt verzocht voor de tenuitvoerlegging van de volgende opgelegde vrijheidsstraffen.

Vonnis I
In dit vonnis is in eerste instantie een vrijheidsstraf van twee jaar voorwaardelijk opgelegd, met een proeftijd van vijf jaar en de voorwaarden van schadevergoeding en reclasseringscontact. Het vonnis werd op 27 april 2011 onherroepelijk. Op 12 februari 2015 is de voorwaardelijke straf omgezet naar een onvoorwaardelijke straf, omdat de opgeëiste persoon geen contact onderhield met de reclassering en zich verborgen hield voor justitie. Deze straf resteert nog volledig.

Vonnis II

In dit vonnis is opgelegd een vrijheidsstraf van twee jaar en zes maanden met aftrek van het voorarrest. Het vonnis werd onherroepelijk op 3 november 2026. Van deze straf resteert nog een vrijheidsstraf van twee jaar, een maand en twaalf dagen.

Vonnis III
In dit vonnis is in eerste instantie een vrijheidsstraf van zes maanden voorwaardelijk opgelegd, met een proeftijd van drie jaar en onder de voorwaarden van schadevergoeding en reclasseringscontact. Dit vonnis werd op 9 december 2011 onherroepelijk. Op 12 februari 2021 is de voorwaardelijke straf omgezet naar een onvoorwaardelijke straf, omdat de opgeëiste persoon geen contact onderhield met de reclassering en hij zich verborgen hield voor justitie. Deze straf resteert nog volledig

De opgeëiste persoon is tot voormelde straffen veroordeeld in de hiervoor genoemde vonnissen en hij moet de nog resterende straffen ondergaan in Polen.

De hiervoor genoemde veroordelingen zien op de feiten zoals die zijn omschreven in het EAB.

Zijn de vonnissen voor tenuitvoerlegging vatbaar?

• the statute of limitations for the enforcement of the penalty of deprivation of liberty in case under file ref. o. X K 22 9/10 will lapse on 27 April 2036 -/-

• the statute of limitations for the enforcement of the penalty of deprivation of liberty in

case under file ref. o. X K. 725 / 11 will lapse on 9 December 2036 -/-

- the statute of limitation for the enforcement of the penalty of deprivation of liberty in case under file r f. o. X K 11 7 / 11 will lapse on 3 November 2036, -/-”.

Inleiding

Het EAB vermeldt in onderdeel d) het volgende:

Ten aanzien van vonnis I en vonnis II

“Yes, that person appeared at court in person at decisions X K2289/10 and X K 1187/11.”

Ten aanzien van vonnis III

“No, that person did not appear at court in person at the trial resulting in the decision X K 725/11.”

en

“the person was summoned in person on 13 September 2011 and thereby informed of the scheduled date and place of the trial which resulted in the decision X K 725/11 and was informed that a decision may be handed down if he or she does not appear for the trial.”

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft ten aanzien van de verdedigingsrechten als bedoeld in artikel 12 OLW geen standpunt ingenomen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich over de vonnissen I en II op het standpunt gesteld

dat de opgeëiste persoon in persoon aanwezig is geweest op de zittingen die tot deze veroordelingen hebben geleid. Om die reden is de weigeringsgrond van artikel 12 OLW niet van toepassing. Ten aanzien van vonnis III is de opgeëiste persoon op 13 september 2011 in persoon gedagvaard. Hij is daarbij op de hoogte gebracht van de datum en de plaats van het voorgenomen proces. Volgens de officier van justitie is hiermee sprake van een situatie als bedoeld in artikel 12, onder a, OLW en is de weigeringsgrond daarom niet van toepassing.

Oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van vonnis I

Het EAB vermeldt dat de opgeëiste persoon in persoon is verschenen bij het proces dat tot de beslissing heeft geleid. De weigeringsgrond van artikel 12 OLW is daarom niet van toepassing.

De vrijheidsstraf is aanvankelijk voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon opgelegd. Bij beslissing van 12 februari 2015 is de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf bevolen, omdat de opgeëiste persoon geen contact onderhield met de reclassering.

Een beslissing tot tenuitvoerlegging of toepassing van een eerder opgelegde vrijheidsstraf is in beginsel geen beslissing die moet worden getoetst aan artikel 12 OLW.

Ten aanzien van vonnis II

Het EAB vermeldt dat de opgeëiste persoon in persoon is verschenen bij het proces dat tot de beslissing heeft geleid. De weigeringsgrond van artikel 12 OLW is daarom niet van toepassing.

Ten aanzien van vonnis III

Uit het EAB blijkt dat de opgeëiste persoon op 13 september 2011 in persoon is gedagvaard. Hij is daarbij op de hoogte gebracht van de datum en de plaats van het voorgenomen proces. Hierdoor staat op ondubbelzinnige wijze vast dat de opgeëiste persoon op de hoogte was van het voorgenomen proces. Ook is hem toen duidelijk gemaakt dat een beslissing kan worden genomen wanneer hij niet zou verschijnen. Dit betekent dat sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 12, onder a, OLW. De weigeringsgrond is daarom niet van toepassing.

De vrijheidsstraf is aanvankelijk voorwaardelijk aan de opgeëiste persoon opgelegd. Bij beslissing van 12 februari 2015 is de tenuitvoerlegging van die voorwaardelijke vrijheidsstraf bevolen, omdat de opgeëiste persoon geen contact onderhield met de reclassering.

Een beslissing tot tenuitvoerlegging of toepassing van een eerder opgelegde vrijheidsstraf is in beginsel geen beslissing die moet worden getoetst aan artikel 12 OLW.

De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft de strafbare feiten niet aangeduid als lijstfeiten. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, als – kort gezegd – voldaan is aan de vereisten dat voor de feiten een vrijheidsstraf van ten minste vier maanden is opgelegd aan de opgeëiste persoon en de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.

De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan.

De feiten leveren naar Nederlands recht op:

poging tot diefstal, vergezeld of gevolgd van geweld, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen;

diefstal, vergezeld of gevolgd van geweld, gepleegd met het oogmerk om die diefstal gemakkelijk te maken, terwijl het feit wordt gepleegd door twee of meer verenigde personen;

medeplegen van mishandeling;

opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, beschadigen.

Inleiding

De overlevering van de opgeëiste persoon is gevraagd voor de tenuitvoerlegging van onherroepelijk opgelegde vrijheidsstraffen. De rechtbank kan de overlevering weigeren als de opgeëiste persoon gelijk kan worden gesteld met een Nederlander en de opgelegde straffen door Nederland kunnen worden overgenomen.

Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet op grond van artikel 6a, negende lid, OLW zijn voldaan aan de volgende twee vereisten:

Verzoek van de raadsman

De advocaat heeft de rechtbank primair verzocht om de opgeëiste persoon gelijk te stellen met een Nederlander. Subsidiair heeft de raadsman de rechtbank verzocht de behandeling van de zaak aan te houden om hem in de gelegenheid te stellen te trachten alsnog het beroep op gelijkstelling nader te onderbouwen.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon onvoldoende heeft onderbouwd dat hij vijf jaar ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland heeft gehad, zodat niet is voldaan aan het eerste vereiste voor gelijkstelling.

Oordeel van de rechtbank

In de overzichtsuitspraak van 26 mei 2026 heeft de rechtbank over het aanleveren van gelijkstellingsstukken het volgende overwogen.

“De bewijstukken moeten tijdig voorafgaand aan de zitting worden overgelegd. De rechtbank en de officier van justitie hebben op die manier tijd om de stukken te bestuderen, en het geeft de officier van justitie bovendien de gelegenheid om vragen te stellen aan de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) over de verwachting of de opgeëiste persoon al dan niet het recht op verblijf in Nederland verliest als gevolg van de opgelegde straf of maatregel. (…)

De rechtbank is van oordeel dat stukken die tien dagen voor de zitting zijn ingediend in ieder geval tijdig zijn. Indiening van de stukken ter onderbouwing van een gelijkstellingsverweer na de tiende dag voorafgaande aan de zitting kán ertoe leiden dat de rechtbank deze stukken buiten beschouwing laat.

De stukken moeten verder voorzien zijn van een duidelijke leeswijzer en conclusies ten aanzien van het verblijf van de opgeëiste persoon en de rechtmatigheid daarvan per jaar. Het is immers aan de opgeëiste persoon om te onderbouwen dat hij met een Nederlander gelijkgesteld kan worden. Het ongeordend en zonder leeswijzer en conclusies opsturen van willekeurige stukken kan er ook toe leiden dat de stukken buiten beschouwing worden gelaten. Het is niet aan de rechtbank om zelf het verweer te destilleren en te formuleren uit de stukken. In een enkel uitzonderlijk geval is de advocaat van de opgeëiste persoon in de gelegenheid gesteld om alsnog een geordend en gemotiveerd verweer in te dienen, maar de rechtbank hanteert dus als uitgangspunt dat het gelijkstellingsverweer in zijn geheel tijdig, geordend en gemotiveerd wordt ingediend.

Kortom, een geordend en gemotiveerd gelijkstellingsverweer dat tien dagen voor de zitting is ingediend, is in ieder geval tijdig ingediend. Een gelijkstellingsverweer dat binnen tien dagen voor de zitting is ingediend, kán tijdig zijn afhankelijk van de omvang, overzichtelijkheid en onderbouwing. Een gelijkstellingsverweer dat weliswaar tien dagen voor de zitting is ingediend, maar ongeordend en zonder leeswijzer, onderbouwing of toelichting is ingediend, kán door de rechtbank buiten beschouwing worden gelaten.”

De rechtbank stelt vast dat een deel van de stukken ter onderbouwing van het gelijkstellingsverweer op 20 oktober 2026, één dag voor de zitting, en het andere deel van de stukken op de zitting door de raadsman zijn verstrekt. Deze stukken zijn niet voorzien van een duidelijke leeswijzer, een toelichting en conclusies ten aanzien van het verblijf van de opgeëiste persoon en de rechtmatigheid daarvan per jaar. De toelichting is pas op de zitting gegeven. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de stukken ter onderbouwing van het gelijkstellingsverweer daarmee te laat ingediend. De rechtbank zal de stukken dan ook buiten beschouwing laten en het beroep op gelijkstelling afwijzen.

De rechtbank ziet, gelet op wat zij hiervoor heeft overwogen, geen aanleiding het onderzoek te heropenen om de raadsman in de gelegenheid te stellen alsnog het beroep op gelijkstelling met stukken trachten te onderbouwen en wijst dit verzoek af.

Ten overvloede overweegt de rechtbank dat als de stukken wel tijdig waren ingediend, het verzoek niet tot een gelijkstelling zou hebben geleid. De opgeëiste persoon heeft namelijk niet met objectieve stukken onderbouwd dat hij ten minste vijf jaar ononderbroken rechtmatig in Nederland heeft verbleven.

De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. De rechtbank staat daarom de overlevering toe.

De artikelen 45, 47, 300, 312 en 350 Wetboek van Strafrecht en de artikelen 2, 5 en 7 OLW.

STAAT TOE de overlevering van [de opgeëiste persoon] aan Sąd Okręgowy [Regional Court in Rzeszów, Polen, voor de feiten zoals die zijn omschreven in onderdeel e) van het EAB.

Deze uitspraak is gedaan door

mr. M.C.M. Hamer, voorzitter,

mrs. A.B.M. Wijnveldt en E. van den Brink, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. D. Kloos, griffier

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 4 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.