Europees strafrecht

Pools executie-EAB. Na tussenuitspraak. Weigeringsgronden als bedoeld in artikel 6a OLW en artikel 9, eerste…

Rechtbank Amsterdam, 12 november 2026

Zaakgegevens

Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam uitspraak gedaan in een zaak over europees strafrecht.

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
12 november 2026
Datum publicatie
16 november 2026
Zaaknummer
13-321705-25
Procedure
Eerste en enige aanleg
ECLI
ECLI:NL:RBAMS:2026:11257
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Pools executie-EAB. Na tussenuitspraak. Weigeringsgronden als bedoeld in artikel 6a OLW en artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW. Strafovername.

Uitspraak

RECHTBANK AMSTERDAM

INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER

Parketnummer: 13/321705-25

Datum uitspraak: 12 november 2026

UITSPRAAK

op de vordering van 26 juni 2026 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB).

Dit EAB is uitgevaardigd op 17 november 2025 door the Regional Court in Krosno, 2nd Criminal Division, Polen, (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit) en strekt tot de aanhouding en overlevering van:

[opgeëiste persoon]

geboren op [geboortedag] 1983 in [geboorteplaats] (Polen),

ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres: [adres 1] ,

feitelijk verblijfadres: [adres 2] ,

hierna ‘de opgeëiste persoon’.

1 Procesgang

Zitting van 20 augustus 2026

De behandeling van het EAB is aangevangen op de zitting van 20 augustus 2026, in aanwezigheid van mr. A.L. Wagenaar, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. J. van Rooijen, advocaat in Tilburg, en door een tolk in de Poolse taal.

De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.

Ook heeft de rechtbank voor sluiting van het onderzoek ter zitting de gevangenhouding bevolen met gelijktijdige schorsing van dat bevel tot aan de uitspraak.

Tussenuitspraak van 3 september 2026

In de tussenuitspraak van 3 september 2026 heeft de rechtbank het onderzoek heropend en geschorst voor onbepaalde tijd, teneinde de officier van justitie in de gelegenheid te stellen om informatie bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) op te vragen over de verwachting of de opgeëiste persoon al dan niet zijn recht op verblijf in Nederland verliest als gevolg van de opgelegde straf, en tevens om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen het certificaat en een kopie van het veroordelende vonnis op te vragen bij de daartoe bevoegde autoriteit in Polen. De rechtbank heeft verder de termijn waarbinnen zij op grond van de OLW uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 60 dagen verlengd, met gelijktijdige verlenging van de geschorste vrijheidsbeneming met dezelfde termijn.

Zitting van 29 oktober 2026

Op de zitting van 29 oktober 2026 heeft de rechtbank – met instemming van partijen – de behandeling van het EAB in gewijzigde samenstelling voortgezet in aanwezigheid van mr. J.I.P. Hofstee, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en is bijgestaan door mr. J. van Rooijen en door een tolk in de Poolse taal.

2 Identiteit van de opgeëiste persoon

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft.

3 Tussenuitspraak van 3 september 2026

In de tussenuitspraak van 3 september 2026 heeft de rechtbank geoordeeld over de grondslag en de inhoud van het EAB (onder 3), de weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW (onder 4) en de strafbaarheid van het feit (onder 5). Wat de rechtbank daarover heeft overwogen, moet als hier herhaald en ingelast worden beschouwd.

4. Weigeringsgronden als bedoeld in artikel 6a OLW en artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW

4.1

Standpunten van partijen

Zowel de raadsman als de officier van justitie hebben zich op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon gelijkgesteld kan worden met een Nederlander nu aan de twee vereisten voor gelijkstelling is voldaan. Daarnaast kan de straf door Nederland worden overgenomen, omdat door de Poolse autoriteiten het daarvoor vereiste certificaat en het veroordelende vonnis zijn verstrekt.

4.2

Oordeel van de rechtbank

4.2.1

Gelijkstelling

Overlevering van een met een Nederlander gelijk te stellen vreemdeling kan op basis van artikel 6a, eerste en negende lid, OLW worden geweigerd als deze is gevraagd ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een hem bij onherroepelijk vonnis opgelegde vrijheidsstraf en de rechtbank van oordeel is dat de tenuitvoerlegging van die straf kan worden overgenomen.

Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet op grond van artikel 6a, negende lid, OLW zijn voldaan aan twee vereisten, te weten:

  • de opgeëiste persoon verblijft ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000;

  • ten aanzien van de opgeëiste persoon bestaat de verwachting dat hij niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van de opgelegde straf of maatregel.

De rechtbank verwijst in dit kader allereerst naar haar overwegingen onder punt 6 in de tussenuitspraak van 3 september 2026. Deze overwegingen dienen hier als herhaald en ingelast te worden beschouwd. Daarin heeft de rechtbank geoordeeld dat aan de eerste voorwaarde voor gelijkstelling is voldaan.

Uit de brief van 19 augustus 2026 van de IND volgt dat het strafrechtelijke feit waarvoor de opgeëiste persoon bij vonnis van 17 december 2015 is veroordeeld, er niet toe kan leiden dat hij zijn verblijfsrecht in Nederland verliest. De rechtbank is daarom van oordeel dat ook aan de tweede voorwaarde voor gelijkstelling is voldaan.

De rechtbank moet daarom beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in Polen opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen.

4.2.2

Samenhang met de weigeringsgrond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW

De raadsman heeft namens de opgeëiste persoon een beroep gedaan op de weigeringsgrond van artikel 9 OLW, eerste lid en onder f, OLW.

De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht om af te zien van toepassing van de weigeringsgrond van artikel 9 OLW, eerste lid en onder f, OLW, en de overlevering te weigeren onder gelijktijdige overname van de straf.

De rechtbank overweegt als volgt. Overlevering van de opgeëiste persoon kan op basis van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW worden geweigerd voor een feit ter zake waarvan naar Nederlands recht rechtsmacht kon worden uitgeoefend, maar wegens verjaring geen bestraffing meer kan plaatshebben.

Er is sprake van een zekere samenhang tussen de facultatieve weigeringsgronden van artikel 6a OLW en artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW omdat, vanwege de gelijkstelling van de opgeëiste persoon met een Nederlander, is voldaan aan het rechtsmachtvereiste. Dat vereiste is een voorwaarde voor toepassing van de weigeringsgrond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW. Verder is verjaring naar Nederlands recht van het recht op tenuitvoerlegging van de straf een factor die in het kader van de weigeringsgrond van artikel 6a OLW moet worden getoetst bij de beoordeling of de tenuitvoerlegging van de straf kan worden overgenomen in verband met hetgeen is opgenomen in artikel 6a, tweede lid, aanhef en onder a, OLW. Deze verjaring komt als voorwaarde ook terug in de weigeringsgrond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW.

De rechtbank zal in verband met het voorgaande beoordelen of verjaring naar Nederlands recht van het recht op tenuitvoerlegging van de straf aan de orde is alvorens te beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in Polen opgelegde vrijheidsstraffen kan worden overgenomen.

4.2.3

Verjaring van de tenuitvoerleggingstermijn

De rechtbank stelt vast dat de tenuitvoerleggingstermijn naar Nederlands recht voor dit feit acht jaar is (op grond van artikel 8 Wegenverkeerswet jo artikel 70 Wetboek van Strafrecht en artikel 6:1:22 Wetboek van Strafvordering). Ervan uitgaande dat het vonnis, waarvan niet is gebleken dat daartegen hoger beroep is ingesteld, kort na 17 december 2015 onherroepelijk is geworden, is de tenuitvoerleggingstermijn dus in december 2023 of uiterlijk begin 2024 verstreken. De rechtbank is daarom bevoegd om de overlevering op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW te weigeren.

De rechtbank ziet echter aanleiding om af te zien van toepassing van deze weigeringsgrond. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat de tenuitvoerleggingstermijn naar Nederlands recht vrij recent is verjaard en dat weigering van de overlevering zonder strafovername zou leiden tot straffeloosheid, terwijl binnen de Europese justitiële samenwerking zwaar gewicht toekomt aan het voorkomen daarvan. Daarnaast is het in het belang van de opgeëiste persoon om zijn sociale re-integratie in Nederland te laten plaatsvinden. Weigering van de overlevering op grond van verjaring betekent immers niet dat de opgeëiste persoon de bij het vonnis opgelegde straf niet meer hoeft te ondergaan. Zolang de tenuitvoerlegging van die straf naar het recht van Polen niet is verjaard, moet er rekening mee worden gehouden dat de opgeëiste persoon – wanneer hij zich buiten Nederland begeeft – vanuit een andere lidstaat kan worden overgeleverd aan Polen. Een dergelijke overlevering en de daarop volgende tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf in Polen zou de met tenuitvoerlegging in Nederland nagestreefde sociale re-integratie kunnen doorkruisen. De rechtbank moet daarom beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in Polen opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen.

4.2.4

Beoordeling overname van de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf

Op de onder 4.2.3 genoemde gronden ziet de rechtbank ook af van de weigeringsgrond van artikel 6a, tweede lid, aanhef en onder a, OLW jo. artikel 2.13, eerste lid, aanhef en onder g) Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties (WETS). Ook de overige in artikel 6a, tweede lid, aanhef en onder a, OLW van overeenkomstige toepassing verklaarde weigeringsgronden staan niet in de weg aan overname van de tenuitvoerlegging van de in Polen opgelegde vrijheidsstraf.

In de tussenuitspraak is het feit naar Nederlands recht gekwalificeerd als overtreding van artikel 8, tweede lid, onderdeel a, van de Wegenverkeerswet 1994. Uit deze kwalificatie volgt dat de opgelegde vrijheidsstraf lager is dan de straf die in Nederland maximaal voor een dergelijk feit kan worden opgelegd. Bovendien is de opgelegde sanctie naar haar aard niet onverenigbaar met Nederlands recht. De vrijheidsstraf hoeft daarom niet aangepast te worden.

De rechtbank concludeert op grond van het voorgaande dat de tenuitvoerlegging van de opgelegde vrijheidsstraf kan worden overgenomen.

4.2.5

De binding van de opgeëiste persoon met Nederland

Uit het dossier volgt verder dat de opgeëiste persoon voldoende economische en familiale banden met Nederland heeft. De opgeëiste persoon heeft daarom het centrum van zijn gezinsleven en zijn belangen in Nederland gevestigd. De overname van de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf zal dan ook bijdragen aan zijn maatschappelijke re-integratie.

4.2.6

Toestemming voor overname en tenuitvoerlegging van de straf?

De straf kan door Nederland pas worden overgenomen als de Poolse bevoegde autoriteit toestemming heeft gegeven voor overname en tenuitvoerlegging van de opgelegde vrijheidsstraf in Nederland. De bevoegde autoriteit geeft deze toestemming door het toesturen van een certificaat, en een kopie van het veroordelende vonnis. Op 15 september 2026 is een kopie van het veroordelende vonnis aan de rechtbank verzonden en op 8 oktober 2026 is het certificaat aan de rechtbank toegezonden. Daarmee heeft de bevoegde autoriteit toestemming gegeven voor overname van de straf door Nederland. De rechtbank heeft voorts kennisgenomen van het antwoord van de bevoegde autoriteit van 21 oktober 2026 waarin deze laat weten dat de vermelding in het certificaat dat 180 dagen zouden zijn uitgezeten van de opgelegde straf een fout is en de opgeëiste persoon de gehele straf van 180 dagen nog moet uitzitten.

Conclusie

De rechtbank is gelet op het voorgaande bevoegd om de overlevering te weigeren op grond van artikel 6a, eerste lid, OLW. In dit geval ziet zij geen aanleiding om af te zien van de uitoefening van die bevoegdheid.

De rechtbank zal daarom de overlevering weigeren en gelijktijdig de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf in Nederland bevelen. Daarbij zal de rechtbank op grond van artikel 27, vierde lid, OLW de gevangenhouding van de opgeëiste persoon tot aan de tenuitvoerlegging van die vrijheidsstraf bevelen. De rechtbank ziet in de naar voren gebrachte persoonlijke (medische) omstandigheden van de opgeëiste persoon aanleiding de gevangenhouding tijdelijk te schorsen tot 4 januari 2027 en verwijst voor de motivering daarvan naar het afzonderlijk opgemaakte bevel tot schorsing.

5 Slotsom

De rechtbank stelt vast dat de overlevering kan worden geweigerd, omdat de opgeëiste persoon gelijkgesteld kan worden met een Nederlander en de straf door Nederland kan worden overgenomen. De rechtbank ziet geen reden om de straf niet over te nemen. Daarom wordt de overlevering geweigerd op grond van artikel 6a OLW onder gelijktijdige overname van de straf door Nederland.

6 Toepasselijke wetsbepalingen

De artikelen 8 en 176 Wegenverkeerswet 1994 en 2, 5, 6a, 7 en 9 OLW.

7 Beslissing

WEIGERT de overlevering van [opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Krosno, 2nd Criminal Division, Polen, voor het feit zoals dat is omgeschreven in onderdeel e) van het EAB.

BEVEELT de tenuitvoerlegging van de in overweging 3 van de tussenuitspraak van 3 september 2026 bedoelde vrijheidsstraf in Nederland, namelijk een vrijheidsstraf van 180 dagen.

HEFT OP de geschorste overleveringsdetentie van [opgeëiste persoon] .

BEVEELT de gevangenhouding van [opgeëiste persoon] tot aan de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf, onder gelijktijdige schorsing daarvan tot aan 4 januari 2027. Dit bevel is apart opgemaakt.

Deze uitspraak is gedaan door

mr. O.P.M. Fruytier, voorzitter,

mrs. M.C.M. Hamer en A.R.P.J. Davids, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. D. Kloos, griffier,

en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 12 november 2026.

Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.

Zie artikel 23 OLW. Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW. Zie artikel 22, vierde en vijfde lid, OLW. Zie artikel 27, derde lid, OLW ECLI: ECLI:NL:RBAMS:2026:8873. Als bedoeld in artikel 6a, derde tot en met vijfde lid, OLW. HvJ EU 6 juni 2023, C-700/21, ECLI:EU:C:2023:444 (O.G. (Europees aanhoudingsbevel tegen een onderdaan van een derde land)), punt 64. HvJ EU 4 september 2025, C-305/22, ECLI:EU:C:2025:665 (C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB)). Zoals opgenomen in bijlage 1 bij het Kaderbesluit 2008/909/JBZ.