Materieel strafrecht
Veroordeling voor diefstal. Verwerping van het verweer dat er geen sprake is van wederrechtelijke…
Rechtbank Amsterdam, 14 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10642 · Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/materieel-strafrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-10642
Zaakgegevens
Op 14 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 14 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 13/189271-26
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Materieel strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10642
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling voor diefstal. Verwerping van het verweer dat er geen sprake is van wederrechtelijke toe-eigening. ISD-maatregel voor de duur van 2 jaar.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13/189271-26
Datum uitspraak: 14 oktober 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte],
geboren te [geboorteplaats] ([geboorteland]) op [geboortedag] 1982,
nu gedetineerd in [detentieadres]
en aldaar ingeschreven in de Basisregistratie Personen.
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 september 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. J.J.M. Asbroek, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. K. Cras, advocaat te Amsterdam, naar voren hebben gebracht.
Daarnaast is [reclasseringsmedewerker], reclasseringswerker bij GGZ Reclassering Inforsa, als deskundige gehoord.
2 Tenlastelegging
Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
Feit 1
hij op of omstreeks 1 juli 2026 te Amsterdam een of meer fietswiel(en), in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [slachtoffer] en/of een thans onbekende derde persoon, in elk geval aan een ander toebehoorde(n) heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;
Feit 2
hij op of omstreeks 1 juli 2026 te Amsterdam opzettelijk en wederrechtelijk een fiets, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan een ander, te weten aan [slachtoffer], toebehoorde heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt en/of weggemaakt.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
3 Voorvragen
De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de tenlastegelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
4 Waardering van het bewijs
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de tenlastegelegde feiten kunnen worden bewezen. Zij heeft hiertoe aangevoerd dat uit de aangifte niet blijkt dat de fiets al kapot was, dat aangever iemand ziet trekken aan zijn fiets en dat de fiets is vernield. Op de camerabeelden is te zien dat verdachte met twee fietswielen wegloopt.
Standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft verzocht verdachte vrij te spreken. Zij heeft ten aanzien van feit 2 aangevoerd dat beide wielen al los waren en dat de fiets dus eerder al door een ander was vernield. Ten aanzien van feit 1 heeft zij zich op het standpunt gesteld dat geen oogmerk tot wederrechtelijke toe-eigening kan worden vastgesteld, nu dat enkel kan als de dief kan weten dat het goed een eigenaar heeft en daarvan in dit geval geen sprake was.
Oordeel van de rechtbank
Feit 1
De rechtbank is, gelet op de bewijsmiddelen in het dossier, van oordeel dat de diefstal van twee fietswielen wettig en overtuigend kan worden bewezen.
De rechtbank verwerpt het verweer dat geen sprake is van wederrechtelijke toe-eigening en overweegt hiertoe als volgt. De vraag of een zaak (nog) een eigenaar heeft, moet naar de omstandigheden van het geval beantwoord worden. Daarbij moet primair aansluiting worden gezocht bij de regels van burgerlijk recht over de verkrijging en het verlies van eigendom zonder overgang. Artikel 5:18 van het Burgerlijk Wetboek (BW), bepaalt dat de eigendom van een roerende zaak wordt verloren wanneer de eigenaar het bezit prijsgeeft met het oogmerk om zich van de eigendom te ontdoen, zoals bijvoorbeeld grof vuil dat aan de stoep wordt gezet. Door afstand te doen van de eigendom van de roerende zaak wordt de zaak (krachtens artikel 5:4 BW) vatbaar voor toe-eigening.
Voor goederen die onbeheerd worden aangetroffen kan uit de staat waarin of de omstandigheden waaronder het goed wordt aangetroffen worden afgeleid dat daarvan afstand is gedaan. Enkel de onbeheerde staat is echter onvoldoende om aan te nemen dat van het goed afstand is gedaan en dat het goed om die reden aan niemand toebehoort.
De rechtbank gaat voor wat betreft de beoordeling van de staat waarin of de omstandigheden waaronder de in de tenlastelegging bedoelde goederen door de verdachte werden aangetroffen uit van de volgende, aan wettige bewijsmiddelen ontleende feiten en omstandigheden.
Aangever hoort op 1 juli 2026 vanuit zijn woonkamer een hard geluid van buiten. Wanneer hij naar buiten kijkt, ziet hij een man aan zijn fiets trekken. De wielen van zijn fiets waren niet meer op de normale wijze bevestigd aan het frame en de man pakte één wiel op. De man had daarnaast nog een ander fietswiel in zijn hand. Dat wiel was volgens aangever van de fiets naast die van aangever. Op de camerabeelden is te zien dat het andere wiel van de fiets van aangever met een slot nog aan het frame was bevestigd. Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij degene is die de twee fietswielen heeft meegenomen.
De rechtbank stelt vast dat de fietsen van aangever en van een onbekend gebleven persoon in een fietsrek stonden. Het weggenomen wiel van aangever stond naast het frame van zijn fiets en te zien is dat het andere wiel van zijn fiets met een kettingslot nog aan het frame zat. Op de beelden is ook te zien dat verdachte het frame heeft vastgehad. Het andere wiel behoorde bij de fiets die naast de fiets van aangever stond. De rechtbank is van oordeel dat niet aannemelijk is geworden dat de eigenaren van de wielen hun bezit prijs hebben gegeven met het oogmerk om zich van de eigendom te ontdoen. De verdachte moet, gelet op voornoemde omstandigheden ook hebben begrepen dat de eigenaren geen afstand hebben willen doen van de wielen. Verdachte heeft de fietswielen dan ook wederrechtelijk toegeëigend. Op grond van het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de onder 1 ten laste gelegde diefstal.
Feit 2
De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat het dossier onvoldoende wettig bewijs bevat dat de verdachte degene is geweest die de fiets heeft vernield. Niemand heeft gezien dat verdachte de fiets van aangever heeft vernield. Ook de camerabeelden zijn van een moment nadat de fiets al was vernield. Verdachte heeft ontkend dat hij deze vernieling heeft gepleegd. Er zijn overigens geen omstandigheden waarop gebaseerd kan worden dat verdachte degene is die de fiets van aangever heeft vernield. Om deze reden zal de rechtbank de verdachte vrijspreken van de onder 2 ten laste gelegde vernieling.
Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de in de bijlage vervatte bewijsmiddelen bewezen dat
verdachte:
op 1 juli 2026 te Amsterdam, fietswielen, die aan [slachtoffer] en een thans onbekende derde persoon, toebehoorden, heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen.
5 De strafbaarheid van de feiten en van verdachte
De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar en verdachte is hiervoor strafbaar.
6 Plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders
Eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (ISD-maatregel) zal worden opgelegd voor de duur van twee jaar zonder aftrek van voorarrest.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft verzocht om een straf met bijzondere voorwaarden (waaronder klinische opname) op te leggen. Er is nog niet voldaan aan de zachte criteria, aangezien eerst nog een klinische opname noodzakelijk is. Bij oplegging van de ISD-maatregel dient dit in voorwaardelijke vorm te worden opgelegd, zodat een laatste kans wordt gegeven aan verdachte.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen maatregel gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon en de omstandigheden van de verdachte zoals daarvan bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.
Ernst van het feit
Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan diefstal. Dit is een vervelend feit. Verdachte heeft financiële schade en overlast voor aangever veroorzaakt.
De persoon van verdachte
De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 7 september 2026. Hieruit blijkt dat verdachte in het verleden vaker onherroepelijk is veroordeeld voor soortgelijke misdrijven.
Advies van de reclassering
De rechtbank heeft kennisgenomen van het rapport van GGZ Reclassering Inforsa van 24 september 2026, opgemaakt door mevrouw [reclasseringsmedewerker]. Dit rapport houdt – zakelijk weergegeven – onder meer het volgende in.
Er is sprake van instabiliteit op alle leefgebieden, waarbij de verslavingsproblematiek als grootste risicofactor wordt gezien. Verdachte kampt met een hardnekkige (harddrugs)verslaving (cocaïne/crack en alcohol) die tot op heden nog niet doorbroken is ondanks de inzet van jarenlange interventies vanuit zowel ambulant (en outreachend) kader als via een langdurige klinische opname in een forensische verslavingskliniek, waaraan verdachte zich heeft onttrokken. Hij heeft problemen rondom zijn huisvesting (ernstige vervuiling/teloorgang en huurachterstanden), schuldenproblematiek waarvoor hij
sinds januari 2026 een bewindvoerder heeft en al langere tijd geen zinvolle dagbesteding. Hij beschikt over een beperkt sociaal netwerk, waarbij zijn sociale contacten met name bestaan uit de goede relatie met zijn moeder. Dit beschouwt de reclassering als beschermende factor.
Er is geen diagnostiek bekend ten aanzien van zijn cognitieve vaardigheden en/of andere
onderliggende psychische klachten. Verdachte is wel bekend met somberheidsklachten,
slaapproblematiek, hij heeft moeite met zijn emotieregulatie en beschikt over onvoldoende
copingvaardigheden. Uit het reclasseringsdossier blijkt dat verdachte een lange geschiedenis heeft van het onvoldoende nakomen van afspraken, waardoor ingezette behandel- en begeleidingstrajecten onvoldoende van de grond komen. Verdachte laat een externaliserende houding zien, waarin hij verwijten maakt naar de betrokken hulpverleners en zegt dat hij te weinig hulp aangeboden krijgt. Dit staat haaks op de bevindingen van de reclassering en de betrokken hulpverleners. Volgens de reclassering beschikt verdachte over een lage mate van zelfreflectie en probleembesef en neemt hij weinig verantwoordelijkheid voor zijn eigen gedrag. Op een ISD-zitting van 7 november 2026 is verdachte een laatste kans geboden in een ambulant kader, in de hoop dat hij zijn woning kon behouden en hij beschikbaar kon blijven voor zijn zieke moeder. Ondanks het feit dat verdachte zich bewust was van de mogelijke gevolgen, is het hem niet gelukt zich te houden aan de bijzondere voorwaarden tijdens dit laatste reclasseringstoezicht. Er zijn uitzonderlijk veel kansen geboden door alle betrokken hulpverleners, maar het bleek ontoereikend. Verdachte kwam zijn afspraken onvoldoende na, waardoor niet voldoende gewerkt kon worden aan doelen en een lager recidiverisico.
Bij een veroordeling adviseert de reclassering een onvoorwaardelijke ISD-maatregel voor de duur van twee jaren. De reclassering ziet op dit moment geen mogelijkheden om het risico op recidive terug te dringen vanuit een ambulant kader. Gedurende een ISD-maatregel van twee jaren kan verdachte gestabiliseerd worden en hem de tijd gegeven worden om een verslavingsbehandeling te ondergaan, waarbij daarnaast aandacht dient te zijn voor zijn emotieregulatie, het aanleren van adequate copingvaardigheden en zijn psychosociale klachten zoals somberheid en eenzaamheid, die eveneens invloed hebben op zijn gebruik van verdovende middelen. Vanuit abstinentie en rust acht de reclassering het wenselijk dat diagnostisch onderzoek verricht wordt naar zijn cognitieve vaardigheden en woonvaardigheden (waarna hij aangemeld dient te worden voor een begeleid wonen traject) om zodoende te komen tot een passend plan van aanpak gebaseerd op zijn huidige functioneren. De reeds ingezette (en volledig uitgeputte) interventiemogelijkheden vanuit ambulant kader zijn ontoereikend gebleken om te komen tot stabiliteit op de leefgebieden en een lager recidiverisico. Verdachte vertoont weliswaar motivatie voor gedragsverandering, maar weet dit (ondanks de grote gevolgen voor hem) niet door te zetten.. Verdachte heeft herhaaldelijk een hele andere beleving van de situatie dan de professionele hulpverlening en lijkt overtuigt te zijn van zijn eigen verhaal. Samen met zijn externaliserende houding en het niet houden aan afspraken staat dit zijn behandeltrajecten in een ambulant kader in de weg. Zijn harddrugsgebruik en instabiele leefomstandigheden zullen hier negatief aan hebben bijgedragen, waardoor de reclassering van mening is dat een strakker strafrechtelijk kader (zoals de ISD-maatregel) de meest reële kans biedt om zijn onderliggende problematiek te doorbreken, zijn leefgebieden te stabiliseren en te komen tot gedragsverandering en een lager recidiverisico.
Verdachte heeft baat bij een kader waaraan hij zich niet zo gemakkelijk kan onttrekken en er
repressiemiddelen zijn gedurende zijn extramurale fase, door hem terug te plaatsen in de penitentiaire inrichting indien verdachte zich niet houdt aan de (bijzondere) voorwaarden. Onder de actuele strafrechtelijke omstandigheden is de ISD-maatregel, de maximale mate van dwang en beveiliging die geadviseerd kan worden. Door deze maatregel op te leggen aan verdachte wordt, ingevolge de richtlijn voor strafvordering inzake de ISD-maatregel, het primaire doel namelijk bescherming van de maatschappij bereikt. Aan het secundaire doel, zijnde zorg en behandeling gericht op recidivepreventie, kan gewerkt worden gedurende de maatregel, als verdachte zich hiervoor inzet.
De deskundige heeft voornoemd advies op de terechtzitting bevestigd en toegelicht.
De op te leggen maatregel
De rechtbank stelt vast dat aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt. Hiervoor is bewezen verklaard dat verdachte een misdrijf heeft begaan waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Daarnaast is hij gedurende de vijf jaren voorafgaand aan het door hem begane misdrijf ten minste driemaal wegens een misdrijf onherroepelijk veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf, terwijl het in dit vonnis bewezen verklaarde feit is begaan na tenuitvoerlegging van deze straffen en er, zoals blijkt uit de hiervoor genoemde reclasseringsrapportage en het strafblad, ernstig rekening mee moet worden gehouden dat de verdachte wederom een misdrijf zal begaan.
Uit het strafblad volgt ook dat is voldaan aan de eisen die de “Richtlijn voor Strafvordering bij meerderjarige veelplegers” van het Openbaar Ministerie stelt. Verdachte is een zeer actieve veelpleger, die over een periode van vijf jaren processen-verbaal tegen zich zag opgemaakt worden voor meer dan tien misdrijven, waarvan ten minste één in de laatste twaalf maanden, terug te rekenen vanaf de pleegdatum van het laatst gepleegde feit. Verder eist de veiligheid van personen of goederen het opleggen van deze maatregel, gezien de ernst en het aantal door verdachte begane soortgelijke feiten.
De rechtbank ziet dat er geen reëel alternatief voor de oplegging van de ISD-maatregel bestaat. De rechtbank overweegt op basis van het hiervoor genoemde reclasseringsrapport en de daarop ter terechtzitting gegeven toelichting door de deskundige, dat er geen reële alternatieven zijn om het recidiverisico in te perken en om de problematiek van verdachte te
behandelen. Eerder opgelegde drangkaders zijn onvoldoende gebleken om het recidiverisico in te perken en om tot gedragsverandering te komen. Er moet ernstig rekening mee worden gehouden dat verdachte opnieuw een misdrijf zal begaan. Verdachte is al eerder klinisch opgenomen en heeft op de zitting van 7 november 2025 een laatste kans kregen om het in een ambulant kader te proberen.
Daarmee staat vast dat aan alle criteria voor het opleggen van een ISD-maatregel wordt voldaan.
De rechtbank zal daarom het advies van de deskundige volgen en aan verdachte de ISD-maatregel opleggen.
Maximale termijn van twee jaren
Om de beëindiging van de recidive van verdachte en het leveren van een bijdrage aan de oplossing van zijn problematiek alle kansen te geven en voorts ter optimale bescherming van de maatschappij, is het van groot belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. Daarom zal de rechtbank de maatregel voor de maximale termijn van twee jaar opleggen en de tijd die door verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht niet in mindering brengen op de duur van de maatregel.
7 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen maatregel is gegrond op de artikelen 38m, 38n en 310 van het Wetboek van Strafrecht.
8 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart het onder 2 tenlastegelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij.
Verklaart bewezen dat verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4.4 is vermeld.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
diefstal, meermalen gepleegd.
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte] daarvoor strafbaar.
Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de duur van 2 (twee) jaar.
Dit vonnis is gewezen door
mr. Q.M.J.A. Crul, voorzitter,
mrs. D.M.S. Gribling en M.C.H. Broesterhuizen, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. M.J.D. Hartman, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 14 oktober 2026.
[…]
.