Materieel strafrecht

Veroordeling wegens poging doodslag door buurman in zijn buik te steken. Verdachte is enigszins verminderd…

Rechtbank Noord-Nederland, 12 november 2026

Zaakgegevens

Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Nederland
Zittingsplaats
Groningen
Datum uitspraak
12 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
18-067254-26
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNNE:2026:4843
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Veroordeling wegens poging doodslag door buurman in zijn buik te steken. Verdachte is enigszins verminderd toerekeningsvatbaar ten gevolge van een schizoïde persoonlijkheidsstoornis en een waanstoornis. De rechtbank veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden, waarvan 15 maanden voorwaardelijk met oplegging van bijzondere voorwaarden en een proeftijd van 3 jaren.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Afdeling strafrecht

Locatie Groningen

parketnummer 18.067254.26

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken

d.d. 12 november 2026 in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 1961 te [geboorteplaats] , thans gedetineerd te [instelling] .

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 29 oktober 2026.

Verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. J.H.S. van der Wolde, advocaat te Groningen. Het openbaar ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. L. Potijk.

Tenlastelegging

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 4 maart 2026 te Stadskanaal ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk een ander, te weten [slachtoffer] van het leven te beroven,

met een mes, althans een scherp en/of puntig voorwerp, in de buik, althans het bovenlichaam, van die [slachtoffer] heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 4 maart 2026 te Stadskanaal ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen met een mes, althans een scherp en/of puntig voorwerp, in de buik, althans het

bovenlichaam, van die [slachtoffer] heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Beoordeling van het bewijs

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor het primair ten laste gelegde feit.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde feit. Zij heeft daartoe aangevoerd dat niet kan worden vastgesteld dat er een aanmerkelijke kans op de dood van aangever bestond. Indien de rechtbank wel een aanmerkelijke kans op de dood aanmerkelijk acht, heeft zij daartoe aangevoerd dat niet bewezen kan worden dat verdachte de aanmerkelijk kans op de dood van aangever heeft aanvaard. Tot slot heeft de raadsvrouw gewezen op vijf contra-indicaties, te weten dat het bij één messteek bleef, dat dit steken niet met kracht was, dat verdachte niet vluchtte, dat verdachte niets heeft geroepen over doden en dat verdachte geschokt was toen hij hoorde hoe het met aangever ging. Wat betreft het subsidiair ten laste gelegde feit heeft de raadsvrouw geen verweer gevoerd.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.

1. De door verdachte ter zitting van 29 oktober 2026 afgelegde verklaring, voor zover inhoudend:

Op 4 maart 2026 heb ik mijn buurman, de heer [slachtoffer] , gestoken met een mes. Ik woonde destijds aan [adres 1] .

2. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van aangifte d.d. 4 maart 2026, opgenomen op pagina 7 e.v. van het dossier van Politie Noord-Nederland met nummer 2026055977 d.d. 17 maart 2026, inhoudend als verklaring van [slachtoffer] :

Op 4 maart 2026 stond ik buiten bij mijn woning aan [adres 2] . Ik zag dat mijn buurman van nummer [nummer] , [verkeerde spelling verdachte] of [verdachte] , ook naar buiten kwam. Ik zag dat de buurman met zijn rechterarm naar zijn rechterheup reikte en vervolgens een voorwerp te voorschijn trok. Ik herkende het voorwerp direct als een mes aan de vorm van het handvat. Je kunt het mes vergelijken met een vissermes of houthakkersmes. Ik zag dat de buurman het mes in zijn rechterhand had. Op het moment dat ik het mes zag deed ik een stap naar achteren en opzij en op dat moment zag ik dat de buurman een stekende beweging naar voren maakte. Hiermee stak hij met zijn hand over het tuinhekje heen in mijn richting. Ik voelde meteen dat ik geraakt was. Ik voelde een scherpe stekende pijn ter hoogte van mijn maag en de bovenkant van mijn darmen, tussen het borstbeen en de navel in. Ik voelde ook meteen dat het begon te bloeden.

3. Een schriftelijk bescheid, te weten een brief, opgemaakt door [arts-assistent] , arts-assistent, mede namens dr. [chirurg] , chirurg, afdeling Spoedeisende Hulp van het [ziekenhuis] , gericht aan [huisarts] , opgenomen op pagina 15 e.v. van voornoemd dossier, voor zover inhoudend:

Medische informatie betreffende [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 1976. Bovengenoemde patiënt zag ik op de spoedeisende hulp op 4 maart 2026.

Lichamelijk onderzoek

Wond: locatie paar centimeter boven de navel, circa 3 centimeter breed. Diepe wond voelbaar bij palpatie, hele pink past erin.

Met betrekking tot de hiervoor weergegeven standpunten overweegt de rechtbank het volgende.

Om tot een bewezenverklaring van het primair ten laste gelegde te komen, dient de rechtbank te beoordelen of verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot doodslag. Op grond van het dossier en het verhandelde ter zitting kan niet worden vastgesteld dat verdachte vol opzet (opzet als bedoeling) had op de dood van aangever, zodat zij dient te beoordelen of er dan sprake is geweest van voorwaardelijk opzet.

De rechtbank stelt voorop dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg aanwezig is als verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dit gevolg zal intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten, dat wil zeggen om een reële, niet onwaarschijnlijke kans.

Uit de gebezigde bewijsmiddelen volgt dat verdachte heeft uitgehaald en aangever eenmalig met een mes heeft gestoken in de buik, waar zich, zoals bekend vitale organen en aderen bevinden. Uit de medische informatie blijkt dat aangever een diepe wond in zijn buik heeft waar een hele pink in past. De rechtbank overweegt dat dit een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. Door met een mes in de buik van aangever te steken, bestaat de aanmerkelijke kans dat één of meer van deze vitale organen of aderen zouden worden geraakt en dat aangever als gevolg van de dan ontstane verwondingen zou komen te overlijden.

Door te handelen zoals verdachte heeft gedaan, is de aanmerkelijke kans op dodelijk letsel ontstaan. De rechtbank is verder van oordeel dat de door verdachte verrichte gedraging en de wijze waarop deze is verricht naar zijn uiterlijke verschijningsvorm kan worden aangemerkt als zozeer te zijn gericht op de dood van aangever dat het niet anders kan dan dat verdachte die kans bewust heeft aanvaard. De rechtbank acht geen contra-indicaties aannemelijk geworden. Dat het bij één steek is gebleven, dat verdachte niet vluchtte, dat verdachte niets heeft geroepen over het doden van aangever en dat verdachte geschokt was toen hij hoorde hoe het met aangever ging, ziet de rechtbank niet als contra-indicaties waaruit blijkt dat verdachte de aanmerkelijke kans op de dood van aangever niet heeft aanvaard. Evenmin volgt dit uit de kracht van het steken, die was immers zodanig dat het slachtoffer een flinke wond is toegebracht die zo diep was als een pink.

De rechtbank verwerpt derhalve de verweren van de raadsvrouw en acht de primair tenlastegelegde poging tot doodslag wettig en overtuigend bewezen.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht het primair tenlastegelegde feit wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat:

hij op 4 maart 2026 te Stadskanaal ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om opzettelijk een ander, te weten [slachtoffer] , van het leven te beroven, met een mes in de buik van die [slachtoffer] heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde levert op:

poging tot doodslag.

Dit feit is strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Strafbaarheid van verdachte

De rechtbank acht verdachte strafbaar nu niet van enige strafuitsluitingsgrond is gebleken.

Strafmotivering

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het primair ten laste gelegde feit wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden waarvan 15 maanden voorwaardelijk met aftrek van het voorarrest met een proeftijd van drie jaren en met oplegging van de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. In aanvulling op de bijzondere voorwaarde inhoudende het contactverbod met aangever, heeft de officier van justitie tevens een contactverbod gevorderd met de echtgenote van aangever, [naam] .

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft gepleit voor een deels voorwaardelijke gevangenisstraf waarvan het onvoorwaardelijke deel niet langer is dan het voorarrest, met proeftijd en de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. Zij heeft ten aanzien van de hoogte van de op te leggen gevangenisstraf verzocht aansluiting te zoeken bij andere rechterlijke uitspraken, waarin ook verminderde toerekeningsvatbaarheid aan de orde was. De raadsvrouw heeft daarnaast aangevoerd dat verdachte niet op straat mag komen te staan, maar dat de gemeente nog tijd nodig heeft voor het vinden van geschikte woonruimte voor verdachte. Deze tijd kan overbrugd worden door een korte klinische start: opneming in een zorginstelling en verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang

Oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting, de rapportage van de psychiater

d.d. 6 juli 2026, de rapportages van de reclassering, het uittreksel uit de justitiële documentatie, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging.

De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag op aangever, zijn buurman. Verdachte dacht dat hij door de buren werd getreiterd, dat zij een piep in zijn woning veroorzaakten waar hij gek van werd. Toen hij op 4 maart 2026 ontdekte dat zijn kattenverjagers uit zijn tuin misten, zocht hij de confrontatie op met aangever. Verdachte heeft verklaard dat hij een mes vanuit zijn woning had meegenomen om zich te kunnen verdedigen. Uit het dossier blijkt echter niet dat aangever een agressieve indruk heeft gemaakt of dat hij aanleiding heeft gegeven tot het geweld. Verdachte heeft plotseling het mes gepakt, is over het tuinhekje gebogen en heeft aangever vervolgens in zijn buik gestoken. Hierdoor heeft aangever een diepe wond in zijn buik opgelopen. Uit de medische verklaring blijkt dat de wond zo groot was dat er een pink in paste. Aangever heeft als gevolg hiervan de rest van zijn leven een litteken op zijn buik. Dit is een zeer ernstig feit en verdachte heeft hiermee op grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van aangever. Uit de stukken die bij het verzoek tot schadevergoeding zijn gevoegd en de ter zitting voorgelezen slachtofferverklaring blijkt dat aangever zowel lichamelijk als geestelijk nog steeds veel last heeft van de gebeurtenis. Bovendien heeft het incident plaatsgevonden voor de ogen van de echtgenote van aangever en een buurvrouw. Uit de stukken blijkt dat ook de echtgenote van aangever nog altijd geestelijk veel last heeft van de gebeurtenis. Verdachte mag van geluk spreken dat het letsel van aangever relatief beperkt is gebleven.

Bij dit feit past in beginsel een lange onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank ziet, gelet op omstandigheden in de persoon van verdachte gelegen, echter aanleiding om een deels voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen met de bijzondere voorwaarden conform de eis van de officier van justitie.

Uit het rapport van de psychiater blijkt dat bij verdachte sprake is van een schizoïde persoonlijkheidsstoornis en een waanstoornis, waardoor wordt geadviseerd het ten laste gelegde in sterk verminderde mate toe te rekenen. Verdachte was er in de maanden voor het ten laste gelegde van overtuigd dat zijn buurman, aangever, hem belaagde door met een speciaal apparaat infrageluid naar hem toe te zenden door de muur heen. De paranoïde gedachten hieromtrent gingen steeds verder en verdachte ervaarde toenemend wanhoop en slaapproblemen. Doordat verdachte al jaren geen sociale contacten heeft, ontbrak een corrigerende sociale omgeving. Hierdoor konden achterdochtige gedachten geleidelijk toenemen en uiteindelijk uitgroeien tot een in de beleving van verdachte samenhangend waansysteem. Op de ochtend van 4 maart 2026 interpreteerde verdachte de vermissing van twee kattenverjagers uit zijn tuin direct in lijn met zijn waansysteem en was hij ervan overtuigd dat aangever hierachter moest zitten. Verdachte nam een mes mee naar buiten toen hij boos naar aangever liep om hem aan te spreken op het vermeende wangedrag. Toen aangever echter wederom ontkende dat hij iets gedaan had, ontstak verdachte in woede en kwam hij tot het ten laste gelegde. Op het moment van het ten laste gelegde was de impulsregulatiecontrole van verdachte door zijn stoornissen verminderd, mede door toenemende wanhoop en voortdurende slaapproblematiek. Dat verdachte verder geen gewelddadig man is, wordt ondersteund door de levensloop van verdachte, waarin geen eerder impulsief of agressief gedrag naar voren komt. Verdachte moet echter wel in staat geacht worden om enigszins het niet toelaatbare van zijn gedrag te hebben geweten. Bovendien nam hij een risico om met een mes naar buiten te gaan.

De rechtbank neemt de conclusie en het advies van de psychiater over in die zin dat de rechtbank de verdachte ten aanzien van de hiervoor bewezen verklaarde poging tot doodslag als sterk verminderd toerekeningsvatbaar beschouwt.

Uit het rapport van de psychiater volgt dat het recidiverisico als laag wordt ingeschat wanneer verdachte in zorg komt en niet terug zal keren naar zijn voormalige woonomgeving. Verdachte functioneert goed binnen detentie en ontwikkelt geen achterdocht of irreële gedachten. Uit het reclasseringsrapport d.d. 7 september 2026 blijkt dat de reclassering zich kan vinden in dit advies, maar dat de reclassering het risico op recidive en letsel inschat als gemiddeld wanneer er geen aanvullende interventies plaatsvinden. De reclassering schat in dat het risico op recidive door een behandeling zal verlagen. De reclassering adviseert daarom de bijzondere voorwaarden meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met aangever en een locatieverbod voor de straat van aangever.

De rechtbank neemt het advies van de reclassering grotendeels over. De rechtbank zal een deels voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen, met daaraan gekoppeld de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden. Daarnaast acht de rechtbank, zoals gevorderd door de officier van justitie, het van belang dat het contactverbod met de echtgenote van aangever, [naam] , wordt opgelegd.

De rechtbank ziet geen aanleiding om een kortdurende klinische opname op te leggen om het probleem van huisvesting te ondervangen. Een kortdurende klinische opname is bedoeld om in te zetten indien er sprake is van ontregeling. Nu uit het rapport van de psychiater blijkt dat het waansysteem bij verdachte zich geleidelijk bij gebrek aan sociale corrigerende omgeving heeft ontwikkeld en verdachte bovendien geen achterdocht of irreële gedachten ontwikkelt in detentie, ziet de rechtbank geen aanleiding om een klinische opname op te leggen als bijzondere voorwaarde. Met de als bijzonder voorwaarde opgelegde ambulante behandeling wordt gedurende de proeftijd voldoende voorzien in een vorm van een corrigerende omgeving.

Alles overwegend is de rechtbank van oordeel dat de door de officier van justitie geëiste straf passend en geboden is. De rechtbank zal aldus opleggen een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden waarvan 15 maanden voorwaardelijk met aftrek van het voorarrest, met een proeftijd van drie jaren en met oplegging van de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd, te weten een meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met aangever en een locatieverbod voor de straat van aangever. In aanvulling op de bijzondere voorwaarden zal de rechtbank tevens een contactverbod opleggen met de echtgenote van aangever, [naam] .

Benadeelde partij

De volgende personen hebben zich als benadeelde partij in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding:

1. [slachtoffer] , tot een bedrag van 722,00 ter zake van materiële schade en 4.375,00 ter vergoeding van immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan;

Met betrekking tot vergoeding van materiële schade, zijn de volgende posten opgenomen:

  1. kledingschade;

  2. 385 eigen risico;

  3. 8 ziekenhuisdaggeldvergoeding;

  4. 99 reiskosten.

​

[naam] , tot een bedrag van 268,18 ter vergoeding van materiële schade en

343,75 ter vergoeding van immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen van beide benadeelde partijen in zijn geheel kunnen worden toegewezen vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] Materiële schade

De verdediging heeft verzocht de kosten voor het eigen risico af te wijzen nu aangever voor het incident geopereerd is aan zijn knie en aangever het eigen risico zonder het incident ook had moeten betalen. De verdediging heeft verzocht om het bedrag van de kledingschade te matigen. De verdediging heeft vraagtekens gezet bij de reiskosten gemaakt door de echtgenote van aangever.

Immateriële schade

Ten aanzien van de immateriële schade heeft de verdediging verzocht om het bedrag te matigen nu aangever geen blijvende beperking heeft. Daarnaast heeft de verdediging verzocht om geen verhoging van 25%, zoals verzocht door de benadeelde partij, toe te passen. Zulks omdat verdachte handelde in een waan en de deskundigen adviseren het feit in sterk verminderde mate aan verdachte toe te rekenen. De verwijtbaarheid van verdachte is daarmee beperkt. De verdediging heeft de rechtbank verzocht, indien zij

al een verhoging toepast, de laagste verhoging (10%) toe te passen. De verdediging komt dan op een smartengeldvergoeding van ongeveer 2.200 euro.

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [naam] Materiële schade

De verdediging heeft geen verweer gevoerd met betrekking tot de materiële schade.

Immateriële schade

De verdediging heeft verzocht de verhoging van 25%, zoals verzocht door de benadeelde partij, niet toe te passen nu er geen sprake is van ernstige verwijtbaarheid of opzet van verdachte.

Oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] Materiële schade

Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partij de gevorderde materiële posten kledingschade, ziekenhuisdaggeldvergoeding en reiskosten, waarvan de hoogte niet of onvoldoende door verdachte is betwist, heeft geleden en dat deze schade een rechtstreeks gevolg is van het bewezen verklaarde. De rechtbank zal de materiële vordering ten aanzien van de post eigen risico afwijzen, nu aangever deze kosten ook zonder het bewezen verklaarde zou hebben geleden en er dus geen rechtstreeks verband bestaat tussen het bewezen verklaarde en de gestelde schade. De rechtbank zal daarom de vordering ten aanzien van de materiële schade toewijzen tot een bedrag van 337,00 en de vordering voor het overige deel afwijzen.

Immateriële schade

Bij het vaststellen van deze schadevergoeding maakt de rechtbank gebruik van de Rotterdamse schaal en hanteert zij de door het LOVS vastgestelde aanbevelingen. In geval van ernstige verwijtbaarheid of opzet op het toebrengen van letsel geldt als aanbeveling om het smartengeld te verhogen met een percentage tussen de 10 en 25%.

De rechtbank is van oordeel dat het letsel van aangever valt onder categorie 10 littekens aan andere delen van het lichaam sub c minder ernstige littekenvorming (bandbreedte 1.500 tot 5.500). Uit de onderbouwing van de vordering volgt dat aangever 7 maanden na het bewezen verklaarde nog altijd een duidelijk zichtbaar litteken op zijn buik heeft. De rechtbank acht het gevorderde bedrag van 3.500, zijnde het midden van de bandbreedte, billijk. Anders dan de raadsvrouw ziet de rechtbank geen aanleiding het gevorderde bedrag te matigen nu aangever een duidelijk zichtbaar litteken op zijn buik heeft.

Tot slot past de rechtbank de aanbeveling toe om het bedrag met 25% te verhogen vanwege het ernstige verwijt dat de verdachte te maken valt met betrekking tot het bewezen verklaarde. De rechtbank, anders dan door de raadsvrouw bepleit, overweegt hiertoe dat zij (voorwaardelijk) opzet op de dood van aangever bewezen heeft verklaard en er dus sprake is geweest van opzet op het toebrengen van dodelijk letsel aan aangever.

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank de immateriële schadevergoeding vast op 4.375 ( 3.500 met een verhoging van 25% voor de verwijtbaarheid).

Nu de aansprakelijkheid van verdachte vaststaat, zal de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel opleggen om te bevorderen dat verdachte de schade zal vergoeden.

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [naam] Materiële schade

Naar het oordeel van de rechtbank is voldoende aannemelijk dat de benadeelde partij de gestelde materiële schade heeft geleden en dat deze schade een rechtstreeks gevolg is van het onder het primair tenlastegelegde bewezen verklaarde. De vordering ten aanzien van de materiële kosten, waarvan de hoogte niet door verdachte is betwist, zal geheel worden toegewezen tot een bedrag van 268,18.

Immateriële schade

Bij het vaststellen van deze schadevergoeding maakt de rechtbank gebruik van de Rotterdamse schaal en hanteert zij de door het LOVS vastgestelde aanbevelingen. In geval van ernstige verwijtbaarheid of opzet op het toebrengen van letsel geldt als aanbeveling om het smartengeld te verhogen met een percentage tussen de 10 en 25%.

De rechtbank is van oordeel dat het letsel van aangever valt onder categorie 14.2 posttraumatische stressstoornis (PTSS) onder d minder ernstig (bandbreedte 2.675 tot

5.500). De vordering ten aanzien van de immateriële kosten, waarvan de hoogte door verdachte niet is betwist, zal worden toegewezen tot een bedrag van 2.675.

Tot slot past de rechtbank de aanbeveling toe om het bedrag met 25% te verhogen vanwege het ernstige verwijt dat de verdachte te maken valt met betrekking tot het bewezen verklaarde.

Gelet op het voorgaande stelt de rechtbank de immateriële schadevergoeding vast op 3.343,75 ( 2.675 met een verhoging van 25% voor de verwijtbaarheid).

Nu de aansprakelijkheid van verdachte vaststaat, zal de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel opleggen om te bevorderen dat verdachte de schade zal vergoeden.

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Toepassing van wetsartikelen

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 45 en 287 van het Wetboek van Strafrecht. Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak gelden.

Uitspraak

De rechtbank

Verklaart het primair tenlastegelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden.

Bepaalt dat van deze gevangenisstraf een gedeelte, groot 15 maanden, niet zal worden ten uitvoer gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten, op grond dat de veroordeelde zich voor het einde van een proeftijd, die hierbij wordt vastgesteld op 3 jaren, aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt of gedurende die proeftijd de hierna te noemen voorwaarden niet heeft nageleefd.

Beveelt dat de tijd die de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf, geheel in mindering zal worden gebracht.

Voorwaarde is, dat de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig zal maken aan een strafbaar feit.

Stelt als bijzondere voorwaarden:

1. dat veroordeelde zich gedurende de proeftijd meldt op afspraken met de reclassering, zo vaak en zolang de reclassering dat nodig vindt. De reclassering bepaalt op welke dagen en tijdstippen deze afspraken zijn.

Voor de eerste afspraak meldt veroordeelde zich binnen drie werkdagen nadat de proeftijd is ingegaan bij Reclassering Nederland op het adres [adres 3] ;

2. dat veroordeelde zich gedurende de proeftijd laat behandelen door de AFPB of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering, zolang de reclassering de behandeling nodig vindt. De zorgverlener bepaalt de wijze van behandeling. De behandeling is gericht op psychische problematiek, agressiebeheersing en sociale vaardigheden;

3. dat veroordeelde gedurende de proeftijd op geen enkele wijze direct of indirect contact zoekt of heeft met aangever [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 1976, en met [naam] , geboren op [geboortedatum] 1966;

4. dat veroordeelde zich gedurende de proeftijd niet bevindt in [adres 1] te Stadskanaal.

Geeft aan voornoemde reclasseringsinstelling de opdracht als bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht toezicht te houden op de naleving van de voorwaarden en de veroordeelde ten behoeve daarvan te begeleiden.

Voorwaarden daarbij zijn dat de veroordeelde:

  • ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking zal verlenen aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

  • medewerking zal verlenen aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken en het zich melden bij de reclassering zo vaak en zolang als de reclassering dit noodzakelijk acht, daaronder begrepen.

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer]

Wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot het hierna te noemen bedrag en veroordeelt verdachte om aan [slachtoffer] te betalen:

  • het bedrag van 5.434,00 (zegge: vijfduizend vierhonderdvierendertig euro);

  • de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 4 maart 2026 tot de dag van algehele voldoening;

  • de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak alsnog zal maken, tot heden begroot op nihil.

Wijst de vordering voor zover deze ziet op de kosten van het eigen risico af.

Legt aan verdachte de verplichting op om ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat te betalen een bedrag van 4.712,00 (zegge: vierduizend zevenhonderdtwaalf euro), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 4 maart 2026 tot de dag van algehele voldoening. Dit bedrag bestaat uit 337,00 aan materiële schade en 4.375,00 aan immateriële schade.

Bepaalt dat bij gebreke van volledig verhaal van de betalingsverplichting aan de Staat gijzeling voor de duur van 52 dagen kan worden toegepast. De toepassing van gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [naam]

Wijst de vordering van de benadeelde partij toe tot het hierna te noemen bedrag en veroordeelt verdachte om aan [naam] te betalen:

  • het bedrag van 3.611,93 (zegge: drieduizend zeshonderdelf euro en drieënnegentig eurocent);

  • de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 4 maart 2026 tot de dag van algehele voldoening;

  • de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak alsnog zal maken, tot heden begroot op nihil.

Legt aan verdachte de verplichting op om ten behoeve van [naam] aan de Staat te betalen een bedrag van 3.611,93 (zegge: drieduizend zeshonderdelf euro en drieënnegentig eurocent), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 4 maart 2026 tot de dag van algehele voldoening. Dit bedrag bestaat uit 268,18 aan materiële schade en 3.343,75 aan immateriële schade.

Bepaalt dat bij gebreke van volledig verhaal van de betalingsverplichting aan de Staat gijzeling voor de duur van 36 dagen kan worden toegepast. De toepassing van gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Dit vonnis is gewezen door mr. H.H. Kielman, voorzitter, mr. O.J. Bosker en

mr. L.M. Praamstra, rechters, bijgestaan door mr. J. Kalma, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 12 november 2026.

mr. H.H. Kielman is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.