Materieel strafrecht

verkrachting in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren (artikel 248 Sr); overweging…

Rechtbank Noord-Nederland, 12 november 2026

Zaakgegevens

Op 12 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.

Instantie
Rechtbank Noord-Nederland
Zittingsplaats
Leeuwarden
Datum uitspraak
12 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
10-311087-25
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBNNE:2026:4845
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

verkrachting in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren (artikel 248 Sr); overweging strafuitsluitingsgrond artikel 248 lid 3 Sr; benadeelde partij.

Uitspraak

RECHTBANK NOORD-NEDERLAND

Afdeling strafrecht

Locatie Leeuwarden

parketnummer 10-311087-25

Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken d.d. 12 november 2026 in de zaak van het openbaar ministerie tegen de verdachte

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum] 2005 te [geboorteplaats] , wonende te [adres] .

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 29 oktober 2026.

Verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. G.A. Pots, advocaat te Leeuwarden. Het openbaar ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. H.J. Mous.

Tenlastelegging

Aan verdachte is, na wijziging van de tenlastelegging, ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 17 juli 2024 te [plaats] met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [slachtoffer] (geboren op [geboortedatum] 2008) een of meer seksuele handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten

  • het tegen de muur duwen van die [slachtoffer] en/of

  • het zoenen van die [slachtoffer] en/of

  • het naar zich, verdachte, toe trekken van die [slachtoffer] en/of

  • het tillen van die [slachtoffer] naar de slaapkamer en/of

  • het uittrekken van de blouse en/of bh van die [slachtoffer] en/of

  • het aanraken van de (ontblote) borsten van die [slachtoffer] en/of

  • het uittrekken van de rok en/of de onderbroek van die [slachtoffer] en/of

  • het vaginaal en/of oraal penetreren met zijn, verdachte, penis en/of

-het wrijven over en inbrengen van zijn, verdachtes vingers, in de vagina van die [slachtoffer] .

Beoordeling van het bewijs

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor het ten laste gelegde feit. Daartoe heeft de officier van justitie aangevoerd dat de verklaring van aangeefster betrouwbaar is. Hoewel aangeefster heeft verklaard niet zeker te weten of verdachte haar vaginaal met zijn penis heeft gepenetreerd, biedt het dossier daarvoor voldoende aanknopingspunten.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat een groot deel van de ten laste gelegde gedragingen bewezen kunnen worden, maar dat het ontuchtige karakter van de handelingen ontbreekt, zodat verdachte dient te worden vrijgesproken.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank acht het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen, zoals hierna opgenomen in de bewezenverklaring. Nu verdachte dit feit duidelijk en ondubbelzinnig heeft bekend, volstaat de rechtbank met een opgave van de bewijsmiddelen overeenkomstig artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering.

Deze opgave luidt als volgt:

  1. de verklaring van verdachte afgelegd ter terechtzitting van 29 oktober 2026;

  2. een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal d.d. 10 september 2024, opgenomen op pagina 18 e.v. van het dossier van Politie Rotterdam met onderzoeksnaam Brunico en onderzoeksnummer RTRBC24275 d.d. 14 december 2025, inhoudend de verklaring van [slachtoffer] .

Bewijsoverweging

De rechtbank stelt aan de hand van voornoemde bewijsmiddelen het volgende vast. Zowel verdachte als aangeefster hebben verklaard dat er op 17 juli 2024 seksueel contact tussen hen beiden heeft plaatsgevonden. Verdachte heeft bekend dat hij aangeefster oraal heeft binnengedrongen met de penis en dat er sprake is geweest van vaginaal binnendringen met de vinger. De rechtbank acht deze handelingen dan ook wettig en overtuigend bewezen.

De rechtbank zal verdachte partieel vrijspreken van het vaginaal binnendringen met de penis. Daartoe overweegt de rechtbank dat aangeefster heeft verklaard dat zij in eerste instantie niet zeker wist of verdachte haar vaginaal met zijn penis heeft gepenetreerd. Pas toen bleek dat zij in verwachting was, wist zij dat verdachte haar met zijn penis vaginaal gepenetreerd moet hebben. Hoewel aangeefster nadien in verwachting is geraakt en er forensisch gezien aanwijzingen bestaan dat verdachte de verwekker is, kan de rechtbank niet buiten redelijke twijfel vaststellen dat de bevruchting het gevolg moet zijn geweest van vaginale penetratie met de penis.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken, omdat het ontuchtige karakter van de handeling ontbreekt. De rechtbank vat dit verweer op als een beroep op de strafuitsluitingsgrond van artikel 248, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht (Sr) en zal dit verweer bespreken onder de strafbaarheid van verdachte.

Bewezenverklaring

De rechtbank acht het ten laste gelegde feit wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat:

hij op 17 juli 2024 te [plaats] met een kind in de leeftijd van twaalf tot zestien jaren, te weten [slachtoffer] , geboren op [geboortedatum] 2008, seksuele handelingen die mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam heeft verricht, te weten

  • het zoenen van [slachtoffer] en

  • het aanraken van de (ontblote) borsten van [slachtoffer] en

  • het oraal penetreren met zijn penis en

  • het wrijven over en inbrengen van zijn vinger in de vagina van [slachtoffer] .

Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde levert op:

verkrachting in de leeftijdscategorie van twaalf tot zestien jaren.

Dit feit is strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.

Strafbaarheid van verdachte

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat geen geslaagd beroep kan worden gedaan op de strafuitsluitingsgrond van artikel 248, derde lid, Sr. Daartoe heeft de officier van justitie aangevoerd dat geen sprake is geweest van een gelijkwaardige situatie tussen verdachte en aangeefster, gelet op het leeftijdsverschil van vier jaren, de verschillende levensfases waarin zij zich bevonden en het overwicht dat verdachte als bekende influencer op aangeefster heeft gehad.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat het ontuchtige karakter van de handelingen ontbreekt. Daartoe heeft de raadsman aangevoerd dat niet kan worden vastgesteld dat sprake is geweest van dwang, dan wel dat de handelingen tegen de wil van aangeefster hebben plaatsgevonden. De verklaring van aangeefster is op dat punt onvoldoende concreet en niet betrouwbaar. De handelingen hebben plaatsgevonden met instemming van aangeefster, nu zij juist degene is geweest die telkens het initiatief heeft genomen. Daarbij komt dat het leeftijdsverschil tussen verdachte en aangeefster gering te noemen is en bevonden zij zich in dezelfde levensfase.

Oordeel van de rechtbank

Wanneer seksuele handelingen hebben plaatsgevonden tussen leeftijdsgenoten in een gelijkwaardige situatie, biedt artikel 248, derde lid, Sr een strafuitsluitingsgrond. Indien dat het geval is, is verdachte niet strafbaar. De rechtbank moet aan de hand van specifieke omstandigheden beoordelen of sprake is geweest van een gelijkwaardige situatie tussen leeftijdsgenoten. Omstandigheden die daarbij van belang kunnen zijn, zijn onder meer het leeftijdsverschil tussen de betrokkenen, het verschil in cognitieve en seksuele ontwikkelingsniveau van de betrokkenen, de vrijwilligheid van het seksuele contact, het al dan niet bestaan van een affectieve (seksuele) relatie en de aard van de seksuele handelingen.

De rechtbank stelt aan de hand van het dossier en hetgeen ter terechtzitting naar voren is gekomen het volgende vast. Verdachte was ten tijde van de seksuele handelingen 19 jaar oud. Aangeefster was op dat moment 15 jaar oud. Het leeftijdsverschil tussen verdachte en aangeefster bedroeg daarmee vier jaren. De rechtbank overweegt dat de leeftijd van het minderjarige slachtoffer bij voormeld wetsartikel geobjectiveerd is. Dit betekent dat het niet relevant is of verdachte wist of had moeten vermoeden dat aangeefster 15 jaar oud was. Dat aangeefster mogelijk tegenover verdachte heeft verklaard dat zij ouder was, betekent dan ook niet dat er sprake is van een gering leeftijdsverschil. Uit de Memorie van Toelichting bij de Wet Seksuele Misdrijven en de jurisprudentie blijkt dat als uitgangspunt voor een gering leeftijdsverschil een verschil van twee jaren wordt gehanteerd. Naar het oordeel van de rechtbank is een leeftijdsverschil van vier jaren dan ook niet meer gering te noemen.

De verklaringen van aangeefster en verdachte of de seksuele handelingen met wederzijdse instemming hebben plaatsgevonden, lopen uiteen. Volgens verdachte heeft aangeefster het initiatief genomen en is er sprake geweest van wederzijdse instemming. Aangeefster heeft daarentegen verklaard dat zij de seksuele handelingen niet heeft gewild en dat er sprake is geweest van dwang. Naar het oordeel van de rechtbank is er geen sprake geweest van dwang of onvrijwilligheid. De verklaring van aangeefster staat op dat punt op verschillende onderdelen op zichzelf en vindt onvoldoende steun in het dossier. Daar komt bij dat aangeefster heeft verklaard dat zij verliefd was op verdachte en dat zij na de seksuele handelingen nog samen onder de douche hebben gedanst en het leuk hebben gehad samen. Bovendien heeft aangeefster niet direct na het incident aangifte gedaan, maar pas nadat zij erachter is gekomen dat zij in verwachting

was en verdachte geen contact meer met haar wilde. Voornoemde omstandigheden maken dat de rechtbank het aannemelijk acht dat er sprake is geweest van vrijwilligheid.

Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat van een (seksuele) relatie tussen verdachte en aangeefster geen sprake was. Hoewel zij online al langer contact hadden, was dit de eerste keer dat zij elkaar fysiek hadden ontmoet. De rechtbank acht het van belang dat verdachte destijds een bekende influencer was op het platform TikTok. Verdachte heeft verklaard dat aangeefster fan van hem was en meermaals contact met hem heeft geprobeerd te zoeken. Uiteindelijk is het contact tot stand gekomen en heeft dat tot een ontmoeting geleid. Aangeefster is hierbij, op kosten van verdachte, naar zijn woonplaats afgereisd.

Bovendien heeft aangeefster verklaard dat zij verliefd was op verdachte. Verdachte heeft ter zitting verklaard dat hij hiervan wist en ook dat aangeefster een relatie met hem wilde. Verdachte had niet dezelfde gevoelens voor aangeefster en wilde ook geen relatie met haar. Door zijn bekendheid op TikTok en het feit dat aangeefster verliefd op verdachte was, heeft verdachte een zeker overwicht op aangeefster gehad. De rechtbank kan zich niet aan de indruk onttrekken dat verdachte zich hiervan bewust moet zijn geweest.

Ondanks dat de rechtbank uitgaat van vrijwillig seksueel contact, is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is geweest van een gelijkwaardige situatie tussen verdachte en aangeefster. Bij dat oordeel betrekt de rechtbank het leeftijdsverschil van vier jaren, alsmede het overwicht dat verdachte door zijn bekendheid had op aangeefster en de bewustheid bij verdachte dat zij niet dezelfde verwachtingen hadden van het (seksuele) contact. De rechtbank verwerpt dan ook het beroep op de strafuitsluitingsgrond van artikel 248, derde lid, Sr. Er zijn geen andere feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De rechtbank acht verdachte strafbaar.

Strafmotivering

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van het ten laste gelegde feit wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 maanden waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren. Daarnaast heeft de officier van justitie gevorderd dat, naast de deels voorwaardelijke gevangenisstraf, ook een onvoorwaardelijke taakstraf voor de duur van 240 uren aan verdachte wordt opgelegd.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet passend is, gelet op de persoon van verdachte, zijn jonge leeftijd en het feit dat verdachte niet eerder met justitie in aanraking is geweest. Bovendien is sprake van een aanzienlijk tijdsverloop.

Oordeel van de rechtbank

Algemeen

Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting en de rapportages, het uittreksel uit de justitiële documentatie, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging.

Ernst van het feit

Verdachte heeft op 17 juli 2024, hij was toen 19 jaar, seksuele handelingen verricht met [slachtoffer] die op dat moment 15 jaar oud was. Juridisch gezien wordt dit feit gekwalificeerd als verkrachting van een kind tussen de 12 en 16 jaren oud. De rechtbank wil daarbij opmerken dat met de term “verkrachting” in de huidige zedenwetgeving niet wordt bedoeld dat sprake moet zijn geweest van dwang of onvrijwilligheid, zoals het woord “verkrachting” in het normale spraakgebruik wel doet vermoeden. De wetgever heeft bepalingen, waaronder artikel 248 Sr, in het leven geroepen om minderjarigen te beschermen. Zij zijn gelet op hun jeugdige leeftijd in het algemeen nog onvoldoende in staat om zelf hun (seksuele) grenzen te bewaken en de gevolgen van hun gedrag te overzien. Daarbij kan dus sprake zijn van wederzijdse instemming.

Hoewel de rechtbank uitgaat van de situatie waarin [slachtoffer] heeft ingestemd met het seksuele contact, neemt dat echter niet weg dat de seksuele handelingen niet hadden mogen plaatsvinden. Immers, er is geen sprake geweest van een gelijkwaardige situatie tussen verdachte en [slachtoffer] . Met zijn handelen heeft verdachte dan ook een ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van [slachtoffer] . Daar komt bij dat het feit verregaande gevolgen heeft gehad voor [slachtoffer] . [slachtoffer] is na het seksuele contact met verdachte in verwachting geraakt, waarna zij vervolgens een abortus heeft ondergaan. Dat dit veel impact op [slachtoffer] heeft gehad, is zonder meer voorstelbaar, maar blijkt ook uit de onderbouwing bij de vordering tot schadevergoeding.

Persoon van de verdachte

Naast de ernst van het feit houdt de rechtbank rekening met de persoonlijke omstandigheden van verdachte. Verdachte heeft het bewezenverklaarde feit gepleegd toen hij 19 jaar oud was. Uit de justitiële documentatie blijkt dat verdachte niet eerder is veroordeeld voor een strafbaar feit.

De rechtbank heeft daarnaast gelet op het reclasseringsrapport van Reclassering Nederland van 13 mei 2026. De reclassering schat het risico op herhaling in als laag. Door de reclassering worden geen risicofactoren gezien. Verdachte heeft zijn leven goed op de rit, heeft pro sociale doelen en zet zich in om deze te bereiken. Bij veroordeling adviseert de reclassering een straf zonder bijzondere voorwaarden.

Toepassing volwassenenstrafrecht of jeugdstrafrecht

De rechtbank stelt vast dat verdachte het bewezenverklaarde feit heeft begaan toen hij 19 jaar oud was. Het uitgangspunt is dat een jongvolwassen verdachte die ten tijde van de strafbare feiten meerderjarig is, volgens het volwassenenstrafrecht wordt berecht. De rechtbank kan echter besluiten voor jongvolwassenen met toepassing van artikel 77c van het Wetboek van Strafrecht, jeugdsancties toe te passen indien daartoe grond wordt gevonden in de persoon van verdachte of de omstandigheden waaronder het feit is begaan.

De reclassering heeft geen advies uit kunnen brengen of het jeugdstrafrecht moet worden toegepast. Verdachte functioneert, hoewel zelfstandig, binnen een gezinsstructuur en lijkt ontvankelijk voor advies en interventies van zijn ouders.

De rechtbank overweegt dat verdachte inmiddels ruim 21 jaar oud is. Hoewel verdachte bij zijn ouders woont, functioneert hij zelfstandig. De rechtbank ziet onvoldoende aanleiding om af te wijken van het uitgangspunt en zal het volwassenenstrafrecht toepassen. Van bijzondere omstandigheden die tot een ander oordeel zouden moeten leiden, is de rechtbank niet gebleken.

Op te leggen straf

Gelet op het voorgaande komt de rechtbank tot het volgende oordeel. Anders dan de officier van justitie heeft geëist, zal de rechtbank aan verdachte geen langdurige onvoorwaardelijke, maar een grotendeels voorwaardelijke gevangenisstraf opleggen. Daartoe overweegt dat rechtbank dat zij, anders dan de officier van justitie, uitgaat van vrijwillig seksueel contact tussen verdachte en aangeefster. Bij dat oordeel betrekt de rechtbank tevens de persoon van verdachte, zijn destijds jeugdige leeftijd en het aanzienlijke tijdsverloop. Om de ernst van het feit uit te drukken, zal de rechtbank tevens aan verdachte een taakstraf van de maximale duur opleggen. Aangezien het taakstrafverbod van toepassing is, zal de rechtbank één dag gevangenisstraf onvoorwaardelijk aan verdachte opleggen. De rechtbank zal de proeftijd beperken tot één jaar, vanwege de tijd die is verstreken tussen de pleegdatum en de berechting en de omstandigheid dat verdachte in de tussentijd niet opnieuw in aanraking is gekomen met politie en justitie.

Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf voor de duur van 180 dagen, waarvan 179 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar passend en oplegging daarvan geboden. Daarnaast zal de rechtbank aan verdachte een taakstraf voor de duur van 240 uren opleggen.

Benadeelde partij

[naam] heeft zich namens haar dochter [slachtoffer] als benadeelde partij in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Zij wordt vertegenwoordigd door mr. B.P.J. Heinrici, advocaat te Rotterdam. Gevorderd wordt een bedrag van

12.500,00 ter vergoeding van immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering tot een bedrag van 10.000,00 toewijsbaar is.

Standpunt van de verdediging

De raadsman heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard dient te worden, gelet op de door hem bepleite vrijspraak. Subsidiair heeft de raadsman zich op het standpunt gesteld dat de vordering gematigd dient te worden, gelet op het feit dat de vordering gebaseerd is op een tweetal gebeurtenissen en de rol van de benadeelde partij in het geheel.

Oordeel van de rechtbank

Immateriële schadevergoeding

De benadeelde partij heeft 12.500,00 aan immateriële schade gevorderd. Indien geen sprake is van lichamelijk letsel, zoals in dit geval, kan op grond van artikel 6:106, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW) voor een vergoeding voor immateriële schade worden toegekend indien de benadeelde partij in zijn eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in zijn persoon is aangetast. Van de bedoelde aantasting in persoon op andere wijze is sprake indien de benadeelde partij geestelijk letsel heeft

opgelopen. Daarvoor is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. De rechtbank overweegt voorts dat geen onderbouwing nodig is, indien de aard en ernst van de normschending meebrengen dat de in dit verband relevante nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde zo voor de hand liggen dat een aantasting in persoon kan worden aangenomen.

Hoewel de rechtbank uitgaat van de situatie dat sprake is geweest van vrijwillig seksueel contact tussen verdachte en aangeefster, is de rechtbank van oordeel dat de aard en ernst van de normschending, die een ernstige inbreuk op de lichamelijke integriteit inhoudt, desondanks met zich meebrengt dat het voor de hand ligt dat de benadeelde partij nadelige gevolgen daarvan ondervindt. Daarbij betrekt de rechtbank tevens de jonge leeftijd van de benadeelde partij. Zoals de rechtbank hiervoor ook heeft overwogen heeft de wetgever minderjarige slachtoffers willen beschermen, omdat zij gelet op hun jeugdige leeftijd in het algemeen nog onvoldoende in staat zijn om zelf hun (seksuele) grenzen te bewaken. Gelet op het voorgaande acht de rechtbank een vergoeding van immateriële schade dan ook toewijsbaar.

Bij het bepalen van de hoogte van de immateriële schade heeft de rechtbank onder meer acht geslagen op de Rotterdamse Schaal en uitspraken in vergelijkbare zaken. De rechtbank zoekt aansluiting bij de categorie “ontucht met binnendringen”, categorie A. Als gevolg van het seksueel contact met verdachte is aangeefster in verwachting geraakt. De zwangerschap is middels abortus afgebroken. Gelet op deze gevolgen acht de rechtbank het gevorderde bedrag van 12.500,00 billijk. De rechtbank zal de vordering dan ook toewijzen.

Schadevergoedingsmaatregel

Nu de aansprakelijkheid van verdachte vaststaat, zal de rechtbank de schadevergoedingsmaatregel opleggen om te bevorderen dat verdachte de schade zal vergoeden. Het aantal dagen dat gijzeling kan worden toegepast bepaalt de rechtbank op 87 dagen.

Veroordeling in de kosten

De rechtbank zal verdachte veroordelen in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Wettelijke rente

De rechtbank zal de gevorderde wettelijke rente over het toegewezen bedrag toewijzen vanaf de datum van het ontstaan van de schade. Ook ten aanzien van de schadevergoedingsmaatregel zal dit worden bepaald.

Toepassing van wetsartikelen

De rechtbank heeft gelet op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f en 248 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij ten tijde van het bewezen verklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van deze uitspraak gelden.

Uitspraak

De rechtbank

Verklaart het ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.

Veroordeelt verdachte tot:

een gevangenisstraf voor de duur van 180 dagen.

Bepaalt dat van deze gevangenisstraf een gedeelte, groot 179 dagen, niet zal worden ten uitvoer gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten, op grond dat de veroordeelde zich voor het einde van een proeftijd, die hierbij wordt vastgesteld op 1 jaar, aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

een taakstraf voor de duur van 240 uren.

Beveelt dat voor het geval de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis voor de duur van 120 dagen zal worden toegepast.

Benadeelde partij

Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer] toe en veroordeelt verdachte om aan [slachtoffer] te betalen:

  • het bedrag van 12.500,00 (zegge: twaalfduizend vijfhonderd euro);

  • de wettelijke rente over dit bedrag vanaf 17 juli 2024 tot de dag van algehele voldoening;

  • de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak alsnog zal maken, tot heden begroot op nihil.

Legt aan verdachte de verplichting op om ten behoeve van [slachtoffer] aan de Staat te betalen een bedrag van 12.500 (zegge: twaalfduizend vijfhonderd euro), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 17 juli 2024 tot de dag van algehele voldoening. Dit bedrag bestaat uit immateriële schade.

Bepaalt dat bij gebreke van volledig verhaal van de betalingsverplichting aan de Staat gijzeling voor de duur van 87 dagen kan worden toegepast. De toepassing van gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat als verdachte voldoet aan de betalingsverplichting aan de benadeelde partij of aan de Staat, verdachte in zoverre zal zijn bevrijd van de betalingsverplichting aan beiden.

Dit vonnis is gewezen door mr. N.A. Vlietstra, voorzitter, mr. G.C. Koelman en

mr. K. Bunk, rechters, bijgestaan door mr. R.D. Ensel, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 12 november 2026.

Mr. K. Bunk is buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.