Materieel strafrecht
Veroordeling voor poging tot zware mishandeling en mishandeling. Aansluiting gezocht bij het model…
Rechtbank Amsterdam, 14 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10643 · Rechtbank Amsterdam · 14 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/strafrecht/materieel-strafrecht/eerste-aanleg-meervoudig/ecli-nl-rbams-2026-10643
Zaakgegevens
Op 14 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 14 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 13/346812-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Materieel strafrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - meervoudigMeervoudige kamerDe zaak is behandeld door drie rechters samen, meestal omdat zij ingewikkeld of zwaar is.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10643
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Veroordeling voor poging tot zware mishandeling en mishandeling. Aansluiting gezocht bij het model oriëntatiepunten toerekening. Gevangenisstraf voor de duur van zes weken.
Uitspraak
[afbeelding niet beschikbaar]vonnis
RECHTBANK AMSTERDAM
Afdeling Publiekrecht
Teams Strafrecht
Parketnummer: 13/346812-25
Datum uitspraak: 14 oktober 2026
Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1994,
nu gedetineerd in de [detentieplaats]
en aldaar ingeschreven in de Basisregistratie Personen.
1 Het onderzoek ter terechtzitting
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 september 2026.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. F. Pouleijn, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. H.C.S. van Viegen, advocaat te Amsterdam, naar voren hebben gebracht.
2 Tenlastelegging
Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich telkens op 12 december 2025 in Amsterdam heeft schuldig gemaakt aan:
-
Poging tot zware mishandeling van [slachtoffer] . Subsidiair is dit tenlastegelegd als mishandeling;
-
Mishandeling van een onbekend gebleven persoon.
De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd in de bewezenverklaring. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.
3 Voorvragen
De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van de tenlastegelegde feiten en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging.
4 Waardering van het bewijs
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van de onder feit 1 primair tenlastegelegde poging tot zware mishandeling. Zij heeft hiertoe de bewijsmiddelen opgesomd. Ten aanzien van de onder feit 2 tenlastegelegde mishandeling heeft zij zich op het standpunt gesteld dat verdachte moet worden vrijgesproken, omdat een aangifte ontbreekt en het dossier voor het overige onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bevat. Ten aanzien van het onder feit 1 primair tenlastegelegde merkt de officier van justitie op dat een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel bestond; verdachte kwam aangerend en heeft met kracht uitgehaald in de richting van het gezicht van een bejaarde vrouw waardoor zij ten val is gekomen. Uit de val en het letsel in het gezicht blijkt de kracht en intensiteit waarmee verdachte heeft geslagen. Het is naar algemene ervaringsregels bekend dat oudere mensen kwetsbaar zijn, waardoor geweld sneller kan leiden tot ernstig letsel of zelfs overlijden. Dat het slachtoffer op leeftijd was heeft verdachte kunnen zien, omdat het slachtoffer zich omdraaide in de richting van verdachte voordat verdachte uithaalde. Daarnaast was het handelen van verdachte naar de uiterlijke verschijningsvorm zozeer gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel dat het niet anders kan zijn dan dat verdachte die aanmerkelijke kans ook bewust heeft aanvaard.
Standpunt van de verdediging
De raadsvrouw heeft primair verzocht verdachte vrij te spreken van de onder feit 1 primair tenlastegelegde poging zware mishandeling, omdat onvoldoende kan worden vastgesteld dat door het eenmaal slaan in het gezicht, een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel bestond. Uit het dossier blijkt niet hoe hard is geslagen en evenmin dat sprake is geweest van botbreuken of blijvend letsel bij het slachtoffer. Het feit dat het slachtoffer 79 jaar oud was maakt haar kwetsbaarder, maar betekent niet per definitie dat sprake is van een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht verdachte van dit feit vrij te spreken, omdat niet kan worden vastgesteld dat verdachte zich - gelet op zijn psychiatrische toestandsbeeld - bewust is geweest van een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel en die kans vervolgens bewust heeft aanvaard.
Ten aanzien van feit 2 heeft de raadsvrouw verzocht verdachte vrij te spreken, omdat op basis van het dossier niet kan worden vastgesteld dat sprake is geweest van pijn of letsel bij het slachtoffer.
Oordeel van de rechtbank
Feiten en omstandigheden
De rechtbank stelt op basis van de bewijsmiddelen in het dossier het volgende vast. Op 12 december 2025 loopt aangeefster met een tourgroep op de [straatnaam] in Amsterdam als zij uit het niets door een onbekende man in haar gezicht wordt geslagen. Zij valt hierdoor met haar gezicht op de grond. Naar aanleiding van het incident is de wang van aangeefster pijnlijk en gezwollen, heeft zij pijn aan haar oog en is haar bril beschadigd. De politie komt ter plaatse en vraagt de camerabeelden op van nabijgelegen hotels, horecagelegenheden en metrostations. Op de beelden van [naam hotel] is de tourgroep te zien, waaronder aangeefster. Te zien is dat een man komt aanrennen, die al rennend een andere vrouw uit de groep met kracht met beide armen opzij duwt. Vervolgens rent de man op aangeefster af, die zich inmiddels heeft omgedraaid. Te zien is dat de man zijn elleboog naar achter beweegt en aangeefster een vuistslag in haar gezicht geeft, waarna zij ten val komt. De man rent vervolgens door. Enige tijd na het incident wordt verdachte door de politie van de beschikbare camerabeelden herkend en wordt hij buiten heterdaad aangehouden. Op zitting heeft verdachte verklaard dat hij zichzelf op de beelden herkent als de man die een vrouw opzij duwt en aangeefster in het gezicht slaat.
De rechtbank is op grond van de bekennende verklaring van de verdachte ter zitting, de aangifte en de camerabeelden in het dossier van oordeel dat verdachte zich op 12 december 2025 schuldig heeft gemaakt aan een poging zware mishandeling (feit 1 primair) en een mishandeling van een onbekend gebleven persoon (feit 2).
Feit 1 – poging zware mishandeling aangeefster
Voor een bewezenverklaring van een poging zware mishandeling is vereist dat verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel.
De rechtbank stelt voorop dat het dossier geen aanwijzing biedt dat verdachte vol opzet heeft gehad op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Hierdoor kan niet worden vastgesteld dat verdachte willens en wetens zwaar lichamelijk letsel heeft willen toebrengen.
Er kan echter ook sprake zijn van voorwaardelijk opzet. Voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg is aanwezig indien de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dit gevolg zal intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten.
Uit het dossier volgt dat verdachte één vuistslag tegen het gezicht van aangeefster heeft gegeven. Uit de camerabeelden blijkt dat deze vuistslag gericht en met forse kracht plaatsvond. Niet alleen is aangeefster als gevolg van de klap gevallen en met haar gezicht op de grond terechtgekomen, ook uit de aard van het letsel volgt dat de klap met kracht moet zijn gegeven. Uit de foto’s van het letsel blijkt immers dat de wang van aangeefster vrijwel direct flink gezwollen is en zij een blauw oog heeft. Ook is haar bril beschadigd.
De rechtbank overweegt dat het handelen van verdachte een naar algemene ervaringsregels te achten aanmerkelijke kans in het leven heeft geroepen dat aangeefster daardoor zwaar lichamelijk letsel zou op lopen. Het is immers een feit van algemene bekendheid dat het hoofd, waar zich onder meer de slaap, maar ook delen van het gezicht zoals kaak, oogkas en jukbeen bevinden, een kwetsbaar lichaamsdeel betreft. Daar komt bij dat aangeefster 79 jaar oud was. Dat mensen op leeftijd kwetsbaar(der) zijn en dat geweld sneller leidt tot ernstig letsel is eveneens een feit van algemene bekendheid. Een val op straat kan bij ouderen bijvoorbeeld sneller leiden tot botbreuken. De kans op zwaar lichamelijk letsel was gegeven de omstandigheden ook voorzienbaar. Gelet op voorgaande omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat in onderhavige zaak sprake was van een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel.
De rechtbank is daarnaast van oordeel dat verdachte die kans ook bewust heeft aanvaard. Verdachte was op de hoogte, althans had op de hoogte moeten zijn van het feit dat het slachtoffer een bejaarde vrouw was, omdat hij haar in haar gezicht kon aankijken toen hij uithaalde. Het onverwachts en met kracht geven van een gerichte en harde vuistslag in het gezicht van een bejaarde vrouw, is naar uiterlijke verschijningsvorm zozeer gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, dat het niet anders kan zijn dan dat verdachte de aanmerkelijke kans op dat gevolg ook bewust heeft aanvaard.
Dat verdachte ten tijde van het tenlastegelegde mogelijk in psychotische toestand verkeerde, maakt die conclusie in deze zaak niet anders. Volgens vaste jurisprudentie geldt dat wanneer met een beroep op een stoornis het opzet wordt bestreden, zo’n beroep slechts slaagt indien bij de verdachte ten tijde van zijn handelen ieder inzicht in de draagwijdte van zijn gedragingen en de mogelijke gevolgen daarvan zou hebben ontbroken. Hiervan is slechts bij hoge uitzondering sprake. Naar het oordeel van de rechtbank is een dergelijke uitzondering in deze zaak niet aan de orde. Uit de uiterlijke verschijningsvorm van het handelen van verdachte volgt dat er sprake was van een zekere mate van afstemming tussen geestelijke en lichamelijke functies; hij sloeg immers gericht op het hoofd van het slachtoffer. Op basis hiervan is de rechtbank van oordeel dat verdachte in juridische zin het opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel had.
Ten aanzien van de gebruikte bewijsmiddelen zoals vervat in bijlage 2 merkt de rechtbank het volgende op. Ondanks dat aangeefster in haar aangifte verklaart dat zij voelt dat zij geduwd wordt, blijkt uit de camerabeelden duidelijk dat zij door verdachte in haar gezicht wordt geslagen.
Feit 2 – mishandeling onbekend gebleven persoon
Verdachte heeft bekend dat hij het onbekend gebleven slachtoffer heeft geduwd. Op de camerabeelden is te zien dat verdachte dit met beide handen en met kracht doet, waardoor de vrouw tegen de andere mensen in de groep aankomt. De rechtbank stelt naar algemene ervaringsregels vast dat het slachtoffer, een oudere vrouw, door het uit het niets met kracht en met beide handen duwen pijn is toegebracht. Het feit dat zij geen aangifte heeft gedaan en hierover dus geen verdere informatie bekend is, doet daar niet aan af. Ook volgt uit de uiterlijke verschijningsvorm van de gedragingen van verdachte, namelijk het onverwacht, met kracht en met beide handen duwen van het slachtoffer, een oudere vrouw, dat deze zo zeer gericht waren op het toebrengen van pijn en letsel aan het slachtoffer, dat verdachte de aanmerkelijke kans op het intreden hiervan bewust heeft aanvaard. De rechtbank acht daarmee ook de onder feit 2 ten laste gelegde mishandeling bewezen.
5 Bewezenverklaring
De rechtbank acht op grond van de in bijlage I vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte:
Feit 1 primair
op 12 december 2025 te Amsterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een ander, te weten [slachtoffer] opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, die [slachtoffer] tegen het gezicht heeft geslagen waardoor die [slachtoffer] ten val is gekomen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
Feit 2
op 12 december 2025 te Amsterdam een tot op heden onbekend gebleven persoon heeft mishandeld, door die onbekend gebleven persoon met kracht in de rug te duwen.
6 Strafbaarheid van het feit
Het bewezen geachte feit is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
7 Strafbaarheid van verdachte
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het bewezenverklaarde in verminderde mate aan verdachte kan worden toegerekend.
Standpunt van de verdediging
De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte volledig ontoerekeningsvatbaar moet worden verklaard. Bij verdachte is sprake van schizofrenie én een verstandelijke beperking. Uit het onderzoek van de psycholoog volgt dat hij functioneert op een matig verstandelijk beperkt niveau. Daarnaast is sprake van zeer ernstige psychiatrische problematiek. Volgens het pro Justitia-rapport heeft vermoedelijk al rond de aanvang van zijn dakloosheid in 2019 een psychotische decompensatie plaatsgevonden, waarna chronische psychotische symptomen zijn ontstaan. Daarnaast heeft verdachte tegenover de psychiater in de [detentieplaats] verklaard dat hij de vrouw heeft geduwd, omdat hij dacht dat zij hem wilde aansturen en betrokken was bij een voodoo-oorlog. Dat sluit rechtstreeks aan bij het psychotische waansysteem dat door de deskundigen bij verdachte is vastgesteld. Op basis van de beschikbare informatie zijn er voldoende aanknopingspunten om aan te nemen dat het handelen van verdachte in beslissende mate door zijn psychotische toestand werd bepaald en dat dit hem daarom niet kan worden toegerekend. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht verdachte verminderd toerekeningsvatbaar te verklaren.
Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft kennisgenomen van het pro Justitia-rapport van 31 juli 2026, opgesteld door [GZ-psycholoog] . Hieruit blijkt – zakelijk weergegeven – dat bij verdachte sprake is van een tenminste licht verstandelijke beperking, schizofrenie en stoornissen in het gebruik van middelen.
De deskundige heeft vastgesteld dat bij verdachte sprake is van een tenminste licht verstandelijke beperking, waarbij een matig verstandelijke beperking niet kan worden uitgesloten. De deskundige heeft daarnaast vastgesteld dat bij verdachte sprake is van schizofrenie. Vanaf ongeveer 2019 is sprake van een psychotische decompensatie. Verdachte hoort stemmen en ziet demonen. Ook rapporteert hij inhoudelijke bizarre wanen, zo is hij ervan overtuigd dat zijn organen zijn verwisseld en dat er een voodoo-oorlog gaande is. Er wordt bizar gedrag en ernstige desorganisatie in het denken geobserveerd. Nadat verdachte is ingesteld op antipsychotische medicatie neemt het bizarre en gedesorganiseerde gedrag af. Er worden dan klachten waargenomen passend bij de negatieve symptomen van schizofrenie, zoals traagheid in handelen en passiviteit.
Tot slot is bij verdachte een stoornis in multimiddelengebruik vastgesteld, waarbij in ieder geval kan worden gesproken van een ernstige stoornis in het gebruik van cannabis en crack. Voor beide middelen geldt dat er periodes zijn waarin verdachte dit middel langdurig
(heeft) gebruikt, waarbij hij veel tijd besteedt aan het verkrijgen, gebruiken en herstellen
van deze middelen en hij door het gebruik ervan in de problemen komt op diverse levensgebieden. Daarbij is er sprake van hunkering naar het middel en treedt er tolerantie
op. Momenteel zijn beide stoornissen in gedwongen remissie. Verdachte heeft aan de deskundige aangegeven dat hij wel voornemens is om dit weer te gaan gebruiken wanneer hij vrijkomt.
De deskundige heeft geen uitspraak kunnen doen over de precieze doorwerking van de gediagnosticeerde stoornissen op het tenlastegelegde, omdat de deskundige verdachte niet heeft kunnen spreken over het tenlastegelegde. Wel heeft de deskundige geconcludeerd dat de stoornissen aanwezig waren ten tijde van het tenlastegelegde. Hierbij heeft de deskundige opgemerkt dat de licht verstandelijke beperking aangeboren en chronisch van aard is en het op basis van de verslaglegging van de PI en het strafdossier aannemelijk is dat er ten tijde van het tenlastegelegde ook sprake was van een psychotisch toestandsbeeld. Tot slot valt uit het verhaal van verdachte op te maken dat hij in de periode van het tenlastegelegde zijn dagen heeft gevuld met het zoeken naar en het gebruik van crack, cannabis en andere verdovende middelen.
De rechtbank neemt de conclusies van de deskundige over dat verdachte lijdt aan een licht verstandelijke beperking, schizofrenie en stoornissen in het gebruik van cannabis en crack en dat deze stoornissen aanwezig waren ten tijde van de delicten. Gelet op de vaststelling van de deskundige dat de licht verstandelijke beperking chronisch van aard is en verdachte ten tijde van het tenlastegelegde verdovende middelen gebruikte en in een psychotisch toestandsbeeld verkeerde, acht de rechtbank het aannemelijk dat deze stoornissen hebben doorgewerkt in de bewezenverklaarde feiten. De rechtbank acht verdachte in ieder geval in verminderde mate toerekeningsvatbaar.
De rechtbank is, anders dan de verdediging, van oordeel dat niet is voldaan aan de vereisten voor volledige ontoerekeningsvatbaarheid en overweegt hiertoe als volgt.
In artikel 39 Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) is bepaald dat hij die een feit begaat dat hem vanwege een psychische stoornis niet kan worden toegerekend, niet strafbaar is. Hiervoor moet aan drie vereisten zijn voldaan:
i) er moet sprake zijn van een psychische stoornis op het moment van het tenlastegelegde feit;
ii) er moet sprake te zijn van een causaal verband tussen deze stoornis en het feit;
iii) de stoornis moet zodanig zijn dat deze aan de toerekening van het feit aan de verdachte in de weg staat.
In het arrest van 17 oktober 2023 heeft de Hoge Raad aan dit toetsingskader een nadere invulling gegeven. De Hoge Raad heeft hierin bepaald dat de rechter kan beslissen dat het tenlastegelegde feit niet aan de verdachte kan worden toegerekend als ten tijde van dat feit bij de verdachte sprake was van een stoornis als bedoeld in deze bepaling en de verdachte als gevolg van die stoornis niet kon begrijpen dat dat feit wederrechtelijk was, of niet in staat was in overeenstemming te handelen met zijn begrip van de wederrechtelijkheid van dat feit.
Bij verdachte was sprake van psychische stoornissen ten tijde van het tenlastegelegde (i) en er was een causaal verband tussen deze stoornissen en het tenlastegelegde (ii). Anders dan de verdediging, is de rechtbank van oordeel dat de invloed van deze stoornissen niet zodanig was dat deze aan de toerekening van het feit aan de verdachte in de weg staat (iii). De keuzevrijheid van verdachte was beperkt, maar niet afwezig. Uit het dossier blijkt dat verdachte kort na het bewezenverklaarde met het openbaar vervoer heeft gereisd. Daarnaast heeft verdachte verklaard dat hij ten tijde van het bewezenverklaarde niet onder invloed was van verdovende middelen. Ook blijkt, zoals hierboven overwogen, dat er ten tijde van het ten laste gelegde een zekere mate van afstemming was tussen geestelijke en lichamelijke functies, nu verdachte gericht op het hoofd van een van de slachtoffers heeft geslagen.
Er is ook geen andere omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
8 Motivering van de straf
Eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte een gevangenisstraf van 282 dagen wordt opgelegd met aftrek van het voorarrest.
Standpunt van de verdediging
Mocht de rechtbank verdachte wel strafbaar achten, heeft de verdediging verzocht te volstaan met een gevangenisstraf die de reeds ondergane voorlopige hechtenis niet overstijgt. Verder heeft de verdediging verzocht de voorlopige hechtenis op te heffen op grond van artikel 67a, lid 3, Sv of subsidiair te schorsen, onder
voorwaarden die aansluiten bij de zorgmachtiging en een beschikbare klinische plaatsing.
Oordeel van de rechtbank
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen
Ernst van het feit
Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan poging tot zware mishandeling en mishandeling, door uit het niets eerst een onbekend gebleven persoon met kracht een duw te geven en daarna met kracht aangeefster in het gezicht te slaan. Dit moet voor de slachtoffers een uiterst beangstigende ervaring zijn geweest. Naast de impact op de directe slachtoffers, maakt een gebeurtenis als deze een inbreuk op het veiligheidsgevoel in de samenleving in het algemeen en meer in het bijzonder van de andere aanwezigen bij het incident. Meerdere getuigen hebben gezien hoe twee willekeurige slachtoffers door verdachte werden aangevallen.
Persoon van verdachte
De rechtbank heeft kennisgenomen van het strafblad van verdachte van 12 maart 2026, waaruit blijkt dat verdachte eerder voor soortgelijke feiten is veroordeeld.
De rechtbank heeft ook kennisgenomen van het reclasseringsrapport van 22 september 2026. Hieruit volgt dat verdachte voorafgaand aan detentie niet beschikte over dagbesteding, inkomen of een steunend sociaal netwerk. Hij verbleef op straat en kampte met verslavingsproblematiek. Op basis van de beschikbare informatie bestaan ernstige zorgen over het functioneren van verdachte en het risico op herhaling van delictgedrag.
Opvallend is dat verdachte beperkt probleembesef toont ten aanzien van zijn agressieproblematiek en middelengebruik. Hij ziet zelf geen noodzaak tot verandering en geeft aan het middelengebruik na detentie te willen hervatten. In combinatie met de psychische problematiek, de verstandelijke beperking en een voorgeschiedenis van instabiele huisvesting en moeizaam verlopen hulpverlening, schat de reclassering het risico op recidive als hoog in.
Bij een veroordeling adviseert de reclassering een straf zonder bijzondere voorwaarden. Zij ziet geen mogelijkheden om met interventies of toezicht de risico's te beperken of het gedrag te veranderen. Er is sprake van zeer complexe, drieledige problematiek, waarbij de verschillende diagnoses elkaar negatief beïnvloeden. Verdachte is niet in staat om te overzien waar hij zich aan verbindt en gelet op de vastgestelde problematiek is er geen sprake van betrouwbare bereidheid. De vastgestelde verstandelijke beperking en schizofrenie maken dat verdachte gedurende zijn gehele leven zorg en ondersteuning nodig zal hebben. De reclassering adviseert de mogelijkheden van een rechterlijke machtiging te onderzoeken.
Straf
De rechtbank houdt rekening met de straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd en zoekt aansluiting bij de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS). Voor een voltooide zware mishandeling, zonder gebruik te maken van een wapen, is het oriëntatiepunt een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van drie maanden, waarbij het uitgangspunt bij een poging is dat de straf met een derde wordt verminderd. Voor een mishandeling, zonder lichamelijk letsel, is het oriëntatiepunt een geldboete van 700 euro. Gelet op deze oriëntatiepunten, de ernst van de feiten en omdat sprake is van recidive, oordeelt de rechtbank dat in beginsel een gevangenisstraf van drie maanden passend zou zijn wanneer de feiten volledig aan verdachte zouden kunnen worden toegerekend.
In het geval van verdachte geldt dat de feiten in een verminderde mate aan hem kunnen worden toegerekend. Bij het bepalen of een gevangenisstraf passend is, en zo ja, hoe hoog deze dan moet zijn, heeft de rechtbank gebruik gemaakt van een model van ‘oriëntatiepunten toerekening’ dat door de rechtbank Rotterdam is geïntroduceerd. Concreet betekent dit dat de rechtbank de mate van toerekening op 50% schat. Afgezet tegen een gevangenisstraf van drie maanden voor een volledig toerekenbare verdachte, komt dit in het geval van de verdachte neer op een gevangenisstraf voor de duur van 6 weken. De tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht zal daarbij worden afgetrokken.
Vanwege alle hiervoor genoemde omstandigheden wijkt deze straf af van de eis van de officier van justitie.
Zorgmachtiging
De rechtbank heeft aan verdachte – conform het verzoek van de officier van justitie – in de zaak met rekestnummer 26/7187, die tegelijkertijd met deze strafzaak is behandeld, een zorgmachtiging op grond van artikel 2.3, eerste lid, van de Wet forensische zorg (Wfz) verleend voor de duur van zes maanden.
De rechtbank gaat ervan uit dat het inzetten van de zorgmachtiging met als zorgvorm opname in een kliniek en het innemen van medicatie het recidiverisico zal verlagen.
Mede gelet op de zorgmachtiging die nog een tijd doorloopt, ziet de rechtbank overeenkomstig het reclasseringsadvies geen rol voor de reclassering.
Voorlopige hechtenis
De voorlopige hechtenis is bij beslissing van 30 september 2026 geschorst met ingang van het moment dat verdachte aankomt in de kliniek waar de zorgmachtiging zal worden tenuitvoergelegd. De rechtbank heeft vernomen dat verdachte inmiddels in het kader van de zorgmachtiging is opgenomen in een kliniek en zal het geschorste bevel van de voorlopige hechtenis daarom opheffen.
9 Toepasselijke wettelijke voorschriften
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 45, 57, 300 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.
10 Beslissing
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezen verklaarde levert op:
ten aanzien van feit 1, primair
poging tot zware mishandeling;
ten aanzien van feit 2
mishandeling.
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
Straf
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 6 (zes) weken.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
Voorlopige hechtenis
Heft op het – geschorste – bevel tot voorlopige hechtenis
Dit vonnis is gewezen door
mr. M.C.H. Broesterhuizen, voorzitter,
mrs. D.M.S. Gribling en M.E. Kleinherenbrink, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. M.J.D. Hartman, griffier,
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 14 oktober 2026.
[...]
.
[...]