Materieel strafrecht

Een 49-jarige man wordt veroordeeld voor het plegen van het plegen van meerdere diefstallen. Aan hem wordt…

Rechtbank Amsterdam, 13 november 2026

Zaakgegevens

Op 13 november 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over materieel strafrecht.

Instantie
Rechtbank Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
13 november 2026
Datum publicatie
13 november 2026
Zaaknummer
13/224865-26 (zaak A), 13/109350-26 (zaak B) en 13/113089-26 (zaak C)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RBAMS:2026:11233
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Een 49-jarige man wordt veroordeeld voor het plegen van het plegen van meerdere diefstallen. Aan hem wordt een ISD-maatregel opgelegd voor de duur van twee jaar. De vordering van de benadeelde partij wordt gedeeltelijk toegewezen. De vorderingen tot tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke strafdelen worden afgewezen.

Uitspraak

vonnis

RECHTBANK AMSTERDAM

Afdeling Publiekrecht

Teams Strafrecht

Parketnummers: 13/224865-26 (zaak A), 13/109350-26 (zaak B) en 13/113089-26 (zaak C) (ter terechtzitting gevoegd)
Parketnummers vorderingen tenuitvoerlegging: 13/051618-26, 13/220004-25, 13/192407-24 en 13/324215-24

Datum uitspraak: 13 november 2026

Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen:

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1977,

zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland,

op dit moment gedetineerd te: [detentie-instelling] ,

hierna: verdachte.

1 Het onderzoek ter terechtzitting

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 30 oktober 2026.

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. F.H.B. Budde, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. B.H. van der Zwan, advocaat te Amsterdam, naar voren hebben gebracht.

Daarnaast heeft de rechtbank kennisgenomen van hetgeen [reclasseringswerker] , reclasseringswerker, op de zitting naar voren heeft gebracht.

2 Tenlastelegging

Aan verdachte is – kort gezegd – ten laste gelegd dat hij zich heeft schuldig gemaakt aan:

Zaak A

Feit 1

diefstal van een fiets op 7 juli 2026 te Amsterdam;

Feit 2

diefstal van een fiets op een besloten erf op 23 juli 2026 te Amsterdam.

Zaak B

diefstal van een portemonnee op 31 januari 2026 te Amsterdam.

Zaak C

diefstal van een geldbedrag van ongeveer € 850,- en een Ray-Ban zonnebril uit een auto op 8 februari 2026 te Amsterdam.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad.

3 Waardering van het bewijs

3.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle ten laste gelegde feiten kunnen worden bewezen.

3.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft verzocht om verdachte vrij te spreken van alle onder zaak A en zaak B ten laste gelegde feiten, nu de herkenningen van verdachte door de verbalisanten in het dossier volgens haar onvoldoende specifiek zijn. Ten aanzien van het onder zaak C ten laste gelegde heeft de raadsvrouw aangevoerd dat verdachte partieel moet worden vrijgesproken van de diefstal van het geldbedrag.

3.3.

Het oordeel van de rechtbank

Zaak A

Feit 1

Aangever [aangever 1] heeft namens de winkel [winkel] aangifte gedaan van diefstal van een fatbike op 7 juli 2026 uit de winkel aan de [straatnaam 1] te Amsterdam. Op camerabeelden van de winkel is te zien dat een man in de winkel staat met een fatbike aan zijn hand en de winkel verlaat zonder te betalen. De man op de beelden wordt door twee verbalisanten herkend als zijnde verdachte. Verbalisant [verbalisant 1] merkt daarbij op dat hij verdachte onder meer herkent aan zijn haarlijn, postuur en de grijze vlek in zijn sik.

De rechtbank stelt vast dat op de in kleur afgebeelde ‘stills’ van de camerabeelden het gezicht en de kleding van de man goed zichtbaar zijn. Nu verbalisant [verbalisant 1] tevens opmerkt dat hij verdachte meermaals heeft aan- en staande gehouden en hem het afgelopen jaar meermaals heeft gezien, is de rechtbank van oordeel dat zijn herkenning voldoende specifiek is en als betrouwbaar kan worden aangemerkt.

Daarmee acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde diefstal van de fiets op 7 juli 2026.

Feit 2

Aangever [aangever 2] heeft op 23 juli 2026 aangifte gedaan van de diefstal van zijn fiets, die stond in de voortuin van zijn woning aan de [straatnaam 2] te Amsterdam. Op camerabeelden van een beveiligingscamera van de woning is te zien dat een man in de nacht van 23 juli 2026 de poort naar de voortuin van de woning opent, een fiets pakt en vervolgens wegfietst. De man op de camerabeelden wordt door twee verbalisanten herkend als verdachte. Verbalisant [verbalisant 2] merkt op dat zij verdachte onder meer herkent aan zijn postuur, haardracht en grijze sik. Verbalisant [verbalisant 1] herkent verdachte ook aan het grijze plekje in zijn sik en aan de kale plek op zijn hoofd.

De rechtbank stelt vast dat op de in kleur afgebeelde ‘stills’ van de camerabeelden het gezicht en de kleding van de man zeer duidelijk zichtbaar is. Daarnaast merken beide verbalisanten op dat zij verdachte (ten minste één keer) hebben staande gehouden. Gelet hierop is de rechtbank van oordeel dat deze herkenningen als betrouwbaar kunnen worden aangemerkt en dat aan de herkenningen ook voldoende bewijskracht toekomt. Om die reden acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde diefstal van de fiets vanuit de voortuin van aangever [aangever 2] op 23 juli 2026.

Zaak B

Aangever [aangever 3] heeft aangifte gedaan van de diefstal van zijn portemonnee uit zijn jas op 31 januari 2026. Zijn jas hing aan een kapstok in de lobby van tandartspraktijk [tandartspraktijk] op de [straatnaam 3] te Amsterdam. Op camerabeelden van de lobby van de tandartspraktijk van die dag is te zien dat een man de lobby binnenkomt en met zijn rechterhand in één van de zakken van een jas die aan de kapstok hangt grijpt. De man haalt een voorwerp, gelijkend op een portemonnee, uit de jaszak en verlaat hierop de praktijk.

De man op de camerabeelden wordt door twee verbalisanten herkend als zijnde verdachte. Verbalisant [verbalisant 3] herkent verdachte aan zijn gezicht, aan zijn baardgroei en de kleur van zijn baard. Ook herkent hij verdachte aan zijn schoenen, die hij ook droeg op camerabeelden van een winkeldiefstal waarvoor verdachte is aangehouden en die de verbalisant een dag daarvoor had bekeken. Ook verbalisant [verbalisant 4] herkent verdachte op de camerabeelden van de tandartspraktijk aan zijn baard(kleur), malende/herkauwende bewegingen, trainingsbroek en schoenen.

De rechtbank stelt vast dat op de in kleur afgebeelde ‘stills’ van de camerabeelden het gezicht en de kleding van de man goed zichtbaar is. Hoewel de persoon een muts draagt, zijn de gezichtskenmerken van de man naar het oordeel van de rechtbank duidelijk waar te nemen. Daar komt bij dat verbalisant [verbalisant 4] verdachte een dag voor het bekijken van de camerabeelden heeft verhoord en opmerkt dat verdachte ook tijdens het verhoor malende/herkauwende bewegingen maakte. Verbalisant [verbalisant 3] heeft verdachte voor de herkenning niet in levenden lijve gezien, maar herkende hem doordat hij de dag daarvoor verdachte op camerabeelden heeft gezien.

De rechtbank is daarom van oordeel dat deze herkenningen als betrouwbaar kunnen worden aangemerkt en dat aan de herkenningen ook voldoende bewijskracht toekomt. Om die reden acht de rechtbank bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde diefstal van de portemonnee op 31 januari 2026.

Zaak C

Aangever [aangever 4] heeft aangifte gedaan van de diefstal van een plastic tasje (met daarin een geldbedrag van € 850,-) en een Ray-Ban zonnebril op 8 februari 2026. De diefstal vond plaats uit zijn auto, die stond geparkeerd op de [straatnaam 4] te Amsterdam. Verdachte heeft op de zitting van 30 oktober 2026 bekend dat hij een zonnebril heeft gestolen uit de auto, maar ontkent dat hij ook een geldbedrag heeft weggenomen.

De rechtbank is van oordeel dat de ten laste gelegde diefstal op 8 februari 2026 kan worden bewezen. Ook de diefstal van het geldbedrag acht de rechtbank bewezen, aangezien de rechtbank geen reden heeft om te twijfelen aan de aangifte. Daar komt bij dat de aangever zo gedetailleerd mogelijk heeft verklaard over de soort geldbiljetten die in het tasje zaten, hetgeen naar het oordeel van de rechtbank bijdraagt aan de betrouwbaarheid van zijn verklaring.

4 De bewezenverklaring

De rechtbank acht op grond van de in bijlage II opgenomen bewijsmiddelen bewezen dat verdachte:

Zaak A

Feit 1
op 7 juli 2026 te Amsterdam, een fiets, die aan [winkel] , toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

Feit 2
op 23 juli 2026 te Amsterdam, op een besloten erf waarop een woning stond, te weten aan [straatnaam 2] [huisnummer] , alwaar verdachte zich tegen de wil van de rechthebbende bevond, een fiets, die aan [aangever 2] , toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

Zaak B

op 31 januari 2026 te Amsterdam, een portemonnee met inhoud, die aan [aangever 3] , toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen;

Zaak C
op 8 februari 2026 te Amsterdam, met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening uit een op de [straatnaam 4] staande auto heeft weggenomen een plastic tasje met inhoud, te weten contant geld van ongeveer 850 euro en een zonnebril van het merk Ray-Ban, toebehorende aan [aangever 4] ;

5 De strafbaarheid van de feiten

De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.

6 De strafbaarheid van verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

7 Plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders

7.1.

De eis van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (hierna: ISD-maatregel) wordt opgelegd voor de duur van twee jaren.

7.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft verzocht om de ISD-maatregel niet op te leggen, nu dit volgens haar niet noodzakelijk en proportioneel is. Verdachte heeft eerder niet de juiste hulp gekregen voor zijn verslavingsproblematiek en is bereid om met behulp van de reclassering een klinische behandeling te ondergaan. Daarmee kan het recidiverisico voldoende worden teruggedrongen. In de tussentijd kan verdachte (opnieuw) verblijven bij zijn dochter en zou hij bij zijn moeder in het restaurant kunnen werken.

7.3.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen maatregel gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan, mede gelet op de persoon en de omstandigheden van de verdachte zoals van een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

De ernst van de feiten

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het plegen van meerdere diefstallen. Daarbij is verdachte zeer brutaal te werk gegaan, door onder meer een fiets uit een geopende winkel en een voortuin weg te nemen en op klaarlichte dag in te breken in een auto. Verdachte liet zich hierbij niet tegenhouden door de eventuele aanwezigheid van omstanders of (deurbel)camera’s – gelet op de frequentie waarmee hij in beeld is gebracht. Dergelijke vermogensdelicten zijn hinderlijke feiten die in de maatschappij in het algemeen en bij de betreffende bedrijven en particulieren in het bijzonder, overlast en schade veroorzaken. De rechtbank rekent het verdachte aan dat hij op deze wijze lijkt te voorzien in zijn verslavingsproblematiek en (levens)behoeften, zonder daarbij respect te hebben voor de eigendommen van een ander. Deze houding is zorgelijk en vereist een concrete en ingrijpende aanpak om dit gedrag in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

De persoon van verdachte

In het kader van de strafoplegging heeft de rechtbank gekeken naar het strafblad van verdachte van 22 september 2026, waaruit volgt dat verdachte al meerdere keren is veroordeeld voor onder meer vermogensdelicten.

Ook heeft de rechtbank gekeken naar het reclasseringsadvies betreffende verdachte van 19 oktober 2026. Hieruit volgt – kort gezegd – dat de reclassering het recidiverisico als hoog inschat. Verdachte kampt met excessief middelengebruik en er is sprake van instabiliteit op meerdere leefgebieden, waaronder huisvesting en dagbesteding. Het risico op onttrekken aan de voorwaarden wordt als hoog ingeschat. De instabiele leefsituatie van verdachte, in combinatie met zijn middelengebruik en psychische problematiek, maakt dat hij moeite

heeft met het nakomen van afspraken en het vasthouden aan structuur. Hierdoor is de verwachting dat het voor hem lastig zal zijn zich consistent aan gestelde voorwaarden te houden. Daar komt bij dat verdachte recentelijk tot tweemaal toe een geïndiceerde klinische behandeling heeft geweigerd, ondanks vele inspanningen van de reclassering en van zijn familie om hem hiertoe te motiveren. Deze aanhoudende weigerachtige houding maakt dat interventies binnen een voorwaardelijk kader op dit moment geen kans van slagen meer hebben. Er zijn binnen het reguliere toezicht geen mogelijkheden meer om tot gedragsverandering te komen of het recidiverisico te beperken. De reclassering adviseert om die reden om een onvoorwaardelijke ISD-maatregel op te leggen. Binnen het gedwongen kader van de ISD kan worden onderzocht of verdachte gedurende de intramurale fase alsnog gemotiveerd kan worden om medewerking te verlenen aan een passend traject voor zijn verslavingsproblematiek. Het opstellen van een adequaat begeleidingsplan binnen het kader van de onvoorwaardelijke ISD-maatregel, waarin aandacht besteed dient te worden aan alle criminogene factoren, lijkt de meeste kans van slagen te hebben om gedragsverandering te bewerkstelligen. Een voorwaardelijk kader met bijzondere voorwaarden of een voorwaardelijk ISD-kader is volgens de reclassering onvoldoende toereikend, nu verdachte meermaals de kans heeft gekregen om klinisch behandeld te worden en dit heeft geweigerd. Aangezien verdachte ook tijdens het opstellen van de rapportage niet met de reclassering in gesprek wilde, ziet de reclassering geen mogelijkheden meer voor een deels voorwaardelijke straf met reclasseringsinterventies.

De deskundige, [reclasseringswerker] , heeft voornoemd advies op de terechtzitting bevestigd. Ook heeft zij aangevuld dat de reclassering meermaals een passende woonplek voor verdachte heeft gerealiseerd, maar dat hij overal is weggestuurd.

Oplegging van de ISD-maatregel

De rechtbank stelt vast dat aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt. Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Daarnaast is hij gedurende de vijf jaren voorafgaand aan het door hem begane misdrijf ten minste driemaal wegens een misdrijf onherroepelijk veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf of taakstraf, terwijl de in dit vonnis bewezenverklaarde feiten zijn begaan na de tenuitvoerlegging van deze straffen. Er moet, zoals blijkt uit de hiervoor genoemde reclasseringsrapportage en het strafblad, ernstig rekening mee worden gehouden dat verdachte wederom een misdrijf zal begaan. Uit het strafblad volgt dat ook is voldaan aan de eisen die de ‘Richtlijn voor strafvordering bij meerderjarige veelplegers’ van het Openbaar Ministerie stelt. Verdachte is een zeer actieve veelpleger, die over een periode van vijf jaren processen-verbaal tegen zich opgemaakt zag worden voor meer dan tien misdrijven, waarvan ten minste één in de laatste twaalf maanden, terug te rekenen vanaf de pleegdatum van de in dit vonnis bewezenverklaarde feiten. Gelet op het voorgaande concludeert de rechtbank dat is voldaan aan de ‘harde’ ISD-criteria.

De rechtbank overweegt verder dat het in een eerder opgelegd reclasseringstoezicht niet is gelukt om gedragsverandering bij verdachte te bewerkstelligen, omdat hij zich niet aan afspraken hield. Verdachte gebruikt crack en kampt met een hardnekkige verslaving. Verdachte heeft eerder structureel geweigerd om mee te werken aan pogingen van de reclassering en betrokken zorginstanties om hem middels interventies in het kader van de bijzondere voorwaarden te ondersteunen bij het onder controle krijgen van zijn verslavingsproblematiek, het vinden van een woonplek en het hebben van een geschikte dagbesteding. Nu verdachte blijkens de reclasseringsrapportage ook in september 2026 niet in gesprek wilde met de reclassering, heeft de rechtbank er geen vertrouwen in dat deze situatie ineens volledig veranderd zou zijn zoals de raadsvrouw van verdachte stelt. Op het moment dat verdachte niet behandeld wordt voor zijn verslavingsproblematiek, is het recidiverisico onverminderd hoog. De rechtbank is gelet hierop van oordeel dat oplegging van de ISD-maatregel verdachte de beste kans biedt om door middel van een behandeling te werken aan zijn verslavingsproblematiek en gedragsverandering.

In het licht van voorgaande is de rechtbank van oordeel dat de veiligheid van goederen de oplegging van de ISD-maatregel eist. De rechtbank zal de vordering van de officier van justitie volgen en een ISD-maatregel voor de duur van twee jaar opleggen. Om optimaal te kunnen werken aan het terugdringen van recidive en de problematiek van verdachte en de maatschappij te beschermen, is het van groot belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. De tijd die door verdachte in voorarrest en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, zal om die reden niet in mindering worden gebracht op de duur van de maatregel.

8 De vorderingen van de benadeelde partijen

De in zaak C benadeelde partij [aangever 4] vordert een bedrag ter hoogte van € 1.200,- aan vergoeding van materiële schade, bestaande uit een bedrag van € 850,- aan weggenomen contant geld en een bedrag van € 350,- voor de weggenomen Ray-Ban zonnebril. Daarnaast vordert de benadeelde partij immateriële schade, nu hij naar eigen zeggen vier dagen niet in staat was om te werken als gevolg van de diefstal. De geleden immateriële schade wordt door hem begroot op een bedrag tussen de € 800,- en € 1.200,-.

8.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering tot een bedrag aan € 850,- aan geleden materiële schade kan worden toegewezen, bestaande uit het weggenomen contante geld. De benadeelde partij dient niet-ontvankelijk te worden verklaard in zijn vordering ten aanzien van de gevorderde schade voor de zonnebril en ten aanzien van de gevorderde immateriële schade, nu deze posten onvoldoende zijn onderbouwd.

8.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsvrouw van verdachte heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van de benadeelde partij in zijn geheel moet worden afgewezen, nu deze onvoldoende is onderbouwd.

8.3.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat uit het procesdossier volgt dat de benadeelde partij schade heeft geleden als gevolg van het handelen van verdachte. Deze schade bestaat uit het door verdachte weggenomen geldbedrag van € 850,- .

Ten aanzien van de Ray-Ban zonnebril en de gederfde inkomsten is de rechtbank gelet op de betwisting door de verdediging van oordeel dat verdachte zijn schade onvoldoende heeft onderbouwd. Aangever heeft geen aankoopfactuur overgelegd van de Ray-Ban zonnebril en heeft ook het model van de zonnebril niet gespecificeerd, terwijl dat bij deze schadepost wel in de rede had gelegen. Ook ten aanzien van de gestelde inkomensschade ontbreken de gegevens waarom de benadeelde partij niet meer kon werken na de diefstal en eveneens de hoogte van de gederfde omzet ontbreekt. Gelet op het voorgaande kan de rechtbank de omvang van de geleden schade ten aanzien van de zonnebril en de gestelde inkomensschade niet vaststellen, Om de omvang van de schade vast te kunnen stellen zou nader onderzoek noodzakelijk zijn. Een dergelijk onderzoek levert naar het oordeel van de rechtbank een onevenredige belasting van het strafgeding op. De rechtbank zal daarom de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in zijn vordering ten aanzien van de gevorderde materiële schade met betrekking tot de zonnebril en de gevorderde immateriële schade met betrekking tot de gestelde inkomensschade.

De rechtbank zal een bedrag van € 850,- aan vergoeding van materiële schade toewijzen. Ten aanzien van de overige gevorderde materiële en immateriële schade wordt de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in zijn vordering.

9 Tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordelingen

9.1.

De vorderingen tenuitvoerlegging

De vordering tot tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling met parketnummer

13/051618-26 betreft het onherroepelijk geworden vonnis van 11 juni 2026 van de meervoudige strafkamer van deze rechtbank. Verdachte is in deze zaak veroordeeld tot een

gevangenisstraf voor de duur van zeven maanden met aftrek, waarvan drie maanden

voorwaardelijk en een proeftijd voor de duur van twee jaren.

De vordering tot tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling met parketnummer

13/220004-25 betreft het onherroepelijk geworden vonnis van 29 juli 2025 van de politierechter van deze rechtbank. Verdachte is in deze zaak veroordeeld tot een

gevangenisstraf voor de duur van vijf weken met aftrek, waarvan drie weken

voorwaardelijk en een proeftijd voor de duur van twee jaren.

De vordering tot tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling met parketnummer

13/192407-24 betreft het onherroepelijk geworden vonnis van 26 juli 2024 van de politierechter van deze rechtbank. Verdachte is in deze zaak veroordeeld tot een

gevangenisstraf voor de duur van twintig weken met aftrek, waarvan vijf weken

voorwaardelijk en een proeftijd voor de duur van twee jaren.

De vordering tot tenuitvoerlegging voorwaardelijke veroordeling met parketnummer

13/324215-24 betreft het onherroepelijk geworden vonnis van 23 juli 2025 van de politierechter van deze rechtbank. Verdachte is in deze zaak veroordeeld tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van vijftien weken met aftrek en een proeftijd voor de duur van twee jaren.

9.2.

De standpunten van de officier van justitie en de raadsvrouw

De officier van justitie heeft verzocht om de vorderingen tot tenuitvoerlegging af te wijzen.

De raadsvrouw van verdachte heeft verzocht om de vorderingen tot tenuitvoerlegging met parketnummers 13/051618-26 en 13/192407-24 af te wijzen. Ten aanzien van de vorderingen tot tenuitvoerlegging met parketnummers 13/220004-24 en 13/324215-24 heeft de raadsvrouw verzocht om de proeftijd te verlengen, dan wel de vorderingen af te wijzen.

9.3.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank zal de vorderingen tot tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke strafdelen

afwijzen, omdat aan verdachte de ISD-maatregel wordt opgelegd. Hierdoor zijn de

tenuitvoerleggingen van de voorwaardelijke strafdelen naar het oordeel van de rechtbank niet opportuun.

10 Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen maatregel is gegrond op de artikelen 36f, 38m, 38n, 57, 310 en 311 van het Wetboek van Strafrecht.

11 Beslissing

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld.

Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Het bewezen verklaarde levert op:

Ten aanzien van zaak A (feit 1), zaak B en zaak C:

telkens: diefstal;

Ten aanzien van zaak A (feit 2):

diefstal, op een besloten erf waarop een woning staat, door iemand die zich aldaar buiten weten of tegen de wil van de rechthebbende bevindt.

Verklaart het bewezene strafbaar.

Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.

Legt op de maatregel tot plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders voor de duur van 2 (twee) jaren.

De vordering van de benadeelde partij [aangever 4]

Wijst de vordering van de benadeelde partij [aangever 4] toe tot een bedrag van € 850,- (achthonderdvijftig euro) aan vergoeding van materiële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 8 februari 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening.

Veroordeelt verdachte tot betaling van het toegewezen bedrag aan [aangever 4] voornoemd.

Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil.

Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in zijn vordering is.

Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [aangever 4] aan de Staat een bedrag van € 850,- (achthonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 8 februari 2026 tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 8 (acht) dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.

Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

De vorderingen tot tenuitvoerlegging

Wijst de vorderingen tot tenuitvoerlegging in de zaken met parketnummers 13/051618-26, 13/220004-25, 13/192407-24 en 13/324215-24 af.

Dit vonnis is gewezen door

mr. C.C.J. Maas-van Es, voorzitter,

mrs. R.A. Overbosch en A.R. Vlierhuis, rechters,

in tegenwoordigheid van mr. J.M. Bos, griffier,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 13 november 2026.

[(...)]