Vrijspraak bezit kinderporno. Geen bewijs dat verdachte het in beslag genomen kinderpornografisch materiaal…

In artikel 240b Wetboek van Strafrecht wordt onderscheid gemaakt tussen een afbeelding en een gegevensdrager, bevattende een afbeelding. De rechtbank constateert dat in de tenlastelegging bij beide feiten alleen gesproken wordt over ‘afbeeldingen’, terwijl de verdenking juist lijkt te zien op de tweede categorie. Het gaat immers om afbeeldingen die verdachte op zijn notebooks heeft staan.

De rechtbank komt echter niet toe aan de beoordeling van de gevolgen van deze (ogenschijnlijke) omissie omdat zij, zoals hierna uiteen zal worden gezet, om andere redenen niet tot een bewezenverklaring komt.

Op grond van het dossier kan als vaststaand worden aangenomen dat op twee notebooks van verdachte op 24 november 2015, 66 unieke foto’s waren opgeslagen die als kinderpornografisch zijn beoordeeld. Eveneens kan worden vastgesteld dat op 12 oktober 2014 vanaf het IP-adres van verdachte 36 van deze foto’s waren geüpload naar een Skydrive account op naam van verdachte.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat alleen hijzelf van de beide notebooks gebruik maakte. Verdachte heeft voorts verklaard dat hij ‘en masse’ foto’s en films op Skydrive heeft gezet om plaats te maken op zijn computer, waarna zijn Skydrive account werd geblokkeerd.

Hoewel de betreffende meldingen van het National Center for Missing and Exploited Children en de overige stukken van het dossier hierover geen informatie bevatten, is aannemelijk dat de 36 kinderpornografische afbeeldingen onderdeel uitmaakten van een veel grotere upload naar de Skydrive account van verdachte.

Uit een onderzoek naar het internetgedrag van verdachte blijkt dat verdachte een groot aantal (gay)websites heeft geraadpleegd en dat hij gebruik heeft gemaakt van clouds en peer-to-peer applicaties. Er komen geen aanwijzingen naar voren dat verdachte bewust op zoek is geweest naar kinderporno. Zo blijkt uit dit onderzoek en ook elders in het dossier niet van zoekopdrachten of contact met internetgroepen of forums gericht op de uitwisseling van kinderpornografisch materiaal.

Ook uit de wijze waarop de bestanden waren opgeslagen kan geen doelbewust handelen van verdachte worden afgeleid. De aangetroffen pornografische afbeeldingen waren immers niet gecategoriseerd, in speciale mappen opgeslagen of van specifieke namen voorzien.

Op de inbeslaggenomen notebooks van verdachte stond een zeer groot aantal (legale) pornografische foto- en filmbestanden, waaronder foto’s van seksfeestjes met volwassenen waaraan verdachte heeft deelgenomen. Bij de politie en ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij geen enkele belangstelling heeft voor kinderporno en dat zijn seksuele oriëntatie geheel anders is gericht. De rechtbank ziet geen reden om aan de verklaring van verdachte te twijfelen en acht deze geloofwaardig. De op de notebooks aangetroffen kinderpornografische bestanden maken dit niet anders, nu de hoeveelheid daarvan, in verhouding tot de overige op de gegevensdragers aanwezige afbeeldingen, relatief zeer klein is. Deze geringe hoeveelheid wijst eerder in de richting van ‘bijvangst’, in die zin dat de kinderpornografische bestanden ongewild met de downloads zijn meegekomen.

De rechtbank acht dan ook niet bewezen dat verdachte doelbewust kinderpornografische afbeeldingen op zijn notebooks heeft gezet en heeft geüpload naar Skydrive.

De rechtbank acht niet onaannemelijk dat de kinderpornografische bestanden ongewild, als bijvangst, met de downloads zijn meegekomen.

Een deel van de kinderpornografische afbeeldingen bevond zich in de mappen ‘downloads’ en ‘music’. De overige bestanden waren opgeslagen in de prullenbak en in dropbox cache mappen of waren thumbnails.

Anders dan door de officier van justitie is gesteld, is de rechtbank van oordeel dat de constatering van de digitaal rechercheur, dat voor bepaalde bestanden een ‘actieve actie van de gebruiker’ vereist was voor het plaatsen in de diverse mappen, niet zonder meer met zich brengt dat verdachte kennis moet hebben gehad van de aard van de bestanden. Zeker wanneer, zoals door verdachte gesteld, vanuit de map ‘downloads’ mappen werden verplaatst en de resterende mappen en bestanden werden verwijderd, kan dit niet zomaar worden aangenomen. Bovendien speelt ook hier een rol dat de hoeveelheid aangetroffen kinderpornografisch materiaal in verhouding tot de omvang van de andere media zeer gering was.

De rechtbank is van oordeel dat geen bewijs voorhanden is dat verdachte op de hoogte was van de kinderpornografische afbeeldingen op zijn notebooks.

Eveneens anders dan de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de omstandigheid dat verdachte veelvuldig materiaal, waaronder legale porno, downloadde, op zichzelf onvoldoende is om voorwaardelijk opzet op het bezit van de aangetroffen kinderporno aan te nemen. Dit zou wellicht anders zijn wanneer verdachte eerder met kinderpornografisch materiaal op zijn notebooks was geconfronteerd, dan wel dat hij ongericht, zonder onderscheid te maken naar de inhoud, bestanden vanaf pornosites had gedownload. In deze zin dient ook de door de officier van justitie aangehaalde uitspraak van de rechtbank Utrecht te worden gelezen.

In het onderhavige geval is van dergelijke omstandigheden echter niet gebleken.

De rechtbank is van oordeel dat bij verdachte ook geen voorwaardelijk opzet op het in bezit hebben van de kinderpornografische bestanden kan worden aangenomen.