Verdachte wordt vrijgesproken van het plegen van ontuchtige handelingen met een persoon beneden de zestien jaren.

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot vrijspraak van het ten laste gelegde. De verklaring van buurmeisje [slachtoffer] (hierna: het buurmeisje) is aan te merken als betrouwbaar en vindt ook steun in het overige bewijs. Op zichzelf is er dan ook sprake van voldoende wettig bewijs. De overtuiging dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, ontbreekt echter. Alle verklaringen in het dossier bieden namelijk zowel ruimte voor het scenario dat verdachte het ten laste gelegde wel heeft begaan als voor het scenario dat verdachte het ten laste gelegde niet heeft begaan. Bij die stand van zaken dient verdachte te worden vrijgesproken.

De raadsman heeft vrijspraak bepleit. In aanvulling op hetgeen de officier van justitie aan argumenten voor vrijspraak heeft ingebracht, voert de raadsman nog het volgende aan. Verdachte ontkent hetgeen hem wordt verweten. Kijkend naar de tijdlijn zoals deze wordt geschetst in de verklaringen, zou een en ander binnen zeven minuten gebeurd moeten zijn. Ook kan bij de verklaring van het buurmeisje een rol hebben gespeeld dat haar moeder en broer boos op haar waren. Dat er DNA van verdachte op de broeksband van het buurmeisje is gevonden, kan niet als steunbewijs worden gebruikt omdat dit daar ook via secundaire en tertiaire overdracht op terecht kan zijn gekomen.

De rechtbank is van oordeel dat er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs is dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan. Op basis van de bevindingen in het dossier kan de toedracht van wat er is gebeurd in het contact tussen verdachte en het buurmeisje onvoldoende worden vastgesteld. Zo komen de verklaringen van de moeder van het buurmeisje, haar broer en een andere buurvrouw op enkele onderdelen, waaronder het tijdspad en de volgorde van gebeurtenissen, niet helemaal overeen. Daarbij komt dat ook de verklaring van het buurmeisje een aantal vragen oproept, omdat deze niet geheel consistent is. Vanwege haar jonge leeftijd is dat volstrekt begrijpelijk. Zij heeft bijvoorbeeld eerst tegen haar buurvrouw gezegd dat de meneer aan haar billen heeft gezeten en heeft zij daarna gezegd van niet. Hierdoor blijft het onduidelijk of een en ander heeft plaatsgevonden en – indien het heeft plaatsgevonden – waar dat dan is geweest.

De rechtbank overweegt verder dat het aangetroffen DNA van verdachte op de tailleband van de onderbroek van het buurmeisje niet goed te verklaren is, maar in het licht van de overige bevindingen onvoldoende is om tot een bewezenverklaring van ontucht te leiden. Dit geldt te meer, nu op de bemonsteringen van het lichaam van het buurmeisje geen DNA-sporen van verdachte zijn aangetroffen en andersom er geen DNA-sporen van het buurmeisje op het lichaam van verdachte.

De rechtbank is van oordeel dat bij deze stand van zaken niet kan worden vastgesteld dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan. Zij acht het ten laste gelegde dan ook niet bewezen. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.