ISD na diefstal uit hotel.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het ten laste gelegde feit bewezenverklaard kan worden op grond van onder andere de bekennende verklaring van verdachte.

De raadsvrouw heeft geen bewijsverweer gevoerd.

De rechtbank acht bewezen dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan diefstal van flessen whisky en snoepgoed door middel van insluiping bij [hotel] .

De rechtbank grondt deze beslissing op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Omdat verdachte het ten laste gelegde heeft bekend, wordt op grond van het bepaalde in artikel 359, derde lid, van het Wetboek van Strafvordering volstaan met een opsomming van de gebruikte bewijsmiddelen. Die bewijsmiddelen zijn opgesomd in bijlage II bij dit vonnis.

De officier van justitie heeft gevorderd dat aan verdachte de maatregel van plaatsing in een inrichting voor stelselmatige daders (hierna: ISD-maatregel) zal worden opgelegd voor de duur van twee jaren zonder aftrek van voorarrest.

De raadsvrouw heeft primair verzocht om geen ISD-maatregel op te leggen, maar te volstaan met een gevangenisstraf. Omdat verdachte reeds ongewenst is verklaard, is plaatsing in een ISD-VRIS-regime niet passend. Subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht de ISD-maatregel geheel voorwaardelijk op te leggen, met een proeftijd van drie jaren. Meer subsidiair heeft de raadsvrouw verzocht om aan verdachte de ISD-maatregel op te leggen voor de duur van één jaar.

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen maatregel gelet op de aard en de ernst van wat bewezen is verklaard, de omstandigheden waaronder dit is begaan, mede gelet op de persoon en de omstandigheden van de verdachte zoals van een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken.

Ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een gekwalificeerde diefstal op 25 november 2025 bij [hotel] . Dit is een ergerlijke vorm van criminaliteit die tot veel ongemak en schade voor betrokkenen leidt.

De persoon van verdachte

De rechtbank heeft acht geslagen op het Uittreksel Justitiële Documentatie (het strafblad) van verdachte van 4 februari 2026. Hieruit blijkt dat verdachte veelvuldig is veroordeeld voor verschillende vormen van diefstal.

Rapportage

De rechtbank heeft kennisgenomen van het advies van reclassering Leger des Heils Amsterdam van 2 februari 2026, opgemaakt door [reclasseringswerker] . De reclassering heeft – kort gezegd – gerapporteerd dat het recidiverisico van verdachte als hoog wordt ingeschat. De reclassering maakt deze inschatting mede gelet op verdachtes delictverleden en de omstandigheid dat hij geen inkomen heeft. Ook is er bij verdachte sprake van problematisch middelengebruik. De reclassering heeft verder gerapporteerd dat het rechtmatig verblijf van verdachte in Nederland is beëindigd. Hierdoor kan verdachte geen aanspraak meer maken op sociale voorzieningen, waardoor het niet mogelijk is om hulpverleningsinterventies in te zetten om het risico op recidive te helpen verminderen. Op basis van het voorgaande voldoet verdachte volgens de reclassering aan zowel de harde als de zachte ISD-criteria. Bij een veroordeling adviseert de reclassering een onvoorwaardelijke ISD-maatregel aan verdachte op te leggen.

De rechtbank neemt de bevindingen en conclusies van de reclassering over en maakt die tot de hare.

De op te leggen maatregel

De ISD-maatregel heeft als doel de maatschappij te beveiligen en recidive te beëindigen. De rechtbank stelt vast dat ten aanzien van het bewezen geachte feit aan alle voorwaarden is voldaan die artikel 38m van het Wetboek van Strafrecht aan het opleggen van de ISD-maatregel stelt. Verdachte heeft zich immers schuldig gemaakt aan een misdrijf waarvoor voorlopige hechtenis is toegelaten. Daarnaast is hij gedurende vijf jaren voorafgaand aan het door hem begane misdrijf ten minste driemaal wegens een misdrijf onherroepelijk veroordeeld tot een vrijheidsbenemende straf, terwijl het in dit vonnis bewezen verklaarde feit is begaan na tenuitvoerlegging van deze straffen. Verdachte voldoet hierdoor aan de ‘harde’ criteria voor de ISD-maatregel.

De rechtbank is van oordeel dat verdachte ook aan de ‘zachte’ ISD-criteria voldoet. Die houden in dat er geen reëel alternatief voor de oplegging van de ISD-maatregel bestaat. De rechtbank overweegt op basis van het hiervoor genoemde rapport dat er geen reële alternatieven voorhanden zijn om het recidiverisico in te perken. Uit het reclasseringsadvies blijkt namelijk onder meer dat een drangkader door middel van een reclasseringstoezicht – gelet op de verblijfstatus van verdachte – geen optie is. Verdachte heeft geen recht op sociale voorzieningen, waardoor geen invulling kan worden gegeven aan een reclasseringstoezicht. Daarnaast moet er op basis van het reclasseringsadvies ernstig rekening mee worden gehouden dat verdachte opnieuw een misdrijf zal begaan. Verder eist de veiligheid van personen of goederen oplegging van deze maatregel, gelet op de aard en de ernst van het bewezenverklaarde feit. De rechtbank overweegt in dit verband in het bijzonder dat het door de verdediging voorgestelde alternatief van het opleggen van een gevangenisstraf, waarna verdachte in de gelegenheid wordt gesteld vrijwillig Nederland te verlaten, onvoldoende garanties biedt. Verdachte is immers al eerder teruggekeerd naar Nederland vanuit [land van herkomst] . De rechtbank heeft er geen vertrouwen in dat verdachte zijn leven in Nederland zelfstandig vorm kan en/of zal geven, waardoor de kans groot is dat hij – eenmaal in vrijheid – opnieuw diefstallen zal plegen. De rechtbank ziet in het voorgaande dan ook aanleiding om de ISD-maatregel op te leggen

Conclusie

De rechtbank zal gelet op het voorgaande aan verdachte de ISD-maatregel opleggen. Met het oog op beëindiging van de recidive van verdachte en de optimale bescherming van de maatschappij, is het van belang dat voldoende tijd wordt genomen om de ISD-maatregel ten uitvoer te leggen. Daarom zal de rechtbank de maatregel voor de (maximale) termijn van twee jaren opleggen en zal zij de tijd die door verdachte voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht niet in mindering brengen op de duur van de maatregel.