Veroordeling voor een poging tot afpersing (naar het slachtoffer bellen en zeggen dat zijn schoonzoon moet…

Bewijsoverwegingen over het onder 2 en 3 tenlastegelegde

Op basis van de stukken in het dossier stelt de rechtbank vast dat in de nacht van
2 februari 2026 op de woning gelegen aan de [adres 2] is geschoten. De schutter, [persoon 3] , is hiervoor inmiddels onherroepelijk veroordeeld. Het gebruikte vuurwapen, een pistool van het merk Melior, is onderzocht op DNA-sporen. Uit het forensich DNA-onderzoek blijkt dat er een mengprofiel is aangetroffen, met onder meer DNA dat vrijwel zeker van verdachte is. De kans dat het DNA van verdachte is, is meer dan 1 miljard keer groter dan de kans dat het van iemand anders is. De rechtbank komt dan ook tot de conclusie dat het aangetroffen DNA inderdaad van verdachte is.

Het bewuste DNA-mengprofiel met het DNA van verdachte, is aangetroffen op de ruwe/scherpe delen van het pistool en op de vulopening van het patroonmagazijn inclusief het bovenopliggende patroon. Gelet op de plaatsen op het pistool en het patroon waar het DNA van verdachte is aangetroffen, kan het niet anders dan dat verdachte het pistool op enig moment voorhanden heeft gehad.

De vraag die de rechtbank vervolgens moet beantwoorden is, of verdachte dit pistool op
2 februari 2026 heeft overdragen. De rechtbank beantwoordt deze vraag bevestigend. Het volgende is hiervoor redengevend.

De verklaring van verdachte komt erop neer dat hij niets te maken heeft met de overdracht van het pistool en dat hij nog nooit een pistool heeft aangeraakt. Ook heeft hij verklaard dat zijn DNA mogelijk terecht is gekomen op het wapen toen hij iemand een hand gaf, waarna diegene het pistool heeft aangeraakt. Wie hij dan een hand heeft gegeven heeft verdachte niet willen of kunnen zeggen. Deze verklaring acht de rechtbank – gelet op de hierboven beschreven bevindingen – ongeloofwaardig.

Medeverdachte [persoon 3] heeft verklaard dat hij het pistool in Utrecht heeft opgehaald en dat hij toen met de auto was. De chauffeur (medeverdachte [medeverdachte] ) heeft op 1 februari 2026 om 23.09 uur het adres [adres 4] ingevoerd. De [adres 3] loopt haaks op de [adres 4] , waar verdachte verblijft. Uit chats tussen medeverdachte [persoon 3] en degene die hem de opdrachten gaf en die zichzelf [alias] noemde, blijkt dat [persoon 3] het wapen buiten moest ophalen, voor de deur bij de leverancier. Op het moment dat de auto bij de [adres 4] was, is op camerabeelden te zien dat verdachte - kort na het invoeren van het adres [adres 3] - om 00.08 uur de hoofdingang binnenloopt en de lift neemt. Dat is ook het moment waarop de auto met [persoon 3] zich in de directe nabijheid van de [adres 4] bevindt. Voor al deze omstandigheden heeft verdachte geen enkele verklaring gegeven. Gelet op bovenstaande inhoud van het dossier mocht dit wel van hem worden verwacht.

Gelet op het voorgaande kan het naar het oordeel van de rechtbank niet anders dan dat verdachte degene is geweest die in de nacht van 2 februari 2026 het wapen aan [persoon 3] heeft overhandigd. De rechtbank acht daarom feit 2 wettig en overtuigend bewezen. De verklaring van [persoon 3] dat verdachte niet degene is geweest van wie hij het wapen heeft gekregen, doet hieraan niet af. Zijn verklaring is van onvoldoende gewicht om de door de rechtbank gebruikte bewijsmiddelen te kunnen ontkrachten.

Verdachte zal wel worden vrijgesproken van het onderdeel medeplegen, nu het dossier onvoldoende duidelijkheid biedt over de vraag of bij de overdracht van het wapen sprake is geweest van een bewuste en nauwe samenwerking met een of meer anderen.

De vervolgvraag die de rechtbank dient te beantwoorden, is of verdachte zich – gelet op het voorgaande – ook schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van het schieten op de woning aan de [adres 2] dan wel aan medeplichtigheid hierbij, dat hem wordt verweten onder 3 van de tenlastelegging. Dat er met het door verdachte overgedragen pistool op de betreffende woning is geschoten, staat vast. De rechtbank heeft echter onvoldoende aanwijzingen dat ten aanzien van het schieten op de woning sprake is van bewuste en nauwe samenwerking met verdachte. Verdachte zal daarom worden vrijgesproken van het primair ten laste gelegde medeplegen van bedreiging.

Over de onder 3 subsidiair ten laste gelegde medeplichtigheid aan de bedreiging door te schieten met een vuurwapen op de woning van de aangevers, overweegt de rechtbank als volgt. Uit het dossier volgt weliswaar dat verdachte opzet had op het overhandigen van het wapen, maar niet dat hij wist of bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard, dat er met het vuurwapen op de voordeur van de woning van de aangevers zou worden geschoten. Omdat zijn opzet op het behulpzaam zijn bij het specifiek tenlastegelegde feit ontbreekt, zal de rechtbank verdachte ook vrijspreken van de medeplichtigheid aan de bedreiging.

Bewijsoverwegingen over het onder 1 tenlastegelegde

Op 3 juli 2025 heeft er een explosie plaatsgevonden bij de woning aan de [adres 2] . Enkele uren later is de bewoner [persoon 1] gebeld door het telefoonnummer [telefoonnummer 1] (hierna: * [telefoonnummer 1] ), zo verklaart zijn partner [persoon 2] bij de politie. Tegen [persoon 1] werd gezegd dat de beller hem eerder een bericht had gestuurd en dat zijn schoonzoon moet betalen.

Uit de historische gegevens van het nummer * [telefoonnummer 1] blijkt dat de simkaart met dit nummer ten tijde van het telefoongesprek met [persoon 1] gekoppeld was aan de telefoon met het IMEI-nummer [telefoonnummer 2] (hierna: * [telefoonnummer 2] ). Er is onderzoek gedaan naar de cell-ID’s die werden gebruikt door de telefoon met dit IMEI-nummer. Op een aantal data straalde het IMEI-nummer cell-ID’s aan die passen bij een bepaalde autoroute. Hierop zijn ANPR-gegevens gevorderd van camera’s die op deze autoroute lagen, op de data 27, 29 en 31 oktober 2025. Er is één voertuig dat op die data werd geregistreerd door alle ANPR-camera’s in die periode. Dit betreft een grijze Renault Megane met kenteken [kenteken] . Uit de politiesystemen is gebleken dat verdachte meermaals is gecontroleerd terwijl hij in dit voertuig zat, onder andere als bestuurder, en dat het voertuig in de buurt van zijn woning aan de [adres 4] geparkeerd stond. Ook is verdachte op gevorderde camerabeelden van de Shell Ruwiel van 20 november 2025 door de politie herkend als de bestuurder van dit voertuig. Tot slot is tijdens een doorzoeking van de woning van verdachte op 17 maart 2026 een Iphone 12 met dit IMEI-nummer aangetroffen.

Verdachte heeft verklaard dat hij de telefoon met dit IMEI-nummer inderdaad in zijn bezit had, maar pas een aantal weken na de pleegdatum van het onder 1 ten laste gelegde. Half juni 2025 is hij aangehouden en is zijn eigen telefoon in beslag genomen. Vervolgens heeft hij zes of zeven weken de telefoon van zijn vader geleend. Daarna heeft hij de telefoon met IMEI-nummer * [telefoonnummer 2] gekocht.

Bovenstaande bevindingen van de politie bevestigen dat verdachte de telefoon met IMEI-nummer * [telefoonnummer 2] in oktober 2025 gebruikte. De politie heeft echter nog meer onderzoek gedaan. Zo is gebleken dat er meer telefoonnummers waren gekoppeld aan het IMEI-nummer * [telefoonnummer 2] . Dit IMEI-nummer is afgeluisterd en in één van de afgeluisterde gesprekken spreekt de getapte over het huren van een paardentrailer, waarbij wordt verwezen naar een bericht op [website] . De politie doet onderzoek naar het betreffende bericht en komt uiteindelijk uit bij het [naam account] straten. Bij [website] zijn de berichten van dat account gevorderd. In één van de berichten verzoekt de gebruiker van het account om te appen, waarbij het nummer [telefoonnummer 3] (hierna: * [telefoonnummer 3] ) wordt genoemd. Dit nummer staat op naam van de vader van verdachte. Ook de IP-adressen die het marktplaatsaccount gebruikt, staan regelmatig op naam van de vader van verdachte. Ook het nummer * [telefoonnummer 3] kan daarom volgens de politie aan verdachte worden gekoppeld.

Van het telefoonnummer * [telefoonnummer 3] zijn de historische gegevens gevorderd en vergeleken met die van het IMEI-nummer * [telefoonnummer 2] . Beide nummers werden op 3, 5, 6 en 7 juli 2025 geregistreerd in hetzelfde gebied, onder meer op 3 juli 2025 in de wijk [wijk 1] (waar het inschrijfadres van verdachte zich bevindt) en vervolgens [wijk 2] , waarna rond 17.11 uur gebeld wordt met * [telefoonnummer 2] naar de bewoners van de [adres 2] in [plaats] .

Hoewel verdachte heeft verklaard dat hij de telefoon met het IMEI-nummer * [telefoonnummer 2] pas later heeft gekocht, vormt dit geen afdoende verklaring voor de bovenstaande reisbewegingen. De rechtbank acht de verklaring van verdachte dat hij op 3 juli 2025 niet in het bezit was van de telefoon waarmee [persoon 1] is gebeld gelet op genoemde onderzoeksresultaten dan ook niet aannemelijk. De rechtbank houdt het er dan ook op dat verdachte degene is geweest die dit telefoongesprek met [persoon 1] heeft gevoerd.

Naar het oordeel van de rechtbank levert het handelen van verdachte een poging tot afpersing op, aangezien het telefoongesprek er kennelijk op was gericht om de bewoners van de [adres 2] te dwingen tot een betaling of hun schoonzoon te laten betalen. Door verdachte is impliciet verwezen naar de explosie bij hun woning eerder op dezelfde dag, door te zeggen dat hij eerder een bericht had gestuurd. Dit levert naar het oordeel van de rechtbank een bedreiging met geweld, en daarmee een begin van uitvoering van afpersing, op. De rechtbank acht het onder 1 tenlastegelegde plegen van de poging afpersing dan ook wettig en overtuigend bewezen. Verdachte zal worden vrijgesproken van het medeplegen, omdat er in het dossier onvoldoende aanwijzingen zijn dat de specifieke handelingen die in de tenlastelegging zijn opgenomen tezamen en vereniging met een of meer anderen zijn gepleegd.