Vrijspraak poging doodslag, vernieling en mishandeling. Veroordeling voor poging tot zware mishandeling…

Feiten en omstandigheden

Op 10 januari 2026 zat aangever [benadeelde partij] in de tram en stapte uit bij [locatie station] in Amsterdam. Hij zag toen dat een man (die later verdachte bleek te zijn) hem tegemoet liep. Omdat het erg glad was, raakte [benadeelde partij] verdachte aan op zijn bovenarm om hem te waarschuwen dat hij hem kruiste. Nadat hij verdachte was gepasseerd, voelde [benadeelde partij] een harde duw van achteren en hij vermoedde dat de duw met twee handen werd gegeven. Als gevolg van de duw gleed [benadeelde partij] weg, viel op zijn rechterknie en gleed verder door waardoor hij met zijn hoofd tegen een optrekkende tram aankwam.

Uit de letselverklaring van het [naam ziekenhuis 1] in [plaats] volgt dat er bij [benadeelde partij] sprake was van een licht traumatisch hoofd- of hersenletsel (lichte hersenschudding), een hoofdwond en een contusie (kneuzing) van zijn rechterknie.

De conducteur in de tweede wagen van de tram, [getuige 1] , heeft verklaard dat hij zag dat verdachte met opzet tegen het lichaam van [benadeelde partij] duwde waardoor hij tussen de koppeling van de tramwagens terecht kwam. De tram trok op dat moment op en reed volgens [getuige 1] vijf à tien kilometer per uur. [getuige 1] drukte direct op de noodknop en zag dat [benadeelde partij] tussen de tram en het perron in lag.

Getuige [getuige 2] heeft verklaard dat twee personen elkaar op het perron tegemoet liepen. Ze zag dat verdachte [benadeelde partij] bewust een harde duw met zijn schouder gaf. Hierdoor kwam [benadeelde partij] op zijn handen en knieën terecht. Door de gladheid van het perron gleed hij door. Zijn lichaam kwam op de rand van het perron terecht en zijn hoofd lag tussen twee tramwagens in. Ze zag dat [benadeelde partij] toen met zijn hoofd tegen de optrekkende tram aankwam en door de tram werd meegesleurd totdat de tram een noodstop maakte.

Getuige [getuige 3] liep achter [benadeelde partij] en zag dat [benadeelde partij] en verdachte elkaar kruisten. Terwijl zij elkaar kruisten, zag zij dat verdachte [benadeelde partij] een duw vanuit zijn schouder gaf. Op dat moment was de tram aan het versnellen. [benadeelde partij] viel door de duw op de grond en kwam met zijn hoofd onder de voorkant van de tussentram terecht. Hij stootte hierbij zijn hoofd tegen de tram. Ter plaatse, direct na het incident, verklaarde [getuige 3] (als anonieme getuige) dat zij meende dat de duw opzettelijk was.

Bij de politie heeft verdachte verklaard dat hij op het perron op zijn tram wachtte. [benadeelde partij] liep tegen hem aan en gleed door de gladheid uit. Hij ontkent [benadeelde partij] te hebben geduwd en vroeg zich tijdens politieverhoor af hoe je iemand op een tramspoor kunt duwen terwijl er een tram is. Ter terechtzitting heeft verdachte verklaard dat hij te hard tegen [benadeelde partij] aanliep. Omdat hun schouders elkaar raakten en het glad was, kwam [benadeelde partij] ten val.

De camerabeelden van het incident maken deel uit van het dossier. De rechtbank heeft op de gevoegde camerabeelden op minuut 02.06 waargenomen dat verdachte en [benadeelde partij] elkaar op het perron tegemoet lopen. Op de beelden is het moment dat ze elkaar passeren niet zichtbaar wegens de optrekkende tram. Er is echter wel te zien dat [benadeelde partij] op minuut 02.08, nadat hij verdachte heeft gepasseerd, in de richting van de tram valt.

Tussenconclusie

De rechtbank acht op basis van het bovenstaande bewezen dat verdachte [benadeelde partij] opzettelijk een duw met zijn schouder heeft gegeven. Alle getuigen hebben namelijk verklaard dat de duw opzettelijk was en op de camerabeelden is te zien dat [benadeelde partij] , nadat hij verdachte heeft gepasseerd, een val richting de tram maakt. Van een ongelukkige confrontatie, zoals door verdachte gesteld, was dan ook geen sprake.

Vrijspraak poging doodslag

De rechtbank moet vervolgens beoordelen of het handelen van verdachte opzettelijk, al dan niet in voorwaardelijke zin, gericht was op de dood van [benadeelde partij] . De rechtbank is van oordeel dat op basis van het dossier niet kan worden vastgesteld dat verdachte vol opzet had om [benadeelde partij] te doden. Om vast te stellen dat er sprake is geweest van voorwaardelijk opzet op de dood van [benadeelde partij] , moet worden vastgesteld dat het handelen van verdachte een aanmerkelijke kans in het leven heeft geroepen dat [benadeelde partij] zou komen te overlijden en dat verdachte die kans ook bewust heeft aanvaard.

De beantwoording van de vraag, of het handelen van verdachte de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven heeft geroepen, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het moet gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten. Bepaalde gedragingen kunnen naar hun uiterlijke verschijningsvorm worden aangemerkt als zo zeer gericht op een bepaald gevolg, dat het – afgezien van contra-indicaties – niet anders kan zijn dan dat verdachte de aanmerkelijke kans op het gevolg heeft aanvaard.

De rechtbank is van oordeel dat op basis van de omstandigheden die hiervoor zijn vastgesteld, niet kan worden geconcludeerd dat er een aanmerkelijke kans was dat [benadeelde partij] zou komen te overlijden en dat dit ook bewust is aanvaard door verdachte. De rechtbank stelt vast dat het dossier onvoldoende informatie bevat over de precieze richting en kracht van de duw. De rechtbank stelt op basis van foto’s in het dossier verder vast dat er tussen het perron waarop verdachte en [benadeelde partij] liepen ten tijde van het passeren en de tram geen (zichtbare) ruimte is, zodat niet aannemelijk is dat [benadeelde partij] tussen het perron en de tram zou kunnen komen als hij recht tegen de tram aangekomen zou zijn. De wielen zijn bovendien afgeschermd. De tram trok net op en op basis van het dossier kan de rechtbank niet vaststellen dat de tram harder reed dan vijf tot tien kilometer per uur. De tram bestond wel uit twee wagons en [benadeelde partij] is, na op zijn knieën te zijn gevallen en te zijn doorgeschoven, tussen deze twee wagons terecht gekomen. Dat is echter niet voldoende om in de gegeven omstandigheden vast te kunnen stellen dat er een aanmerkelijke kans was dat [benadeelde partij] kwam te overlijden en dat verdachte dit ook bewust heeft aanvaard. De rechtbank zal verdachte daarom van het primair ten laste gelegde vrijspreken.

Bewezenverklaring poging tot zware mishandeling

Dan komt de rechtbank toe aan de vraag of verdachte (voorwaardelijk) opzet heeft gehad om [benadeelde partij] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Bij beantwoording van deze vraag moet worden vastgesteld of verdachte een aanmerkelijke kans in het leven heeft geroepen dat [benadeelde partij] zwaar lichamelijk letsel zou oplopen en of verdachte die kans ook bewust heeft aanvaard. Dat is, zoals hiervoor overwogen, afhankelijk van de omstandigheden van het geval.

Aan de hand van de getuigenverklaringen en de camerabeelden stelt de rechtbank vast dat verdachte en [benadeelde partij] dichtbij de optrekkende tram stonden, ter hoogte van de blindengeleidestrook op ongeveer één meter afstand van de rand van het perron. Daarnaast stelt de rechtbank vast dat sprake was van een glad perron. De ervaring leert dat als je iemand duwt op een gladde ondergrond, dat die persoon vaart/snelheid krijgt. En wegens de gladheid bestaat er weinig mogelijkheid om een onverwachtse beweging, zoals een duw, te kunnen corrigeren. Op camerabeelden is te zien dat [benadeelde partij] in de richting van de tram valt, zodat aannemelijk is dat hij ook in die richting is geduwd. De rechtbank is van oordeel dat door de combinatie van een onverwachte duw, de gladheid en de nabijheid van de optrekkende tram naast het perron, er een aanmerkelijke kans bestaat dat iemand door zo’n duw hard in aanraking komt met de tram en/of het perron, en dat dit contact (bijvoorbeeld met een kwetsbaar lichaamsdeel als het hoofd) kan leiden tot ernstig lichamelijk letsel.

De rechtbank acht daarbij bewezen dat verdachte zich ook bewust was van deze aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel. Uit de camerabeelden blijkt dat hij vlak voor het incident de tram had verlaten. Bij de politie verklaarde hij dat hij op de volgende tram wachtte en wist dat er een tram naast hem aan het optrekken was. Ook wist hij dat het perron glad was. Door [benadeelde partij] een duw met zijn schouder in de richting van de tram te geven, terwijl hij zag dat de tram naast hem optrok, heeft verdachte de aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel ook bewust aanvaard. Omdat de duw niet daadwerkelijk tot zwaar lichamelijk letsel heeft geleid, is er sprake van een poging.

De rechtbank acht daarmee de poging tot zware mishandeling bewezen.

Naar aanleiding van het in rubriek 3.3.1. bewezenverklaarde feit hebben verbalisanten [verbalisant/slachtoffer 1] en [verbalisant] verdachte aangehouden. Tijdens het vervoeren van verdachte naar het cellencomplex Zuidoost te Amsterdam hoorden beide verbalisanten dat verdachte de tenlastegelegde bewoordingen richting [verbalisant/slachtoffer 1] uitte.

Ter terechtzitting heeft verdachte bekend dat hij de beledigende bewoordingen heeft geuit richting [verbalisant/slachtoffer 1] .

Op basis van de bekennende verklaring van verdachte en het proces-verbaal van bevindingen van de verbalisanten [verbalisant/slachtoffer 1] en [verbalisant] acht de rechtbank bewezen dat verdachte de volgende bewoordingen heeft geuit: “Je bent een sukkel. Je bent een nietsnut. Je hebt niks beters te doen. Ik ben alleen maar aangehouden omdat ik donker ben. Jullie zijn blank. Die man was ook blank daarom geloven jullie alleen hem. De getuigen zijn ook allemaal blank daarom geloven jullie die. Ik ga jouw gezicht onthouden. Ik ga jou nog zien op straat, zonder uniform. Dit is geen dreigement hoor. Jij bent een Marokkaan toch?”

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte met zijn uitlatingen haat tegen of discriminatie van een groep – in dit geval witte mensen – tot uitdrukking gebracht. De rechtbank acht dan ook bewezen dat bij het uiten van de bewoordingen sprake was van een discriminatoir oogmerk in de zin van artikel 44bis van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). Verdachte heeft zich hiermee dan ook schuldig gemaakt aan belediging met een discriminatoir oogmerk.

Aangever [slachtoffer 2] heeft aangifte gedaan van mishandeling. Hij heeft verklaard dat hij op 4 september 2025 op de [straatnaam] in Amsterdam liep. Een onbekende man liep hem tegemoet, spreidde zijn armen en blokkeerde de weg. Hierna gaf de onbekende man hem een vuistslag in zijn gezicht en pakte [slachtoffer 2] vast met een nekklem. Toen [slachtoffer 2] de onbekende man ook vast probeerde te pakken, raakten ze ten val. De man bleek verdachte te zijn.

Uit de letselverklaring van het [naam ziekenhuis 2] in Amsterdam volgt dat er bij [slachtoffer 2] sprake was van een contusie (kneuzing).

De verklaring van [slachtoffer 2] , dat hij meermaals in zijn gezicht is geslagen, wordt ondersteund door de getuigenverklaring van [getuige 5] . Hij heeft bij de politie verklaard dat verdachte tegen het lichaam van [slachtoffer 2] aansloeg. Hierna ontstond een confrontatie tussen [slachtoffer 2] en verdachte, waarbij verdachte [slachtoffer 2] in zijn gezicht sloeg. Er werd over en weer geslagen, en tijdens de worsteling pakte verdachte [slachtoffer 2] vast bij zijn keel.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank bewezen dat verdachte [slachtoffer 2] tegen zijn lichaam en in zijn gezicht heeft geslagen, en hem bij zijn nek heeft gepakt waardoor hij ten val is gekomen. Verdachte heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan mishandeling.

[getuige 5] heeft verklaard dat verdachte, na de in rubriek 3.3.3. bewezenverklaarde mishandeling, de tas van [slachtoffer 2] op straat heeft gegooid/geschopt. De tas wordt echter niet genoemd in de aangifte van [slachtoffer 2] . Pas tijdens zijn verhoor bij de rechter-commissaris (op 19 juni 2026) verklaart [slachtoffer 2] dat verdachte zijn tas op de grond heeft gegooid. Hij heeft daarbij geen bewijs overgelegd van de eventuele schade die aan (de inhoud van) zijn tas is ontstaan.

De rechtbank is van oordeel dat er onvoldoende steunbewijs is voor de schade aan de tas met inhoud, zodat vernieling dan wel beschadiging niet is vast te stellen. De rechtbank zal verdachte daarom vrij spreken van het ten laste gelegde feit.

Op 1 november 2025 heeft aangever [slachtoffer 3] aangifte gedaan van mishandeling op de [locatie] in Amsterdam. [slachtoffer 3] zat in de tram en zag dat er een confrontatie was tussen verdachte en andere passagiers. Ter de-escalatie tikte [slachtoffer 3] verdachte op zijn schouder. Verdachte draaide zich om, waarna ze elkaar vastpakten en er duw- en trekwerk ontstond. Volgens [slachtoffer 3] pakte verdachte hem bij zijn keel vast en gaf met de vlakke hand een klap op zijn rechterwang.

Een verbalisant heeft de camerabeelden van het incident in de tram bekeken en beschreven. Op de beelden neemt de verbalisant waar dat sprake is van een woordenwisseling tussen verdachte en [slachtoffer 3] . Te zien is dat verdachte met zijn vinger tegen de linkerkant van het gezicht van [slachtoffer 3] duwt, waarop [slachtoffer 3] verdachte vastpakt en naar achteren duwt. Vervolgens maakt verdachte met zijn rechterarm een slaande beweging in de richting van [slachtoffer 3] zijn hoofd. Omdat [slachtoffer 3] buiten beeld staat, is onduidelijk of hij hierdoor wordt geraakt. [slachtoffer 3] deinst achteruit, waarna een worsteling ontstaat.

De getuige [getuige 6] zat in de tram op het moment van het incident. Zij heeft bij de politie verklaard dat ze zag dat verdachte met zijn handen naar de keel van [slachtoffer 3] greep en met de vlakke hand een klap in zijn gezicht gaf. Bij de rechter-commissaris heeft zij verklaard dat de klap ook raak was. Verder heeft ze verklaard dat ze zag dat verdachte een slaande beweging maakte richting het gezicht van [slachtoffer 3] , maar dat ze niet met zekerheid kan stellen dat [slachtoffer 3] hier ook door werd geraakt.

Het oordeel van de rechtbank

Verdachte wordt ervan verdacht dat hij, tijdens de woordenwisseling met [slachtoffer 3] , met zijn platte hand tegen het gezicht van [slachtoffer 3] heeft geslagen, dat hij hem een vuistslag in zijn gezicht heeft gegeven, dat hij hem bij zijn keel heeft gepakt en heeft geduwd. De rechtbank zal deze geweldshandelingen apart bespreken.

De verklaring van [getuige 6] , dat zij heeft gezien dat verdachte [slachtoffer 3] een klap met de vlakke hand heeft gegeven, kan niet als steunbewijs voor de aangifte dienen. Op basis van de gevoegde camerabeelden met als titel ‘3b46effd-c87d-49d3-8522-f0b6de5c47fa’ stelt de rechtbank namelijk vast dat [getuige 6] – op de camerabeelden te herkennen als de vrouw in de oranje jas – op het moment dat de worsteling tussen verdachte en [slachtoffer 3] ontstaat, nadat verdachte [slachtoffer 3] op zijn wang heeft getikt (minuut 01.51), opstaat en zich omdraait. Hierdoor is onduidelijk of zij het gehele voorval heeft gezien. Er kan daarom niet worden uitgegaan van haar verklaring op dit punt. Verder is op de camerabeelden niet te zien dat verdachte [slachtoffer 3] een klap met de vlakke hand geeft. Wel is te zien dat verdachte met zijn vinger tegen [slachtoffer 3] zijn gezicht duwt. Gelet op de aard van de beweging, die op de beelden is waargenomen, is onduidelijk of daardoor pijn of letsel is ontstaan. Dit heeft [slachtoffer 3] in ieder geval niet verklaard.

Ten aanzien van de vuistslag overweegt de rechtbank als volgt. Hoewel op de camerabeelden wordt waargenomen dat verdachte een slaande beweging in de richting van [slachtoffer 3] maakt en [slachtoffer 3] vervolgens naar achteren deinst, is onduidelijk of hij door die beweging wordt geraakt in zijn gezicht. Op de camerabeelden is dat niet vast te stellen en [getuige 6] heeft verklaard dat zij niet zeker weet op de klap met de vuist raak was.

Uit het proces-verbaal van bevindingen, waarin de camerabeelden worden beschreven, volgt niet dat verdachte [slachtoffer 3] bij zijn keel of nek heeft vastgepakt. Ook de rechtbank kan dat aan de hand van de beelden niet vaststellen. Zoals hiervoor is overwogen, gaat de rechtbank op dit punt niet uit van de verklaring van [getuige 6] .

Ten slotte stelt de rechtbank vast dat wel kan worden vastgesteld dat verdachte [slachtoffer 3] heeft geduwd, maar onvoldoende duidelijk is of door deze handeling pijn of letsel is ontstaan.

Gelet op het voorgaande zal verdachte worden vrijgesproken van de tenlastegelegde mishandeling van [slachtoffer 3] .